Opinions

Muf.

Schoenaerts mag het kostuumwerk wel weer vaarwel zeggen. Was Far From the Madding Crowd nog wel oké, is dit écht wel een melige film geworden, waar hij weinig tot niks aan z'n personage kan toevoegen.

Nu ben ik al geen geweldig kostuumdrama fan, maar dit verhaal is wel erg pitloos. Niet zo héél verrassend als je leest dat het over tuinieren gaat, maar dan nog had het wel wat pittiger gemogen. Allicht dat Rickman dacht dat z'n dik aangezette rol daarvoor zou zorgen, maar hij acteert zo overdreven apatisch dat het alleen maar slaapverwekkender wordt.

Winslet doet ook niet bepaald veel behalve er veel ouder uitzien dan haar leeftijd. Schoenaerts oogt een beetje onnozel en verdwaald in z'n rol. De romance is passieloos, de setting flauw en het drama rond een tuin(!) amper uit te zitten. Dat het dan nog tegen de 2 uur aanschurkt is zo'n beetje onvergeeflijk.

Leuk dat Schoenaerts het geschopt heeft buiten België, maar als dit het resultaat is hoop ik dat hij snel terugkomt. Als ik hoor dat hij eigenlijk gecast was voor l'Ardennes dan is dit gewoon erg jammer.

1.0*

Beetje matig.

Op zich nog wel te plaatsen dat dit van de regisseur van Tucker & Dale is, jammer genoeg is het antichrist genre ook al een stuk minder "horror" dan andere niches, waardoor een parodie al snel in puur comedy terrein terecht komt.

En daar heeft deze film dan weer harde competitie van films als This Is the End en Dogma, die toch wat scherper en origineler uit de hoek durven komen. Little Evil gaat gewoon braafjes wat iconische horrorbeelden en momenten af en steekt er wat lauwtjes de draak mee. Af en toe is het wel grappig, maar zelden echt doordacht of hilarisch.

Adam Scott doet het verder wel leuk, maar hij is misschien net een iets te tam acteur voor dit genre. De rest van de cast is ook wel oké, al is er dan niemand die er echt bovenuit steekt. Of misschien Bridget Everett, die al vrouw/man door de film heendendert.

Geen vervelende film of een film die gaat irriteren, maar achteraf bekenen blijft er ook niet zo heel veel hangen. Daarvoor is het allemaal te gezapig.

2.5*

Verrassend.

Ligt in de winkel overal als Frenemy, met het harige hoofd van Galifianakis op de cover. Een moedige poging om nietsvermoedende Hangover-fans tot een wilde aankoop te dwingen, maar verder het meest droevige stukje mis-marketing dat ik ooit gezien heb.

Uniek filmpje dat draait om de twee heren die hier op de poster staan. De film bestaat vooral uit conversaties tussen de twee. Ze wandelen van situatie naar situatie, wat vooral het eerste uur erg random en detached maakt.

Uiteindelijk komt alles wel samen en wordt het meeste duidelijk, maar je moet er wel een tijdje op wachten. Het is vooral dat de film erg grimmig en direct durft te zijn. Het is en blijft een comedy, maar niet eentje waar je je verstand afzet en kan zitten lachen met een paar simpele grapjes. Verder goed geacteerd ook, Modine en Blue dragen de film, Galifianakis zit er hooguit een kwartiertje in.

Erg leuk, erg verrassend, maar niet zo vanzelfsprekend. Ga niet af op de cover in de winkel, geef dit filmpje gewoon een eerlijke kans.

4.0* en een uitgebreide review

Aardig.

Door de redelijk lange periode tussen dit deel en het vorige valt de herhalingsoefening nog wel mee. De film brengt inderdaad niet veel meer dan de eerdere films, maar brengt gewoon de hele rits aan personages nog een keer samen om er een vanouds gezellig potjes van te maken.

Minder leuk het bijplot met Alba en de vervelende misverstandenhumor die daaruit voortvloeit. Vind het bijna nooit leuk, ook hier zorgt het meer voor irritatie dan voor leuke scenes.

