Opinions

Matig.

Een film die zowat eigenhandig gered wordt door het optreden van Rush. Hij is een (relatief) frisse wind die door dit verder nogal stoffige vehikel waait. Je zit wel met een iets te groot verschil in kwaliteit tussen de scenes mét en zonder Rush, maar ik was al lang blij wat m'n verwachtingen lagen niet al te hoog.

Firth is zo'n acteur die ik me twee minuten na een film al niet meer voor kan stellen. Grijze muis, ook hier begrijp ik niet wat zijn acteerprestatie zo geweldig zou moeten maken. Carter doet het degelijk maar echt potten breken doet ze ook niet. Een paar matige bijrolletjes verder, niks om echt enthousiast over te worden.

Het verhaaltje is érg braaf. De vergelijking met sportfilms is inderdaad niet ver weg, maar mij deed het toch vooral denken aan Intouchables. Ook twee personen uit erg verschillende milieus die na een moeilijke start een innig team weten te vormen, met alle meligheid van doen uiteraard.

Visueel aan de saaie kant, wel rijkelijk aangekleed maar het camerawerk (ondanks wat te schuchtere pogingen) blijft saai en statisch. Ook de editing is stoffig en beproefd terrein. Over de soundtrack kan hetzelfde gezegd worden, niet dat ik iets wilder verwacht had maar het zorgt er toch voor dat films als deze snel gaan vervelen.

Vond het uiteindelijk een one trick pony. Rush redt de meubelen, de feel-good werkt maar half en verder is het te belegen om te kunnen boeien.

2.5*

Ach ja.

Ik ben een beetje aan het terugkomen op het idee overal maar meteen de director's cut van te zien. Zeker wanneer de gewone cut al 150 minuten duurt en ik al zo'n vermoeden heb dat de film niet echt in m'n interessegebied gaat liggen.

Maar braafjes de gewone cut van deze Kingdom of Heaven gekeken en dat bleek inderdaad al méér dan voldoende. Scott komt met een redelijk flauw epos aanzetten, vakkundig dat wel maar, maar nog steeds niet beter dan ordinair bandwerk.

Het geld zit allicht in de decors en actiescènes, maar zoals bijna altijd vind ik die Amerikaanse massa scenes zeer flauw in beeld gebracht. Ook hier bakt Scott er weer niet zoveel van. Betrekt mij nooit echt bij de actie, waardoor ik maar wat gelaten zit te wachten tot het eindelijk weer allemaal gekalmeerd is.

Verhaaltje boeit ook niet geweldig. Allicht dat de director's cut wat meer achtergrond geeft, maar gezien het verloop van deze film zat ik daar uiteindelijk in deze vorm ook niet op te wachten. Acteerwerk ook matig, vooral de hoofdrollen worden slecht ingevuld. Bloom overtuigt absoluut niet, Green hangt er maar wat bij en Neeson en Irons vallen amper op.

Duurt veel te lang, maar dan vooral omdat het me helemaal niet kon boeien. Scott blijft een zeer wankel regisseur. Af en toe komt er wel eens iets goeds (of in ieder geval degelijks uit), maar 3 films later vraag ik me meestal af of het niet gewoon toeval was.

1.0*

Had al zo'n vermoeden dat ik deze vroeger al gezien had.

Film die bijblijft om het aparte einde. De rest bleek zo'n bagger te zijn dat het einde de film verder niet kon redden.

Tergend trage en saai opbouw. Daarbij is ook niemand echt bang van de spinnen in het begin waardoor de sfeer nu niet bepaald opgebouwd wordt het eerste deel. Zo'n vrouw die "Ahhhh, wat doe jij hier nu" liefkozend tegen een tarantula zegt ... kippenvel

Opbouw is verder ook erg saai, de spinnetjes doen verder ook niet veel. Lijken vooral at random mensen te bijten (met andere woorden, het fodder dat dood kan gaat dood, de belangrijke personen niet).

Rest enkel het einde nog, wat nog steeds gaaf is. 1.5* daarvoor, verder enorm saaie bagger.

Banaal.

Een documentaire moet kunnen boeien, ook wanneer het onderwerp an sich niet meteen weet aan te spreken. En dat was eigenlijk niet eens zozeer het probleem hier, want het uitgangspunt had best tot een integer en inzichtvolle film kunnen leiden.

Alleen is de invulling echt doordeweeks. Da's dan ook de enige takeaway van deze film. Zelfs als is je gezinssituatie niet de normaalste en heb je best wat drama te verwerken gekregen in je leven, het dagelijkse leven is niet meer of minder spannend dan dat van eender welk modaal gezin.

