Opinions

Fijne film trouwens, die erg oprecht en laid back weet over te komen.

Visueel erg fijn maar mag je ook verwachten van iemand die de cinematografie van enkele Hou films verzorgd heeft. Verder een leuke kijk in het wat modernere Taiwanese leven zonder daarbij de stad in te trekken.

Film leunt soms dicht aan bij een promovideo van Taiwan maar enig gebrek aan echte climax of het ontbreken van echte moraal zorgen ervoor dat de film nooit meer of minder wordt dan een roadmovie met een docu-achtige invalshoek.

Fijne, rustige en rustgevende film die mij best kon bekoren. Enkel de muziekale begeleiding had wat beter gekund, verder niks over te klagen.

4.0* en een wat uitgebreidere uitleg

Wel oké.

Beetje rare Gordon Chan wel, want opmerkelijk rustiger dan de films die hij normaal maakt. Grappig dat deze ooit wel te verkrijgen was hier, afgezien van z'n allereerste film is dit de Chan die mij het langst ontglipt is.

Veel bekende namen in ieder geval. Eén van de laatste Leslie Cheung films, Faye Wong is ook van de partij en bij dit soort films is de kans dat er een Tony Leung meedoet 1 op 2. Ditmaal is het de beurt aan Ka Fai.

De settings is Okinawa, Japan's tropische paradijsje. Maar veel Japanse invloeden zitten er verder niet in deze film, het is toch vooral een typische HK film geworden, maar dan op een exotische locatie. Iets romantischer dan normaal misschien, maar verder met duidelijk misdaad elementen en wat yakuza tafereeltjes langs de zijlijn.

Een relax sfeertje, een blik degelijke acteurs en een simpel maar vermakelijk verhaaltje. 't Is een best aardig tussendoortje, maar verder niet echt een grootse film.

3.0*

Nieuwe Alan Mak.

Mak is de laatste jaren toch een beetje stilgevallen, deze film ligt dan niet verwonderlijk in het verlengde van z'n oudere werk. Degelijk, solide, maar ook een beetje stoffig. Gelukkig kan Mak hier rekenen op een sterke cast, zodat de film toch nog redelijk makkelijk in z'n plooi valt.

Het plot boeit op zich wel, maar echt nieuw is het natuurlijk niet. Er werd wat met geld gesjoemeld, aan Ching Wan Lau om het allemaal op te lossen, samen met partner Karena Lam en mol Nick Cheung. Hoop intriges (vandaar de titel!), wat twists en een handvol zijpaadjes verder en de film is weer gedaan. Of het echt zal blijven hangen, daar vrees ik wat voor, het is vooral dat het tijdens het kijken zelf wel amuseert.

Best netjes in beeld gebracht, soundtrack wat onopvallend maar zeker niet slecht en het acteerwerk over de gehele lijn goed. Mak is ondertussen een vaste waarde, maar zit ook wel een beetje vast in die rol. En dan krijg je dit soort films. Solide filler, maar niks meer. Leuk voor een keertje, maar daar blijft het dan ook wel bij.

3.0*

Patrick Yau.

Totaal onbekend met de man, hij heeft (zeker naar HK normen) ook niet echt veel gemaakt en kijkende naar de periode waarin hij actief was zou je er geen 5 cent voor geven. Maar blijkbaar is men fan op de LoveHKFilm website, dus gewoon het gokje een keer gewaagd.

Johnnie To is producer en die link is toch een zeer interessante, want Yau lijkt hier de basis te leggen voor het '00 werk van To. Superfelle kleurtjes, de fleurige soundtrack, nogal aparte personages. Doet me volgens mij nog het meest denken aan Throw Down, maar je ziet invloeden van deze film in meerdere To films terug. Apart, want het was net een sfeertje dat ik erg eigen vond aan To, blijkbaar heeft hij de mosterd dan toch ergens anders gehaald (al blijft To wel véél verfijnder).

Plotje boeit iets minder, op dat gebied wel 200% genrefilm. Twee outcasts die iedereen tegen zich in het harnas jagen, met het nodige drama als resultaat. Ook het acteerwerk is niet van al te hoog niveau, behalve dan Kaneshiro als lead. Heeft zeker de nodige cool die z'n rol vereist.

Wie het '00 werk van To kan waarderen doet er niet verkeerd aan om deze film ook eens uit te checken. Geen idee of het representatief is voor de andere films van Yau, maar daar zal ik snel wel meer over kunnen vertellen. Toffe ontdekking dit.

3.5*

Pfoe.

