Opinions

Best oké.

Vooraf niet zo heel veel van verwacht, maar Levine is de slechtste regisseur niet wanneer het op dit soort filmpjes aankomt. En dat blijkt ook weer. Het is op zich een redelijk typische en eenvoudige romantische komedie, maar wel eentje die gewoon goed werk.

Enige echt opvallende is misschien een zekere vorm van politieke nuance die je toch niet al te vaak tegenkomt in Hollywood. De scene tussen Rogen en O'Shea Jackson Jr. op het einde zet Rogen weg als een wat wereldvreemde, ongenuanceerde linkser dan linkse rakker, toch wel een geinig en enigszins verrassend moment.

Verder de typische Rogen humor, soms leuk, niet altijd. Theron doet het aardig, samen vormen ze nog best een geinig koppel. Verloop van de film is verder nogal voorspelbaar, ook het dramatisch dipje naar het einde toe. Gelukkig duurt dat niet al te lang en verliest de film daar ook niet al te veel vaart.

Een echte hoogvlieger vind ik het niet, maar wel een meer dan degelijk tussendoortje.

3.0*

Gewoon een oude Jackie Chan film.

The Fearless Hyena Part II is redelijk berucht vanwege wat wild knip- en plakwerk uit andere films, maar tijdens het kijken merk je daar eigenlijk betrekkelijk weinig van. Niet dat het kundig gedaan is, verre van zelfs, maar die martial arts films van rond de jaren '80 zijn gewoon niet de meest vloeiende en stabiele films.

Eerste deel is eerder slapstick, tweede deel richt zich meer op de gevechten. Denk aan de oude Woo-Ping Yuen films. Vind beide aspecten meestal wel leuk, heb me dan ook best vermaakt met het eerste deel. Vooral Chan's schoenengevecht is best lollig. Tweede deel is iets serieuzer, waardoor de gevechten zelf ook wel iets cooler worden.

Opvallend is ook de freaky soundtrack, een vreemde mix van electronische geluidjes die klinken alsof ze uit één of ander kapot kinderspeeltje komen. Acteerwerk is op zich erg matig, maar in deze films draait het meer om de kolder en de actie en die is wél op niveau.

Veel tempo, veel lol en wat onzinnig geknip waar de regisseur niet bepaald omheen kom. Het levert een zeer vermakelijk filmpje op, los van wat er zich aan zakelijke kant allemaal afgespeeld heeft.

3.0*

Fijn.

Weer een leuke variatie op het nature revenge thema, hoewel het hier toch wat serieuzer gebracht wordt.

Inderdaad is het vooral de onderhuidse spanning die het geheel interessant houdt. Nogal duistere soundtrack die op de juiste momenten start en veel "gewone" momenten een geladen sfeertje geeft. Acteerwerk is best aardig en zorgt ervoor dat ook het drama zijn steentje bijdraagt aan de film. Wie echter hoopt op sympathieke personages kan best iets anders opzetten.

Paar erg goeie momenten, zoals de zeekoe en de tunnel van bomen op het eind, toch mist de film net een beetje extras om echt heel goed te zijn. Had misschien net iets geschifter gekund. En af en toe wel genieten van sommige locaties. Het crude-to-nature gedoe ligt er alleen af en toe iets te dik op

Verder vermakelijk en leuk filmpje dat zijn speelduur recht aandoet. Kleine aanrader. Het origineel trekt me dan weer minder.

3.5*

Een betere Shaw Bros.

Misschien dat ik de naam Chung Sun maar eens moet onthouden, want de film die hij hierna zou maken behoorde ook al tot het betere Shaw werk (nog een halve hoger gewaardeerd als deze). Nochtans is de regisseur zelf niet al te bekend. Deze film zelf wel geloof ik, al zou je dat aan het aantal stemmen niet zeggen.

Opvallend dat Sun af en toe met echte buitenopnames komt. De Shaw Bros films spelen zich toch meestal in studios af, wat hen ook de typische look geeft. Maar hier erg opvallend een aantal scenes in écht bos. Het maakt het meteen iets minder oubollig. Waarom er dan nog steeds wel studio scenes bijzitten is mij een raadsel, maar het zal wel z'n reden gehad hebben.

Actiescènes zijn leuk maar mochten inderdaad wel iets langer duren. Maar leuke, creatieve choreografieën die best onderhouden. Ondertussen was men elders wel écht aan het innoveren natuurlijk, maar voor een klassiek Shaw Bros filmpje zeker niet verkeerd.

De acteurs ken ik nog steeds niet bij naam, maar de gezichten zijn me ondertussen wel bekend. Ook niet zo moeilijk als ze telkens uit hetzelfde vijvertje vissen. Vooral Sheng Fu en die fake-kale bad guy (ik vind z'n naam even niet) begin ik er steeds makkelijker uit te halen. Goed kan je het acteerwerk moeilijk noemen, maar de meesten werden dan ook eerder aangenomen voor hun martial arts kunsten, en die zijn op niveau.

