Opinions

Niet goed.

Deed me denken aan The Bounty Hunter en da's niet al te best. Vond de setup al niet bijster leuk, de uitwerking kan daar niet veel aan veranderen. Kutcher vind ik sowieso niet veel en Heigl lijkt zich gewoon te herhalen.

Verhaaltje neemt wel een vliegende start, maar zakt halverwege toch helemaal in. Misschien omdat de film dan meer op de actie gaat leunen en die scenes gaan echt finaal mis. Daar hoeft Luketic zich niet meer aan te wagen, met als dieptepunt de achtervolging in de wagen. Die soundtrack erbij

Verder een cliché verloop, een gebrek aan leuke grapjes en een blikje acteurs die de film niet echt beter weten te maken. Hadden ook zo 20 minuten afgemogen want 100 minuten voor een voorspelbaar bandwerkproduct zonder enige uitschieter is wat van het goede te veel.

1.0*

Redelijk.

Beetje vanalles bij elkaar. Film is Indonesisch/Japans, maar doet vooral wat Zuid-Koreaans aan. Een wat conventioneler plot, met wat gruwelijkheden die je niet meteen zou verwachten. Maar zo scherp of hard als een echte genre film is het dan ook weer niet. Soms wat vis noch vlees dus.

Acteerwerk vond ik ietwat matig, Kazuki Kitamura heb ik al beter geweten. Visueel is het best strak, maar het mist hier en daar een écht mooie scene. Verder had ik het ook niet zo met de klassieke soundtrack, die moest de film duidelijk wat extra cachet meegeven, maar slaagde daar maar half in.

Wel te spreken over her en der wat cool editwerk en gedistorte geluiden. dat maakt het dan wel weer wat aparter. 't Is verder ook zeker niet slecht. De film weet lang genoeg verborgen te houden waar het nu net heengaat en zo af en toe zit er best wel een brute scene in. Maar over de bijna 140 minuten is het net wat te weinig, net niet stijlvol en net niet hard genoeg. Benieuwd of ze zich met Headshot kunnen verbeteren hebben. Ik hoop het, want als volbloed horror regisseurs deden ze beter dan dit.

3.0*

Slechte film.

Drama dat zijn kracht probeert te halen (en er blijkbaar ook wel in slaagt) uit het "ah, wat erg allemaal" gevoel. Het eerste uur is een droge weergave van de oorlog in Cambodja, waar enkel Malkovich een beetje een aardige rol in speelt.

Na een uur verveling zwaait de film dan om en krijgen we een hoop drama. Beetje weinig, beetje te makkelijk en veel te laat. De hoofdpersonen interesseerden mij niet. Verder is het filmisch niveau bijna onder nul. Visueel een hoopje ongeïnspireerd filmwerk, de score zo mogelijk nog slechter. Geen idee of dat gerammel als experimenteel moest doorgaan, maar veel meer dan hilarisch slecht is het niet geworden. Enkel overtroffen door dat nummertje van Lennon op het einde . Een tie met Celine Dion - My Heart Will Go on.

Mensen die geïnteresseerd zijn in de materie kunnen er beter een boek bijnemen, wie een mooi filmisch drama wil kan ook beter elders een kijkje nemen.

1*

Aardig inderdaad.

Power heeft geschreven en geregisseerd, maar laten we eerlijk zijn ... zo heel veel schrijfwerk zal er niet geweest zijn. Ondertussen kennen we dit soort filmpjes wel. Het verloop, de personages en zelfs de gruwelijkheden ... veel variatie zit er niet in.

Maar het moet gezegd, Power zorgt er wel voor dat het naar behoren ingevuld wordt. De twee hunters zijn sleezy personages, de setting is mooi en het geweld redelijk bruut. De spanning zit er op het einde ook best goed in, iets wat ook zeker niet altijd het geval is.

Er wordt verder nog wat met tijdslijnen gespeeld. Zo heel veel voegt het niet toe, anderzijds is een beetje variatie zonder kwaliteitsverlies best mooi meegenomen. Enige jammere is dat het einde net wat té donker was naar m'n zin. Teveel turen naar miezerige lichtjes in een oerduistere setting.

Maar aardig filmpje dus, overtuigt makkelijk, dus Power mag zeker nog eens aan de slag wat mij betreft.

3.0*

Beste Lanthimos.

Maar nog steeds niet geweldig. Daarvoor blijft ik veel te veel het gevoel hebben dat alles met de rem op geregisseerd is. Het resultaat voelt daardoor wat belegen, wat gelaten, wat stoffig en soms zelfs saai aan. Niet omdat het te traag of niet spannend genoeg zou zijn, wel omdat het allemaal een stuk eigener had gekund.

