Opinions

Inderdaad aan de goedkope kant.

Deed mij denken aan die wat crappy TV reeksen eind jaren 90(?). Relic Hunter en dat soort ongein.

Voelt de hele film lang aan als een TV-film, niet in het minst door de compleet mislukte visuele foefjes tussen de scenes door. Sloeg echt nergens op, zeer goedkoop uitgevoerd ook.

Verhaaltje is op zich wel interessant, had in de handen van een goed regisseur ook echt wel wat kunnen worden. Jammer dat de Amerikaanse horrorschrijvers vaak zo'n belabberde filmadapties krijgen. Toch vreemd.

Redelijk interessant om te volgen, maar verder een goedkoop en vergetelijk werkje.

1.5*

Iets mindere Cianfrance.

Ik vind z'n zwaarmoedige dramas meestal wel oké, toch is dit van een iets ander kaliber. Misschien omdat het eerst uur iets directer romantisch is. Dat het uiteindelijk niet zo rooskleurig zou eindigen was wel te verwachten, maar de weg er naartoe vond ik af en toe iets te gekunsteld.

Het drama is niet zozeer realistisch, maar bevat toch veel toevalligheden en filmische ruggesteuntjes. Zoals het opvallende moment met het speelgoedje waarvan je dan al weet dat dat later een sleutelelement in het verhaal wordt. Iets minder van dat soort momentjes had de film al veel goed gedaan.

Qua uitgangspunt (echt vs pleegmoeder) blijft het wel een interessant gegeven, al bouwde Koreeda in Like Father, Like Son daar eerder al een interessanter framework rond. Af en toe verdronk die centrale vraag hier een beetje in het verdriet van de mensen eromheen.

Die 30-jaar later epiloog - om het alsnog een wat prettiger einde te geven had voor mij ook niet zo gehoeven, maar verder is het wel een net geregisseerde film met fijn acteerwerk en voldoende sfeer. Had het leuker gevonden als Cianfrance zich niet in tich dramatische bochten had moeten wringen om er extra drama uit te halen, maar voor een film die verder niet echt mijn genre is toch best te doen.

2.5*

Toch een teleurstelling.

Al had ik me er eerlijk gezegd al een beetje aan verwacht. Eggers die kost wat kost een film wil maken die aanvoelt als een classic, leuk voor de liefhebbers maar niet meteen iets waar ik erg enthusiast van werd. Maar Eggers' eerste film was best de moeite, dus wou ik deze zeker een kans geven.

Het meest verrassende aan deze film was dat het eerste uur eigenlijk best luchtig, soms zelfs komisch van toon was. En dat beviel me nog het meest. Dafoe speelt echt werk sterk, zijn personage zorgt ervoor dat het aardig kijkbaar blijft. Pattinson is jammer genoeg een stuk minder. Zijn keuzes de laatste jaren zijn eigenlijk bijna uitsluitend missers geweest, wat mij betreft probeert hij een beetje te hard.

Tweede deel zit dan meer in de horror/thriller/mystery hoek, al is het moeilijk om er echt een label op te plakken. Niet omdat het zo'n geweldig originele combinatie of sfeer is, wel omdat het een allegaartje van bekende maar niet zo uitzonderlijk uitgevoerde genre elementen is. Echt spannend of mysterieus wil het niet worden, wel redelijk traag en te lang uitgesponnen.

Visueel niet mijn ding. De 4:3 ratio is lelijk, het zwart/wit spel redelijk flauw. De soundtrack is iets sfeervoller, maar ook daar blijft het allemaal wat braafjes. Mnee, een misstap van Eggers wat mij betreft, hopelijk was dit gewoon iets dat uit z'n systeem moest en is z'n volgende weer wat meer in de lijn van z'n eerste film.

2.0*

Niet verkeerd, toch gemiste kans.

De kortfilm niet gezien, maar de toon wordt meteen gezet in de eerste scene. Concept is relatief eenvoudig, maar goed uitgewerkt. Eerste scene is gewoon spannend en effectief, maar komt wel érg snel. Dat het daarna moeilijk zou worden om de film draaiende te houden mag duidelijk zijn.

En daar heeft Sandberg dan ook de grootste moeite mee. Na een spannende intro valt de film te snel terug op het achtergrondverhaal, met bijbehorend drama. Iets waar ik als kijker op dat moment niet echt zat op te wachten. Hier en daar zit nog wel een spannend momentje, maar te weinig om het boeiend te houden. Het is pas het laatste half uur dat er weer wat vaart in de film komt, maar dan zijn er weer een aantal reveals die de film niet al te veel goed doen.

Acteerwerk was wel behoorlijk en er zit duidelijk budget achter de film. Da's af en toe toch ook wel fijn, het hoeft niet altijd goedkope horror te zijn. Probleem is dat de film al snel in z'n kaarten laat kijken en daarmee de lat voor zichzelf te hoog legt.