Duurt allemaal niet te lang, naar goede gewoonte is het meteen na het laatste gevecht ook gewoon afgelopen en hoewel niks wereldschokkends is de martial arts gewoon fijn.

3.0*

Woorden schieten tekort.

Hoe erg kan een film als deze mislukken. Normaal zijn deze filmpjes, hoe slecht ze eigenlijk ook zijn, altijd wel vermakelijk. Jet Li staat meestal wel garant voor imposant vechtwerk en Hark achter de camera is ook nooit slecht.

Het is dan ook erg moeilijk te vatten hoe weinig deze film te bieden heeft. Vreselijk acteerwerk, compleet foute en belachelijke styling (die Amerikanen en Latino gasten, the fuck?), erg slecht camerawerk en duffe choreografien.

Er zijn vast een aantal redenen voor deze zaken. Normaal blinken de talenten in deze film uit in bovengenoemde minpunten (acteerwerk dan even daargelaten), maar enkel de eindscene in deze film komt een beetje op de hoogte waar soortgelijke films normaal starten.

Uiterst flauw, lelijk en mak. Die score hier begrijp ik al helemaal niet. Schande voor Hark die toen toch echt aan een sterke reeks bezig was.

1*

Leuk filmpje.

Had er eigenlijk niet zo heel veel van verwacht, vooral gezien de leeftijd en de wat onbekende status van de film. Maar moet zeggen dat deze bij momenten verrassend fris en creatief overkwam. Kan zich uiteraard niet echt meten met het recentere werk, maar vermakelijk was het zeker.

70s girl power, met Helen Ma en Shirley Huang die lijnrecht tegenover elkaar staan en elkaar het leven zuur maken. Het verhaaltje stelt niet zo heel veel voor en volgt de geijkte paden, wel fijn is dat deze zich niet in een klassieke Shaw Bros setting afspeelt, maar gewoon in de buitenlucht. Vind ik uiteindelijk toch altijd fijner.

Maar het is vooral de martial arts zelf die positief opvalt. Net wat creatiever en origineler dan ik van films uit die tijd gewoon ben. Niet zo héél strak uitgevoerd, maar wel goed en effectief geëdit. Het is was meer dan eindeloos tegen elkaar meppen, zeker het laatste gevecht bij het huisje is er eentje die doet denken aan de scenes waar een Jackie Chan goed 10 jaar later lof mee zou gaan oogsten.

't Is een film voor de echte liefhebber natuurlijk, maar 200% typische martial arts, maar de kans dat die liefhebber deze film al gezien heeft is redelijk klein, dus zeker een toffe ontdekking.

3.0*

Doorsnee.

Het 80s werk van Yu verschilt niet zo heel veel van de doorsnee HK 80s productie zo te zien. Het is niet echt m'n ding, vooral omdat de serieuze actie vaak opgespaard wordt tot het einde. Het eerste uur is dan vaak ook redelijk saai.

Deze film is daarop geen uitzondering. Oké, je kan kijken naar de zoon van (schaamteloos deze poster trouwens), maar zonder actie weet die ook niet heel veel te brengen. Dan is de rol van Michael Wong als slechte interessanter. Gaat hem eigenlijk beter af dan het spelen van de good guy moet ik zeggen.

Eerste uur leeft slechts zelden op, gelukkig heeft de film wel een einde om U tegen te zeggen. Zwaar overdreven actiescenes (uiteraard), maar alles gaat wel lekker aan flarden. Het betere geweerwerk zeg maar. De fysieke actie blijft redelijk beperkt, al imponeert Lee toch ook wel op die schaarse momentjes.

Even volharden dus. Het begin van de film is doorsnee HK opvulling, de actie op het eind bovengemiddelde mayhem. Gelukkig dat Yu later een wat andere richting is uitgegaan.

2.5*

Wong gooit het over een andere boeg.

Volgens mij voor het eerst een film van hem zonder humor, met redelijk rechttoe rechtaan drama en misdaad. Ook geen cameo van Wong, film is eigenlijk amper van zijn hand te herkennen.

Al zijn er wel links met het begin van The Conman, niet alleen qua stijl maar uiteraard ook door de aanwezigheid van Lau. Doet het zoals steeds goed, is ook geknipt voor dit soort rolletjes.

Verhaaltje is verder aardig, maar weet vooral op het einde enkele rare bochten te nemen. Allereerst wordt er toch een schuldig man onterecht vrijgepleit, maar iets later moet onze held alsnog het onderspit delven. De body bag op het einde laat maar weinig open, Lau is eraan voor de moeite, iets wat op geen enkel moment binnen de film te verwachten was. Erg apart.