Film ziet er, zeker voor die tijd, best solide uit. Alles netjes in beeld gebracht, decors mooi afgewerkt (hoewel nog steeds niet 100% overtuigend) en ook de art direction is gewoon goed. Toch raar hoe die oudere Shaw Bros films er vaak iets beter uitzien.

Het verhaaltje is een soort van Mulan meets Romeo & Juliet. Geen wapengekletter deze keer, wel drama en romantiek. En wat vreemd man-vrouw geharrewar die de film, zeker in het begin iets moeilijker maakt dan nodig. Vrouwen die mannen spelen die eigenlijk vrouwen zijn enzo.

Op zich niet slecht, maar daarnaast is het ook nog een musical, en 120 minuten strak Chinees gezang was mij toch iets van het goede teveel. In korte bursts heeft het nog wel wat, maar bijna alles wordt gezongen waardoor ik tegen het einde van de film best lam was.

Niet moeilijk om te zien hoe dit een klassieker geworden is, maar niet echt mijn ding. Gelukkig qua vormgeving nog wel netjes, dat redt de meubelen een beetje.

2.0*

Woo's laatste echte comedy.

En volgens mij heeft hij het gevoeld, want hij trekt hier echt alles uit de kast. De film is één grote chaos waar echt niks te gek is. Een soort van slapstick HK comedy meets Home Alone, maar dan wat geweldadiger en met meer rook.

Leuke intro met Hark, echt acteren kan hij niet maar voor dit soort rolletjes toch uiterst geschikt. Verder neemt Teddy Kwam het over, ook hij weet wel raad met dit soort overdreven hyperactieve comedies.

Toch gek dat de meeste mensen Woo niet in deze vorm kennen, ik vind hem één van de beste oudere comedy regisseurs. Je moet wel een beetje tegen de typische HK drukte kunnen, maar verder erg vermakelijk, erg vlotte en erg grappige films. Niks is te gek, mag ik wel.

3.5*

Typisch Hark.

Geeft weer net een beetje een eigen draai aan zeer typische HK elementen. Zo voelt het weer wat frisser, zeker met een karrevracht aan HK films achter de kiezen.

De silly humor is absoluut niks nieuws, maar de relatieve rust waarin het gebracht wordt absoluut wel. HK films zijn doorgaans erg druk, Hark gaat hier voor een veel serenere aanpak zonder daarbij de typische humor niet overboord te gooien.

Dit pakt vooral op het einde goed uit, wanneer de film een dramatischere afslag neemt. Die werkt dan ook en slaat de film absoluut niet lam.

Maakt dit filmpje tot een fijne en licht aparte vertoning. Visueel zeer aangenaam, redelijke soundtrack en geslaagde mix van genre elementen zorgen ervoor dat ik graag naar Hark films blijf kijken. Al mag hij wel weer eens uitpakken met een echt goeie film.

3.5*

Ugh.

Met die liar-lawyer grap in het begin heb je meteen het beste al achter de rug en ook dat was niet meteen om naar huis te schrijven. Kan Carrey best hebben, maar als hij een hele film alleen maar bekken kan trekken is de lol er toch ook snel af.

Het idee is nochthans best grappig en zou best wat leuke scenes kunnen opleveren, jammer genoeg doet Shadyac er alles aan om er een melige kinderfilm van te maken. Brave grapjes, een kinderachtige Carrey, één of ander lullig gezinnetje en zelfs de muziek die geregeld sprookjesachtig klinkt.

Stoor mij vooral aan de scenes in de rechtbank, maar ook bijv. de roast. Nu is geloofwaardigheid misschien niet het hoogste goed in dit soort films, maar sommige scenes vereisen dat normale personages zo énorm dom moeten zijn (die rechter) dat het gewoon irriteert. Allesbehalve leuk of grappig.

Carrey heeft een paar zeldzame momentjes en de verregaande onnozelheid van de scene met het vliegtuig kon ik dan nog wel appreciëren, maar verder amper uit te zitten.

1.0*

Nogal flauwe bedoening.

Het is dat Krasinski en Williams het nog wel aardig doen, en de halve cast van The Office nog even komt opdraven. Hier en daar wel een degelijk grapje, maar veel te weinig om van een echt goeie film te spreken. Sowieso zijn er maar weinig van die pre-huwelijk comedies die echt de moeite zijn.

Erg voorspelbaar en doordeweeks filmpje. Erg luchtig eerste uurtje, beetje drama daarna en uiteraard een positieve afsluiter. Sowieso lag het hele plannetje van Williams er superdik op, Kwapis doet ook amper moeite om het te verbergen.