Lights Out is kort genoeg zodat de negatieve punten uiteindelijk de film niet kelderen, maar er had zeker meer ingezeten.

3.0*

Ik ken dus niks van Mahjong, afgezien daarvan was deze film best fascinerend.

Niks meer dan een simpele luchthartige komedie, basic verhaaltje, cliché personages, niks om over naar huis te schrijven maw. En toch, mahjong heeft iets gracieus. Al die tegeltjes die heen en weer gegooid worden, vreemde combinaties en tactisch geleuter waar ik verder geen touw aan kan vast knopen.

2* voor de film, 1* voor het fascinerend spelletje. Misschien heeft het gewoon te maken met de manier waarop het in beeld werd gebracht, misschien scheelt er wat met mij. Maar heb echt geboeid gekeken.

Beetje jammerlijk geval deze film. Heeft enkele halfleuke momenten, maar al bij al maar makjes, zeker in vergelijking met films als Bad Taste of Braindead. Wat deze vooral mist is een nodige dosis relativeringsvermogen en humor. Alles gaat er nogal dramatisch aan toe. Niet dat deze film zich serieus neemt, of serieus genomen moet worden, maar je zou af en toe toch beginnen twijfelen.

De film sleurt er drama en romantiek bij, om voor mij totaal onduidelijke redenen. Alsof motivatie en karakteruitdieping in dit soort film van belang is. De vreugde en ongedwongenheid van de echte gore/B flicks is hier voor mij niet echt in terug te vinden, dus blijven er maar één of twee leuke momenten over in de film.

1*

De sfx van de laatste kerel deden me trouwens denken aan The Thunderbirds. Geen aangename vaststelling in een live action.

Erg fijn weer.

Derde Doremus en z'n stijl is makkelijk te herkennen. Hij lget de grote gebaren en het overdadige zoete sentiment naast zich neer, maar richt zich op subtiele lichaamstaal en zoomt in op kleine momentjes en interacties. Het maakt romances zoveel makkelijker te verteren, het leunt ook veel dichter aan bij een hoop Aziatisch werk dat ik prefereer.

Jones en Yelchin doen het verder ook perfect, alleen jammer dat je wel merkt dat dit een iets oudere film is. Doremus z'n stijl mag dan erg herkenbaar zijn, het is nog net iets minder verfijnd. Visueel had het wat meer mogen zijn, ook de soundtrack had nét wat strakker gemogen. Maar dat kleine puntjes die de film verder niet echt in de weg staan.

Verder toch ook wel een mooie illustratie hoe onze regels, die alles maar verbieden en tegenhouden uit schrik voor een paar rotte eieren , vaak gewone, goedbedoelende mensen in de weg staan. Het idee wordt misschien iets te hard uitgepuurd, maar in z'n kern vind ik de boodschap zeker niet verkeerd en als basis voor een romantisch drama ook uiterst geschikt.

Fijne film dus weer, gelukkig heb ik er nog een paar te gaan. In Amerika kent Doremus in ieder geval geen gelijke.

3.5*

Erg matig.

Niet dat er een gebrek is aan comedies, maar neem de luchtige dramas en dramadies weg en zo heel veel keuze is er toch niet meer. Deze film valt braafjes in de luchtige drama hoek, weinig echte grappen, maar wel veel luchtigheid. Uiteraard tussen wat serieuzere momenten door.

De relatie tussen Bell en Grammer staat centraal, maar is eigenlijk niet zo boeiend. Bell als echte workaholic die de hele dag bezig is op haar telefoon, Grammer als vader die z'n dochter 25 jaar niet gezien heeft. Samen op cruise en guess what .. jaja, het loopt wat stroef maar na verloop van tijd vinden ze elkaar toch wel. Ik spoiler het maar, er zijn ook mensen die nog nooit een film gezien hebben.

Paar lollige bijrolletjes, maar toch vooral veel fake blijheid en gezelligheid. Die game avonden leken mij bijvoorbeeld echt dramatisch, kan me moeilijk inbeelden dat zo'n workaholic als Bell daar nu echt in kon meegaan. Maar da's verder het grootste probleem van de film niet, wel dat het allemaal erg tam en belegen aanvoelde.

Maar luchtig en vlot, dat wel.

2.0*

Beetje lastige film.

Er valt genoeg te prijzen hier. De aanpak is redelijk radicaal, de stilering is luid en leidend, de film laat niet makkelijk in z'n kaarten kijken en blijft tot het einde verrassen. Mockler is absoluut een regisseur om de gaten te houden en levert met deze film zeker een visitekaartje af.