Af en toe best stijlvol camerawerk en bij momenten mooi score. Al wisselt het een beetje met minder geslaagde shots en melige achtergrondmuziek. Wong is iets te weinig stijlman voor dit soort zaken, al brengt hij het er toch aardig vanaf.

Voor wie eens wat anders van Wong wil gezien, gesteld dat er op MM mensen rondlopen die zich uberhaupt wat bij de naam kunnen voorstellen.

Fijne filmpje, al blijft het bij vermakelijk.

3.5*

Matig

Grappig, toen ik hier het eerst kwam kijken schrok ik al een beetje van de vele stemmen. Doorgaans is het al moeilijk voor een film als deze om 10 stemmen bij elkaar te rapen. Toen ik aan het kijken was dacht ik Chan te herkennen, wat het stemmenaantal zou verklaard hebben. Uiteindelijk was het hem dan toch niet. Kan bijna niet anders dat er een relatief goekoop/populaire dub van deze film circuleert.

Film is verder niet super. Ik hou niet zo van ninjas, beetje vreemd want eigenlijk hebben ze alles om cool te zijn, maar die bommetjes en werpsterren zijn nu eenmaal niet erg spectaculair.

Gelukkig zitten er genoeg andere gevechten in, die wel erg sterk zijn. 't Is te zien waar Yuen z'n veren als actiechoreograaf heeft verdiend, erg sterke en gevarieerde choreografieen. Vaag einde nog wel, even nog een kwartiertje bijkletsen met een ultieme baas. Erg grappige winning move ook.

Film duurt alleen wat lang en is niet echt onderscheidend genoeg. Vermakelijk is het wel, beetje apart ook die kruising tussen Japan en China (zie je niet vaak), maar verder veel business as usual.

Iemand enig idee hoe het komt dat deze film zo "bekend" is?

2.5*

Ondertussen een nogal overbodige film.

Enige wat de film nog wat flair geeft is dat de landing vanuit een aantal perspectieven bekeken wordt. Leuk om het verzet en de Duitsers mee in de film te hebben, elk hun eigen taal sprekend. Wel een beetje jammer dat het verzet amper in beeld komt en de Duitsers er toch echt redelijk karig vanaf komen tegen de heroische geallieerden. Ze hebben dan wel verloren, maar soms leek het hier wat clownesque.

Vergelijkingen met SPR zat natuurlijk, het in te nemen dorpje en de landing op de stranden die de laatste 90 minuten inpalmen vind je daar ook in terug. Beter ook, sommige scenes hier waren nogal duf, actiegewijs, vooral nogal kaal bij de landing. Sleepte ook allemaal veel te lang aan, dreigde bij sommige stukken zelfs een beetje in slaap te sukkelen.

Zit wel één gave scene in, bij het Casino en het kleine bruggetje. Daar zie je toch dat er best wat werk is gestoken in de hele setting. Moet een bruisende locatie geweest zijn.

Veel helpt het alleen niet, want net die scenes heb ik dus al véél beter gezien, in een film die ik hier ook rijkelijk met 1* beloond heb. Deze haalt evenveel, dankzij het ietwat boeiendere begin, maar 3 uur naar nog een WOII film kijken is waarschijnlijk meer weggelegd voor fans van het genre.

(en die John Wayne is echt niet uit te staan, wat een vreselijke vent)

1*

Weer redelijk.

Al vond ik Sandler hier niet echt in z'n rol passen. Niet dat hij het slecht doet, maar doorgaans laat Sandler een stevigere stempel na op de films waar hij inzit. Het zijn eigenlijk weer een aantal typische bijrolletjes (Schneider, Allen Covert) die het tot een wat typischere Sandler film maken.

Redelijk verhaaltje maar echt geweldig boeiend is het niet. Type film waarbij je vooraf al weet hoe het af gaat lopen, dus blijf je vooral zitten voor de comedy. Die is naar gewoonte best te pruimen, al is het verre van lachen, gieren, brullen.

Rock is aardig, Reynolds ook wel. Zoals steeds is het niet bepaald groots of memorabel, maar je komt er aardig een avondje mee door.

2.5*

Sterk.

Film blijft misschien net iets te braaf in het thriller hoekje hangen, maar verder is dit een leuk pre-Halloween werkje waarin de hand van de regisseur een duidelijke meerwaarde heeft. Bernstein's regie zorgt er voor dat de film van begin tot eind blijft boeien en da's bij thrillers toch vaak wel anders.

Acteerwerk is zeker ook in orde, ook niet altijd het geval bij dit soort films. De film ziet er verder ook netjes uit, al had het ook daar misschien net nog dat beetje slicker of wilder gemogen. Laten we dan maar hopen dat dat potentieel er in Bernstein's volgende film wel volledig uitkomt.