Moore is redelijk belabberd in haar rol en het drama dat er in de tweede helft insluipt had absoluut niet gehoeven. Die paar rake grapjes links en rechts maken het dan nog enigszins draagbaar, maar verder een erg inwisselbare comedy. Eentje die erg snel weer vergeten zal zijn.

2.0*

Minste Tam totnogtoe.

Op zich wel een redelijk uniek filmpje, dit soort realistischere dramas zie je niet zoveel in Hong Kong, zeker niet begin jaren '80. Toen was het toch echt wel een genrefilm paradijs daar. In dat opzicht wel aardig om eens te zien.

Maar drama en HK gingen vroeger niet zo geweldig goed samen, ook hier weer hetzelfde euvel. Het acteerwerk is niet naturel genoeg, sommige scenes zijn echt megacheesy (die eerste bedscene bijvoorbeeld) en het oogt vaak ook best lelijk allemaal. Veel meer dan z'n camera rechthouden had een cinematograaf in die tijd niet te doen.

Verhaaltje zelf valt nog wel mee, gelukkig duurt de film ook niet te lang waardoor er genoeg vaart in zit. Het wat aparte einde helpt in dat opzicht ook wel, maar passen doet het niet. Het is meer omdat de rest van de film toch al wat mak is dat die laatste 10 minuten nog wel grappig zijn.

Heb Tam ze al beter weten maken.

2.5*

Fijn.

Schrik er een beetje van hoe onbekend deze film eigenlijk is. Niet zozeer hier, maar ook op sites als IMDb. Ik herinner me deze film toch als een redelijk grote productie. Namen als Derek Yee en Andy Lau zijn toch ook niet van de minste, dus had ik toch wat meer animo verwacht. Maar misschien is het omdat ik deze vroeger al eens gezien had, mij aangeraden door een motorfreak uiteraard.

Tegenwoordig zie je dit soort films niet meer in HK, maar ze zijn wel een tijdje populair geweest (denk ook aan de live action Initial D). De banen rond HK zijn ook erg geschikt voor dit soort films, volgens mij hebben ze er in het echte leven ook wel wat problemen mee gehad. Wat deze film nog net iets aparter maakt is dat hij uit '95 stamt, een jaar waar in de HK filmindustrie in vrije val was. Daar valt hier weinig van te merken.

Geniaal is het uiteraard niet. Het verhaaltje is basic, het verloop laat zich verder ook wel raden. Maar een jonge/ervaring Lau heeft voldoende charisma en Yee is gewoon een fijne regisseur. Het drama werkt, de races zien er goed uit en ondanks dat de film net wat te lang is, zakt het nergens in. Had een beetje last met m'n score, aangezien het tussen een 3 en 3.5* inhangt, maar omdat het al erg lang geleden is dat ik nog eens een filmpje als dit gezien had, ben ik allicht iets milder.

3.5*

Erg vroege JWong.

Wil duidelijk meeliften met het vroege succes van John Woo. Geen humor te bekennen (of toch niet echt), wel véél actie, rondgeknal, gevecht en wat lelijk-rood bloed.

Er zitten genoeg gevechten in om het niet saai te laten worden, verder ook heel wat SB grootheden te spotten in dit filmpje. Weirde rol ook van Pak-cheung Chan, die ook toen al niet al te best acteerde, maar er in ieder geval iets minder gladgestreken uitzag.

Redelijk doorsnee actie werkje dat zeker niet verveelt, maar ook niet echt geweldige dingen laat zien. Leuk om een keer gezien te hebben, maar zal snel vergeten zijn. Hoewel dat niet zo vreemd is gezien dit al de 52e Jing Wong film is die ik kijk.

Vermakelijk maar absoluut niet memorabel. Enkel weggelegd voor de doorgewinterde HK fan die graag lijstjes compleet ziet.

2.0*

Fijn.

Benieuwd waarom met deze film zo dicht tegen de release van de nieuwe Alien film gezet hebben. Espinosa mag wel blij zijn dat hij een klein maandje eerder dan de nieuwe Alien is, misschien hoopte men al wat mensen te strikken die het wachten beu waren?

In ieder geval is de link met Alien wel duidelijk, maar ook weer niet zo groot als vaak gesuggereerd wordt. Het feit dat het zich vlakbij Aarde afspeelt en de besmetting van onze wereld op het spel staat zorgt toch voor een hele andere dynamiek dan één of ander random ruimtestation dat geïnfecteerd wordt.