Tegelijkertijd voelt het ook allemaal wat onaf en iets te braaf aan. Zo'n soundtrack die wat kracht tekort schiet, de aankleding die vaak net iets te kaal is, de editing die toch nog écht wat steviger had gemogen en composities die wat strakker gemogen hadden. Het zit er vast wel in, misschien met een iets groter budget ook, maar Mockler slaagt er niet 100% in om z'n gebrek aan budget te camoufleren met ruw talent.

Het verhaaltje zit ook af en toe in de weg. Wat oninteressante personages en een anti-YouTube moraaltje dat maar weinig boeit en ook iets teveel aandacht krijgt doorheen de film. Acteerwerk is ook op het randje, al is dat dan net iets minder storend in een films als deze.

Genoeg moois te zien, maar ook wel wat tekortkomingen. Ik zie veel mensen spreken over een "trip", maar daarvoor is het toch echt wat te netjes en binnen de lijntjes. Maar verder wel erg veel potentieel en een boeiende filmervaring.

3.5*

Meh.

Nooit echt eerder een langspeelfilm van Kiarostami gezien, dan leek me deze eigenlijk wel een goeie introductie. Al kan het uiteindelijk de film ook wel tegengewerkt hebben, want Kiarostami doet verrassend weinig met de Japanse setting. Niet dat de film een typisch Japans gevalletje is geworden, maar veel stempel kon ik er verder ook niet in herkennen.

Na twee scenes deed de film me erg denken aan Hsiao-hsien Hou, die met Café Lumière al z'n eigen Ozu ode maakte in Japan. Het statische camerawerk in het cafétje waar de hoofdconversatie langzaam verdrinkt in het geroezemoes er omheen en de still autorit zouden zo uit een Hou kunnen komen. Alleen mist Kiarostami wel absoluut de visuele finesse van Hou. Deed mij allemaal een beetje muf en TV-film achtig aan. Kon er niet van genieten.

Verder is het "verstoppertje" spelen van Kiarostami ook wat vermoeiend. Conversaties worden gestart zonder dat de kijker altijd even goed weet waarover. Dan worden er wat hintjes laten vallen, om uiteindelijk te onthullen waar het nu over gaat. Doet hij vaak, maar erg opzichtig en ook gekunsteld. Het schilderij dan bewust lang uit beeld gehouden werd vond ik daar absoluut het minste voorbeeld van.

De film kon me ook niet echt boeien. Meerlagig herken ik er zeker niet in, net erg direct. Veel conversaties, head on of van een ietwat gekke plaats gefilmd. Maar meer dan wat zemelen is het niet en echt boeiende materie zat niet verhuld in de gesprekken. Acteerwerk was aardig maar veel werk kregen de acteurs ook niet.

Stukje met het omatje was schrijnend, daar gaan zowat de meeste punten naartoe, maar verder een grijze, onaantrekkelijke en afgeleefde film. Beetje zoals het opatje in de film.

1.5*

Lilo en Stitch

Is weer al vijf jaar geleden dat ik een Disney film gezien heb, en gezien het minder interessante Japanse live action aanbod heb ik maar even een korte animatiemarathon ingelast. FF : Advent Children was een complete misser, Lilo & Stitch was vandaag aan de beurt, en The Iron Giant komt morgen.

Deze film gekozen omdat het mij toch een iets andere Disney leek, en uiteindelijk bleek het dat ook te zijn. Vooral in het begin goed merkbaar, maar hier en daar komen er toch leuke verwijzingen voor, en stel je voor, geslaagde grappen. Iets waar zelfs Pixar jaloers op mag zijn.

Hoogtepunt van de film is natuurlijk Stitch, en vooral in meeste evile vorm. Jammer dat hij langzaam verandert in een braaf beschaafd beestje, maar dat nemen we dan maar voor lief. Verder nog enkele leuke sidecharacters, maar dan spreek ik vooral over de aliens. Want Lilo en zowat elk ander menselijk character is vervelend. Ook die eenoog is kinderlijk en alles behalve grappig.

Paar leuke verwijzingen zoals gezegd dus. De running gag met de man met het ijsje (en de finale ID4 scene), maar ook lichte knipogen naar Critters en Aliens meende ik te herkennen.

Daarnaast ook een hoop kritiekpuntjes. 3D was barlelijk, de animatie vloeiend maar de stijl lijdt er te ernstig onder. Alle vorm van detail is zoek, waardoor je teveel naar grote ingekleurde vlakken ligt te kijken. Liever minder animatie en meer afwerking en details dan. Ook de voice acting was vaak ondermaats, de score totaal kut (Elvis en Hawai muziek ? Waarom dat eerste en waarom zo'n slechte bewerking van het tweede ?) en de moraal soms te vervelend.