Verhaal en verloop zijn niet super origineel, maar de invulling is best uniek. Verder hangt er ook een scherp en venijnig sfeertje waardoor het het redelijk drukkend blijft, zelfs wanneer het duidelijk is waar de film naartoe wil.

En een fijn eindshot, dat helpt ook altijd. Aanradertje.

3.5*

Leuke Winterbottom.

Een echte biopic vind ik dit niet, vooral omdat het eerste deel veel meer is dan een relaas over het wel en wee van Raymond. Uiteraard staat hij centraal in de gehele film, maar zeker in het begin richt Winterbottom zich ook op het imperium dat hij opgebouwd heeft.

Pas in het tweede deel komt er wat meer drama bij kijken en komt de persoon Raymond meer op de voorgrond. Persoonlijk vond ik dat duidelijk een minder deel van de film. Het vlotte tempo van het begin wordt nodeloos gedrukt en de film verliest ook wat van z'n charme.

De vergelijking met 24h Party People is een goeie, ook Winterbottom en Cougan, maar ook een soortgelijke schets van een scene doorheen de tijd via één bepaald individu/groep. Vond die films (zoals de meesten blijkbaar) wel iets beter, maar ook deze Look of Love heeft zeker z'n momenten.

Poots viel wat tegen, Coogan daarentegen kan zich geweldig uitleven in rollen als deze. 't Is jammer van het iets mindere tweede deel, want de eerste 45 minuten waren vanouds Winterbottom goed.

3.0*

Bijna zeer goed.

Na 7 jaar dan toch eindelijk gaan zitten voor deze film. En best spijt dat het mij 7 jaar geleden niet gelukt is, toen had ik deze vast nog iets beter gevonden. Veel kracht heeft de film zelf nog niet moeten inboeten, maar na 7 jaar filmhobbie mist de film wel nét dat beetje meer om het speciaal te maken.

Heb eigenlijk helemaal niks negatiefs te zeggen over deze film, behalve dan dat het nergens écht in uitblinkt. Levitt speelt uitstekend, het sfeertje is lekker loom en groezelig, de film is niet te voorspelbaar en qua drama komt alles ook goed uit de verf. Het is allemaal erg fijn, maar wanneer de film is afgelopen is er iets te weinig dat écht blijft hangen.

Erg lekkere filler dus. Zie dat Frank net een nieuwe film uitheeft, die ga ik toch maar wat sneller meepikken denk ik.

3.5*

Minste Weerasethakul.

Heb eigenlijk enkel Tropical Malady gezien van hem (Iron Pussy tellen we dan maar niet mee). Die vond ik wel oké, maar na het zien van deze film vrees ik dat ik z'n stijl snel saai ga vinden. Hoewel er best wat potentieel in de film zit, vond ik de uitwerking zeer matig.

Visueel schiet Weerasethakul in ieder geval stevig te kort. Vooral de locaties ogen vaak armtierig. Dat brakke kamertje in de stad is oeverloos kaal, maar ook Thaise jungle ziet er wat saaiig uit. Gezien Weerasethakul's erg statische camerawerk oogt het vaak te lelijk voor een trage film als deze. Maar ook de personages konden me niet echt boeien. Ze zwalpen teveel tussen mondaine prietpraat en dronken barpraat (al zal het vast filosofisch bedoeld zijn, een beetje raar voor het nogal simpele volk dat het is.

De "magische" elementen in de film kwamen ook niet tot hun volle recht, maar zorgen er in ieder geval wel voor dat de saaiere stukken makkelijker door te komen zijn. Af en toe weet de film te verrassen met iets leuks, al moet je er wel tegen kunnen dat je af en toe naar een verstoten Chewbakka zit te kijken.

Wil Syndromes and a Century nog wel eens proberen, maar erg veel krediet heeft Weerasethakul niet meer. Al had ik wel al een vermoeden, de meeste Cannes winnaars liggen me niet zo heb ik de indruk.

2.0*

Matig.

Had hier duidelijk meer van verwacht. Johnson liet met Brick en leuke, stijlvolle film achter, dat kan hij jammer genoeg niet herhalen met Looper. Sci-fi en actie zijn duidelijk z'n ding niet, hij faalt op beide vlakken.

Al moet ik zeggen, het eerste half uur was best nog oké. Beetje goedkoop af en toe (zo'n shot vol hedendaagse autos, met op het einde even zo'n zweefdingetje ... want het moet toch een beetje futuristisch zijn) maar verder wel redelijk stijlvol in elkaar gebokst. Niks overdreven geweldig, maar het leek 2 uur vlot vermaak te worden.

Daarna gaat het een stukje bergaf met elk personage dat aan de mix wordt toegevoegd. Bridges is lomp, Willis echt niet oké en wanneer dat vrouwmens met haar kind geïntroduceerd wordt zit de film in een stevige dip. Wanneer de fast-forward doorheen 30 jaar gedaan is, is alle fun zowat uit de film verdwenen en start er een redelijk saai, weinig onderhoudend plotje dat slim wil overkomen, maar vooral verveelt. Sowieso is de hele opzet van deze film gatenkaas, dus begrijp ik niet waarom Johnson zoveel moeite doet.