Dat deze docu beter werkt in geval van herkenning zal best, maar daar is geen intrinsieke kunde voor nodig. Mama en kinderen vertellen wat ze denken maar het blijft allemaal erg oppervlakkig. Soms is het zuchten geblazen met 7 kibbelende kinderen, soms is het één en al hechtheid. Maar meer is er ook gewoon niet. Wat videobeelden van hoe mensen leven en wat ze tussendoor denken ... zonder al te veel richting of clou.

Mnee, vond dit oersaai en erg pover in elkaar gezet. Ondanks de aparte gezinssituatie is dit een film die je met elke familie had kunnen schieten. Dan schiet je als filmmaker gewoon tekort en daar staat dan ook een passende quotering tegenover.

1.0*

Best oké, maar niet geweldig.

Intro + openingsscene mogen er anders wel zijn. De intro zet meteen de toon en doet dat op een vlotte, aangename manier, de openingsscene is er meteen eentje die een mokerslag probeert uit te delen (en daar ook wel deels in slaagt).

Het vervolg is echter van iets lager niveau. Berg is wel een aardig regisseur, maar weet daar vaak maar moeilijk bovenuit te stijgen. Hij houdt de spanning wel vast, komt geregeld met amusante details en/of scenes, maar als geheel wil het nooit écht beklijven. Je blijft vooral toeschouwer van het gebeuren, terwijl je toch zou verwachten om iets meer in de film gezogen te worden.

Visueel aardig, geen problemen met het wilde camerawerk, al moet wel gezegd dat de eindscene (het échte actiegedeelte) wel iets mooier in beeld mocht. Soundtrack vooral onopvallend, de geluidsband is echter wel de moeite vond ik. Dan toch wat inspiratie van Mann overgenomen?

Berg trakteer op een aardige thriller met redelijk actievol einde. Goed, nergens saai of vervelend, maar wel wat ééndimensionaal voor een film als dit en echt boven zichzelf uitstijgen doet Berg ook niet. Goeie filler, dat dan weer wel.

3.0*

Fijne Farrelly!

Samen met Mary waarschijnlijk mijn favoriete film van de broertjes.

Mooie collage van heerlijke lompe karakters en droge platte humor. De humor is alles behalve hoogstaand maar wordt met zo'n deadpan sfeertje neergezet dat het erg amusant is.

Verder weer een lekker chill tempo. In het begin leken de Farrelly broers zelf even de Jing Wong toer op te gaan (met de "magische worp") maar al snel wordt het tempo weer wat gezapiger en is het gewoon weer vertrouwd terrein.

Murray heeft hier een verrassend goeie rol, het tweetal doet het ook erg leuk. Maar voor hulde voor het haar van de spelers in het kampioenschap, dat echt bijna een apart personage was

Apart ook het verlies van Munson, hoewel daarna alles wel weer goedkomt uiteraard.

Geinig filmpje, grappig op de juiste momenten, vaak flauw en makkelijk maar wel goed getimede comedy. Hun bekende routine, maar wel op z'n best.

3.0*

Geinig vervolg.

De eerste vond ik een beetje teleurstellend, vooral omdat ik hoopte op een iets slickere film van Vaughn, zeker na X-Men. Maar wetende wat je van Kingsman kan verwachten, is dit een waardig tweede deel geworden. Vlot actie/comedy blockbuster materiaal dus.

Maar dan nog net wat grootser en vooral maffer. Zo is Julianne Moore's imperium geweldig, net zoals de Stateman estate trouwens. Veel lollige details in architectuur, waardoor de setting alleen al voor heel wat humor zorgt. Egerton zat ook iets beter in z'n rol had ik de indruk, de rest doet het ook naar behoren.

Verder veel onzin natuurlijk. Hier en daar zie je Vaughn's wildere stijl nog wel terug, maar het blijft toch vooral in het iets bravere hoekje hangen, met meer nadruk op het stijve Britse. Al bij al een vermakelijke film, het meest indrukwekkende is waarschijnlijk nog dat hij met z'n 140 minuten nergens echt inzakt of saai wordt. Dat zijn er ook niet zoveel gegeven.

Oh, en perfect quiz-materiaal deze film. Met een rol voor Taron Egerton, Elton John én het gebruik van Rocketman op de soundtrack zijn er vast een hoop mensen om de tuin te leiden.

3.0*

Iets te flauw.

Met Vaugh ging het in het verleden vooral twee duidelijke kanten uit, met deze Kingsman hangt hij er voor het eerst wat tussenin. De film is vooral iets te braaf voor wat het wil zijn, waardoor het nooit écht leuk, tof, hip, grappig wordt.

Het losse, tongue in cheek sfeertje van de film kon ik wel waarderen. Dik aangezette personages, de Britse elite vs de Britse onderklasse, een expliciete visuele stijl en een dosis relativerende humor. Alles is er eigenlijk om van deze film weer een erg leuke Vaughn te maken, maar er zit jammer genoeg teveel afval in.