Maar ach, ik heb me best vermaakt, en hoewel de film enkele keren de irritatiegrens leek over te gaan, kwam er telkens weer een geslaagde joke. De functie van de "funny sidekick" (hoe ironisch kan je zijn) is gelukkig erg miniem en hier en daar heeft de film zelfs een beschaafde edge. Aardig filmpje dus. 3*

Nice.

Dit is niet half Dog Bite Dog, maar dubbel Dog Bite Dog. Niet zomaar een gewone return to form voor Cheang, die de laatste 10 jaar zichzelf toch vooral verloren heeft in middelmatige blockbusters, maar een nieuwe standaard voor een genre dat best een frisse impuls kon gebruiken.

De visuals weten vooral de aandacht te trekken. Scherp, high contrast b&w (met een fijne blauwige schijn), maar ook vooral extreem veel detail, waardoor je amper weet waar eerst te kijken. Maar ook het acteerwerk is erg sterk, en de soundtrack (met dank aan Kenji Kawai) is stukken beter dan je van een HK film zou verwachten.

Het is jammer dat de grip van China de laatste jaren alleen maar strakker geworden is, de kans dat dit soort films in de toekomst nog gemaakt zullen worden in HK is erg klein geworden, maar Cheang heeft in ieder geval nog snel even z'n stempel gedrukt. Heerlijke film.

4.5* en een uitgebreide review

Nieuwe Medina.

Insensibles kon ik best waarderen, maar blijkbaar meteen ook het sein voor Medina om Engelstalige oorden op te zoeken. Niet de USA maar de UK kreeg de eer, iets wat de sfeer van zijn nieuwe film sterk zou beïnvloeden.

The Limehouse Golem is een klassiek Brits slasherverhaal. Jack the Ripper is nooit veraf en vanwege Medina's stijl van filmen kan hetzelfde gezegd worden van From Hell. Het zou een mooie double bill kunnen vormen met die film, al vond ik deze dan toch net ietsje minder.

Qua sfeer zit het wel goed. Niet meteen mijn setting, maar met sterke kleuren en duistere cinematografie weet Medina een groezelig 19e eeuws Engeland perfect neer te zetten. Fijn acteerwerk ook, al ligt dat dan meer in de overdrijving dan in de nuance. Allen erg uitgesproken personages.

Iets minder is het plot en het verloop, dat wel érg braaf is voorspelbaar is. Langzaam wordt er een mysterie afgeraffeld, maar het weet zelden op te winden en de twist is er eentje waar je amper van opkijkt. Het voelt allemaal iets té by the numbers, daar waar je van een mystery toch hoopt om met vraagtekens te zitten. Wie voor de horror kijkt hoeft zich er ook niet al te veel van voor te stellen. Ietwat gruwelijke moorden zorgen voor deze genreaanduiding, maar daar heb je het dan ook wel mee gehad. Ik zou het zelf op mystery/thriller houden.

Maar verder geen verkeerde film. Qua sfeer leuker dan qua plot, verder gelukkig wel genoeg tempo en een kleurrijke setting en cast. Leuk tussendoortje dus.

3.0*

Ik begrijp ook niet zoveel van de commentaren. Eén van de beste Amerikaanse wraakfilms die ik gezien heb.

Prachtige film- en vertelstijl die elkaar naadloos aanvullen. Soderbergh vind ik sowieso vaak stijlvoller dan z'n landgenoten. Sterke shots, vaak een hele lichte trilling in het beeld (beetje ala Boe). Erg mooie belichting en kleurgebruik ook. De cuts en jumps zorgen voor een apart visueel ritme ook, terwijl het een simpel verhaaltje heel wat interessanter maakte.

Extra positieve kritiek voor de score. Het slapende pianodeuntje dat een aantal terugkomt is beresterk. Simpel stukje muziek dat de fimm zoveel meer sfeer geeft. Stamp acteert erg sterk, Guzmán is altijd fijn om aan het werk te zien. Zo'n acteur die steeds onopvallend uitblinkt in bijrollen.

Gelukkig is de film ook kort genoeg, verveelt het geen seconde en weet het het sfeertje tot op het einde goed vast te houden. Stijlvol, sfeervol, mooi en fris. Soderbergh blijft mij verder verbazen, en is aan het uitgroeien tot een slapende favoriet.

4*

Had meer ingezeten.

Een zeer vlotte film die op de betere momenten wat doet denken aan het werk van Tony Scott. Vooral tijdens de vroege drugscenes in het eerste deel van de film komt dit mooi naar voren. Visueel aantrekkelijk, mooie editing en een (aan)gepaste soundtrack. Meer moet het niet zijn.

Dat blijft ook, want na 45 minuten is Burger z'n conceptje op en heeft hij plots een plot nodig op het resterende uur te vullen. Daar was hij duidelijk niet echt op voorzien, want vanaf dat moment wordt het een stuk minder boeiend.