Naar het einde toe zijn er een paar actiescenes die de boel weer wat doen opleven, verder weet Gordon-Levitt ook wel te overtuigen in z'n rol, maar hier had veel meer mee gedaan kunnen worden. Blijkbaar ligt het gemiddelde ook een stuk lager dan ik me had voorgesteld, al vind ik het nog steeds te gul voor een half mislukte film als deze.

2.5*

Matige thriller.

Met dromen kan je een aantal richtingen uit, maar het hele sci-fi met vleugje fantasy gebeuren is weinig meer dan een alternatieve angle om een speurplotje te ontspinnen. Toch een wat gemiste kans.

Vader verliest z'n zoontje en probeert de dader op te sporen via z'n eigen herinneringen. Wie hoopt op een wat artistiekere interpretatie komt van een koude kermis thuis, Lucid Dream is een zwaar plotgetreden film. Op het einde komt er wel wat extra CG aan te pas, maar ook dat blijft redelijk functioneel allemaal.

Het droomgebeuren voelt jammer genoeg ook wat lucide. 't Is vooral een makkelijk plot device wat Sung vlotjes aanwendt wanneer zijn personage weer een keertje op een dood spoor zit. Gelukkig zit er wel genoeg tempo in de film en valt het acteerwerk mee. Afwerking is ook redelijk solide, zoals bij de meeste Zuid-Koreaanse films het geval is.

Maar een hoogvlieger is het zeker niet. Daarvoor is het niet spannend of aangrijpend genoeg en komt de scifi te weinig uit de verf. Maar als simpel tussendoortje een oké filmpje.

2.5*

Doorsnee.

Maar op zich wel interessant om te zien hoe deze een opstapje zou vormen naar The Grinch (die van 2018, zelfde studio). Het ligt een beetje tussen die twee werelden in. Enerzijds nog iets te strak vasthoudend aan de Amerikaanse CG normen, anderzijds toch al even proeven van het Seuss universum.

Visueel was Illumination er duidelijk nog niet klaar voor. Hier en daar wel een paar leuke visuele ideetjes, maar niks echt geweldig. De stilering was gelukkig wel al op niveau. Het Seuss wereldje wordt toch best aardig vormgegeven.

Minder zijn de magere stemmencast en de vreselijke nummertjes. Ook het verhaal voelt net iets té braafjes aan, maar weet op zich nog wel te vermaken. Het helpt allicht dat ik niet bekend ben met de originele verhalen, zo voelt het toch ook net wat verser aan.

Echt geweldig was het nog niet, maar net zoals in de film is het zaadje gepland in deze film. Grappig om te weten dat het 6 jaar later alsnog zou goedkomen.

2.5*

Lang geleden.

Moet ondertussen al een 15 jaar geleden zijn toen ik deze voor het eerst (en laatst) zag. Erg veel wist ik niet meer van de film, behalve het overkoepelende sfeertje is me wel bijgebleven. En moet zeggen dat dat sfeertje er nog steeds wel staat.

Het is wat jammer dat het verhaal zich ontwikkelt via een detective, ben ik meestal niet zo voor te vinden, zeker niet in horrorfilm, maar verder brengt Barker het er meer dan aardig vanaf. Hier en daar zijn de effecten wel wat verouderd, maar moet zeggen dat het voor een film uit die tijd best nog overtuigend overkwam.

Verder een pluspuntje dat het een erg sample-gevoelige film is. Geen kwaliteit die vanuit de film zelf komt natuurlijk, maar ik vind het altijd wel grappig om halve dialogen te herkennen (en te kunnen meeblèren).

Filmpje dat erg 90s overkomt en met de jaren waarschijnlijk aan impact zal verliezen, maar het kon er nog best mee door vond ik.

3.0*

Bij deze gebeurd dus.

Er is maar één film waarmee ik FotR totnu kan mee vergelijken, en dat is Titanic. FotR is voor nerds en geeks wat Titanic is voor romantici. Geen film vol clichés, maar een levendgeworden cliché. Het ongenuanceerd, overdreven en opgeblazen beeld dat je van iets hebt, werkelijkheid. Erg leuk voor mensen die voeling hebben met de materie, een veel te lange zit voor anderen.

Visueel stelt de film weinig voor. SFX die ondertussen weer wat verouderd zijn, typisch gelikt camerawerk, geen enkel gedurfd shot, veel meer dan een registratie van wat mooie natuur is er niet te vinden. De muziek, hetzelfde verhaaltje. Al zit er wel één mooi nummertje in, tijdens de end credits (en tijdens die uhm, "romantische" scene tussen dat elfje en Strider), de rest is ultragenerieke rommel. Exact wat je verwacht van zo'n film als deze.