De link met Gravity is ook duidelijk, al is deze film dan net iets minder begaan met zijn majestueueze setting. Niet dat Espinosa er geen aandacht aan besteed, maar buiten een geweldige long take aan het begin is Life toch vooral wat functioneler er meer gericht op de spanningsboog en de horror.

Muziek is een duidelijke meerwaarde. Bombastisch maar eigenzinnig genoeg en wordt vaak goed ingezet. Acteerwerk is naar behoren en ook visueel valt er genoeg te genieten. De CG is soms iets té aanwezig, maar zelden storend. En ook de alien is tof, al is de link met onze cephalopods net iets te groot (en te makkelijk).

Maar voor in de bioscoop een erg vermakelijke film. Een film als deze komt iets beter tot z'n recht op groot scherm, het tempo is erg vlot en het is allemaal net scifi, net horror en net spannend genoeg om nergens saai of vervelend te worden. Heel origineel is het niet, maar zo heel veel soortgelijke films worden er ook niet gemaakt. Dat je al moet terugverwijzen naar Alien is ook wel veelzeggend, dus iets soortgelijks was welgekomen.

En binnenkort maar eens kijken hoe Scott's grote broertje het er vanaf brengt. Hij zal toch z'n best moeten doen.

3.5*

Niet aan te gluren.

Veel meer dan een promofilmpje is dit niet geworden ... spelen dit soort docus echt op festivalletjes (Lowlands zelf dan niet meegerekend)? Weinig focus, al gaat het meeste over die drie wichten die voor het eerst naar Lowlands gaan.

Uiterst vervelend volk in deze docu. Weinig boeiende mensen die helemaal niks te vertellen hebben. Het triest zijn nog die biologen die met een aantal enorme plattitudes komen aanzetten, en die dan nog gretig overgenomen worden door de regisseuze dmv idiote dierenmontages.

Sfeerbeelden van het festival waren ook helemaal niks (al komt dat ook omdat ik weinig tot niks met die festivals heb), wordt je op het einde ook nog eens getrakteerd op de omhooggevallen idioten van Triggerfinger. Ugh.

Mnee, de appeal ontgaat mij volledig, zowel van het topic als van de documentaire zelf. Hoe kom je er op om iets als dit te draaien?

0.5*

Oké.

Ondertussen wel weer al 4 jaar oud, geen idee wat er nog overschiet van Second Life. Al lijkt het echt al 10 jaar geleden dat ik er echt nog iets van gehoord heb. Volgens mij is het een slapende reus ondertussen, waar vooral een oude community alles in leven houdt.

Op zich wel eens interessant om een inkijkje te krijgen in die wereld. Vroeger wel wat over gehoord maar nooit echt begrepen wat mensen ertoe bracht zich met zoiets bezig te houden. Al blijft deze docu wel redelijk oppervlakkig. Eerste 30 minuten wordt SL uitgelegd voor de leek, daarna is het toch vooral de menselijke angle die overneemt.

Wel goed dat het niet de allergrootste weirdos zijn die uitgezocht werden. Wel "stevige" gevallen natuurlijk, maar het is geen Cinemania of Bronies docu geworden. Het menselijk geluk en leed is dan wel weer wat voorspelbaar en veel heeft deze docu ook niet te vertellen over het hoe, wat en waarom, al komt het uitendelijk wel weer op hetzelfde neer. Mensen die in hun dagdagelijkse leven iets missen en hun heil, vol overgave, elders zoeken.

Beetje jammer dat het menselijke overneemt, had graag wel een wat breder beeld gezien van het hele SL gebeuren, maar geen verkeerde docu.

3.0*

Leuk.

Maar Baena brengt iets teveel zaken samen die niet helemaal lekker lopen. Zo vond ik de film toch net iets teveel op drama mikken, terwijl de hoofdgenres toch horror en comedy lijken te zijn. Er had iets meer vaart in de film gemogen, zo had er ook net iets meer comedy bijgekund. Het dramatische stuk rond DeHaan, Plaza en haar ouders vond ik niet zo geweldig.

De soundtrack draagt daarin ook wel een beetje z'n steentje bij. De zware gitaar drones zijn ondertussen redelijk klassiek voor het duisterdere indie werk, maar die smooth jazz er doorheen is toch best taai. Nu zie ik de humor er wel van in, maar Baena bleirt op momenten z'n soundtrack zo hard over scenes heen dat het wat vervelend wordt. En bijhalve dat de elevator music niet zo spannend is, is het ook niet meteen een type muziek waar ik me extreem aan erger. Zoals de meeste mensen vermoed ik, aangezien dat de énige functie is van die muziek: lawaai genereren zonder dat mensen zich eraan ergeren.

