Opinions

Pffffrt.

Die Hong Kong klassiekertjes zijn vooral erg fluffy en naieve films. Wat niet zo erg hoeft te zijn, een beetje luchtigheid kan geen kwaad, maar daar bovenop zijn ze ook nog eens extreem traag en doelloos. Da's geen al te beste combinatie.

Het drama heeft ook geen enkel gewicht, de hele stewardessenopleiding is schier vervelend en de musical stukjes zijn bloedirritant. Het zijn allemaal maar verplichte nummertjes die los van elkaar blijven staan en nooit in staat zijn echt een geheel te vormen.

Visueel valt er ook bitterweinig te genieten, het is dan ook niet zo verwonderlijk dat die Grace Chang hype redelijk snel weer gaan liggen is. Air Hostess is een redelijk vervelende film, vooral omdat het zo leeg en zielloos aanvoelt. Allicht dat men er vroeger wat mee kon, maar dit soort filmpjes zijn ondertussen compleet verouderd en amper nog door te komen.

1.0*

Chinees historisch epos.

Zoals ze er tussen '00 en '10 wel heel veel gemaakt hebben. De laatste jaren is het een beetje geminderd, met de opkomst van de CG in China is men zich meer op het fantasy werk gaan richten, maar een tijdje terug waren dit soort films schering en inslag.

Kong Zi is een fijn middenmotortje. Mei Hu (niet haar enige film trouwens, maar MM heeft haar andere nog niet toegevoegd) redt zich wel aardig uit de nood als regisseur, maar het lijkt toch vooral het team errond dat de film stevig in handen heeft.

Zoals steeds zijn kostumering, setting en cinematografie de hoogtepunten. Al is het zeker ook niet zo weelderig als sommige andere. Film ziet er gewoon erg netjes en verzorgd uit. Soundtrack is ook goed, al is die dan wel wat aan de sentimentele kant soms.

Fat doet het goed als Confucius. Bekende persoonlijkheid uiteraard, al wist ik verder niet zo heel veel van z'n levensverhaal. Dan is een film als deze wel handig meegenomen, al zal het hier en daar wel weer met een stevige korrel zou genomen moeten worden. China is doorgaans niet zo gesteld op realiteit wanneer dit soort nationale helden een film toebedeeld krijgen.

Zeker een fijn filmpje dus, maar kan zich niet echt meten met de beste in het genre.

3.5*

Aardig popcornvermaak.

Je vraagt je wel af hoe een regisseur als Vogt-Roberts aangesteld wordt voor een film als deze. Heb z'n eerste film niet gezien, maar het lijkt me duidelijk dat die in niks vergelijkbaar is met het werk dat hij hier moet afleveren. Tegelijktijd kan je je ook afvragen in hoeverre hij als regisseur zeggenschap had over hetgeen uiteindelijk op het scherm te zien was.

Wie veel diepgang of emotie verwacht komt bedrogen uit. Die route heeft Jackson al eens uitgetest, gelukkig wordt die niet herhaald. Deze film is ongegeneerd avontuur, met een hoop actie, ongerepte natuur en een blik vreemde wezens. Je al te veel storen aan lompe dialogen of vlakke personages is maar weinig zinnig.

Toch moet ik zeggen dat Vogt-Roberts iets té ver doorging met de humor. Reilly's personage is bijvoorbeeld wel leuk doorheen scenes heen, maar af en toe zijn er té duidelijk momenten die eerder thuishoren in een comedy dan in een actie/avonturenfilm. Larson en Hiddleston zijn verder ook niet de meest komische talenten.

Maar het draait allemaal om de CG en die is meer dan op niveau. Het is ondertussen toch al een paar jaartjes dat CG op zo'n niveau is gekomen dat het niet al te fake en kitscherig meer oogt. Het vormt geen bezwaar meer voor het camerawerk of de editing en regisseurs kunnen eigenlijk klaarspelen wat ze willen, zonder daarbij in glimmige computercrap te verzanden. Films als deze hebben daar alle baat bij en het maakt ze des te spectaculairder.

Fijn spektakel dus, ideaal voor een biosbezoek. Verder heeft het niet zoveel om het lijf, maar da's niet eens negatief. Liever een extra actiescene dan "betere" karakteruitdieping in een film als deze.