Het verhaaltje deed mij wat denken aan de torture porn horrortjes van een 10-tal jaar geleden, met wat wraakmotiefjes en iemand die uiteindelijk in een keldertje opgesloten zit. Maar da's natuurlijk pulpcinema en Lanthimos is een arthouse regisseur, dus wordt het tempo vertraagd, wordt er naar klassieke literatuur verwezen en wordt er een hoop klassieke muziek onder de film gemonteerd. Heb ik nog enkele arthouse clichés gemist? Dat ligt dan waarschijnlijk meer aan mijn onvolledigheid dan aan de keuzes die hier gemaakt worden.

Gelukkig dat ik vooraf niet teveel recensies heb gelezen want de absurdheid valt echt enorm hard tegen. Je hebt vooral erg droge en statische dialogen in de eerste helft, maar die lijken vooral te dienen als contrast met de ontsporing tijdens de tweede helft. Dat contrast blijft uiteindelijk erg beperkt, het is dan ook interessant om de film naast Mother! te leggen. Een film die eenzelfde opbouw ambieert, maar zonder enige terughoudendheid wordt neergezet. Dan prefereer ik toch heel duidelijk Aronofski's insteek.

Uiteindelijk is The Killing of a Sacred Deer niet slecht. Het mysterie is de eerste helf wordt levendig genoeg gehouden, de stilering is duidelijk genoeg aanwezig en de afwikkeling is net spannend genoeg. Maar dit is een film van "genoeg", een film die de grootste schrik heeft "te" te zijn en da's niet echt waar ik graag voor in de bank ga zitten. Misschien dat Lanthimos ooit nog een Moodyssonnetje doet, maar ik hou m'n hand er niet voor in het vuur.

3.0*

Verrassend goed.

Had er helemaal niks van verwacht. Topic boeit me niet en dit soort films zijn vaak erg beschrijvend en saai uitgewerkt. Maar Piddington gaat helemaal de andere richting op.

Over Lennon wordt veel gepraat, maar zien doe je hem amper. Deze film gaat over de moordenaar en hoe hij compleet het noorden verliest, om daarna Lennon neer te leggen. Piddington mikt op beleving in plaats van feiten (al blijkt uit andere bronnen ook wel dat Piddington veel onderzoek heeft verricht naar Chapman).

Sterke soundtrack (Michael Wood's ambient remix van Café Del Mar - over unieke keuzes gesproken) en visueel erg aantrekkelijk, Bal acteert verder ook erg goed. Hij speelt een allesbehalve sympathiek personage, toch slaagt hij er in een kijkje te geven in he brein van Chapman, zonder daarvoor noodzakelijk sympathie op te moeten wekken.

Fijne film dus, jammer dat het rond de moord zelf wel even wat te feitelijk wordt, al pikt het einde wel weer een beetje op. Verrassend goeie film.

3.5*

Bah.

Een mix van Night of the Living Dead en 28 Days Later, maar dat hoeft geen ramp te zijn. B/genre films moeten het sowieso niet hebben van originaliteit. The Killing Strain een B-film noemen is echter nog teveel eer.

Enige geluk wat Maldonado heeft is dat er aardig met het licht gespeeld wordt, zo krijgen sommige shots toch nog iets professioneels. Maar da's dan ook alles. Echt de meest debiele acteurs en een uitgekauwd plotje maken van deze film een regelrechte ramp. Om daar dan 100 minuten aan te besteden is eigenlijk van de gekke.

Wie écht nog eens een zombiefilm wil zien over een groepje mensen opgesloten in een huis mag eerst nog een lijst van 100 andere films afwerken alvorens aan deze te starten. Een semi-amateuristisch filmpje, ze zouden er eigenlijk waarschuwingen op moeten kleven.

0.5*

Naar huidige standaarden eenvoudige misdaadfilm.

Al zie je inderdaad wel veel films die elementen uit The Killing hebben overgenomen. De schietpartij deed wat denken aan Lock, Stock, Tarantino spookte ook een aantal keer door m'n hoofd maar uiteindelijk was het de Oceans film(s?) die mij het meest bijstonden. Toch vind ik dat elk van de hiervoor genoemde een serieuze verbetering zijn op The Killing.

Visueel vond ik het niks, net zoals de soundtrack die helemaal niks voorstelde. Sfeer moet dan komen van de acteurs, maar buiten dat nerveuze ventje vond ik dat ook niet al te veel soeps.