Gelukkig is het bij momenten best grappig, soms expliciet, soms ook wat subtieler (zoals de enorme bandafdruk op Plaza's jurk). Acteerwerk is goed, al is het vreemd om te zien dat Plaza expressiever is als zombie dan in haar normale doen. DeHaan maar vooral ook Reilly doen het erg goed, enkel Kendrick vond ik wat uit de toon vallen.

't Is verder wel apart, duurt ook niet zo lang en ondanks dat de terugkerende doden niet zo bijster origineel zijn, ook niet in hun lievere, minder hersenminnende variant, voelt de film toch redelijk origineel aan. Leuk voor een keertje dus, voor mensen die hun horror eens net wat anders willen en daarbij een scheut comedy niet schuwen.

3.0*

Aardig filmpje.

Wat iedereen over het verhaal loopt te zeuren begrijp ik niet. Nergens lijkt de film moeite te doen om boven een fictieve Kapitein Iglo en z'n Kindervriendjes aflevering te stijgen. Lijkt me niet dat je iets kan saboteren wat om te beginnen al niks voorstelt.

Film moet het inderdaad hebben van kleurrijke omgevingen en (te schaarse) leuke onderwaterbeestjes. Het meest komisch vond ik nog de kolibrivis. Murray speelt degelijk, al speelt hij gewoon vaak dezelfde rol, de rest amuseert zich ook wel op het gecostumeerd bal. Enige wat echt irritant was, was die kerel met z'n gitaar. Hadden ze naar een andere film mogen verbannen.

Was dus allemaal wel aardig, maar de hele tijd lijk ik vooral naar een kinderfilm te kijken, met wat leuke avontuurtjes (denk Jules Vernes) en geinige humor. Had allemaal wel iets scherper gemogen dus.

3* kunnen er wel vanaf, had graag meer gegeven, hopelijk richt Anderson zich de volgende keer niet meer op de lagere school.

100% romcom.

Het is misschien even schrikken na een minuutje of 20, vooral als je vooraf niet weet waarover de film juist gaat, maar verder zit de film vast in het bekende stramien. Eigenlijk weet je al vanaf de eerste scene hoe het af gaat lopen, maar ook hoe men er ongeveer gaat geraken, inclusief het moment wanneer ze eindelijk inzien dat ze bij elkaar horen, met het onmiddelijke drama achteraf, waarna het uiteindelijk toch nog goedkomt.

Komt zo van de band en is ook niet zo'n ramp voor de liefhebbers van dit soort films, maar ik heb er niet zo heel veel mee. Heigl en Duhamel zijn op zich wel geschikt voor hun rol, het is verder wel een zonnig filmpje, een degelijke mix van comedy, drama en romantiek (al gaan ze wel érg snel over de dood van hun vrienden ... 2 scenes en een korte referentie later, meer is het niet). Geinige bijrolletjes, waarvan traditiegetrouw de meeste humor vandaan komt.

Echt vervelend vond ik niet, echt geweldig ook niet. Beetje lang, maar dat heb je als je door alle verplichte plotpunten moet. Had best wat in gesnoeid mogen worden, maar er zijn er zekere mindere in het genre.

2.5*

Sterk.

Film was mij compleet voorbijgeschoten, jammer dat deze zo weinig aandacht heeft gekregen, want dit is Solondz zoals ik hem graag bezig zie.

Visueel een serieuze upgrade, grappige soundtrack, geweldige acteurs, hilarische dialogen, droog, scherp maar ook liefdevol en warm. Solondz is eigenlijk een echte one-trick pony, maar z'n trucje is zo uniek dat het gewoon elke keer weer genieten is.

Film kent geen echte climax, is misschien net iets te traag en leunt erg sterk op z'n eerdere films, maar dat zijn zeer kleine minpuntjes vergeleken met de unieke balans tussen zwarte humor en feelgood die Solondz in z'n films stopt.

4.0* en een uitgebreide review

Fijn.

Eerste short was inderdaad de meest interessante. Leuk idee, mooi uitgewerkt. Qua uitvoering kon het net iets beter (een iets stabielere camera was fijn geweest) en het gebruik van Hisaishi's Summer kon ik niet echt plaatsen. Die muziek is zo verknocht aan Kikujiro, werkt gewoon niet om zo'n nummer opnieuw te gebruiken. Toch was het eerste filmpje zeker wel geslaagd.