Zoals gezegd heb niet de extended edition gezien. Qua karakteruitdieping valt hier verder ook weinig te halen denk ik, dus een goeie keuze. Ook dit zijn wandelende clichés. Hoopje gevarieerde persoonlijkheden, geen diepte in hun persoonlijkheid, noch hun relaties onderling. Ook de conversaties spelen zich af als een recital van derderangspoëten die zichzelf het einde van de wereld vinden. Elk woord draagt zo'n lading mee, wordt zo dramatisch uitgesproken, dat ik soms last had een lach te bedwingen. Enige emotie die een film als deze nog een extra zetje kan geven wordt vakkundig de nek om gewrongen.

Dat waren de basics. Verdere punten waar ik me aan stoorde:

* net te : met komt net te laat, net op tijd, ontsnapt net snel genoeg, rent net snel genoeg. Hoe wil een film als deze nu spanning creëren als alles zo uitgespeld en voorspelbaar wordt.

* En over uitgespeld gesproken. Al die wijze woorden en voorgevoelens die de personages op het publiek uitvoeren zijn geweldige spoilers. "I feel that Gollum might ...." -> "oww, okay, dus die gaat nog wel een grote rol krijgen." Beetje onnodig.

* Wizards zuigen. Al lang heb ik een hekel aan oude mannen met lange grijze baarden en een puntmuts. Terry Pratchett heeft dat een beetje verholpen, maar een film als deze wakkert alles weer aan. Jackson weet er blijkbaar ook niet wat mee doen. In het eerste gevecht staan er twee wizards met stokken naar elkaar te wijzen, in het tweede roepen ze wat naar elkaar, in het laatste roept hij een blauw schild op. Thrilling!

*Compleet gebrek aan humor, of enige zelfrelativatie. Niks mis met het verzinnen van een onnozel verhaal, maar enig zelfbesef daarover is wel op z'n plaats dan.

Deze film is alles wat je ervan verwacht. Ik verwachtte niks, en dat was het dan ook. Nodeloos om mensen verder te proberen overtuigen die ooit een trailer gezien hebben, en de film links lieten liggen. Uberfantasy van de vreselijkste soort.

De 0.5* liet zich al raden (en in niks overdreven).

Eigenlijk is het gewoon een uit de kluiten gewassen miniserie met een veel te hoog budget.

Wat duurt ook deze film weer erg lang. En wat valt er weinig te zien. Vooral visueel valt het erg tegen. De special effects zijn technisch al niet veel meer waard, bij momenten gewoon opvallend slecht. Estethisch gezien is het al helemaal een ramp. Erg lelijke film.

En verder is het weer veel zuchten om clichés en nodeloos bombast. Het zal wel werken voor de mensen die meeleven met Frodo en companen, doe je dat niet is er helemaal niks te beleven.

Niet slechter of beter dan eerdere delen. Ik vind het allemaal niks en onbegrijpelijk dat dit in een Top 10 kan staan. Saai, slecht geacteerd, slechte score (met als dieptepunten die twee liedjes), melig tot en met en visuele kitsch.

0.5*, die Hobbits film hoeft van mij niet gemaakt te worden.

Tweede deel is drie uur meer van hetzelfde.

De kritieken die ik had op de eerste film blijven volop overeind. Visueel ronduit lelijk, belabberde CGi, belachelijk overdreven muziek, belachelijk overdreven dramatiek en volgestampt met bedenkelijke moralistische weetjes.

Maar ik vermoed dat de meeste mensen die kritiek wel al kennen, dus laat ik het maar even hebben over wat mij het meest stoort aan deze film.

Ik geloof best dat LOTR (het boek) een ware revolutie was binnen het fantasy wereldje. Maar ik blijf erbij dat de films een travestie maken van het genre. Het wereldje in LOTR maakt deel uit van onze samenleving. Je hoeft de film niet gezien te hebben, of het boek niet gelezen te hebben om te weten wat tovenaars zijn, wat elfjes en orcs zijn. Daar faalt de film dan compleet, want wat de kijker te zien krijgt is amper nog fantasy te noemen. Het is geen deur naar een nieuwe, creatief ingevulde wereld. Het is geen verrassing en frisse kijk in het wonderlijke brein van een persoon.

LOTR is nu niet meer dan het opnieuw afhaspelen van honderden clichés. Het slaat nergens op om dit soort gedoe nog te gaan koppelen aan fantasy wat mij betreft. De wereld van LOTR mag dan niet effectief bestaan, mensen zijn bijna even vertrouwd met rassen en zogenaamde "fantasy" elementen binnen het LOTR wereldje.

De term fantasy onwaardig, uitholling van wat een mooi, verfrissend en creatief genre hoort te zijn. En daarbij epische brol van het hoogste niveau.