Het moraaltje op het einde is onnodig maar erg kort, het hoeft gelukkig niet de hele laatste helft van de film in te palmen. Verder een leuk rolletje voor Owen Wilson, iemand die je tegenwoordig niet al te veel meer live aan het werk ziet.

Al bij al aardig dus. Een paar leuke scenes die er sterk bovenuit steken en verder vlotte filler die aardig wegslikbaar is. Geen grootse of bevlogen comedy, maar aardig vermaak. Extra plusjes voor enkele geslaagde parodieën.

3.0*

Edit: wel apart om te zien trouwens welke invloed internet begint uit te oefenen op het filmwereldje. Dat de TVwereld er z'n inspiratie ging opdoen is al een tijdje geweten, maar de YouTube remix is pure internetkopie, ook één van de grappigste momenten wat mij betreft.

Kerk propaganda.

Het is toch wel opvallend hoe veel van de Amerikaanse "docus" niet meer dan slecht verpakte propaganda zijn. Ook deze zet de kerk weer iets te netjes in de spotlight. Vooral naar het einde toe, waar iedereen plots geweldig vergevingsgezind is, is niet te harden.

Het ogen allemaal wel lieve mensen, maar tijdens het kijken geloofde ik het (weer eens) niet zo. Voor de camera blijft het allemaal wel netjes, maar je weet dat het in zo'n gemeenschappen het er vaak een stuk bitser aan toegaat achter gesloten deuren.

Enkel dat kleine vrouwtje was wel aandoenlijk. Verder een pluim voor de Amerikaanse politie natuurlijk. Vakmanschap! Klopje op de schouder en op naar de volgende zaak.

Mnee, vandaag eens wat tijd gehad om een aantal Amerikaanse docus door te nemen maar het is allemaal zo fake en manipulatief. De narratief ligt er steeds veel te dik op, vind het niet te pruimen.

1.5*

Matig.

De tekenstijl van deze sprak me niet zo aan, een beetje een mix van oud en nieuw (ook niet zo vreemd als je kijkt van wanneer deze film dateert). Maar ook redelijk inconsistent vond ik. Vooral het gezicht van Ariel verandert nogal eens van gedaante. Lijken soms meerdere personen in één personage.

Verder ook geen fan van de sidekicks in deze vorm. Die sidekick humor is niet zo aan mij besteed. De liedjes hier doen me ook weinig en het verhaaltje is er eentje van het typische prinsessensoort.

Leukste personage vond ik nog de Samson-hond, die was best aardig geanimeerd, zelfs al was het maar een onbenullig bijrolletje. Niet zo mijn ding dus, was het vroeger ook al niet echt.

1.5*

Troep.

Een film die op de goede naam van Andersen's sprookje probeert mee te liften. En uiteraard ook het succes van Disney's tekenfilm. Het heeft er verder niet zo héél veel mee te maken, behalve dan dat het een film is over zeemeerminnen. Lekker makkelijk.

De productie zelf oogt vooral als een TV-film. Slechte acteurs, goedkoop en verveeld geschoten en voorzien van een hoop goedkope special effects. Ook de muziek was niet echt om aan te horen, vooral die klassieke tinkeltjes als er weer wat "magisch" gebeurde.

Lekker makkelijk cashen dit. Teren op naam, verder gewoon een halfslachtige productie afleveren en mensen zullen het wel een keertje kijken. Je moet al een grote liefhebber van het romantische fantasy genre zijn om hier wat lol uit te putten. Ik vond het voornamelijk slecht en slaapverwekkend.

1.0*

Meegekeken met Linn deze film.

Eenvoudig verhaaltje over verloren liefdes met tragische gevolgen. In ware Disney stijl komt het op het einde gelukkig allemaal weer goed. Verder zijn de sidekicks en gemene vrouwschurken ook weer van de partij.

Nogal wat liedjes die makkelijk in het concept van de film passen maar daar uiteindelijk niet meteen beter door worden. Animatie is vloeiend maar daar blijft het ook bij, tekenstijl is niks voor mij, veel te glad en te weinig detail.

Dat ik absoluut niet tot het doelpubliek van deze film behoor hoeft niemand mij verder nog een keer te vertellen. Waarschijnlijk leuk voor fans van de originele film (en vervolg) en voor die hard Disney fans. Ik had hier weinig mee.