Firth die net niet stijf genoeg is, Davies die niet plat genoeg is, slechte CG tijdens de actiescenes, het matige trucje dat telkens bovengehaalde wordt tijdens de actiescenes, Jackson in een flauwe rol ... het is allemaal niet zo leuk als het zou moeten. Maar de grootste misser is toch de soundtrack. De score is echt kitsch, dat vervelende Hollywood gejengel zal vast verwijzen naar andere films die deze parodieert, maar het lag er wat mij betreft iets té dicht bij. En hoewel de keuze van bestaande nummers niet eens zo slecht was, was de manier waarop ze in de film verwerkt werden écht niet om aan te horen. Geen idee welke dronkelap ze losgelaten hebben op Bonkers bijvoorbeeld, maar dat liep echt wel fout.

Rest een redelijk vermakelijk filmpje, dat met z'n 120 minuten ook nog wat aan de lange kant blijkt. Vaughn moet dit soort projecten beter doen, want hier ligt z'n sterkte. Met deze Kingsman doet hij zichzelf en z'n publiek tekort.

3.0*

Altijd weer verwondering.

Hoe TOR hier de fun niet van inziet is mij een compleet raadsel. Die hele eindscene is gewoon hilarisch en hysterisch. Je krijgt twee mannen in oversized pakken die op de meest onnatuurlijke manier met elkaar in de clinch gaat. Het lijkt af en toe op een zatte barbrawl (wanneer King Kong op Gojira gaat zitten om hem af te troeven), dan lijkt het weer pure kolder (boompje in de mond van Gojira duwen). Veel meer indicaties dan dat het hier puur om de fun draait kan je niet in een film steken denk ik.

Weet ook niet of er toen maar iemand inzat met de kwaliteit van de effecten. Gojira is volgens mij altijd wel bewust lo-fi gebleven, wat net wél een zekere charme met zich meedraagt. Niemand die verwacht dat het er goed zal uitzien, de mechanics van de maquettes zijn oerslecht en King Kong's pak is echt gewoon té lelijk. Pure camp.

Verder als film weer redelijk slecht. Je krijgt twee intros door elkaar, waarna de twee monsters hun weg starten naar de onvermijdelijke confrontatie. De octopusscene vond ik dat niet eens zo denderend, liever gewoon de rubberen mannen die het met elkaar uitvechten. Acteerwerk is slecht, plot is pover, het is eigenlijk gewoon wachten op de gevechten en dan met volle teugen genieten.

In plaats van de film met Transformers (?) te vergelijken link ik het eerder aan bewuste low-budget als The Machine Girl en Tokyo Gore Police. Als filmmaker je niks aantrekken van technische beperkingen, die zelf in je voordeel proberen buigen en dan de meest onnozele film maken die je je zelf kan voorstellen.

Er zijn betere Gojira films en hoewel m'n score niet al te hoog is kijk ik ze toch graag. Al is het naplezier vaak wel wat groter dan de kijkervaring zelf.

1.5*

Best leuk.

Zoals de meeste films van Sato eigenlijk. Hij heeft zich de laatste jaren opgewerkt tot uitermate bekwame blockbuster regisseur, alleen spijtig dat dit soort film bij ons niet in de bioscoop komen. Het is ideaal entertainment voer, niks meer, niks minder.

Een klassiek verhaaltje, enige aparte misschien is dat het zich in China afspeelt maar de volledige cast Japan is. Ook in het Oosten is het blijkbaar moeilijk om naar nationaliteit te casten. Verder is er weer een land da moet verenigd worden, met een hoop oorlog tot gevolg. Het is niet bepaald de eerste film in z'n genre.

Begint best aardig, enige echte minpunt vond ik dat het middenstuk toch net iets te traag en praterig is. Had iets strakker gemogen, daarmee was de film meteen ook wat korter geweest. Gelukkig betekent dat wel dat de finale gewoon één en al actie is. Niet van een superhoog niveau, maar zeker vermakelijk genoeg, met een paar bovengemiddelde momenten.

Hoogstaande cinema is dit niet, wel een leuk en makkelijk tussendoortje.

3.0*

Wat je verwacht van een film als deze.

Erbarmelijke special effects, mannen in rubberen/ijzer/kartonnen pakken, een plot om U tegen te zeggen, en veel, erg veel camp.

Voorspelling: 2.5*-3* tops. Kijk even naar de speelduur en je weet dat deze film te lang duurt. Plastiek vliegtuigjes in ware Thunderbirds style zien opstijgen is geinig, maar geen 105 minuten lang. Paar keer erg hard moeten lachen, met die zeeserpent bijvoorbeeld, of met de totale randomness van het hele gebeuren. King Kong alleen is zo saai natuurlijk, gooi er een mecha en wat prehistorisch grut bij, allemaal erg normaal .

Had korter gemoeten, de filler is echt niet te genieten, maar wel 2* sterren voor geweldige camp op bepaalde momenten.

Leuk leuk.