De vertelstructuur kan dan origineel zijn (maar is het die ook ?), ik vond, zeker naar het einde toe, tegen de film werken. In het begin is het gespring nog wel grappig, maar hoe dichter naar het einde toe hoe meer dezelfde scenes herhaald worden. Elke keer er weer van de climax weggesprongen werd, werd de film saaier.

Einde is daarbij ook een stevige teleurstelling, zowel de schietpartij als het stuk op het vliegveld.

Gewone misdaadfilm waar ik niks in kon herkennen waar ik blij van zou moeten worden.

1.5*

Wel mijn ding, dit.

Een mix van extreme droogheid en dagdagelijks absurdisme. Het is geen populaire combo en dat zal ook wel met reden zijn, want zo toegankelijk is het niet. Er is veel repetitie, droge performances en strakke kadreringen. Maar ik heb wel meermaals luidop moeten lachen.

Het verhaaltje (een oude oorlog die vervallen is in routines) is zeker niet nieuw, maar biedt voldoende kansen om er een leuke film van te maken, en er toch ook nog een boodschapje in te frommelen. Niet zo maf als z'n eerder werk, maar Ikeda heeft z'n eigen stijltje en dat ligt me wel.

4.0* en een uitgebreide review

Sterke tweede film.

Wel een beetje anders. Drama staat weer relatief centraal, maar in plaats van een komische aanpak zit er nu een duidelijk misdaad element in de film. Niet op een klassieke manier en er zit ook een draai waarvan ik vermoed dat niet iedereen hem evengoed zal weten te appreciëren.

Visueel erg netjes, acteurs doen het ook goed (met vooral Matsumoto die veel aandacht naar zich toetrekt, de soundtrack is eerder summier en voegt niet al te veel toe. Mooi drama verder, met een aantal memorabele scenes, goed uitgewerkte personages en een leuke twist.

4.0* en een uitgebreide review

Na een klein dipje, weer een betere Yamada.

't Is wel héél luchtig allemaal, deed me op dat gebied wat denken aan een film als Totoro, waar er ook zeer weinig stuwend drama te vinden is. Het draait dan ook meer om de drie personages die elkaar helpen om zichzelf wat beter te leren kennen.

Visueel erg mooi, soundtrack ook tof (met een maffe, onverwachte bewerking van Underworld - Born Slippy) en ik vond het sfeertje vooral erg aangenaam. Niet zwaar, niet dik aangezet, maar toch vaak treffend. Yamada is een leuke regisseuze, hopelijk kan ze haar tempo een beetje opvoeren in de toekomst.

4.0 en een uitgebreide review

Weer erg mooi.

Een realistische setting met wat lichte fantasy elementen zorgen voor een origineel romantisch probleem. Da's zo'n beetje de kern van deze film en waarin Shinkai zich nogmaals volledig kan uitleven.

Visueel is het nog een stapje hoger, waarbij het vooral opvalt dat zowel de landelijke als de stadsscenes een duidelijk schoonheid bevatten. Vooral met dat laatste ben ik blij, want hoe leuk ik het landelijke Japan ook vind, er werd de laatste tijd wat overdreven (iedereen wil Ghibli zijn). Visueel verder grotesque gedetailleerd en prachtig geanimeerd.

Soundtrack is iets ingetogener, maar wie allergisch is aan J-Pop heeft nog steeds pech. Verhaaltje kent verder een paar leuke twists, maar draait uiteindelijk toch vooral om de twee hoofdpersonages en hun zoektocht naar elkaar.

Weer een prachtige Shinkai, het went. Vind het niet z'n beste werk, maar het zit er zeker niet ver vanaf. Geen wonder dat deze film het zo geweldig goed gedaan heeft, al heb ik de volgende keer toch weer liever een film waar ik geen heel jaar om moet wachten.

4.5* en een uitgebreide review

Mooi Hiroki (alweer).

Hoewel een raamvertelling niet zo vreemd is, is het toch apart dat de hoofdverhaallijn in het heden ligt en dat de flashbacks zich voornamelijk richten op personen rond het hoofdpersonage. Zo leren we haar toch op een andere manier kennen.

Leuke variatie op een bekende vertelvorm. Verder weer een lekker relax Japans drama dat zich afspeelt op en rond de schoolbanken. Hiroki is ondertussen een meester in het genre en lijkt lastige hindernissen (een jonge cast) alsof het niets is te omzeilen.

Gewoon een sterke entry binnen z'n oeuvre. Niet erg opvallend, ook geen geniale cinema maar verder wel érg van genoten. Blijft een zeer fijn regisseur.

4.0* en een uitgebreide review

Typisch Japans drama, met dat beetje extra.