3.0*

Erg mooi.

Katabuchi levert een film af die sterk aansluit bij het werk van Isao Takahata, die "andere" Ghibli regisseur. De link met Grave of the Fireflies is redelijk duidelijk, maar het is vooral de menselijkheid waarmee Katabuchi z'n personages benadert die het tot een wat Takahata-achtige film maakt.

Toch is het ook echt z'n eigen ding. De episodische structuur lijkt wat gek in het begin, maar hakkelt duidelijk richting één bepaalde datum. Het begin is erg zoet en idyllisch, maar het wordt al snel duidelijk dat het na verloop een stuk dramatischer dreigt te worden.

Maar naast het hele oorlogsgebeuren is dit toch ook vooral een film over Suzu, geweldig personage. Verder prachtige tekenstijl, krachtig geanimeerd en een érg sterke dub. Ik prijs sowieso steeds de originele aan, maar de stem van Suzu is echt half haar personage.

Het is een redelijk klassieke beauty, maar toch iets onderhuids scherper dan ik vooraf verwacht had.

4.5* en een uitgebreide review

Aparte film.

Miwako Ichikawa draagt deze film met verve, niet eenvoudig gezien de vele ideeën die Nakahara in z'n film stopt. Het is dan ook een film waar je best even je verstand bijhoudt, want een paar keer knipperen en er zijn alweer een aantal weirde plotpuntjes toegevoegd.

Aparte regisseur die ik na 3 films nog niet echt kan plaatsen. Braaf Japans drama, povere horror film en dan dit, een film die een genre of 4-5 in de blender gooit. Er zit wat horror in, ook mysterie, drama, thriller ... het resultaat is een mengelmoes die beklijft, maar af en toe net wat té veel hooi op z'n vork neemt.

Met als enige rode draad Ichikawa, die haar personage zo goed en zo kwaad mogelijk doorheen de weirdness heen probeert te leiden. Niet dat het een film vol onnvolgbare gekkigheid is, maar de meeste regisseurs zouden genoegen nemen met één plotpuntje en daar vol op inzetten. Uit deze film had je makkelijk 3 a 4 films kunnen puren.

Dat zorgt er wel voor dat het tempo aangenaam hoog is, de 120 minuten gerechtvaardigd zijn én dat de film zo voorbij is. Tof filmpje dus, zeker als onachtzaam tussendoortje.

3.5*

Leuk filmpje.

Nimród Antal weet sfeer neer te zetten, dat ik duidelijk. Hij weet het vaak niet helemaal door te trekken, laat z'n scenes niet genoeg uitrekken, maar het potentieel is er zeker.

Opvallend, een score die electronische nummers met samples gebruikt. Kan me geen andere film herinneren die dat doet. Verder visueel aangenaam, inderdaad erg leuke humor en boeiend genoeg om volgen.

Antal behoort nog niet tot de groten, daarvoor komt de film nog iets te licht over. Misschien gevaarlijk voor een debut, omdat het daarna vaak berg af gaat met regisseurs, maar toch iemand om volgen. Hopelijk rijpt hij nog wat, komt hij de volgende keer nog iets gedurfder uit de hoek, en dan komen er 4 dikke sterren te staan. Nu 4 magere sterretjes . Wel een aanrader.

Vreemd. Over gevoel van humor valt natuurlijk te twisten, maar dit is toch echt wel oubollig. Voor een komedie zijn de typetjes verreweg niet excentriek genoeg (denk zelf dat Police Accademy vreemder volk had). Het enige leuke aan deze film was het tempo en gelaten atmosfeertje, in contrast met het nogal schunnig woordgebruik en gedrag van het korps. Stak mooi af tegen de rest van het arsenaal saaie beproefde en uiterst voorspelbare grappen. Moet Jordy hier bijtreden, een halve glimlach en een drietal leuke momenten. Verder enkel lichte irritatie.

1.5*

Kiyoshi Kurosawa blijft voor mij een ondoorgrondbaar regisseur. De man is duidelijk in staat om spanning op te wekken, en elke film slaagt hij er wel weer in om enkele (en dan bedoel ik 3 of 4) mooie shots af te leveren ... maar daar stopt het dan ook.