Een geinige, fleurige en creatieve comedy die de gehele speelduur lekker Japans aanvoelt. Wie wel eens meer Japanse comedies kijkt weet wel een beetje wat te verwachten denk ik, doet geregeld denken aan Survive Style 5+, maar is wel iets minder geraffineerd dan z'n grote voorbeelden.

Het verhaaltje is leuk en zorgt voor voldoende variatie, al is dat natuurlijk niet zo heel moeilijk met een film als deze. Zo heel consistent hoeft het ook allemaal niet te zijn, het moet vooral leuke omstandigheden in de hand werken. Daaraan zeker geen gebrek hier.

Acteerwerk is ook best leuk, enkel de visuele afwerking is wat minder. Kishitani's bedoelingen zijn absoluut goed, veel creatief camerawerk, maar toch oogt het vaak wat goedkoop en vluchtig. Beetje jammer voor een film die toch ook sterk op het visuele leunt.

Was de afwerking wat beter geweest dan had er nog wel een halfje extra in gezeten, maar nu bleef ik toch een heel klein beetje op m'n honger zitten.

3.5*

Fijne herziening.

Beter dan de eerste keer, hoewel ik ondertussen toch al aardig wat vergeten was van de film. Vooral het extreme contrast tussen stijl en inhoud vond ik ook de tweede keer best verrassend. Ik rekende Memories of Matsuko altijd bij Nakashima's "vrolijke" periode, maar eigenlijk heeft de film inhoudelijk meer weg van z'n latere werk.

In ieder geval dubbel genieten. Zowel van de krachtige en doorgedreven stijl, als van het tragische verhaal dat zich in de achtergrond voltrekt. Het verbaast me niet dat deze mix niet voor iedereen werkt, maar net dat is de kracht van de film. People pleasers hebben we echt genoeg.

Visueel is het helemaal mijn ding, van de musical elementen kon ik deze keer ook iets meer genieten en het contrast met het verhaal van Matsuko is gewoon wat deze film compleet maakt. Nakashima is gewoon één van Japan's beste regisseurs, alleen jammer dat hij steeds zoveel tijd nodig heeft om een nieuwe film te maken.

Deze gaat in ieder geval met een halfje omhoog na tweede kijkbeurt.

4.5* en een uitgebreide review

Erg fijn.

Zo'n gaatje in het oeuvre van Yoshida dat maar eens opgevuld moest worden. Ook hier laat hij weer zien een zéér kundig regisseur te zijn. Iets minder expliciet komisch misschien, maar nog steeds een gerespecteerde frats links en rechts en herkenbaar qua humor.

Visueel erg strak, sterk gebruik van de soundtrack en een stel goede acteurs. Ook interessant qua concept, omdat de hoofdpersoon eigenlijk nooit aanwezig is. Je ziet eigenlijk meer de impact op de mensen rondom hem, terwijl je eigenlijk Kirishima nooit leert kennen. Iets waar de meeste verdwijningsverhaaltjes zich toch "schuldig" aan maken.

't Is fijn dat Yoshida weer met nieuwe projecten komt, hopelijk weet hij zich weer iets te herpakken na Pale Moon, want hoewel die niet slecht was is dit toch van een beter niveau. Erg van genoten.

4* en een uitgebreide review

Zeer wisselend.

En inderdaad, de regisseurs nemen het niet al te nauw met het concept. Jammer, want het is eigenlijk enkel Oshii die ons echt een finale scene serveert. Nu is hij ook wel een traagfilmers, dus heeft hij het iets makkelijker dan de rest, maar toch ...

Eerste filmpje kent enkel wat leuke editing als de gevechten in volle gang zijn. Daarbuiten is het redelijk pover. Ideetje met het einde is nog wel grappig, maar pover geschoten en goedkoop uitgewerkt. Ook allesbehavle een "eindscene" dit. Meer een kortfilm zonder middenstuk. 2.0*

Film van Fukasaku heeft het minst met het concept vandoen, maar is wel een positieve verrassing. Leuke visuele aankleding voorzien van een supergrappige dub. Helemaal niet serieus te nemen maar lekker vermakelijk en erg grappig. Na helemaal de dieperik in te gaan met BRII maakt hij steeds leukere dingen. 4.0*

Derde kortfilm is de minste van allemaal. Als je dit met Versusof Death Trance vergelijkt mag je er meteen bijzetten dat het dan wel door een compleet ongetalenteerd regisseur is neergezet. Visueel écht slecht en goedkoop, sfeer nihil en gewoon slaapverwekkend. Ideetje met de zwaarden was wel grappig. De film niet zo. 1.0*

Oshii's film is de beste (maar inderdaad geloof ik wel de kortste). Hij bewijst in ieder geval dat gebrek aan budget niet leidt tot lelijke films. Zeker niet het beste wat hij gedaan heeft, stukje met de schapen (ehhh) en de CG tank waren wat minder, maar het eindgevecht zag er erg goed en snappy uit. 4.0*

In z'n geheel 3*. Twee erg leuke, twee slechte. Had er zeker wat meer van verwacht. Vooral omdat het de bekende namen zijn die het waarmaken, terwijl zulke films net een ideaal podium zijn voor jong talent.