Eigenlijk worden 2 subplotjes geïntroduceerd. Eentje met De Niro (redelijk boring), eentje met Howard (ook redelijk boring maar veel beter in z'n sas hier). Audiovisueel wordt er ook een serieuze stap teruggenomen, de kijker moet zich uiteraard goed kunnen focussen op de wat oninteressante rimram die zich vanaf dan ontwikkelt.

Jammer, want Burger had beter gewoon bij z'n concept gebleven ipv er nog een of ander plot aan vast te hangen. Nu dooft de film jammer genoeg uit, waar het nog zo sprankelend en vlot begon.

3.0*

PS: iemand enig idee wat je nu aanmoet met die zogenaamde moord in die hotelkamer. Een losse flodder als je het mij vraagt.

Leuk!

Sammo Hung bewijst hier met de betere uit z'n tijd mee te kunnen. Het blijft een vreemd figuur, die zwaartekrachtgewijs eigenlijk niet realistisch lijkt, maar gewoon enorm lenig en snel is voor z'n postuur. Geweldig om te zien.

Woo-Ping Yuen doet de rest. Als het op dit soort actiescenes aankomt is hij onklopbaar. Er zitten aardig wat gevechten in, sommige gaan wel iets te lang door, maar toch weet hij er enorm veel variatie, maar vooral vaart in te brengen. Heerlijke hoe al die moves perfect op elkaar afgestemd zijn en hoe de acteurs perfect rond elkaar heendraaien. De caligrafie scene en de katscene sprongen er wat mij betreft wel bovenuit, komt omdat die echt aardig uniek zijn aan deze film, de rest van de stijlen ken ik ondertussen wel (al was die monkey on a stick anders ook erg cool).

Gooi er een dronken zwerver/opa bij (altijd lachen), een zwarter dan zwarte bad-guy, Wong Fei-Hung (één van de meest verfilmde personages?) en nog wat onbeholpen drama en je hebt een erg vlotte, vermakelijke en bij momenten sterke martial arts classic.

Op kousenvoeten ondertussen toch al 8 films van Sammo Hung gezien, misschien is het tijd om eens wat intensiever naar z'n films op zoek te gaan. Zit toch leuk spul tussen.

3.5*

McConaughey.

Je kan er moeilijk omheen, hij is wat deze film maakt. Vond het leuk om hem in een gladdere rol te zien. Gaat hem wat mij betreft veel beter af dan de bum-rollen waar hij tegenwoordig vooral mee weet te scoren. Meer van dit soort rollen voor McConaughey graag.

De film zelf is verder een redelijke rechtbank thriller, met een fijne aanvulling van de cast, een plotje dat vlot loopt en wat aardige dialogen. Alleen begon ik hoe langer hoe meer het gevoel te krijgen dat ik naar een uitgerokken versie van één of andere TV serie zat te kijken. Vooral nadat de case eigenlijk afgelopen is en de film nog net iets te lang doorgaat, zodat je als kijker weet dat er nog wat komt, met dan dat afsluitertje met de moeder van Phillippe. Echt van hoogst bedenkelijk niveau. Je kan je verder ook meteen bedenken dat hier nog een paar vervolgen op komen. Rechtzaken genoeg.

't Is wat jammer, want de soundtrack is ook wel aardig (en ietwat atypisch) en visueel is er ook wel aandacht aan de afwerking besteed. Niet zo enorm speciaal allemaal, maar wel met een duidelijke visie en genoeg eigenheid gebracht.

Het maakt een redelijk vermakelijk filmpje, dat het op het einde toch wel wat laat afweten. Gelukkig is er McConaughey nog, waardoor het nooit echt wegzakt.

3.0*

Njah.

Op de één of andere manier had ik toch al een vermoeden dat dit niet meteen iets voor mij ging zijn. Nochthans heb ik verder niks tegen de Japanse highschool dramas, maar wanneer er muziek aan te pas komt is het vaak toch een stuk minder. Die is meestal nogal zoutloos en pover, een beetje zoals de gehele regie van Yamashita eigenlijk.

Visueel is het best lelijk, het acteerwerk had ook wel iets beter gekund en de focus ligt wel erg vaak op de muziek, die gewoon niet om aan te horen is. Bleke rock, zonder pit en drive. En dan nog eens erg slecht uitgevoerd ook.

Het drama weet verder ook niet echt te pakken, waardoor de speelduur ook een probleem wordt. Bijna twee uur is te lang voor deze film. Best raar dat deze zo'n positief imago heeft, want wie Japanse dramas wil zien kan er zo 100 betere uitkiezen, niet meteen een genre waar de film dun bezaaid zijn. Deze is zelfs eerder ondermaats, maar misschien was dit nog iets leuker en frisser in 2005. Al twijfel ik er een beetje aan, anders had ik hem toen wel al gekeken, niet meteen een héél obscure film dit.