De personages zijn iets unieker, hun vriendschap voelt ook iets echter aan. De muziek is wat moderner en het uitblijven van het verwachtte drama is ook een slimme zet. Daar tegenover staat dat dit niet echt een film is die nieuwe zieltjes voor het genre zal winnen, daarvoor kleur Miyake toch net wat teveel tussen de lijntjes.

Bekijk het dan meer als uitstekend genrewerk. De formule is bekend, het gaat meer om de uitvoering, en kleine details die laten zien dat de regisseur het genre niet enkel meester is, maar ook naar z'n hand kan zetten, zonder daarbij heel erg uit de toon te vallen.

Rest mij enkel de eindscene nog. 't Zat niet voor iedereen zijn, maar het is denk ik sinds Dolls geleden dat ik nog zo lang zo'n mooie blik en gezichtsuitdrukking gezien heb. Was even slikken, maar dat maakt het dan net dat extra beetje mooi. Erg fijn filmpje dit.

4.0* en een uitgebreide review

Fijn.

Maar had er toch net iets meer van verwacht. Niet zo heel vreemd, als je naar Yuasa's oeuvre kijkt. Toch iemand met een unieke stijl, die eigenlijk altijd wel iets speciaals weet te maken. Ook deze film heeft voldoende te bieden, maar de balans is er eentje die niet geheel bij Yuasa aansluit vond ik.

Het is vooral wat realistischer. Er zitten nog wel fantasy elementen in, maar eerder beperkt en voornamelijk in functie van het thema. Een film over verlies en rouw (zou je niet meteen zeggen op basis van de poster), op zich niet verkeerd, de vraag is alleen of Yuasa de juiste persoon is om zo'n film op een wat ingetogenere manier te kunnen neerzetten.

Animatie is in ieder geval wel fantastisch. Aparte camerahoeken, veel beweging en dynamiek. De tekenstijl vond ik net iets minder. Zeker niet slecht, maar ietwat kaal en voor deze film misschien ook net wat te lief en vrolijk. Verder zit de soundtrack toch ook wel een beetje in de weg, vooral wanneer die zelfs essentieel wordt in het plot. Na een tijd had ik dat liedje wel gehoord.

Het zijn dat soort dingetjes die er voor zorgen dat het drama nooit volledig tot z'n recht komt. Het is geen dealbreaker, er valt nog meer dan genoeg te genieten, maar een echt meesterwerk(je) is het daardoor niet geworden. Wel nog steeds een erg fijne en mooie film.

3.5*

Miyazaki's nieuwste (laatste kunnen we beter niet gebruiken).

Het is best leuk om na zoveel jaar nog eens een échte Ghibli film te krijgen. Eentje waarmee de studio z'n reptutatie verankerd heeft. Weelderige fantasy die met veel verve twee uur lang uitgestreken wordt. Tegelijkertijd ligt daar ook wel een beetje de zwakte van de film, want ondanks dat het allemaal zeer mooi is, is het ook wel érg vertrouwd.

Als afsluiter van Miyazaki's carriere is het misschien logischer dan The Wind Rises, een film die toch wat afweek van z'n typische stijl, anderzijds voelt Boy and the Heron ook wel iets overbodiger aan, omdat je vaak het gevoel krijgt dat het een soort van best-of geworden is.

Uiteindelijk heb ik me best vermaakt in de bios, ook omdat de uitvoering gewoon nagenoeg perfect is. Het detail in de animatie is geweldig, de wereld is interessant, de personages zijn leuk en relatief gelaagd, en het einde is er eentje onder de noemer "typisch anime". Mooie film dus, maar ergens heb ik toch ook het gevoel dat Ghibli maar beter de deuren definitief sluit.

4.0* en een uitgebreide review

Meh.

Zoals wel meer films uit Zuid-Korea, een leeg en plat vehikel. Het leunt allemaal zéér dicht aan bij de doordeweekse Hollywood cinema, al steekt het er qua stilering vaak wel een beetje bovenuit. Jammer genoeg accentueert dat alleen maar meer hoe melig dit soort filmpjes wel niet zijn.

Hoofdacteur is vervelend. Weinig sympathieke vent die vooral erg overdreven reageert op vanalles en nog wat. Daartegenover staat een ingetogenere rol van de hoofdactrice, zij krijgt alleen wat minder screentime waardoor haar rol minder goed uit de verf komt. Sowieso is haar verhaal wel het meest interessante van de twee.

De scheiding van de twee verhalen doet de film geen goed, vooral niet omdat de aparte segmenten redelijk lang duren. De humor werkt ook niet geweldig, of je moet van die plastische Zuid-Koreaanse comedy houden. Wel een paar grappige scenes (zoals die met het zwembad in het begin), maar te beperkt voor een film van 2 uur.