Kourei is een wrak. Pure flimische horror als je het mij vraagt. Alsof de regisseur tussen de "enge" scenes niet weet wat doen, en maar wat aanmoddert. Dit is een echte "been there, done that" film, met een vreselijk voorspelbaar en saai verhaal, en die er erg, erg lelijk uitziet op bepaalde momenten. Ik denk dat KK dan ook gediend zou zijn met een betere art director, want dit is alleszins niet de eerste keer.

Toegegeven, wanneer het spannend moet zijn is het spannend (en zo zijn er wel een paar scenes), maar dit zijn dan ook de enige leuke momenten in de film. Verder totale non-cinema. Meer dan 1.5* kan ik hier niet aan kwijt

Da's wat ik bij Pistol Opera neerpende, en wat ik van deze (behalve dan de kleuren uiteraard) verwachtte. Jammer genoeg een zeer koude douche.

Valt op alle punten in het niets bij de sequel, en is dus verder ook niet boeiend. Paar leuke ideetjes (de vlinderdame) en shots, maar veel te weinig om 90 minuten te kunnen boeien. Waarschijnlijk teveel verwacht, maar vond dit saai. 1.5*

En diegenen die het daar (weer eens) niet mee eens zijn, ga Pistol Opera kijken.

PS: wat een gezicht heeft die man ook. Ziet eruit zoals ik me voel als ik van de tandarts kom

Typische film waar anime z'n slechte naam van krijgt.

Past perfect bij de jaren 80 golf van uiterst extreme, tot de nok met taboe gevulde films (waarvan de Urotsukidôji reeks toch wel de meest befaamde is).

De animatie is inderdaad belabberd, en is van het niveau slechte TVreeks. De muziek vond ik daarentegen wel aardig. Maar de film draait vooral rond de perversie, en het deed eigenlijk nog wel een deugd een no-nonsens filmpje als dit te kijken. De agressie en manie werd goed weergegeven, verder wordt er niet rond de pot gedraaid. Ziek filmpje dat het aan talent en budget ontbreekt, maar dat best vermakelijk is.

2.5*

Wat moet je toch met deze man. Weer verbaast hij me, weer is dit geen typische Miike film. Wat is eigenlijk een typische Miike film ?

Negotiator film doorspekt met drama of een drama met een gijzeling ? Miike brengt een duidelijk, complex en tot in de puntjes uitgewerkt en uitgelegd verhaal. Geen overvloed aan personages, extreem geweld, snel opgenomen scenes, wackyness.

Wel een zeer boeiende film die gelukkig nooit oversentimenteel wordt, aangenaam is om volgen, stijlvolle shots hanteert en overgoten is met een geweldige filter. Film ziet er echt geweldig uit, veel zwart en grijs tinten met warme veel oranje accenten.

Een type film die snel een 0.5* kan krijgen, in de verkeerde handen dan. Denk dat behalve die suspense flick, dit Miike's meest commerciële werk moet zijn, de verrassing zit in het feit dat het een goeie film is geworden. 3.5* + een halfje voor de stijlvolle visuals. 4*

Eerste 90 minuten zijn redelijk waardeloos. Enkel een beetje gered door een fijne maar niet al te originele rol van Terajima. Blijft een genot om die vent bezig te zien. Verder slechte soundtrack en visueel erg saai allemaal.

Het laatste half uur maakt eigenlijk veel goed. Mooie, rustig opgebouwde climax die toch nog heel wat spanning weet te brengen. Enkele erg stijlvolle en suspensvolle stukken. Jammer van het al te "Amerikaanse" begin, het finale einde is ook al niet zo geweldig. Als dit de beste in de reeks is hoef ik de rest toch niet zo nodig te zien denk ik.

Heel nipte 3*, en die gaan dan vooral naar het laatste half uur, en Terajima's rol.

Genieten.

Al heb je niks met het verhaal. Elk frame is waardig om te pauzeren. Detail is ongekend en Shinkai overtreft dik z'n eigen werk. De film ziet er uit als een plaatje, personages zijn steilvol en mooi geanimeerd, de omgeving is gewoonweg jawdropping.