2.0*

Hah!

Wat jammer dat ik deze films nooit eerder een kans heb gegeven. Nochthans heeft de eerste wel enige status, maar op de één of andere manier is het er nooit van gekomen. Onterecht, zo blijkt nu, al kan je beter wel weten waar je aan begint.

De Mr. Vampire reeks is een hoop dingen, maar het is vooral het comedy element dat voor velen wel eens een beslissende factor zou kunnen zijn. Hong Kong comedy is een vak apart en deze film gaat er vol voor. Bijna Chow-esque op bepaalde momenten. Erg kinderachtig en soms onbegrijpelijk, maar ik kon er wel om lachen.

Wie hoopt een horrorfilm te zien komt ook van een kale reis thuis. Er zitten wat vampieren en zombies in, maar deze film draait vooral om humor en actie. De horror is nooit eng, spannend of goor, behalve dan misschien een paar momentjes met de bad guy. In ieder geval niet genoeg om te hopen op enige horrorfun.

De martial arts is echter leuk, het tempo razendsnel en de humor erg lollig. Richard Ng is geweldig in z'n rol en maakt van deze film een heerlijk gestoord avontuurtje. Regie van Lau is ook meer dan behoorlijk, hij zorgt ervoor dat alles lekker energiek in beeld wordt gebracht. Als voorloper van de Chinese Ghost Stories films is deze reeks een essentiële schakel lijkt me zo.

Erg veel fun dus. Vooral comedy en martial arts fun. In een horror-achtige setting. Beetje niche, maar als HK liefhebber moet je deze reeks wel gezien hebben. Dringend achter de andere delen aan.

3.5*

Fijne herziening.

Beetje afwachten toch, met dit soort films. Viel toen midden in de horrorhype, dus wat lastig om in te schatten hoe een film als deze zich staande heeft weten houden. Anderzijds, met de Karakatsanis broertjes achter de schermen en met Van Hees in de stoel is er wel voldoende kwaliteit aanwezig.

Blijft wel apart dat ik de omgeving in deze film ook goed ken, geeft sowieso wel een beetje meerwaarde. Acteerwerk is ook nog steeds goed, leuk om Schoenaerts al te zien schitteren voor z'n grote internationale doorbraak. Ondanks dat Kuppens het aardig doet, weet hij toch duidelijk meer van z'n personage te maken.

Begint allemaal lekker rustig, audiovisueel zit het ook wel goed, zeker als je die droevige en nogal kale sfeer weet te appreciëren. Laatste half uur wordt het allemaal wat gekker, laatste twist is misschien wat onnodig zelfs, maar dat neemt niet weg dat dit een strak en uiterst verzorgd genrefilmpje blijft.

Jammer dat die Vlaamse/Belgische cinema opleving maar zo kort geduurd heeft.

4.0 en een uitgebreide review

Mij toch net iets té.

Op technisch vlak valt er weinig te klagen. Het steekt allemaal kundig in elkaar en het oogt als een groots opgezet drama. Maar Davis drijft het wat mij betreft veel te ver door en is véél te veel bezig met het inspelen op gemoed, eerder dan het drama zelf te laten spreken.

Het verhaal is sowieso al larger than life, als de film dat dan ook nog eens probeert te zijn dan wordt het al snel banaal melodrama. Het eerste kwartier was er in ieder geval nog een soort van balans, maar eens Saroo's treinreisje gedaan is gaat het erg snel achteruit met deze film.

Het stuk in Australië is niet al te best, Saroo's zoektocht naar z'n ouderlijke huis is gewoon compleet brak. Vervelend sentimenteel, met dik aangezette muziek, immer droevige personages en een zwaarte die de film absoluut niet kan waarmaken.

Mnee, niet al te best. Ook ergens wel benieuwd hoe ze in Indië naar deze film kijken, want dat land wordt hier echt wel neergezet als wedontgiveafuckistan.

1.5*

Flauw sentimenteel gedoe.

Wat mij verraste was de technische competentie. De animatie was bij momenten echt verbluffend vloeiend. Zeker in de openingsscene leek het nog wel wat te worden.

Jammer genoeg stelt de visuele stijl van de film erg teleur. Designsgewijs is het vaak erg lelijk, personages zien er erg onsympathiek uit en met de zwaartekracht leek er regelmatig ook wat te schelen. Heb zelf wel eens naast een leeuw gestaan, erg dartel zijn die beestjes niet.

Verder wordt in recordtempo een voorspelbaar en uiterst clichematig verhaaltje opgezet en afgewerkt. Mooi volgens het boekje en compleet voorspelbaar. Wat het verschroeiende tempo redelijk overbodig maakt, want de tijd ging nog steeds tergend traag vooruit.