Compleet debiel is de soundtrack. Een belachelijk selectie van pop en jazz die qua sfeer absoluut abraak doet aan de film. Ook het tempo is niet al te best. Het had gerust iets kalmer aan gemogen, de film pretendeert af en toe wat gestileerdere zaken maar raast op een veel te commercieel tempo door alle momenten heen.

De luchtigheid is nog aardig en het verhaal van het meisje is op zich wel boeiend, maar de focus van de film ligt niet goed, het acteerwerk is te beperkt, de soundtrack écht te slecht en ofwel ligt het tempo te hoog, ofwel hadden de pretenties wat getemperd mogen worden.

Oftewel: gewoon een typisch commercieel Zuid-Koreaans product.

1.5*

Het échte begin van Sono's carriere.

De eerste film die mij vol wist te bekoren. Een duidelijk "vervolg" op Suicide Circle qua stijl, alleen dan op elk vlak beter uitgewerkt. Visueel blijft het heerlijk, de soundtrack is gezellig gek en het acteerwerk mag er ook gewoon zijn.

De eindtwists zijn aardig, maar voegen voor mij niet zoveel toe. Deze film draait toch meer om het twisted sfeertje dat doorheen de film geweven zit. Zoals vaker bij Sono alles behalve subtiel maar lekker in your face, toch één van de zaken die hem van andere regisseurs onderscheidt.

Blijft indrukwekkend, waar ik eigenlijk eens iets mindere herziening verwacht had. Niet voor tere zieltjes, maar essentieel kijkmateriaal voor Sono fans.

4.5* en een uitgebreide review

Moeilijk te vinden Miike.

Maar moeilijk kan ook, dat bewijst het web keer op keer. Ergens wel begrijpelijk waarom deze Miike niet meteen erg populair is, terecht is het echter niet. Leuke film.

Het Shangri-La uit de titel is zeker niet troosteloos. Integendeel. De term aards paradijs klopt zeker wel in de context van de film. Het is een terrein waar outcasts een gelukkig leventje leiden. Geld, eigendom en rijkom hebben ze niet, toch is ieder de er woont best tevreden met z'n leventje.

De bende wordt erg goed geleid door Aikawa, uiterst geschikt voor een rol als deze. Ook de rest van de cast doet het best aardig al zijn die iets minder opvallend. De film is een rustigere Miike, met wat normalere humor en weinig tot geen weirdness, behalve dan de personages die een aantal hoekjes missen af en toe.

Op zich een leuk feel-good filmpje over een teampje outcasts die een leuk plan bedenken om een printersbedrijfje (en bijbehorende familie) in nood uit de sloppen te trekken. Visueel is het wat karig, de soundtrack is ook niet echt geweldig.

Had wat mooier afgewerkt mogen worden, maar Miike trekt weer zeer aardig z'n plan met deze TV-productie. Leuk om volgen, fijn (maar voorspelbaar) einde en een geweldige Aikawa.

Voor de fans van de kalmere Miike zonder al te veel weirde elementen. Als je de film kan vinden ten minste.

Dikke 3.5*

Pfffrt.

Kan het stoffiger dan dit? Ik vraag het me eigenlijk af. Je kan het eigenlijk amper een film noemen, het is vooral één grote vertelling met toevallig wat beelden bij. Alles, maar dan ook alles wordt haarfijn uitgelegd in deze film. Ik werd er na een tijdje wat moe van.

Ook vooral omdat het nogal een duf verhaaltje is. Ik lees hier dat het een bijtende zwarte comedy zou moeten zijn, ik zie vooral Britse stijfheid met een klein amoreel randje. Dat wordt dan misschien een beetje uitvergroot door de sufheid van de rest van de film, maar da's amper positief te noemen.

Het duurt ook allemaal best lang, daar waar het een aardig voorspelbare film is. Halverwege had ik het wel weer gezien met deze "klassieker", maar blijkbaar hoorde men zichzelf graag spreken in die tijd en wordt het allemaal nodeloos gerokken. Nu weet ik in ieder geval waar de term "talkies" vandaan komt.

1.0*

Een nieuwe McKee.

Toch wel iemand met naam en faam, ook iemand die zeker niet de makkelijkste weg gekozen heeft. Ik ben énorme fan van McKee, heb hem nog nooit 4* gegeven bijvoorbeeld, maar hij weet vaak toch wel interessante films te maken, die net dat beetje extra bieden.

En het is net dat wat een beetje ontbreekt bij deze film. De opzet is best leuk, acteerwerk is ook goed en de regie van McKee voldoet ook. Niks dat er écht uitschiet, maar dat komt meestal wel naar het einde van z'n films, die dan net over het randje gaan.