Tweede vond ik het minste. Komt misschien omdat het érg taalgericht is en het visueel ook niet meteen wist te overtuigen. Acteerwerk ook iets minder en tempo wat traag. Niet vervelend, maar van de vier toch veruit de minst leuke.

De derde is wel weer de moeite, met twee meisjes die wat simpel gegiechel afwisselen met gekke en leuke ideetjes. De conversaties klonken een beetje gescript, maar ze waren wel leuk en soms zelfs best herkenbaar. Raken vaak dingetjes waar nooit ten volle bij stilstaat. Qua acteerwerk ook erg losjes en natuurlijk.

De laatste is fijn, maar misschien qua opzet net iets te eenvoudig. Het "wat als er iets in mijn leven anders gegaan was" concept is ondertussen net iets te uitgemolken, waardoor het niet echt overkomt wanneer personages daarmee aan het worstelen zijn. Wel fijne locatie en mooi in beeld gebracht.

Al bij al een leuke, korte collectie filmpjes die op ietwat luchtige, some ludieke manier wat hersenspinsels over het leven op de kijker afvuurt. Qua regie had het net iets strakker gemogen, maar verder weinig te klagen en makkelijk aan te raden aan fans van Japanse dramas.

3.5*

Bwah.

Met film critici heb ik niet zoveel, vooral ook omdat ze vaak lyrisch zijn over een heel ander type film dan ik. Aan hun reviews of aanbevelingen heb ik persoonlijk niet zoveel. Maar ook de mensen achter de schrijvers lijken me meestal niet zo boeiend. Als je zo'n Rosenbaum alleen nog maar over het scherm ziet schieten heb je al zin om je TV uit te zetten.

Voor Ebert had ik een kleine uitzondering gemaakt. Niet algeheel, want ik was het eigenlijk zelden met hem eens, maar als verstokte animeliefhebber kan je moeilijk rondom de promotie die hij gemaakt heeft voor Hotaru no Haka. Ebert verenigde de film criticus met Japanse animatie, toch iets bijzonder.

Soit, deze docu zet Ebert centraal, maar het wist me eigenlijk toch niet zoveel te boeien. Wel de stukken waarbij Ebert vol tekeer gaat over de films die hij liefheeft (of verafschuwt), ook wel de scenes waarin hij duidelijk z'n tijd vooruit is (z'n blog), maar de rest vond ik eigenlijk niet interessant genoeg voor een docu.

Z'n ziekte krijgt uiteraard een hoop aandacht, iets teveel voor iemand die niet gedefinieerd wil worden door diezelfde ziekte. Buiten z'n schrijfkunsten (en TV show) om was Ebert een redelijk gewoon persoon, ik ben zelf geen echte fan van de man dus die dagdagelijkse rompslomp boeide me dan ook niet zo. Zwarte vrouw, wat persoonlijke filosofie en de vetes met z'n co-commentator. Het is allemaal niveautje TV-portret. Herzog en Scorsese zijn een aardige toevoeging, maar ook niet meteen m'n favoriete regisseurs. Zeker Herzog vind ik als verteller een nogal opgeblazen persoonlijkheid (maar als filmer wel wee beter dan Scorsese).

En zo blijken die twee uur veel te lang, of in ieder geval gevuld met teveel banale zaken. Buiten z'n liefde voor film wist Ebert me niet echt te boeien en de docu zelf is verder zo basic als maar zijn kan. Een gemiste kans om hem wat extra in de bloemetjes te zetten wat mij betreft.

2.0*

Jammerlijk lage score.

Vond het toch een erg fijne film. Je ziet de hand van Boyle er wel in. Modern geschoten, lekker fris visueel flairtje dat aan de film hangt.

Verder aangenaam en grappig verhaaltje. Luchtig maar met een zwart (Brits) randje eraan. McGregor vond ik leuk, Diaz wel grappig. 't Is allemaal een beetje bijelkaar geraapte onzin, maar het verveelt nergens en blijft ook mooi om volgen.

Boyle heeft mij nog niet teveel ontgoocheld. Altijd lekker fris en visueel mooi. Ook qua soundtrack weet Boyle ze weer goed uit te kiezen trouwens. Eén van de weinige regisseurs met moderne muzieksmaak.

4*, zeer aangenaam vermaak, dat zelfs net iets meer is.

Hou wel van Britse, alleen Python altijd links laten liggen. How To Irritate People vond ik weinig, en mensen blijven films als dit eindeloos quoten. Word ik een beetje moe van.