(behalve dan eigenlijk dat vage groene beest, dat in korte statements over door nogal droge kritiek gaf, die was echt lollig)

0.5*

Even de Solondz vergelijking maken, is dat ook alweer achter de rug.

Film begint erg sterk. Vooral de combinatie oom - Dwayne is vaak hilarisch. Jammer dat die niet erg vaak doorgezet wordt.

Film die draait rond de humor, met een klein streepje "dubieus" drama dat vaak dienst doet als aanzet voor meer grappige scenes.

Waar de film een beetje de mist ingaat, is met het te happy 'alles komt goed' einde. Nog steeds grappig, maar het bijtende is er op die moment een beetje uit.

Fijne comedy, met een aantal geweldige scenes, maar het niveau van Solondz wordt niet gehaald. Daarvoor toch nét iets te braaf. Schommelt constant tussen 3.5* en 4*, weet dankzij het licht teleurstellende einde de 4* niet te verzilveren.

Wel een fijn avondje vertier in de bios. Aardig filmpje dat het van z'n humor en enkele sterke rollen moet hebben. 3.5*

Oef.

De eerste keer dat ik Sandler echt een "typetje" zie spelen (buiten zijn normale gedoe) en dat viel niet mee. Wat een vreselijk personage, vooral het spraakgebrek is niet te harden. Voegt verder ook echt helemaal niks toe.

Bijrolletjes zijn mager en de hel is niet bepaald leuk. Jammer, want met een Keitel zou je toch meer moeten kunnen. Enige écht leuke moment was de Carl Weathers cameo, zeker omdat we vandaag ook Happy Gilmore gezien hebben.

Verder veel flauwe grappen en teveel drukte, nu is Sandler normaal ook wel druk, maar als iedereen zo hysterisch gaat doen is het van het goede teveel. Uiteindelijk deel het mij vooral denken aan een mislukte Dogma, dan liever die film nog een keer.

1.5*

Mjah.

Op zich wel eens met TOR's eerste alinea. Vast leuk voor z'n doelgroep, maar daar sta ik ook aardig ver vanaf.

Ik kon in de film niet eens een aanknopingspunt van interesse vinden, veel kritiek kan ik verder dus ook niet geven op deze film. Er is niet echt iets wat ik leuk had kunnen vinden was het op een andere manier uitgewerkt.

Daarom ook niet zo eens met de rest van TOR's recensie. Allemaal zaken die misschien zo zijn, maar het lijkt me ook niet echt van belang dat bijvoorbeeld die Indische vent ook fysiek een kamer kan ombouwen terwijl er een klein meisje in ligt te slapen. Je bent zo al erg snel aan het zeuren op zaken die er absoluut niks toe doen en je in andere films (die je zelf wel leuk vindt) wél accepteert.

Dus ga ik mij verder ook niet aan kritieken wagen. Een film waar ik hélemaal niks mee kan en ook nooit zal kunnen.

0.5*

Leuk.

Had er niet zo héél veel van verwacht, al kan ik Oz ergens toch wel hebben. Niet alles wat hij maakt is even goed, maar het is op z'n minst toch wat anders dan normaal, zeker wanneer hij los mag gaan met special effects en poppen. Dit is daar de perfecte film voor uiteraard.

Het is allemaal érg cheesy, maar net het feit dat dat een beetje ingebakken zit in het idee maakt dat deze film zoveel jaar na datum nog steeds genietbaar is. Uiteraard ligt het er érg dik op, zijn personages niet meer dan één cliché en is het duidelijk een set en niet een daadwerkelijke stad waarin geacteerd wordt, maar Oz maakt daar gebruik van om de aankleding net wat leuker en origineler te maken.

De cast bestaat bijna volledig uit acteurs die potentieel extreem irritant kunnen zijn. Mornanis, Martin, Candy, Belushi, Murray, stuk voor stuk heren die ik me vooral herinner vanwege hun onuitstaanbare rollen. Maar dankzij wat bewuste miscasts (Martin) en hun dik aangezette personages stoort het hier voor geen meter. Ook Ellen Greene als een soort van vrouwelijke Jerry Lewis vond ik best leuk.