Maar Kindred Spirits wordt net wat flauwer naar het einde toe. Een nogal flauwe onthulling die al vaak eerder gedaan is, eentje die ook niet echt impact heeft. En dan valt er nog steeds niet zo héél veel negatiefs te zeggen, maar is het vooral het ontbreken van een beetje extras, over de gehele lijn, die deze film een beetje de das omdoet.

Nog steeds niet erg slecht, maar behoort zeker niet tot z'n beste films en is ook zo'n film die redelijk snel weer zal wegdeemsteren vrees ik. Maar voor een keertje wel aardig.

3.0*

Matige bedoening.

Geen idee waar dit soort filmpjes eigenlijk vandaan komen, een paar jaar geleden had je ook al Kiriya die de riddenverhalen wat mee schwung probeerde mee te geven. Nu is Ritchie aan de beurt, maar ook hij weet niet echt in z'n opdracht te slagen.

De film is een beetje een rommeltje. Bekend verhaal natuurlijk, maar de mythologie die erbij gesleurd wordt voelt een beetje random aan. Alsof er al een hele serie aan deze film vooraf is gegaan. Niet dat het echt lastig is om te volgen, daarvoor is het dan wel weer te bekend terrein (tovenaars enzo).

Maar daar wringt het schoentje uiteindelijk niet, wel bij Ritchie zelf, die de film probeert op te fleuren met enkele van z'n typsiche stijlkenmerken, maar daar jammer genoeg niet echt in lijkt te slagen. Editing en camerawerk zijn eerder teleurstellend dan stoer, de CG is ook maar wat bij elkaar gelapte beeldjes. Vraag me af of Ritchie het nog wel in zich heeft, al vrees ik dat een film als Aladdin daar sowieso geen uitsluitsel over gaat brengen.

Het is makkelijk verteerbare nonsens, dit. Maar ondanks dat de film best geinig is, had het fun-gehalte nog heel wat hoger moeten liggen om aan een echt goeie film te komen. Niet zo verwonderlijk dat deze uiteindelijk geflopt is, het is net wat beter dan de gemiddelde ridder onzin, maar meer ook niet.

2.5*

Verrassend vlot.

Deze film ging als een sneltrein. Veel verschillende locaties, weinig oponthoud en ook vlotte personages. Had eigenlijk een film verwacht waar Kong wat op de achtergrond werd gehouden om te besparen op effecten, maar ook daar is geen sprake van.

Had ook geen rampzalige film verwacht, ik heb een zwak voor stopmotion en hoewel ook die techniek elk jaar vebetert staat hoekig absoluut niet gelijk aan slecht. Heb best genoten van Kong en z'n vriendjes.

Ook visueel zag het er erg gelikt uit. Heb geloof ik wel een opgepoetste versie gezien, maar best oké camerawerk en aardig ruisvrij allemaal voor een film uit '33. Zelfs aan de redelijk aanwezige muziek heb ik me niet kunnen storen bij deze film.

Enige vreemde scene vond ik de eerste ontmoeting met een dinosaurus. Als onderdeel van de JP-generatie had ik toch enige verwondering verwacht, maar het troepje zeelui ziet gewoon een groot beest dat gras staat te grazen en maakt het zonder blozen af. Met nog een nekschot van dichtbij als klap op de vuurpijl, niemand die er zich aan lijkt te storen. Niet storend verder, maar wel opmerkelijk.

Fijne, vlotte avonturenfilm wat mij betreft, met een leuk monster en schattige animatie. Het is vooral die stop-motion techniek in combinatie met de echte personen die er voor zorgt dat de film de tijd nog best goed overleefd heeft.

3.0*

Bij deze ook de laatst overgebleven Jackson film gezien.

Hij bewijst hier in ieder geval mee dat hij toch wat aan kan vangen met epische films. Veel vertrouwen had ik niet in deze film na het droevige drieluik, maar het viel eigenlijk erg goed mee.

Toch zitten er nog steeds een aantal negatieve kanten aan. Zo hoeft Jackson niet echt een rem te hebben, maar heeft hij wel iemand nodig die hem de weg wijst. Vaak overdadig op de verkeerde momenten en op de verkeerde manier.

Film in drie delen, waarvan het hele tweede deel eigenlijk geschrapt had mogen worden. Het eiland is saai en vervelend. Van de vage inboorlingen tot de duffe dino chase en het vervelende T-Rex gevecht. Probleem is de herhaling. Die T-Rex scene duurt dan wel 9 minuten, maar het is 9 minuten hetzelfde. Watts valt, Kong vangt haar op, beesten vallen aan. Tot ze hélemaal beneden in de kloof zijn aanbeland.