Eerste Ceylan.

Zijn films staan te boek als trage, rustige films. Nu kan ik me daar achteraf ook wel een iets bij voorstellen, maar het is niet bepaald het "trage" waar je rustig bij kan wegdromen. Daarvoor zijn de dialogen véél te talrijk en blijft de film constant nieuwe praatsels over de kijker heen gooien. Wie hoopt 3 uur lang te mijmeren komt bedrogen uit. En wie, zoals ik, uiteindelijk niks met de film heeft doet er goed aan om hem in de zomer te zien, anders sukkel je zelf ook nog in een winterslaap.

Laat je niet vangen aan een aantal recensies hier, Kis Uykusu is niet bepaald een filmisch drieuurtje. Toegegeven, het oogt iets minder dan de doorsnee pure praatfilm, maar het camerawerk is oerklassiek, de editing vooral functioneel en wat er aan unieke landschappen voorbij komt wordt maar povertjes in beeld gebracht. Daar kon toch echt wel veel meer uitgehaald worden.

Kis Uykusu is vooral een film die steunt op dialogen. Dan hangt het er vooral vanaf in hoeverre ze boeien in hoever je als kijker wil meegaan. En daar wringt bij mij toch wel het schoentje. Ceylan's personages doen niet veel meer dan wat kibbelen, vooral om de tijd te doden. Als (relatieve) rijkelui hebben ze ook niet zo heel veel te doen blijkt. Kis Uykusu zit boordevol discussies die mensen voeren als ze zich enigszins vervelen. Het type discussie waar je je achteraf van vergewist dat de standpunten véél te extreem waren en er uiteindelijk niet zoveel zinnig gezegd is.

Omdat dan 3 uur lang naar te zitten kijken vind ik ietwat ... njah. Normaal voer je zulke discussies zelf om te tijd te doden, om dan uiteindelijk de tijd te doden met het kijken naar personages die een winter lang proberen te tijd te doden, gecondenseerd in 3 uur film, daar zie ik de lol niet zo van in. Allicht dat wanneer de onderwerpen daadwerkelijk boeien of de personages aanspreken dat het makkelijker wegkijkt, maar ik kon hier echt bitter weinig mee.

Dat Ceylan af en toe een lampje aansteekt is leuk, het zorgt voor een licht aangename oranje gloed de sommige binnenlocaties een beetje opluisteren. Al blijft het pover als het gaat om één van twee of drie statische shots die 10 minuten lang afgewisseld worden in een discussie tussen de personages in de film.

1.0*

Flauw.

Een nogal goedkoop filmpje dat zijn inspiratie vooral uit een hoop andere films gehaald heeft. Het wil leuk, maf en edgy zijn, maar behalve een paar scenes op het einde is het vooral meer van hetzelfde, maar dan wat minder gebracht. De Sushi Typhoon liefhebbers stellen best hun verwachtingen bij.

Het achtergrondverhaaltje van het hoofdpersonage moet een beetje drama brengen, maar daar zit uiteraard niemand op te wachten. Het beetje horror is eerder goedkoop (de parasiet is een rubberen dingetje) en de weirdness is ook niet meteen mindblowing.

Acteerwerk en cinematografie zijn doorgaans niet echt geweldig, maar deze film oogt wel erg goedkoop. Het eerste uur is dan ook best saai, daarna komt er wel iets meer vaart en gekkigheid aan te pas maar dan is het schip al lang gezonken. Zag dat hier ook nog een tweede deel van is, maar die laat ik lekker passeren.

1.5*

Mooi, maar net niet genoeg.

Koreeda laat het een klein beetje afweten de laatste tijd. Niet dat hij plots slechte films maakt, maar z'n specifieke touch is hij toch een beetje kwijt. Een film als deze maakt dat erg duidelijk.

Koreeda trekt z'n tempo iets omhoog, waardoor het verstilde een klein beetje uit z'n film trekt. Jammer want ik vond het één van z'n beste kantjes. Ook in de muziekkeuze verslikt hij zich hier behoorlijk, vaak melig en vervelend.

Maar met acteurs en personages kan hij nog steeds perfect om. Een geweldig groepje kinderen, de scene bij de "oma en opa" die er absoluut bovenuitsteekt en het lekkere zonnige Japanese achterland. Altijd een fijne setting voor dit soort luchtige films. Doet zo ook een klein beetje denken aan Kikujiro (al helemaal met het bollige hoofdrolspelertje) maar vooral aan Hiroki's Love On Sunday. Ook zo'n film waar een groepje kinderen (iets oudere dan wel) een klein tochtje door het zonnige Japan ondernemen.