Verder het typische romantische Shinkai gebeuren. Gaat hem veel beter af dan fantasy. Ook fijn dat het weer een veel kortere film geworden is, ook dat ligt Shinkai beter. Film is zo voorbij en nodigt eigenlijk meteen uit om opnieuw te kijken. Héérlijk sfeertje, al zullen twijfelaars hier weinig origineels vinden. Geen film die Shinkai nieuwe fans zal opleveren, maar z'n huidige aanhang kan alvast de vingers beginnen aflikken.

4.5* en een uitgebreide review

Erg fijn.

Een winterdrama. Dat wil zeggen Hokkaido, specifieker zelfs Yubari. Klein stadje dat een niet onbekend filmfestival huist, misschien daarom dat nogal wat Japanse dramas zich daar afspelen. Al is het ook gewoon een geweldige locatie natuurlijk. Hou trok er al eens naartoe met Millennium Mambo, Kitano met Hana-bi. En ook in deze film kan je je weer vergapen aan de sneeuwmuren langs de weg.

Meestal zijn het wat zwaarmoedigere dramas die zich er afspelen, deze is opvallend luchtig. Ook een grappige twist in de setup van de film. Jong meisje zit vast in een klein dorpje, dan verwacht je dat je een "ik wil hier weg" drama voorgeschoteld krijgt, maar niets is minder waar. Het hoofdpersonage is blij met haar leven, met als resultaat dat de toon toch redelijk luchtig blijft.

Enkel visueel vond ik het wat minder. Ik hou wel van wat korrel en grimmigheid, maar het zag er iets te vaak te gewoontjes uit. Er zitten wel een paar mooie scenes in, maar tussendoor is vond ik het allemaal wat karig. Jammer, want verder heb ik wel kunnen genieten van dit drama. Watabe mag wat mij betreft z'n acteercarriere links laten liggen en zich wat meer gaan richten op regiewerk, dat gaat hem erg goed af. Nu nog een iets betere cinematograaf vinden en het komt helemaal goed.

Dikke 3.5*

Gaaf!

Kleine verandering in toon maar het effect is des te groter. Kotoko is een volbloed drama versterkt door typische Tsukamoto weirdness, daarvoor was het toch vooral Tsuka's genrefilms met wat drama elementen.

Visueel intens en vaak gewoon mooi. De soundtrack is niks minder dan indrukwekkend. Dit leidt tot een paar geniale scenes (zoals de kookscene), nog nooit zo uitgevoerd gezien. Subtiel is het inderdaad niet, maar daarom absoluut niet minder intelligent of effectief.

UIteindelijk een mooi en intens drama, knap geacteerd, prachtig uitgevoerd en weer één groot doe-het-zelf project (al krijgt Cocco dan ook voldoende credit). Knappe Tsukamoto alweer.

4.5* en een uitgebreide review

Zeer matig.

Na een tijdje herkende ik het verhaal van deze film. Niet zo verwonderlijk want jaren geleden zag ik al de anime serie. Beiden zijn gebaseerd op een boek rond een schrijver die doorheen Japan trekt op zoek naar verhalen over geesten en demonen.

De anime serie behandelde één verhaal per aflevering en deed dat op een erg stijlvolle manier, Tsutsumi wil met zo één verhaaltje echter een hele film mee vullen en komt niet veel verder dan een wat goedkope TV versie. Een beetje jammer want dit verdiende toch wel beter.

Aan de cast heeft het niet gelegen, die doen hun best wel, maar verder ziet het er echt als TV-materiaal uit. Visueel erg droog, véél aandacht voor het verhaal en personages die veel van de intriges gewoon vertellen. Spannend of mysterieus wordt het zelden, daarvoor is het gewoon niet sfeervol genoeg.

Niet zo heel verwonderlijk dat deze film nooit echt doorgebroken is, in tegenstelling tot de serie. Het is maar een mager beestje, al weten mensen als Ren Osugi, Kenichi Endo en Eiko Koike toch nog wel een beetje te redden. Genoeg voor een goeie film is het alleen jammer genoeg niet.

2.0*

Wat meer van verwacht.