Maar eindelijk toch gezien, en hoewel het eindresultaat nogal dubbel is heb ik me wel geamuseerd. Minder leuk was de moeder van Brian (mannen die vrouwen spelen, kon het in Villa Achterwerk al niet zien, is er met de jaren niet op gebeterd), die afpingelscene die erg voorspelbaar was, liedje op het einde en het feit dat er een acuut gebrek aan acteurs leek te zijn.

Gelukkig wordt dit gecompenseerd met sappig Brits gevloek, enkele geweldige en zelfs hilarische scenes (al was dat er eigenlijk maar één, de Biggus Dickus proest scene) en een hoop lolligheid. Af en toe dipt de film wat, had wat meer vaart in gemogen, en het had ook nog een pakje absurder gemogen. 3*

Redelijk.

Visueel waggelt de film tussen pracht en kitsch. Sommige shots zijn geweldig, voornamelijk het kleurgebruik springt er positief uit, maar soms laat Lee zich iets teveel gaan waardoor het plots wat icky wordt. Jammer dat het niet ietwat consistenter was.

De film miste vooral een wat interessanter verloop. Het uitgangspunt is leuk uiteraard, maar er wordt redelijk weinig mee gedaan. Eigenlijk duurt het veel te lang alvorens het dobberen begint, maar eens daar aangekomen brengt de film ook weer niet wat ik er van gehoopt had. Single-location films kunnen leuk zijn, maar dan moet er toch een zekere spanning of in ieder geval genoeg afwisseling zijn.

Met het einde kan ik ook helemaal niks. Flauw en melig, die twee glimlachjes deden de film ook echt geen goed. Sowieso is het hele religie-gegeven niet veel meer dan een parabel, een poging tot wijsheid/diepzinnigheid verpakt in een overdreven verhaaltje.

Mnee, had er meer van verwacht. De stijl van de film trekt hem uiteindelijk wel over de meet, maar verder had er veel meer mee gedaan kunnen worden. Denk niet dat Ang Lee echt ooit mijn regisseur wordt.

3.0*

Best vreselijk.

Hier en daar zijn er een paar grappige momenten, maar die staan vooral op zichzelf. Het komt ook vooral van enkele bijrollen, maar dat is niet zo héél verwonderlijk, daar hebben wel meer Amerikaanse comedies last van. Allicht dat men de hoofdrollen graag wat braver en saaier houdt, om zo min mogelijk mensen af te stoten.

Verder is het een film die als een malle hamert om #girlpower. McCarthy die loopt te zemelen over equal pay, dat vrouwen elkaar moeten steunen ipv het leven zuur maken, de bijna naadloze integratie van een vrouw van tegen de 50 in een universiteit die ontsnapt lijkt uit de fantasie van een vijfjarige ... het is echt niet om aan te zien.

En dan uiteindelijk zit je nog naar een brak minioptreden van Christina Aguilera te kijken, die even een stukje van Fighter komt zingen. Want dat is echt wat deze film nodig had om het nog verder in je strot te duwen. Mnee, hier is vast een publiek voor, maar daar behoor ik niet toe. Geforceerde, onechte Amerikaanse meuk die vooral niet grappig is.

1.0*

Mjah.

Docu over iemand met autisme. De stelling dat er een verkeerd beeld van autisme geschapen wordt lijkt me vreemd, aangezien de docu gewoon het leven van een autist volgt. Wel is het zo dat de ziekte ook nog in vele andere vormen voorkomt, dus het beeld is vooral beperkt, niet zozeer verkeerd.

De start lijkt nog enigszins interessant te zijn, maar buiten de opzet (jongen leert via Disney films weer communiceren) is het allemaal zéér mager. Wie nog nooit wat over autisme gehoord heeft of een soortgelijke docu gezien heeft vind hier misschien nog wel iets boeiends, maar veel meer dan een persoonlijk portret is het niet geworden.

En daar kan ik dan niet zoveel mee. Er zijn veel mensen die aan één of andere vorm van de ziekte lijden en ik heb niet zoveel aan die afzonderlijke verhalen. Het voegt allemaal bitter weinig toe aan de informatie en andere docus die er reeds bestaan rond dit thema. Het voelt verder ook weer wat te Amerikaans aan om het extra zielig te doen lijken, terwijl z'n leven toch nog best op wieltjes lijkt te lopen.

Mnee, autisme is al lang niet meer zo mysterieus of onderdoorgrondelijk, vond het saai en nietszeggend.