Maar de hoofdrol is uiteraard weggelegd voor Audrey II. Sowieso heb ik dan een zwak voor stop motion en poppenanimatie, maar dit zag er toch echt nog wel leuk en vaak erg gedetailleerd uit. Het is zelden dat ik nog van traditionele effects onder de indruk ben, maar dit was toch alleraardigst gedaan.

En de liedjes ... die zijn vooral oké. Passen binnen de fillm, zijn niet irritant of storend en da's zo ongeveer het maximum wat musical nummers voor mij kunnen zijn. Al bij al erg leuke film dus, ver boven m'n verwachtingen. Een meesterwerk is het niet, daarvoor ligt het dan toch net allemaal wat teveel buiten m'n smaak, maar verder weinig verkeerds over te zeggen.

3.5*

Positief.

Het is vooral Whitacker die de show steelt. Vind dit denk ik veruit z'n beste rol. Hij draagt de film makkelijk, en weet een verder wat doods verhaaltje tot leven te wekken.

Visueel ook wel aantrekkelijk, hoewel het nooit echt indrukwekkend wordt. Toch veel mooie shots en goed gebruik van setting. De soundtrack staat daar schril tegenover. Povere muziekjes die sfeerloos de beelden in de kou laten. Jammer.

Verhaaltje is deze keer ook een echte dooddoener. Lijkt meer een kapstok voor dramatische ondergronden, maar die kon ik dan ook weer niet herkennen. Gewoon een lamgeslagen riedeltje over verzekeringsfraude.

Gelukkig weet het visuele en Whitaker de film te dragen (en te redden). De korte speelduur helpt ook nog handje, waardoor het geheel toch zeer lekker wegkijkt.

3.5*

Als er al zoiets bestaat als mannen- en vrouwenfilms, dan is dit een volbloed vrouwenfilm vermoed ik.

Verhaaltje met streepjes romantiek en drama, dat plaatsvindt in de preutse 19de eeuw.

Armstrong probeert nog wel wat met de film te doen, af en toe zijn er pogingen om alles op een eigen manier in beeld te brengen, maar ver komt ze daar niet in. Soundtrack bestaat voornamelijk uit liedjes die mij niet echt konden bekoren.

Verder veel bekende namen, drie van de 4 zusjes zouden later een serieuze eigen carriere opbouwen, doen het ook niet slecht verder, maar niks wat een film als deze voor mij zou kunnen redden.

Ik kon hier gewoon absoluut helemaal niks mee, 't is niet dat het allemaal vreselijk slecht is uitgewerkt ofzo, maar de wereld en avonturen van de zusjes lieten mij nogal koud.

Verder wel grappig om te zien dat Bale zelfs hier al z'n typerende lachje had. Na American Psycho gezien te hebben is dat een vreemd psycho-effect in een film als deze

1.0*

Wong Fei-Hung (alweer).

Wat zijn er toch veel verhalen rond dit figuur gemaakt. Aardige oude Liu die verrassend goed opgepoest was. Kleuren kwamen goed tot hun recht en de "massa"scenes kwamen ook goed over.

Verder een uiterst strak stramien waarin enkel het einde wat vreemd moralistisch overkomt. Geen duidelijke overwinnaar deze keer, maar een wat té melige verbroedering. Daar zit ik dan toch niet echt op te wachten.

Hoe meer van deze films hoe saaier de trainingen worden, dat zeker. En al helemaal wanneer er gewoon getrained wordt en het niet gaat om gekke mantis trainingen.

Samen met de Amerikaanse slasher zijn die SB martial arts films volgens mij de meest rigide genrefilms die je je maar kan wensen. Vermakelijk is het wel, maar na een tijdje kan je dit soort films wel dromen.

Nog wel een leuk rolletjes van Liu zelf, en de jonge Gordon Liu is ook geinig om aan het werk te zien.

2.5*, gemiddelde score voor een gemiddelde SB film.

Oude Yonfan.

Ditmaal over twee hartsvriendinnen met tegengestelde karakters. De ene is ingetogen, de andere een losbol. En uiteraard komt er dan een man in het vizier van beide vrouwen.