Zo'n filmpje waar niet al te veel daadwerkelijke animatie inzit. Meer wat layers die over elkaar verschuiven, gecombineerd met het absolute minimum aan beweging. Zal wel komen omdat de stijl niet echt commercieel is.

Inderdaad Japans-uitziende personages, een verhaaltje dat bijna volledig afwezig is en een erotische thematiek die amper uit de verf komt. Het is een filmpje dat wat voortslentert, nergens echt mooi of indrukwekkend wordt, maar vooral opvalt omdat het wat buiten de norm leeft. Jammer genoeg heeft Abe en team te weinig talent om wat met hun beperkte budget te doen.

Wel voer voor de animatie-liefhebber, al is het maar omdat het een redelijk uniek filmpje is. Maar daarmee is het meest positieve ook wel gezegd.

2.0*

Niet mis.

Je moet, wil je nog met een film als deze aankomen, toch iets aparters brengen. Gewoon weer een geest laten opdraven werkt niet echt meer. Dat hebben de regisseurs ook wel door, het lage budget doet de rest.

Vooral de eerste twee filmpjes brengen een leuke twist. De geest uit het eerste filmpje (poster - erg gave trouwens) is lekker maf en erg gaaf vormgegeven. Leuk filmpje met een weird einde. Niet dat het ergens op zou hoeven slaan, maar fijn is het wel.

Filmpje 2 springt er eigenlijk het meest bovenuit. Jongen wordt een date opgedrongen. Vreemd genoeg is het een stel benen met een grote jutte zak over het bovenlijf. Wat grappige en semi-romantische taferelen volgen. Suzuki maakt er echt een gestoord en weird potje van, voor zulke shorts zet je een omnibus als deze op. De muziek in deze short is ook best opvallend trouwens. Lekker vals en komisch.

Derde filmpje is het meest volwassene, ook wel meteen het saaist. Toch blijft het idee wel aardig, maar ietwat traag en braaf na het maffe 2de filmpje. Vreemd, want Toyoshima heeft samen met Shimizu ook Yûrei vs. Uchûjin 03 op z'n naam staan. Weirdness troef zou je dan denken.

Al bij al zeker een boeiend drieluikje, hoewel de kracht vooral bij de eerste 2 films hangt. Tweede kortfilm is het hoogtepunt van de omnibus, hoop dat Suzuki de kans krijgt om z'n CV verder uit te breiden.

3.5*

Redelijke film. Wat me allereerst wel opvalt is dat mensen die een film als Requiem de grond instampen wegens drammerigheid hier ongegeneerd 5* uitdelen.

Verder ... muziek was aardig, beelden waren aardig, moraal geforceerd. Philip Glass levert degelijk werk, al had ik liever een Steve Roach in "Structures of Silence" stemming aan het werk gehoord. Visueel ook een aardige film, al kwam dat meer door wat er te zien was, dan hoe het getoond werd. Nogal lompe cameraplaatsing verprutst een hoop shots. Wel meer dan eens gedacht als je nu 5 meter verder naar rechts was gaan staan .... Enige vorm van symmetrie was wel op z'n plaats geweest. En ook de kleurcontrasten waren soms maar vaal, en redelijk saai.

Maar had op zich wel 3.5* verdient, ware het niet dat dat belerende toontje zo saai werd. 't Is makkelijk om wat mooie natuurshots te laten zien, dan wat menselijk afval en dan te concluderen dat we de aarde aan't verkloten zijn. Ik ga maar eens een film maken met rottende appelen, dorre velden en als tegengewicht wat kunstige schilderijen en prachtige architectuur om daarmee het tegendeel te bewijzen denk ik.

Vandaar 2*. Sleepte iets te lang aan, kreeg teveel het gevoel dat ik het wel gezien had, visueel en muzikaal niet optimaal, gewoon een aardige film met een vervelende drammerige boodschap.

Edit : wel een geweldige Robotron appearance. Enorm verslavend spel, al was het maar om die hypnotiserende bleepjes.

Sterk!

Beetje in de lijn van Meat Grinder. Visueel ge-wel-dig, sterke soundtrack ook. Verder overheerst het drama wel, de horror beperkt zich vooral tot het begin en einde van de film. Leunt sterk op de soundtrack, niet zozeer op het visuele.