Een lekker sfeertje, een paar erg mooie momenten, geweldige personages en een gevoel van echtheid waar Koreeda een patent op lijkt te hebben. Maar het tempo ligt soms iets te hoog, visueel had het iets beter gekund en de soundtrack is toe aan een serieuze revisie.

3.5*

Appeltjes groeien.

Ondertussen een hoop Nakamura's gezien en ik weet zo'n beetje wat te verwachten. Zeker in de periode waarin hij toen zat. Het is dan ook zeker geen verrassing dat dit een nogal braaf, veilig maar gezellig dramatje is. Moeilijk om echt aan te raden, maar voor de liefhebber degelijke en fijne filler.

Organische oogst staat centraal. Kimura is een boer die pesticide afzweert, vooral omdat zijn vrouw er erg ziek van wordt. Hij is een doorzetter en da's nodig ook, want de rest van het dorpje is niet zo gesteld op zijn methodes. Daarbij gaat het ook best vaak mis voor Kimura en het gezin komt langzaam maar zeker in geldnoot te zitten.

Yada yada, de afloop is niet bepaald verrassend. Maar het sfeertje is wel lekker zomers, het drama wordt redelijk fris gehouden, zelf de stukken die een stuk duisterder hadden kunnen uitpakken. 2 uur is traditiegetrouw wat te lang voor dit soort films, maar echt vervelen of irriteren deed het ook zeker niet.

Aardig tussendoortje van Nakamura. Jammer genoeg zijn zijn meeste films dat en ontbreekt het aan bovengemiddlede filler in z'n oeuvre, maar af en toe eentje meepikken is zeker geen straf.

3.0*

Fijn, maar niet dat beetje meer.

Misschien een beetje op het verkeerde been gezet door Mochizuki Rokuro, die de film in één adem noemde met Akunin en Watashi no Otoko. Uit de berichten hierboven blijkt dan wel dat hij een zeker spanningsveld vond in deze film, maar dat miste ik dus een beetje. Waar ik die twee andere films nogal ongemakkelijke dramas vond, kabbelde het hier vooral.

En wie een mooie film over het rouwproces wil zien raad ik met volle overtuiging Zinnia Flower aan, ook ééntje die erg Japans aandoet maar geen gekke constructies nodig heeft om z'n punt te maken. Niet dat ik het storend vond hier, alleen was het gegeven niet bepaald origineel. Heb het gevoel dat ik dit al redelijk vaak gezien heb.

Er wordt goed geacteerd, visueel is het aardig (maar weinig piekjes toch) en het gezapige tempo stoorde ook niet. Alleen miste ik toch wat binding tussen de twee hoofdpersonages. Ze acteren wel fijn, maar ik vond ze net iets te gelaten. Hun problemen voelen ook wat episodisch aan en hoewel het einde best fijn was vond ik het jammer dat Kurosawa het zelf al spoilerde na een kwartiertje in de film.

Ik vond Kishibe no Tabi gewoon een waardig Japans drama, maar zonder enige kenmerken waardoor het er echt uitspringt. Dat vind ik al een tijdje bij Kiyoshi Kurosawa's films, dat ruwe randje dat z'n vroege films nét voorbij die grens duwden is er ondertussen wat af.

3.5*

Mooi drama van een jongetje dat opgroeit als kleine misdadiger, anno 1969.

Wat vooral opvalt is dat Miike hier, naast enkele scenes, zichzelf goed kan bedwingen, en het drama de overhand laat nemen. Niet dat de film het moet stellen zonder gekke scenes, maar alles blijft binnen zogenaamd aanvaardbare grenzen.

Sterkte van de film is ongetwijfeld de jonge cast, die een voortreffelijke prestatie neerzet. De jonge diefjes zijn perfect, en ademenen een mix van onschuld en volwassenheid uit, die de film draagt, en het drama versterkt. Knap, want ik heb het meestal echt niet met die kinderacteurs.

Verder lijdt de film aan de gekende Miike kwalen, maw enkele mooie scenes, maar dikwijls oogt het nogal onafgewerkt. En ditmaal geen over-the-top wacky toestanden om dit alles te vergeten. Wel een sterk drama, met licht abnormale personages. Heeft hij dit genre ook weer gehad . 4*

Leuk Miike tussendoortje.

Vond de andere Kishiwada toch net iets beter, maar ook dit filmpje is lekker vlot en ondanks al het drama toch best luchtig van toon.

Moeilijk te doorgronden personages die ook aardig met zichzelf worstelen. Visueel wat verouderd maar af en toe toch een mooi shot te bekennen. Soundtrack is een weirde mix, maar da's ook typisch Miike. Vooral de castagnettes komen volledig uit het niets.