Wat de film echter de nekslag geeft is de pompeuze, potsierlijk bombaste soundtrack. Zimmer lijkt te denken dat hij muziekjes maakt voor LOTR battles, waar 100.000en krijgers op elkaar afstormen. En zelfs dan is deze soundtrack nog over-the-top. Daarnaast krijg je dan nog eens de beerput van de Top 40 van 15 jaar geleden geserveerd. Pure wansmaak, die enige emotie compleet de nek omwringt.

Voice acting is pover, vooral de kleine Simba (die er op zich nog schattig uitzag) komt over als een verwend Amerikaans joch. Ook een érg vreemde keuze om de stem van Darth Vader aan Mufasa te verlenen. al dat gebrabbel over zonen kreeg een vreemd nasmaakje mee zo. En tijdens The Lion King zit ik echt niet te wachten op Star Wars flashbacks.

Verder wordt de film nog om z'n humor geprezen, maar meer dan de immer irritante Disney sidekicks heb ik echt niet gezien.

The Lion King is technisch knap. En dan is het schandalig dat er zo'n prent van gemaakt wordt. Bah.

Binnenkort eens kijken of het origineel ergens te vinden is. Zien of ze daar ook zo'n bombastvehikel van gemaakt hebben.

1.0*

Disney, voor iedereen wat.

Wat raar om een hoop reviews te lezen bij een Disney film waar ik het volmondig mee eens ben. Zielloos, nodeloos en weinig boeiende film? Absoluut. Enige verschil is allicht dat ik net hetzelfde gevoel had bij het origineel, maar daar letten we dan maar even niet op.

Technisch is het zeker de moeite, dit lijkt dan ook veel meer op een glorieuze tech demo dan een echt filmproject. CG ziet er erg goed uit, het feit dat de afstemming met de voice-overs wat krom oogt vond ik minder storend, maar dat ben ik ook wel gewoon van Japanse animatie, waar aan zulke dingen niet al te veel aandacht aan wordt besteed.

De soundtrack is nog steeds een ware marteling, de humor is ook nog steeds irritant en het verhaaltje rond Simba wil nog steeds helemaal niet boeien. Beetje kwalijk dan ook dat deze remake, ondanks dat er echt enorm veel gerecycled wordt, toch nog een stuk langer is uitgevallen.

Vraag me af wat zo'n Favreau eigenlijk moet doen bij een film als deze. Misschien gewoon een beetje postervulling en wat interviews achteraf?

1.5*

Verrassend leuk.

Ik heb ondertussen al aardig wat van dit soort serial killer films gezien (denk Se7en enzo), ook veel Aziatische en ze weten eigenlijk maar zelden écht leuk uit te pakken. Meestal zijn het wel degelijke en vermakelijke films, maar dat beetje extra ontbreekt toch vaak.

Dat is er hier wel, jammer genoeg net niet voldoende om er een echt meesterwerkje van te maken, maar Xu Jizhou kwam bij momenten toch aardig dicht in de buurt. Het is dat hij nog net iets teveel blijft vasthouden aan het vaste stramien en/of niet vol durft gaan voor een sfeerfilmpje, maar tussendoor zit er voldoende potentieel in.

Eerste deel is vooral bekend terrein, maar daar raast de film dan ook doorheen. Het tempo tijdens het eerste uur is best verschroeiend te noemen. Tweede uur is wat trager, maar brengt dat ook wat interessantere dingen. Een toffe en interessante killer, enkele relevante themas en vooral ook een stuk plotverloop dat je minder snel ziet aankomen. Jammer dat het einde dat weer iets conventioneler is.

Visueel is het verder ook de moeite. Mooi kleurgebruik, fijn camerawerk en vlot genoeg geëdit. Mooie locaties ook, waar volop gebruik van gemaakt wordt. Mnee, dit beviel me wel. Hopelijk een regisseur die meer films gaat maken, zou zo maar eens kunnen dat hij er nog eens een meesterwerkje uitschudt.

Dikke 3.5*

Best oké.

Ik ben absoluut geen Brando fan, gelukkig is dit geen klassieke bewierrook-docu geworden. In de plaats een egodocument om U tegen te zeggen, waarbij Brando gelukkig niet bang is om ook de mindere momenten uit z'n leven aandacht te geven, ook gelukkig zonder daar al te zielig over te doen.

95 minuten is wel eerder lang om naar het gekreun van Brando te luisteren, een geweldig aangename stem heeft de man niet. Ook het stuk rond method acting vond ik net wat minder boeiend, allicht omdat dat toch ook al ietwat passé is qua gedachte.

Maar verder een sfeervolle docu die een open kijk geeft in de geest van één van de bekendste mid-klassieke acteurs. Toch zelden dat je zo'n docu voorgeschoteld krijgt, zou graag meer van dit type docus zien, eerder dan de typische opgepoetste geschiedenisopties die hier doorgaans voor moeten doorgaan.