Wie dus een simpele horror fix wil heeft hier niet zoveel te zoeken, als je echter van de stijl kan genieten en het (best effectieve) drama kan verdragen in een film als deze dan heeft Who Are You genoeg te bieden voor een avondje topvermaak.

Thailand blijft boeiende horrortjes afleveren. Niet de meest toegankelijke films, doordat de doorsnede tussen pophorror en arthouse niet echt groot is, maar voor de fans is het alleen maar genieten. Het is jammer dat Wonjinda halverwege de teugels even kwijtraakt, maar naar het einde toe is hij weer helemaal terug.

4.0* en een uitgebreide review

Blergh.

Klassiekertje? Blijkbaar. Kende de titel wel van ergens, maar wist niet meteen wat voor soort film het zou zijn. Dacht een rechtbankdrama, maar de poster wees niet echt in de richting. Uiteindelijk is het een beetje drama met wat rechtbankperikelen, maar die zijn erg beperkt.

Het man-cliché in deze film is redelijk vervelend en de overacting van Hoffman helpt z'n personage ook niet verder. 't Is een beetje belachelijk om naar te kijken, vooral in de context van een film die toch poogt redelijk serieus te zijn. Het moeder-figuur is zwaar onderontwikkeld, dat moet het dan wat makkelijker maken om met de vader mee te voelen. Het kindje is vooral vervelend, zo'n typisch Amerikaans ettertje.

Je zou kunnen zeggen dat het nog best moedig is eens een film te maken waar het vader-figuur de logische voogdij winnaar is, maar het einde gooit daarvoor nog wat roet in het eten. Compleet idioot einde en een twist die werkelijk niks bijdraagt. Integendeel zelfs, het vermoordt het enige interessante aspect van deze film.

Geen idee hoe deze film sommige mensen heeft kunnen aanspreken. Als drama een vervelend hoop clichés, acteerwerk ligt er veel te dik op, audiovisueel stelt het helemaal niks voor en het einde kent nog een destructief twistje. De enige manier dat deze film nog slechter had kunnen zijn is als er nog een extra half uur was aangeplakt. Gelukkig was de speelduur nog redelijk beperkt.

1.0*

Leuk.

Wel een beetje apart deze film. Mix van horror en humor, deed af en toe wat denken aan Critters, maar dan met het budget van een Gremlins. Eng, goor of spannend wordt het niet, maar naar het einde toe toch te freaky voor een gewone kinderhorror lijkt me.

Blijkbaar heeft Dougherty wel wat krediet opgebouwd met z'n vorige, anders zie ik niet hoe hij een project als dit heeft kunnen verzilveren. Je ziet toch nog zelden dat een idee als dit een aardig budget toegeschoven krijgt. Het helpt in ieder geval wel, want qua aankleding ziet het er allemaal goed uit. Krampus is cool (ook vol in beeld) en een aantal van z'n onderdanen zijn opvallend weird (de jack in the box springt er uit).

Je moet de film wel even de tijd gunnen, want het eerste half uur is licht-zwarte humor verpakt in een klassiek kerstjasje. Al maakt de intro wel al duidelijk dat dit geen gewone kerstfilm is. De humor is niet altijd even geslaagd, maar over de gehele films gezien best oké.

Extra kudos voor het stukje animatie halverwege, erg mooi. Ook de end credits zijn absoluut de moeite en het shot waar oma en Krampus elkaar in de ogen kijken mocht er ook zijn. Dat zijn van die zeldzame momenten die je te weinig ziet in horror films, gewoon omdat het budget er vaak niet voor is. Fijn dat Dougherty zich kon uitleven dus, al vrees ik wel voor z'n volgende film, geloof niet dat deze Krampus een geweldig succes was.

Heb er me in ieder geval wel best mee vermaakt.

3.5*

Erg lollig.

De spoof van de 90s sitcom is pijnlijk herkenbaar. Cringe humor die niet altijd door iedereen gewaardeerd wordt, maar ik kon het best smaken hier. Komt ook omdat er een paar erg goeie acteurs meedoen, tof om Frost & Bijvoet in deze film te zien.