Slecht een paar typische Miike momenten. Die met het tekendriehoekje was geniaal, maar ook het einde mag er wel weer wezen. Komt echt hélemaal uit het niets, laat zich op dat gebied wel grappig vergelijken met In A Lonely Place, die ik eerder vandaag zag. Daar houdt de vergelijking ook wel weer op, maar toch.

Eén van die filmpjes waar Miike de gekkigheid wat achterwege laat en zich vol op het drama kan storten, met wat geweldadige en komische zijbaantjes af en toe.

Goed, maar hij heeft ook heel wat betere films op z'n naam staan.

3.5*

Opgehoogd naar 4 sterren.

Blijft vooral visueel erg leuk. Veel geklooi, paar erg mooi vormgegeven scenes en eigenlijk de hele film door wel aantrekkelijk.

Acteerwerk kon mij deze keer blijkbaar ook wat beter bevallen. Leuke rol van Downey, ook Val Kilmer eigenlijk gewoon goed op dreef. Zeker die laatste vind ik meestal helemaal niks. Geinige voice overs verder en aardig wat geslaagde grapjes.

Van de soundtrack kan ik me nog steeds niks herinneren, behalve dan even Felix Da Housecat op de achtergrond. Heb er mij in ieder geval ook niet aan geïrriteerd.

Blijf er wel bij dat het redelijk braaf blijft allemaal. Eerder guitig en fris dan sarcastisch en/of hard. Maar stoort me blijkbaar iets minder. Gewoon lekker vlot en grappig, perfect vermaak.

4.0*

Vond het niks.

Ben ook gewoon niet genoeg Noir kenner denk. Het is niet dat ik er te weinig gezien heb, maar ze blijven me amper bij en buiten de klassieke kenmerken kan ik er niet veel nuance in herkennen. Deze zou dan wat anders moeten zijn dan de typische noir, maar ik zie het gewoon niet.

Ik herken vooral de zaken aan het genre waar ik weinig mee heb. Vervelende personages, overdreven focus op plot en dialogen die amper weten te boeien en een visuele gehaastheid die absoluut geen indruk weet te maken. In dat opzicht is het voor mij gewoon een klassieke noir. Dat het dan voor die tijd iets gewaagder is zal best, dat zijn argumenten waar ik weinig mee kan.

Het zal wel anders aanvoelen voor de echte liefhebbers van het genre, die nuances herken ik vaak wel bij genres waar ik wel wat mee heb. Maar dan moet je dus feeling hebben met een genre, en dat heb ik gewoon niet bij noirs. Eentje om snel weer te vergeten vrees ik.

1.0*

Geen geweldige Wilder.

Weer eentje waar het verhaaltje véél te complex gemaakt wordt. Ik zal nooit een fan worden van dit soort situatiehumor die voorkomt uit half misgelopen plannetjes en vreemde gedachtenkronkels. Zeker niet wanneer de humor zelf ook niet al te hoogstaand is.

Nochtans begon het wel leuk. Volgens mij hebben we een soortgelijk optreden van Martin zelfs op een Rat Pack vinyl. De grapjes kende ik in ieder geval al, het nummertje ook. Het is dan ook grappig een keertje beeld bij het geluid te krijgen. Maar erg veel heeft het niet met de film te maken.

Walshton is aan de vervelende kant (te karikaturaal), zijn buddy is helemaal niet te genieten. Ook Novak is niet best (dacht eerst dat haar stem een gevolg was van de zogenaamde verkoudheid). Gelukkig wel een paar leuke bijrolletjes (zoals dat vadertje) en Martin speelt een slim aangedikte versie van zichzelf.

De keuze voor zwart/wit vind ik ook helemaal niks toevoegen. Wilder doet er bitterweinig mee, waardoor de keuze nogal elitair/verouderd overkomt voor een film uit '64. Visueel erg matig allemaal, wat in kleur allicht wat minder was opgevallen aangezien het toch om een comedy gaat.

Mnee, te weinig leuke momenten, nogal vervelende personages, zeer matige grapjes (en de beste kende ik al) en een wrap-up einde dat je qua snelheid moeilijk kunt verantwoorden na 125 minuten film. En de vreemde we zijn allebei vreemdgegaan maar da's niet zo erg moraal zal in die tijd best edgy geweest zijn, het maakt de film niet echt beter.

1.0*

Allegaartje.

Chinezen en Fransen in Parijs die met z'n allen instaan voor een Engelstalige film. Kan bijna niet anders dan slecht aflopen. Nahon's eerste film, hij had duidelijk nog wat ervaring op te doen, want het resultaat is redelijk gammel.

Sowieso wordt Li niet ten volle benut als actieheld. Het schietgeweld overtuigt iets meer, wat toch jammer is voor een film die rond Li gebouwd is. Fonda is verder een weinig boeiende toevoeging, ook de bad guy trekt het niet helemaal. Moest volgens mij Oldman in Léon vervangen, maar het effect was er niet echt.