1.0*

Ideale Hitchcock.

Zet wat mensen op een bootje en de rest schrijft zichzelf wel. Vooral omdat wat er geschreven werd ook niet zo heel origineel was. Timbo haalde 12 Angry Men al even aan, aan die film moest ik na een tijdje ook denken, maar dat zijn geen al te fijne herinneringen.

Het probleem met een film als deze is dat het acteerwerk goed moet zijn én de film dubbelzinnig genoeg om de spanning hoog te houden. In beide gevallen faalt Hitchcock. Het acteerwerk is stroef en lui, het script is vooral erg voorspelbaar, waardoor de film erg saai wordt.

Hitchcock vertelt graag, deze setting is dan ook perfect aangezien al de rest gestript kan worden en er puur om de vertelling gefocused kan worden. Maar het weet echt niet te boeien en ondanks dan de speelduur beperkt is, weet hij de film nog geen derde boeiend te houden. Daarna is het gewoon wachten op het einde, terwijl alle clichés één voor één voorbij komen.

1.0*

Niet verkeerd.

Een interessant uitgangspunt, maar zo zijn er wel meer horrorfilmpjes natuurlijk. Gelukkig blijft het daar niet bij en blijkt het verloop van de film ook boeiend genoeg om niet meteen te vervallen in genreclichés. Dit is een filmpje dat redelijk makkelijk z'n eigen plekje gevonden heeft in een genre dat toch vooral bestaat uit kopies van kopies.

Het is dan ook jammer dat McConnell als regisseur over de gehele lijn een beetje tekort schiet. De film oogt te vaak als een wat oudere TV film, de acteurs zijn wat knullig en ongemakkelijk en ook de horror mist eigenlijk iets te vaak z'n doel. Allemaal fijn die "ouderwetse" special effects, maar mag het dan net iets minder rubberig?

Lifechanger is een film die genoeg goodwill opbouwt, maar die meteen weer moet cashen omdat het qua regie gewoon al te matig is. Deze film had een regisseur verdiend die wat meer poogde te doen dan enkel het concept naar het scherm te vertalen. Beetje teleurstellend, maar een lage score kan ik de film ook zeker niet geven, daarvoor zit er teveel goeds verborgen.

3.0*

Een puinhoop.

Hooper wil inderdaad van véél te veel walletjes eten. Nu moet ik ook wel toegeven dat ik eigenlijk op een gewone ruimte-scifi film gehoopt had, maar buiten het korte begin in de ruimte is dit eigenlijk gewoon een horrortje dat zich volledig op Aarde afspeelt.

Deed me nog het meeste denken aan Scanners van Cronenberg, maar dan met wat vampier en zombie invloeden, een apocalypse-achtig sfeertje op het einde en nog een hoop B-film nonsens als opvulling. Het resultaat is bijna onnavolgbaar, en toch weet Hooper het nog saai te maken.

De film duurt vooral veel te lang, steunt op een vreselijke cast (die dialogen) en weet enkel in een paar scenes te pieken. Het begin viel nog best mee, de gaafste scene in ongetwijfeld het eerste leeggezogen slachtoffer dat terug tot leven komt op de operatietafel. Maar deze momenten zijn redelijk zelfzaam, daartussen is het eigenlijk huilen met de pet op.

1.5*

Niet zo best.

Het eerste uur valt nog wel door te komen, vooral dan dankzij wat knullige dialogen en wat melige humor (de blinde meneer Vink). De Lift neemt het allemaal niet zo heel serieus en zolang Maas dat paadje blijft bewandelen kan het er nog net mee door.

Gedateerd is het sowieso wel natuurlijk. Die soundtrack is enorm knullig, visueel is het erg mak en flauwtjes en het acteerwerk is toch vooral erg stroef. Maar wat lollige toetsjes en ietwat dik aangezette personages maken het wel redelijk makkelijk te behappen. De melige effecten neem je dan maar voor lief.

Laatste half uur neemt echter wel een serieuze duik. Enerzijds probeert Maas het echt spannend te maken, wat voor geen meter werkt. Anderzijds is er het té belachelijke verhaaltje, met allerlei electronische experimenten en levende computers. Zelfs toen al moet het redelijk belachelijk geweest zijn.

Ik had de film wel al eens eerder gezien maar kon me er eerlijk gezegd niks meer van herinneren. Dat is bij herziening makkelijk te verklaren, want het is een matig niemendalletje dat compleet faalt wanneer Maas echt z'n best begint te doen.

1.5*