Het drama situeert zich rond het willen van méér dan enkel liefde, financiële proberen en een beurs crash die als achtergrond dient voor het romantische drama in deze film. Echt heel goed uitgewerkt is het allemaal niet, maar wat had je gedacht van een 80s HK drama?

Visueel is het wel wat verzorgder. Yonfan begon toen toch al wel z'n draai te vinden. Ook qua acteerwerk best wel in orde, maar da's niet zo verwonderlijk als Maggie Cheung één van de hoofdrollen vertolkt. Het is allemaal niet overdonderend, maar het geeft de film toch wel een beetje extra kwaliteit mee.

Geen verkeerde Yonfan, maar net zoals z'n andere wat oudere films stelt het allemaal niet zoveel voor. Leuk voor een keertje, meer ook niet.

2.5*

Fijn ja.

Eerder die jaar al Last Sunrise gezien, de low-budget tegenhanger van deze Wandering Earth. Daarmee lijkt sci-fi eindelijk als genre doorgebroken in China. Het helpt ook wel dat Gwo er meteen vol op zit, want deze film doet best veel goed

In de kern is het inderdaad niet veel anders dan een Amerikaanse blockbuster, al kan je toch wel wat verschillende accenten zien. Zo is het toch net wat stijlvoller in beeld gebracht (die scene in de rode liftkoker bijvoorbeeld) en ligt de focus toch nét wat meer op de actie, daar waar vele Amerikaanse blockbusters toch meer drama en rustpauzes inbouwen.

Veel tempo dus. Da's ook wel nodig want je mag niet te lang stil blijven staan bij het verhaaltje. Dit zijn groots opgezette films, die hebben er baat bij dat het verhaal zo simpel mogelijk is. Acteurs zijn ook eerder matig, maar ze hebben ook niet zoveel werk. Wel verrassend om Man-Tat Ng te zien in de credits. Had hem niet herkend, die man is echt wel oud geworden.

Verder is de CG ook opvallend goed voor een Chinese film. Nog wel wat matige momenten, vooral de wagens zien er wat knullig uit. Ook enkele shots van de Aarde waar men net wat té veel wou, maar over het algemeen zag het er best cool uit allemaal.

Dit is uiteraard verre van China's eerste blockbuster, mensen als Tsui Hark maken al jaren dit soort groots opgezette films. 't Is leuk dat ze nu wat meer aandacht krijgen (en vooral ook wat sneller beschikbaar zijn), hoef ik niet altijd zo te graven om dit soort films mee te pikken.

Geen geniale cinema, maar voor een blockbuster vind het de juiste toon en biedt het meer dan genoeg spektakel. Twee uur waren zo voorbij, dat is ook wel eens anders met dit soort films.

3.5*

Ugh.

Ik kan me heel wat voorstellen van een samenwerking tussen Jeff Lau en Stephen Chow, maar deze film sloeg echt nergens op. Nu is Chow ook niet echt de hoofdpersoon en krijgt hij maar laat een rolletje toebedeeld, maar dan nog is deze film ver beneden alle pijl.

Lau is voor mij een comedy regisseur, in dat genre opereert hij het best. Deze Thunder Cops 2 is één of andere cop flick, compleet in lijn met wat toen hip was in HK. Een slechte periode aan politiethrillers, het is dan ook jammer om te zien hoe Lau zich er aan laat vangen en compleet vergeet zelf iets toe te voegen.

Lelijk, barslecht geacteerd en volgens mij door een dronken editor aan elkaar genaaid. Spannend is het niet, grappig al helemaal niet. Hoeft ook niet, een mens moet maar leren voorbij z'n initiële verwachtingen te kijken, maar dan wil ik wel graag wat in de plaats. En dat ontbreekt hier op elk front.

Niks goeds in kunnen herkennen, de score spreekt dan ook voor zich.

0.5*

Matig.

Zoals de meeste Hong Kong dramas. Ook hier weer een film die eerder aanvoelt als een genrefilm, maar als hoofdgenre toch makkelijk als drama kan omschreven worden. Er zijn wel wat nevengenres, beetje comedy en enkele thriller elementen, maar die zijn toch eerder bijzaak.