Links en rechts zit er wel een aardig actiemomentje in, maar het politiegebeuren heeft teveel weg van de magere 80s HK filmpjes en de mengelmoes van culteren wordt slecht uitgebuit. Had veel meer ingezeten.

2.0*

Erg fijn.

Aan de ene kant is het een typisch Brits (ach ja, Iers) drama geworden. Een klein dorpje, een hoop tuig, nogal wat armoede en een tienermeisje dat haar weg probeert te vinden in het leven. Ze heeft verder ook een levendige fantasie, al levert dat vaak nogal duistere dagdromen op.

Maar McArdle weet het wel perfect op te leuken. Erg sterk gebruik van muziek, erg sfeervol en duister. Met plaatjes van Joey Beltram en Jon Hopkins ook redelijk electronisch getint. Doet in dat opzicht misschien wat aan Morvern Callar denken. Alleen is deze visueel nog wel een stuk sterker.

Ook het kleurgebruik is indrukwekkend, net zoals het camerawerk. Het is meer een trip dan een sociaal drama, wat het een stuk aantrekkelijker maakt. Enige jammere dat dat McArdle het niet de volledige 100 minuten volhoudt. Wanneer ze dan moet terugvallen op het drama is het net wat te minnetjes. Het zit echt op het randje, maar uiteindelijk kon ik er toch geen volle 4* aan geven.

Maar ongetwijfeld dat het bij een volgende poging wel raak is. Hopelijk kan ze nog een keertje opnieuw proberen.

Dikke 3.5*

Hmmm.

Wat is er toch aan de hand met het Japans drama. Ook deze film mist weer de rust en nuance die het genre een 10-tal jaar geleden zo geweldig maakte. Jammer, want alles is er voor een mooie film.

Sowieso is er een overdaad aan drama. Teveel problemen, teveel ernstige gebeurtenissen en zware momenten. De soundtrack ondersteunt dat alles nog eens dubbelop. Zware strijkers en gevoelige pianotjes ... het maakt het allemaal veel te gewichtig.

Visueel is het anders wel genieten. Hokkaido is de echte ster van deze film, sowieso een prachtig stukje Japan, zeker als het sneeuwt. Sakamoto laat de omgeving meermaals spreken en puurt een geweldig sfeertje uit z'n shots. Qua opzet deed het me een klein beetje denken aan Hiroki's Kikansha Sensei, al is deze film dan wel veel zwaarder.

Er zit genoeg potentieel in deze film, alleen jammer dat het allemaal te in your face is uitgewerkt. Doet vooral hunkeren naar de iets oudere Japanse dramas, die zulke onderwerpen een stuk subtieler wisten te behandelen.

3.0*

Jammer.

Ik ben best wel fan van Yukisada, wat mij betreft één van de meest stabiele regisseurs die Japan rijk is. Maakt zelden echt grootse meesterwerken, maar ook zelden een slechte film. Deze Year One in the North is de 16e die ik zie, en voor het eerst flirt hij met de onvoldoende.

Toch kwam het ook niet compleet onverwacht. Yukisada is een man van het moderne drama, dan is het een gokje om met een period drama te komen natuurlijk. En dan nog eentje die als een Japanse interpretatie van een Amerikaans settlers drama aanvoelde. Rare keuze.

Gelukkig zitten er best wat plaatjes in, wat het toch kijkbaar maakt, maar het drama zelf is weinig boeiend, het verhaaltje over de verbannen clan die zich in Hokkaida gaat vestigen niet al te interessant en het acteerwerk liet toch ook een beetje te wensen over. Watanabe teveel in Amerikaanse modus.

Eerste uur was nog wel oké, maar wat mij betreft was het compleet onzinnig om hier een bijna 3-uur durend drama van te maken. Na halverwege begint het allemaal aardig te slepen en buiten een verdwaald mooi visueel standje links en rechts heeft de film nog maar weinig te bieden.

Gelukkig is het bij dit experiment gebleven en is Yukisada zich daarna weer gaan bezighouden met datgene waar hij goed in is.

2.5*

Matige filmpje, dat goede dingen met slechte dingen afwisselt.

Artstyle is allesbehalve consequent. Soms mooi, soms aardslelijk. Net hetzelfde met de animatie. Soms sterk geanimeerde scenes, soms vreselijke lange stills op de meest ongepaste momenten.

Het verhaaltje is niks, maar wordt bijna volledig gered door het sterke einde. Actiescenes zijn leuk en vlot, de porno tussendoor vreselijk misplaatst. In ieder geval een film die zeker niet zal bijdragen aan de goeie naam die anime verdient, maar enkel de clichés (sex & violence) versterkt.

1.5* voor de actiescenes en nog een * extra voor het knappe einde. 2.5*, meer verdient deze echt niet.