De CG (SE is Special Edition) zijn erg wisselend. King Kong ziet er super uit, de dinos, het eiland en de veel blue screens zijn heel wat minder van kwaliteit. Soms erg slecht, zoals de dino chase in de kleine kloof.

't Is vooral New York dat er leuk uitziet en sfeervol is vormgegeven. Verder wel jammer dat het hoge budget Jackson's typische camerawerk buiten spel zet en het weer allemaal erg braaf houdt.

Vond de romance tussen de twee véél boeiender dan het belabberde actie gedeelte. Had zeker 3 kwartier uitgekund en verder wat meer Jackson eigen.

Maar al bij al valt het dus wel mee. Al hoeft hij voor mij dit soort dingen echt niet meer te maken. Laat hem gewoon lekker weer kleine filmpjes maken.

2.5*

Pover.

De film draait rond drie personages waarbij er geen enkele sympathieke tussenzit. Jerry is een kwal, Rupert is strontvervelend en die Masha was sowieso al het derde wiel aan de wagen. Dat hoeft verder geen slechte film op te leveren, maar de personages komen nergens verder dan doodse typetjes en het gemak waarmee alles verloopt in de film zorgt voor een hoop irritatie.

De film lijkt te gaan over idolatie, maar dat geldt eigenlijk enkel in Masha's geval, en zij is maar een aanhangseltje. Rupert gelooft gewoon in eigen kunnen en wil daarvoor erkend worden. Misschien dat het in showbizzland want visibeler is, maar dit fenomeen is eigen aan de meeste beroepen en heeft verder weinig met idolatie te maken, meer met erkenning.

De scenes in het landhuisje van Jerry waren ergerlijk, ook de uiteindelijke act van Rupert wist compleet niet te overtuigen (die lachband , ik kan geloven dat ze er geen beelden van een echt publiek bij hebben gemonteerd). Alleen daarom zou je al aannemen dat het einde weer een droom is, al lijkt Scorsese daar verder geen directe aanleiding voor te geven. De andere droomscenes zijn meteen herkenbaar en houden de film vooral op, want leuk zijn ze geeneen van allen.

Verder de typische pijnpunten van een Scorsese. Zowel qua soundtrack als visuele filmerij vind ik hem een waardeloos regisseur, ik denk niet dat ik na 10 films daar mijn mening nog veel over ga bijstellen, aangezien hij verder wel redelijk stijlvast is.

Wat een interessante film had kunnen zijn over het over lijken gaan voor erkenning, is een flauwe vertoning geworden die steunt op vreselijk irritante typetjes en een ongeloofwaardig plot. En bloedlelijk nog bovendien.

1.0*

Slecht.

Wat het rip-off gehalte betreft, SF was de eerste echte 1-on-1 beat 'em up, maar dan is elk volgend spel een SF rip-off. Verder is de reeks meer dan onderscheidend genoeg, wat mij betreft ook veel beter dan SF.

Een film als deze is bij voorbaat al gedoemd, meestal het geval met die game-verfilmingen. Met het 1-on-1 genre heb je ook een lastige klant, want veel serieus verhaal zit er ook nooit in die games zelf, en veel kan je er ook niet van maken. Het voordeel is wel dat de meeste personages al helemaal voor je zijn uitgewerkt.

Teleurstellend dat ik eigenlijk niemand herkende in deze film. 't Is dat ze soms bij naam genoemd worden, maar de gelijkenissen tussen de game personages zijn brak en veelal afwezig. Als je dat al verkloot, het makkelijkste deel van dit soort films, dan schiet er al snel niet veel meer over.

Verhaal is echt érg slecht, ook het acteerwerk is buiten Q niet te pruimen. Het visuele steekt er heel licht bovenuit, de scheve camera verraadt dat er HK bloed in deze film zit, maar da's naast de kleine puntjes van herkenning het enige wat deze film weet te redden. De actie is ook al niet echt aantrekkelijk, al zitten er wel een paar bekende moves in.

Niet-fans van het spel hebben hier helemaal niks te zoeken, fans jammer genoeg ook niet, want Chan weet de film amper met het spel te linken. Gek toch hoe vaak redelijk regisseurs dit soort game verfilmingen (ik denk aan Corey Yuen's DOA) compleet kunnen verknallen.

Een volle 4* minder dan de reeks op z'n hoogtepunt.

1.0*

Povere docu.

Zoals de meeste docus niet de minste pretentie om iets filmisch te brengen, maar dan nog is het echt meer iets voor op een loze regionale zender uit te zenden.