Daarna wordt het meer een klassieke genre film, mix van horror en humor die je van een Kevin Smith kan verwachten. Leuke kentering die mooi overneemt wanneer de originele grap een beetje uitgewerkt is. Wat mij betreft het beste wat dit duo al geproduceerd heeft.

4.0* en een uitgebreide review.

Na Lola Rennt, een film met potentieel, maar die uitwerking miste, was ik toch benieuwd of Tykwer wat had bijgeleerd. Blijkbaar niet, integendeel.

Enkele zeer mooie shots, zoals de swoop over de stad of de sprong in het water. De twist op die brug was leuk, maar heb ik wel al eerder gezien. Om nu te zeggen geniaal, da's wat veel van het goeie, want er zaten ook heel wat doordeweekse of voorspelbare shots in (zoals in die lege kamer met 'zachte' muren), en het kleurgebruik was ook niet echt verbluffend.

Muziek was, net zoals bij Lola Rennt, ondermaats, al was het deze keer geen "techno". Net zoals de rest van de film eigenlijk. Bij momenten had een meer weg van een lange aflevering van "de Alpendokters" (weliswaar wat visueel opgesmukt), dan van een langspeelfilm. Verder kwam er heel wat ergernis van het flauwe verhaal (die scene in de bank) en personages (Franka Potente die de hele film rondloopt als een patient onder narcose). Enig medeleven met de personages was er niet, dus het einde liet me dan ook koud (die gracht had evengoed een betonnen parking mogen zijn).

Ik mis pit, speelheid, frisheid, ongedwongenheid, lichte edge ... dit is flauw. 1.5*

Niet best.

En da's best jammer, want Kristen is eigenlijk zo'n filmpje dat je het wel gunt. Videotheekeigenaar verliest z'n baan en gaat dan maar zelf films maken met een ultralaag budgetje. Weistra gebruikt die vrijheid om een originele twist aan z'n genrefilm te geven, iets wat kan want als hij anderhalve man en een paardenkop kan overtuigen dan is hij al uit de kosten.

Aan ideeën geen gebrek. Toegegeven, Kristen is een film die regelmatig lijkt op andere horrorfilms (geen verrassing dat Weistra Insidious gezien heeft tijdens het schrijven van het script), maar de combinatie van elementen plus het wat eigenzinnige einde maken van Kristen toch best een origineel werkje. Hij vertilt zich misschien een beetje aan de bad guy, maar dat is hem vergeven.

Alleen ... genrewerk draait om uitwerking en die is toch echt wel ondermaats. Vreselijk acteerwerk, pover camerawerk, het stemwerk van Top ... zeker ook dat laatste is een ergerlijk pijnpunt. Wat een lullig stemmetje voor wat toch een beangstigende bad guy zou moeten zijn. Maar ook verder krijgt Weistra die spanning niet te pakken. Uiteindelijke show-down oogt ook eerder ridicuul dan eng, montage is niet goed genoeg, klankband klinkt wat amateuristisch. Het voelt gewoon te vaak aan als zielloze en wat amateuristische naäperij.

Jammer, want het is een man met interessante ideeën. Alleen regisseren gaat hem niet al te best af.

1.5*

Goed.

Blackburn exporteert de Britse hoodies naar Amerika en vliegt er meteen zelf mee achteraan. Het resultaat is een campus slasher (hoezo geen horror ) die er best mag wezen. Al is het wel écht genrewerk, dus op verrassingen moet je inderdaad niet zitten wachten.

Geen idee wat Blackburn tussen deze en Monkey Punch heeft uitgespookt, maar een slechtere regisseur is hij zeker niet geworden. Qua sfeerschepping is dit niks minder dan uitstekend. Paar mooie locatieshots, flikkerende lampjes, belichting sfeervol en nét voldoende om alles goed te kunnen volgen. Soundtrack ook méér dan voldoende. Het bromt allemaal lekker weg.

De aanloop duurt relatief lang maar aangezien er ook redelijk geacteerd wordt is dat geen al te groot probleem. De openingsscene doet misschien een iets grimmigere film vermoeden, maar daarna wordt het toch al snel duidelijk dat dit een normale slasher is. Beetje jammer van de flauwe maskertjes misschien, toch weet Blackburn de sfeer er wel in te houden, vooral met dank aan Greene's personage.