Verdere irritatie in de opbouw van de film, die erg episodisch en computergame achtig is. Tripje door de bergen, stukje moeras, de "Black Gate", door de weilanden ... wie iets te veel RPGs gespeeld heeft kan het in z'n dromen meezingen.

Komt daarbij dat de film nog voor 1/3 bestaat uit random grote gevechten, waar je niks anders ziet dan wat warrig vechtende mensjes, tot de regisseur het zelf beu is en het tijd vindt om even het plot verder te spoelen.

Voor het derde deel bedankt ik weer een jaartje. 't Is niet alsof je de film niet gewoon weer kan oppikken. Je hebt het toch al 100 keer ergens anders gehoord of gelezen.

0.5*, ook voor het tweede deel.

PS: die bomen zagen er niet uit

Sterke film.

Wat bijblijft is het scherpe lichtvoetige cynisme dat verglijdt naar pikzwart cynisme. Laat een wrange nasmaak achter, en zo moet het ook bij dit soort film.

Mooi in beeld gebracht, steeds boeiend, zijn 120 waard. Soundtrack is onopvallend in die zin dat ik me al geen noot meer herinner. Maar slecht zal het wel niet geweest zijn, anders had ik het nog wel geweten .

Verder speelt Cage weer z'n rol. Niks nieuws onder de zon, maar het blijft fijn hem bezig te zien in dit soort goeie films. Geeft toch net dat klein beetje extras. Aardige verrassing dus, had er eigenlijk niet zoveel van verwacht. Voor wie houdt van zwartgallig cynisme, en dat verkiest boven een waarheidsgetrouwe weergave van de werkelijkheid. Want laten we eerlijk zijn, die "gebaseerd op waargebeurde feiten" staan uiteindelijk een beetje stom bij deze film.

4*

Goed.

Het is fijn een horror regisseur als Zombie te hebben. Hij is één van de weinige die binnen het genrewerk toch nog als auteur door de beugel kan. Lords Of Salem is weer een leuk filmpje geworden, alleen een beetje jammer dat het hele heksengedoe net iets te traditioneel is uitgewerkt.

Er zitten weer aardig wat iconische shots in deze film. Sowieso visueel tot in de puntjes verzorgd. Ook de soundtrack mag er zijn, "Het" plaatje is leuk en effectief, de rest van de muziek is niet zo m'n ding maar werkt wel erg goed. Voordeel van een muzikaal iemand als regisseur te hebben natuurlijk.

Verloop van het verhaal is misschien iets te traag en te braaf. Zombie mag van mij iets gekker en wilder uit de hoek komen, je ziet het wel terug het laatste kwartier bijvoorbeeld, maar de aanloop had wel iets steviger mogen zijn.

Maar weinig te klagen. Solide op alle vlakken, geen minpuntjes gevonden, alleen vond ik het iets te klassiek en in het begin iets te loom. Hopelijk blijft Zombie gewoon af en toe een filmpje maken.

3.5*

Geinig.

Een film met duidelijke comic invloeden, The Losers doet ook geen enkele moeite om die onder stoelen of banken te schuiven. Het resultaat is een redelijk simpel actiefilmpje met wat larger than life actie, iets waar ik meestal wel voor te porren ben.

Beetje jammer dat de bad guy echt slecht acteert. Voor rol heb je toch iemand nodig die "love to hate" onder de knie heeft, Patric is jammer genoeg eerder een zak aardappelen. Verder zijn sommige scenes duidelijk wat té opportunistisch, het budget was duidelijk niet voldoende hoog om de hele visie naar het grote scherm te vertalen.

Maar verder is het wel lekker lomp. De acteurs doen het naar omstandigheden goed, de film is vlot en weet ook de hele speelduur wel te vermaken. Hoogstaand is het allemaal niet, volgens mij had een echt goeie regisseur er nog veel meer mee kunnen aanvangen, maar als eenvoudig tussendoortje was het best te pruimen.

3.0*

Had op zich wat kunnen zijn.

Schumacher zet een aardig sfeertje neer, de film weet zich nog steeds te onderscheiden van soortgelijk doorsnee werk en Sutherland vind ik hier gewoon enorm veel presence hebben.

Toch faalt de film voor mij op twee vlakken. Ten eerste is er de kinderinsteek die mij absoluut niet boeit. 't Is al erg genoeg dat die kindjes strontvervelend zijn (echt acteurs die je eerder in een serie als Full House verwacht), maar het lijkt uiteindelijk ook meer op een verfilming van een kinderboek. Beetje jammer.

Daarnaast is er de vreselijke muziek en nogal foute 80s aankleding. Sutherland is ook de enige die er iets van maakt, de anderen lijken weggelopen uit een uit de hand gelopen Kiss clip. Erg foute boel allemaal.