Onderwerp boeit me wel, al had ik liever wat meer Robotron gezien. Verkies ik toch echt boven Donkey Kong.

Grote minpunt is dat het veelal lijkt op een groep hobbyisten. Kon me maar moeilijk voorstellen dat dit over de hele wereld een echte groep met zeggenschap is. Sowieso een erg beperkt Amerikaans zicht op de gamewereld met amper referentie van buitenaf. Leken meer caféspelertjes.

Verder een redelijk manipulatieve docu lijkt me zo. Iets te zwart/wit wordt alles neergezet, veel vervelende stereotypen en nogal saaie ontwikkelingen.

Laatste oog op het scorebord vertelt trouwens dat geen van beide spelers nog het record in handen lijkt te hebben.

Een wat saaiige manipulatieve registratie van wat een best leuk onderwerp had kunnen zijn. 't Is maar wat je een leuke docu noemt ...

2.0*

Genrefilm.

Het is misschien moeilijk te geloven voor mensen die niet vertrouwd zijn met Hong Kong en per ongeluk deze film onder hun neus geschoven krijgen, maar King of Mahjong is een onvervalste genrefilm. Zo eentje waar alles al vastligt vooraleer de film nog maar begonnen is. Want wie dit soort dingen leuk vindt heeft gewoon een hele niche aan films die allen zowat hetzelfde bieden.

Toch wel dé erfenis van Jing Wong. Deze film gaat vooral op zoek naar herkenning en hoeft duidelijk niet zoveel toe te voegen aan het genre. Bekende humor, bekende setting, bekende acteurs en uiteraard een ultieme showdown die aardig gerekt wordt.

Allicht wel interessant voor leken dat het hele mahjong gebeuren hier een klein beetje achtergrond krijgt. Als we hier in het Westen al Mahjong kennen dan is het van het hoopje tegeltjes waar 2 gelijke weggenomen kunnen worden om zo de hele tafel leeg te spelen, maar eigenlijk is het meer een poker-achtig spel met allerlei pongs en kongs, dranken en windrichtingen. Niet dat het mij nu meteen allemaal duidelijk geworden is, maar een aantal basiszaken worden toch even gekaderd.

Verder typische dik aangezette Hong Kong humor, de acteerprestaties zijn daarop afgestemd. Vlot maar vluchtig geschoten en de soundtrack ben ik nu alweer vergeten. Eigenlijk amper aan te raden een film als deze. Ofwel ben je vertrouwd met het genre en weet je wat je kan verwachten, ofwel zegt het je niks en dan kan je allicht beter de vroege Jing Wong films eerst bekijken (met Fat en Lau).

Ik vind het wel lollig allemaal, hoogstaand is het niet maar het kijkt wel zo makkelijk weg.

3.0*

Matig.

Als ze in China een film maken over film, dan liefst een beetje armoedig. Doekjes die gehangen worden en volksbijeenkomsten in het pleintje om lekker gezellig filmpje te kijken samen, wat lekker romantisch toch elke keer.

Gelukkig neemt de film een iets andere wending, want met de opkomst van de DVD ziet Wong een kans om een extra centje te verdienen. Hij heeft het nodig ook, anders raakt hij de voogdij over z'n zoontje kwijt. En dus gaan de twee lekker aan het kopiëren. Piraterij is slecht enzo, maar in deze film blijkt het een ultieme reddingsboei voor een radeloze vader.

Jammer genoeg is het drama redelijk flauw en ontbreekt het de film aan goede regie. Het is allemaal nogal doordeweeks, waardoor het ondanks de redelijk korte speelduur toch een beetje begint te slepen. Het is verder ook niet zo geweldig origineel allemaal, het kijkt nog wel redelijk weg maar daarmee is het meeste dan ook wel gezegd.

2.5*

Gordon, alleen al een tof regisseur omwille van z'n gave opgeblazen hoofd.

Verder is het vooral het middendeel dat wel aardig is. Niet zozeer de marteling (sowieso een beetje mak) maar wel de waanbeelden en het beest worden van het hoofdpersonage. Gordon is geen grote, maar brengt het er aardig vanaf.

De rest van de film was wel kijkbaar, het einde is ook nog een kleine opleving. Toch is het verhaaltje nogal doorzichtig en ziet het er allemaal een beetje goedkoop uit. Veel post-processing zal er niet gebeurd zijn vermoed ik.

Acteerwerk was vaak ondermaats maar ook dat neem je er maar voor lief bij. Dat alles maakt dat er veel meer in de film had gezeten, toch nog wat aardige scenes en een geinig einde maken er 2.5* van.

Amusant, dat wel, maar echt indrukwekkend werd het niet.