Als Kristy al een probleem heeft zit het vooral in het tweede deel. Justine wordt iets té lang gewoon achtervolgd en wanneer ze dan eindelijk het heft in eigen handen neemt is dat op de één of andere manier niet al te overtuigend. Die McGuyver-achtige toestanden hadden niet zo gehoeven wat mij betreft.

Maar verder absoluut niks mis mee, wat mij betreft een geslaagde comeback van Blackburn, hij mag er zo nog een paar maken.

3.5*

Nutteloze revisie van Dekalog 6.

Geen andere visie, gewoon een gerokken versie met dezelfde acteurs. Zo op het eerste gezicht kan ik zelfs niet zeggen of dit gewoon dezelfde film is met extra scenes, of echt een remake.

Blijft verder wel aardig, maar Kieslowski wordt stevig overschat. Redelijk banaal filmpje. Dat zelfs iets sterker en schattiger was in z'n korte versie.

Kan je beter Dekalog 6 nog een keer opnieuw kijken. Voor zover je dat zou willen. Die kreeg 2.5*, deze een halfje aftrek omdat het dezelfde zooi is die gewoon een half uur langer duurt, zonder enige verdere diepgang.

2.0* dus

Eerder matig.

Visueel wel een erg apart stijltje. Het houtwerk dat als basis dient voor de stop-motion ziet er best gaaf uit, daar had zeker meer gedaan me kunnen worden. Het oogt een beetje als de Duitse expressionistische films uit de'20, maar dan in animatievorm.

Jammer genoeg is de film zelf een stuk minder. Matige animatie en redelijk pover camerawerk doen de visuele stijl geen eer aan. Verder is het verhaaltje aan de makke kant (allicht ook al iets te vaak verteld) en is de soundtrack eerder vervelend dan dat ze sfeer toevoegt. Niet meteen waar je op hoopt bij een film als deze.

Het is goed dat de film eerder kort is, anderzijds vond ik het tweede deel toch aardig slepen. Komt vooral omdat de film zelf niet genoeg wist te boeien. Barta is een leuke poppenmaker, als regisseur brengt hij het er jammer genoeg een stuk minder goed vanaf.

2.0*

Maakt z'n hype wel waar.

Ik hou niet echt van het zombie/infected genre, zeker de afgelopen jaren is het een treurnis geworden, waar de zombie eigenlijk een bijrol heeft gekregen, en "de mens het echte monster is". Het is vaak een perfecte setup voor gebrekkige en saaie horror.

Maar hier niet. Na een korte intro gaat het los, en dan gaat het ook echt los. Met beperkt budget maar goeie effecten wordt het een lekkere rollercoast, met enkele instant classic scenes (zoals het metrostel, of de bestorming van het ziekenhuis). Lekker goor, lekker hard, lekker vlot.

Wang (als de doorgedraaide zakenman) is geniaal en hét gezicht van deze film. Enige minpunt is dat de verhoopte finale explosie er niet echt uitkomt. De film houdt wat in, gooit er iets teveel drama bij en hoewel het wel werkt, had ik toch op iets anders gehoopt. Maar een klein minpuntje in één van de beste zombiefilms van de laatste jaren. Zeg maar decennia.

4.0* en een uitgebreide review

Matige Hung.

Als regisseur stelt Hung toch niet zo heel veel voor, dan is Chan toch een veel betere regisseur. Zeker als het op dit soort werkjes aankomt. De humor is ondertussen wel érg belegen en dat "exotische" Spanje werkt ook meer tegen dan dat het iets toevoegt aan de film.

Vond de drie heren hier wel érg matig acteren. Misschien ook gewoon omdat de grapjes niet zo leuk waren en ik ze alle drie wel eens spectaculairder heb zien vechten. De actiescenes waren oké, maar toch duidelijk secundair. Zelfs het eindgevecht was maar matig, als je dat vergelijkt met wat Chan in z'n eigen films uit z'n hoed tovert.

De film sleept wat, zeker in het middendeel. Types als Forner zijn ook echt geen meerwaarde en verder ziet alles er toch redelijk flets en goedkoop uit. Mnee, dit soort filmpjes kunnen de drie toch beter.

2.0*