Tony Leung (de bekendste) is een soort van wonderarts, die door het leven gaat als goedgeluimde goedzak. Niet iedereen is even blij met zijn losse houding, zeker niet de mensen die hard voor hun diploma gestudeerd hebben en zich wat gepasseerd voelen door het intellect van Dr. Mack.

Binnen die opzet spelen zich wat romantische en dramatische plotlijntjes af, maar veel stelt het allemaal niet voor. Er zijn wel een paar fijne scenes, maar erg lang houdt het niet aan en over het algemeen is het best matig. Geen vervelende film, maar ook geen echt opvallende. En zoals wel vaker werken de genre en dramatische elementen elkaar wat tegen.

2.5*

Ietwat matige Chor.

Visueel steeks het wel een stukje boven het gemiddelde Shaw Bros niveau uit. Camerawerk is net wat stabieler en Chor weet het beeld ook vaak wat mooier te vullen. Sowieso waar hij zich in onderscheidt tov de andere Shaw Bros regisseurs.

De overdreven focus op het eerder magere plotje vond ik dan weer minder. Erg veel dialoog en zo interessant was het nu ook weer niet. Het gaat verder ten koste van de actie, die van een wat matiger niveau is. En da's een balans die ik bij de Shaw Bros films liever niet zie, want daar hebben ze gewoon de kwaliteit niet echt voor.

Chor is op z'n best wanneer hij pure fantasy en actie uit z'n mouw mag schudden. Het is leuk dat hij in de marge een hoop andere dingen geprobeerd heeft, maar ik vind het resultaat van die films vaak toch eerder geaccidenteerd. Ook deze vond ik een beetje saai, terwijl alles aanwezig was om hier een feestelijk martial arts filmpje van te maken.

2.5*

Durian.

Fruit regisseur, 2x fruit in de naam van de film. Toch best komisch. Jammer genoeg is de film niet echt op niveau. Sowieso vind ik Fruit Chan een erg wisselend regisseur, ditmaal kwam het er niet echt uit.

Vond vooral ook het onderwerp nogal saai en doods. Drama is niet zo'n populair onderwerp in HK, maar als het dan al eens voorbijkomt gaat het steeds weer over arme Chinese families wiens dochter in HK in de prostitutie terecht komt. Als je er zo een paar gezien hebt weet je het wel.

Komt daarbij dat ik het verder ook niet écht mooi vond allemaal. Soms wel sfeervol belicht, maar visueel kan Chan véél beter. Ook de soundtrack voegt maar bitterweinig toe aan het geheel. Rest een redelijk eenvoudig en braaf dramatje dat zich niet kan onderscheiden van soortgelijke films.

Blijft hit & miss, die Chan, maar hij heeft zich wel al genoeg bewezen om z'n oeuvre wel verder af te werken.

2.0*

Gewoontjes.

Zoals de meeste films van Affleck eigenlijk. Past ook wel een beetje bij z'n imago, een degelijk maar vooral toch saai acteur. Wanneer Affleck dan achter én voor de camera kruipt om zichzelf twee uur in het midden van het frame te plaatsen, tja ...

Live by Night is een eenvoudig misdaad dramatje. Niet teveel actie, iets meer oog voor de setting en de personages. Al blijft ook dat redelijk aan de oppervlakte allemaal, want er moet een hoop verteld worden in die 120 minuutjes.

Qua aankleding is het dan nog best mooi, af en toe een leuk shot en Tampa tijdens de drooglegging is ook redelijk onbekend terrein, maar verder is het toch allemaal veel te netjes en braaf om te kunnen beroeren. Geen slechte film, maar ook absoluut geen goede. Doorsnee dus.

2.5*

Leuk.

Maar wat te weinig actie. Iets te veel tech panic, zeker in het begin van de film. Hackertjes en computer virusjes die eerder uit de jaren 80 lijken weggelopen. Dit hoef ik niet te zien in een Die Hard film.