3.0*

Doorsnee Lau.

Doet veel denken aan het oudere werk van Benny Chan (A Moment of Romance). Een echte daredevil in de hoofdrol, illegale motor/autoraces in Hong Kong en een stevige portie drama en romantiek om het verhaaltje uit te vullen.

Maar dan met Ekin Cheng, die hoort nu eenmaal bij een Lau film. De races zelf zien er aardig uit, het drama voelt jammer genoeg minder solide aan en dat vormt toch een aardige brok uit het middendeel. Het einde is daarom ook wel weer wat leuker, maar aangezien de film toch bijna 110 minuten duurt zit er dan al aardig wat sleet op.

Lau zou zich later wel revancheren met zijn versie van Initial D, deze film voelt dan ook weer vooral als vingeroefening. Zo heeft hij wel meerdere filmpjes gemaakt. Gelukkig zijn de races zelf goed te doen en zit er aardig wat vaart in het begin en einde van de film.

2.5*

Mooi filmpje.

Leuk jeugdig sfeertje, 't is ook niet vaak dat je de HK jeugd op zo'n manier te zien krijgt. HK is toch een filmnatie met typische genrefilms, daarbuiten valt er maar weinig te rapen.

Niet alles werkt even goed, maar het enthousiasme van deze film werkt echt aanstekeling. Naar het einde toe weer iets ingetogener en dramatischer, maar zonder het begin had het niet echt gewerkt.

Geweldige inspanning van Tsang deze filmpjes, mooi om zulke regisseur ook hun podium te geven.

4* en een uitgebreide review.

Matig.

Een rom-drom, want komedies zijn tegenwoordig niet meer echt in. Dramadies daarentegen met de vleet, zeker wanneer het naar de indie hoek gaat. Daar kan/mag je nooit zomaar een komedie maken, want dat schaadt de geloofwaardigheid. Getergde artiesten hebben het ook niet makkelijk.

Long en Smulders zijn een leuk duo, maar erg veel tijd om leuk te zijn krijgen ze niet. Smulders trouwt met één of andere saaie vent en Long hangt er een heel huwelijk wat rond. Af en toe een kort komisch fragment, maar toch vooral floue beelden over een vergane relatie en een sip kijkende Long die niks aan de situatie kan veranderen.

En zo is het een film die zich best lang voortsleept. Veel verandert er niet, Long blijft zich de hele tijd wat ongelukkig doorheen de film en slepen en Smulders is zich van geen kwaad bewust. Humor komt dan ook vooral van de bijpersonages, in zoverre is het wel een typische komedie.

Geen absolute ramp, maar mits wat betere regie en een iets aangenamer plot had het makkelijk een veel betere film kunnen zijn.

2.0*

Erg slecht.

Eigenlijk gaat de film meer over Lorca dan Dali, Bunuel loopt er maar een beetje bij. Het enige echt positieve is dat er een redelijk ruw beeld van de jonge kerels geschetst wordt, deze film is zeker geen verheerlijking van de drie.

Pattinson is echt vreselijk slecht als Dali, de rest van de cast is aardig onopvallend. Visueel ook hélemaal niks te beleven, soundtrack is al even pover. Rest wat melige romantiek tussen Dali en Lorca die absoluut niet goed uit de verf komt.

Een filmpje van niks, het enige boeiende is de referentie naar drie (of twee, Lorca ken ik eigenlijk niet) bekende persoonlijkheden. Volgens mij in boekvorm interessanter, al had een betere regisseur er vast ook wel wat mee aangekunnen.

1.0*

Matig.

De film katapulteert de Vlaamse cinema weer zo'n 15 jaar terug, met name het wat gekunstelde dialect-loze acteerwerk irriteert. Er hangen nog wel wat accentjes in de film, maar voor een zolder vol 15 tot 17 jarigen klinkt het allemaal véél te stroef en netjes. Jammer en vooral onnodig.

Ook Helsen is een kleine miscast. Z'n rolletje is sowieso wel klein dus écht storen doet het niet, maar Toye laat hem veel te veel Helsen zijn (vooral in z'n spraakmaniertjes) waardoor je eigenlijk in zijn stukje zit te wachten op een grappige clou. Die komt er uiteraard niet.

Visueel nogal saai, al zijn er wel een aantal mooie scenes waar beeld en muziek erg sfeervol samenkomen. Wanneer de meisjes in het bos een beetje liggen kuieren bijvoorbeeld. Het zijn deze scenes die de film wat draaglijk maken. Einde is verder ook iets te makkelijk allemaal.

Ups en downs, maar uiteindelijk te mak om mij echt te bekoren. Had wat meer pit in mogen zitten.

2.0*