Jammer, want onder dit alles zat een vermakelijk en aardig vampierenfilmpje met een aantal erg coole personages (die opa, Sutherland).

Heb nu wel weer extra veel zin in Flatliners. Deze komt er vanaf met 2.0*

Waardige opvolger.

Maar ik vond het origineel ook al niet veel, dus wat zegt dat ... De film lijkt op sommige punten inderdaad wel een remake, jammer genoeg werden er wat teveel elementen van het origineel weer mee overgenomen.

Zo is er de wanprestatie van Feldman. Met een stem die Batman doet verbleken weet hij de meest krampachtige oneliner over het scherm te spuwen, want kan die vent echt slecht acteren. Zag er ook echt uit of hij in die jaren '80 meligheid was blijven hangen. Niet meer dan een Eddy Wally figuur in een andere uithoek van het mediagebeuren.

Daarnaast is ook de muziek regelmatig serieus kut te noemen. Lame rock met veel 80s sfeer erin die de film absoluut geen goed doet. De effecten zijn ook niet echt naar behoren, al moet gezegd dat vampieren er nooit echt boeiend uitzien in films.

Rest een aardig visueel stijltje dat regelmatig erg onzorgvuldig door de editor verknoeid wordt. Had veel meer mee gedaan kunnen worden. Enige lichtpuntje is nog halfbroer Sutherland die eigenlijk het enige degelijke personage weet neer te zetten.

Einde is ook best afgeraffeld, dus buiten wat visueel leuke shots, Sutherland en enkele toffe scenes valt er belachelijk weinig te beleven.

1.5*

Oké.

Maar wie zin heeft in een échte avonturenfilm komt hier toch een beetje bedrogen uit. In het eerste deel krijg je nog wel wat je mag verwachten van een film als deze, het tweede deel komt er echter steeds meer drama om de hoek piepen. En dat blijkt maar matig te werken.

De film springt ook nogal heen en weer tussen Londen en Bolivië. Dat heb je natuurlijk als je een biografisch verhaal verfilmd, maar misschien had men dan beter keuzes gemaakt. Zeker rond het stukje WWI, dat voelde bijna als een compleet andere film aan. Het helpt verder ook niet echt mee dat het laatste deel het minst enerverende is.

Acteerwerk is wel goed, regie niet slecht maar nogal zwaarmoedig, wat niet altijd even goed paste. Verder had er ook wel wat van de speelduur afgemogen, al is het ook niet zo dat de film echt gaat slepen of vervelen. Echt memorabel is het alleen niet. Leuk voor een keertje, vooral als je houdt van expeditie-films, maar hier had men toch wat meer mee kunnen doen.

3.0*

Herziening long due.

Zoals de meeste van Lynch's films zijn herzieningen meestal iets minder. Stylistisch houden zijn films hun niveau niet echt vast, Lost Highway is daarop zeker geen uitzondering. Visueel nogal slordig, de soundtrack af en toe te random en ook het acteerwerk valt regelmatig wat uit de toon.

Maar Lynch blijft wél een meester in het scheppen van vreemde, duistere ervaringen en daarmee weet deze Lost Highway nog wel steeds te scoren. Het duurt even vooraleer de film op volle toeren komt, maar net na halfweg had de film me toch goed in z'n greep.

't Is jammer dat Lynch niet net wat meer audiovisuele afwerking nastreeft. Er zit op dat gebied zeker genoeg potentieel in z'n werk, maar het komt nooit allemaal perfect samen tot één écht passend geheel. Toch blijft de balans van deze film positief, goeie herziening, maar niet meer het échte meesterwerk dat het ooit was.

4.0* en een uitgebreide review

Goed.

Maar het is wel iets teveel een filmpje gemaakt voor de thuismarkt. Da's vooral duidelijk wanneer het mysterie zich begint te ontspinnen. Het eerste half uur is fijn opgezet, maar als duidelijk wordt dat we weer met een time loop te maken hebben is het vervolg té makkelijk zelf in te vullen en verslapte m'n aandacht wat.

Nu zijn er in China zeer weinig van dit soort films, maar wie er een paar gezien heeft weet gewoon waar het allemaal naartoe werkt. De uitvoering is verder ook niet feilloos, wat wel nodig is aangezien we hetzelfde stukje plot een keer of 4-5 doormoeten. Het had net wat spannender en strakker gemogen.

Toch valt er ook nog genoeg te genieten. De cast is best oké, de setting is interessant en de stukjes animaties tussendoor voegen ook wel iets toe. Er zitten voldoende leuke dingetjes in deze Lost in Mobius, het enige wat mist is echt de basiskwaliteit die een film als deze van begin tot einde spannend kan houden. Maar daar hebben wel meer films in deze niche last van, dus wie het graag ziet kan met deze niet zo heel veel verkeerd doen.

3.0*