Verder wel weer volgens het bekende stramien. Simpel politiemannetje dat doorheen een hoop vuur en met veel wilskracht een bende slimme en georganiseerde boeven te lijf gaat. Heb niet al te veel met de oneliners, die yippie brol mag Willis achterwege laten, maar die "pfoe" als hij onder de ineengestorte baan kruipt (na de truck vs jet) vond ik toch wel erg leuk. Zo serieus is het gelukkig allemaal niet.

Einde is opvallend beter dan het begin, daar zit ook de meeste actie. Long doet het hier nog wel aardig, verder wel een beetje duf om er wat martial arts en free running (oh wat zijn we internationaal!) bij te betrekken. Q is verder ook geen echt talent.

Vermakelijk is het allemaal wel, met een lekker nerdy rolletje nog voor Smith. Wat meer actie had de score omhooggetrokken, maar McLane is toch altijd wel gezellig om volgen.

3.0*

Sterk!

Maar is het niet moeilijk om te zien waarom deze film zo laag scoort. Wie een tweede A l'Intérieur verwacht komt erg bedrogen uit. Het grootste probleem is dat het eerste deel niet meteen duidelijk maakt dat je beter niet hoopt op hooglopende suspense en gore.

Het tweede deel ontpopt zich als Gothisch horrorsprookje. Daarbij blijft de film redelijk vaag en is er waarschijnlijk een tweede kijkbeurt nodig om het één en ander aan elkaar te kleven.

Maar wat ze doen, doen ze wél weer gewoon erg goed. Visueel knap, goeie soundtrack, meer dan degelijk acteerwerk. Als losstaande horror is het leuk en verrassend, geweldig geregisseerd en veel beter dan wat andere genrefilmpjes op tafel kunnen leggen. Alleen, wie verwacht weer op het puntje van z'n stoel te zitten zal bedrogen uitkomen.

4.0* en een uitgebreide review

Net iets minder bij herziening.

Let wel, het blijft een erg goede film. Geniaal middenstuk, gaaf hoe ook de soundtrack versneld wordt en geweldig werk van Bill. Zijn personage is niks minder dan geweldig. Niet uit te staan, maar toch tragisch.

Visueel iets te karig af en toe. De leegte en vuilheid van de omgeving wordt treffend in beeld gebracht, maar de schoonheid van dat vervallen gebouw komt er niet echt goed uit. Ook het tweede deel van de film mist toch iets in de vorm van een climax. Het blijft iets teveel aanmodderen, waardoor de angel uit de film verdwijnt.

Maar nog steeds erg de moeite. Rumley ben ik daarna weer wat uit het oog verloren, maar deze film bevat genoeg unieke zaken om te blijven koesteren.

4.0* en een uitgebreide review

Doet oud aan.

Gek, omdat ik ondertussen toch al wat oudere films van Kelly gezien heb die minder gedateerd ogen. Het zal de nogal floue zwart-wit look van deze film wel geweest zijn, Technicolor uit deze tijd verjongt een film toch steeds een beetje.

De hele affaire tussen Kelly en McDonald is maar weinig boeiend, de afloop laat zich ook wel raden. Het zijn de bijrolletjes die af en toe nog voor leuke momenten zorgen. Redelijk scherp woordwerk van de butler, maar het is vooral de schaterlachende vader die af en toe best leuk is.

Het musicalgedeelte is erg beperkt, Kelly danst hier trouwens ook meestal alleen (en één keer met een hond), het lijkt dan ook meer op circus dan echt dansen. Kan leuk zijn maar de stukjes gaan wat te lang door soms.

Gek dat ook deze nog niet op MM stond, lijkt me niet zoveel slechter dan andere Kelly films en de humor was af en toe nog best te pruimen.

1.0*

Niet verkeerd.

Ook deze film blijkt uiteindelijk weer een stukje propaganda te zijn, maar de makers weten het gelukkig zo ver mogelijk naar achteren te duwen. Het grootste deel van de docu is gewijd aan het zien te overleven op een beperkt budget.

Moet wel zeggen dat net dat deel van de docu een beetje warrig overkomt. Nu is het ook niet zo makkelijk om twee maand te condenseren in iets minder dan een uur, maar hoe ze nu net met zo weinig geld overleven blijft wat obscuur. Dan zijn de interviews met de lokale bevolking gelukkig wat boeiender.

Het is allemaal wel érg olijk en vrolijk en naar het einde toe komen de clichés rijkelijk bovendrijven (ze hebben zo weinig en geven zo veel etc etc), maar toch voelt het als geheel wel oprecht aan. Redelijk tussendoortje dus, al laat de docu aardig wat kansen liggen om verder in te gaan op de materie.

2.5*

Geen verkeerde aanbeveling hoor

Toch wist de film mij op geen enkel moment écht te overtuigen. Het intrigeert de gehele speelduur, het is best leuk en origineel allemaal, verrassend bij momenten en het wordt ook leuk gebracht, maar op de één of andere manier was het mij een beetje te steriel.

Misschien omdat de Japanse link mij erg random aandeed? Geen idee of er ergens een verwantschap is tussen Hongarije en Japan, maar naar mijn gevoel hebben de twee landen betrekkelijk weinig met elkaar te maken en de combinatie van beiden is niet meteen een geweldig succes.

Het wordt dan ook wat kitscherig gebracht allemaal. Maakt deel uit van de stijl van de film natuurlijk en dat werkt ook wel ... behalve dan dat ik de hele tijd aan Wes Anderson moest denken, en daar legt deze film het dan keer op keer tegen af. Vooral visueel niet sprekend genoeg, maar ook de grapjes vond ik soms wat impact missen.

En uiteindelijk heb ik ook niet zoveel met de opgeleukte 60s sfeer gecombineerd met de droge uitwerking. Een film als deze mag mij iets frisser en geuriger zijn, als we dan toch het Amélie-vergelijk moeten maken. Maar ik ben dan ook geen Kaurismäki fan

Klinkt negatief, maar het is vooral om te duiden waarom de film nooit dat extra halfje kon versieren om een volwaardige 4* te worden. Want leuk is het wel, en véél beter dan het gros van de films. Zeker een regisseur om in de gaten te houden, maar dan mag hij z'n setting voor de volgende film een goeie 50 jaar vooruit katapulteren.

3.5*

Redelijk.

Al is de eerste helft stukken beter dan het wat matige tweede deel. Veel meer gericht op sfeer, daar waar de uitleg van het tweede deel maar amper weet te overtuigen. Voor het geweldige plot zet je zulke films niet op, da's dan jammer dat er bijna een halve film aan verloren gaat.

Visueel wel proper, zeker in het begin ook erg sfeervol allemaal. Acteerwerk kan er ook nog wel mee door, al is het dan niet geweldig hoogstaand. Verhaaltje ligt al redelijk snel vast en de clou zal voor een beetje fan ook geen verrassing meer zijn.

Daarmee stelt uiteindelijk het horrorgedeelte wat teleur, had men duidelijk meer mee moeten aanvangen. Toch rest een gevoel dat Dunn tot meer in staat is en hij bij een tweede poging misschien een stuk verder kan komen. Genoeg potentieel.

2.5*

Njah, rare film.

Borden werd vrijgesproken, haar zus verhuisde na een tijdje en de twee zagen elkaar nooit meer. Meer hebben de makers blijbkaar niet nodig om Borden aan de schandpaal te nagelen. Zo wordt toch wel érg makkelijk een loopje met de realiteit genomen.

Dé gebeurtenis komt een keer of 10 voorbij, duidelijk dat het budget toch eerder beperkt was. Visueel weet Gomez het nog wel te redden, de muziek is echter aan de belachelijke kant en haalt voor sfeer uit de film. Benieuwd wiens idee dat was, het sloeg werkelijk nergens op.

Ricci doet het nog wel redelijk en McHattie heeft voldoende uitstraling, maar het is een film die om niet al te veel acteergenie vraagt. Jammer genoeg wordt het allemaal wat saai in het tweede deel, het rechtbankgebeuren voelde als een verplicht nummertje, maar neemt toch bijna half de film in beslag.

Echt slecht is het niet, maar het is toch vooral veel matigheid en een érg slechte soundtrack. Daarbij is men iets te gretig om de realiteit een draai te geven.

2.0*