Opinions

Blijft geniaal.

Tanaka, Terajima en Suzuki in één film. Een film die echt op maat van Terajima gemaakt is, kan bijna niet anders dan dat Tanaka deze film speciaal voor hem gemaakt heeft. Een film die steunt op het expressieve acteerwerk van Terajima. Wat een geniale kop heeft die mens toch.

Verder erg mooi in beeld gebracht en een perfecte afwisseling van komische en dramatische momenten. Leuke aaneenschakeling van losse scenes die van deze film een kleine (wandel) road movie maken.

Het einde is beslist één van de mooiste die ik ken, de bijna-dode Terajima die in bijzijn van z'n vrouw helemaal opfleurt, een mooier einde kon deze film zich niet wensen.

5.0* blijven zeker staan, Tanaka's mooiste film die absoluut een uitgebreide review verdient.

Blijf goed.

Had er misschien een klein beetje schrik voor. De laatste herkijk was ik maar half-wakker (wat bij deze film niet echt een probleem is) en de laatste tijd ben ik toch iets minder van de trage slice of life films. Maar misschien heb ik gewoon de verkeerde gezien, want deze Hou wist me toch weer in te palmen.

Wat het dan nét zo geniaal maakt blijft een beetje moeilijk te benoemen. Het ziet er mooi uit, het straalt een aangename rust uit, de personages zijn leuk ... maar niks waar ik nu echt laaiend enthousiast van wordt. Toch is het totaal meer dan de som van alle afzonderlijke delen en is het achteraf telkens weer realiseren dat je toch iets speciaals gezien hebt.

Visueel straks, soundtrack goed (maar vooral de omgevingsgeluiden zijn een meerwaarde) en acteerwerk sterk. Weinig drama, veel mooie kleine momentjes. Het mag dan ooit als Ozu-ode begonnen zijn, dit is wat mij betreft gewoon een vintage Hou.

4.0* en een uitgebreide review

Tegenvallertje.

Film die erg weinig aan het Yakuza genre toevoegt, en verder veel te losjes aanvoelt. Vooral de indruk dat er nogal wat gratuit materiaal inzit doet de film geen goed. Voelt vaak teveel aan als een film die liever de conventies volgt dan zijn eigen weg probeert te zoeken.

't Is geen totaal vervelende film, er zijn hier en daar leuke accenten aangebracht in de film (zoals het meisje dat een nogal sterke aanpassing doormaakt), maar de film weet moeilijk een eigen identiteit te creeren. De humor is niet grappig en voegt dus weinig tot niks toe, het geweld is gematigd en niet bijster boeiend, het bloot vaak out of the blue en obligatoir.

Visueel valt er ook niet erg veel te beleven, hoewel de film op dat gebied bij momenten toch een beetje opleeft. Soundtrack is het vermelden niet waard, rest een film die onderhoudend genoeg is, maar binnen het genre voorbijgesneld wordt door tal van andere films. Wie zin heeft in een avondje gecommercialiseerde explotatie of door alle yakuza films heen is en toch nog steeds hunkerd naar meer is dit misschien wat.

Ik hou het bij 2.5*. Vond het geen ramp, maar zal de film snel weer vergeten zijn.

Trivia: leuk dat Totoro even genoemd wordt

Vreemd, dit vond ik dan nog meevallen.

Heel wat beter dan de crappy comedies als Ping Pong, Adrenaline Drive of Waterboys. Af en toe verliest Suzuki Matsuo het roer, en neigt ook deze film teveel naar dat soort ongein.

Maar over de hele lijn gezien maakt Matsuo er een leuke, frisse en luchtige comedie van, met een goei rol van Matsuda (die mij meer dan eens aan Asano deed denken), een hoop leuke cameos (Hideaki Anno vergeten killalot ), veel visuele lolletjes en zelfs enkele echt mooie shots/scenes.

Film is erg vlot, doordoor is de lengte wel iets te veel van het goede. 90 minuten had zeker volstaan, hadden de mindere scenes er ook uitgekund, en was er een erg leuke comedie overgebleven. Toch valt er naar mijn mening genoeg lol te beleven, zoals bijvoorbeeld de manier waarop Tsukamoto uit de film geschreven wordt. Weinig respectvol.

Evenwichtige 3.5* voor deze film, goede kanten wegen zeker op tegen de irritaties. Wel nog een goede raad aan Miike, blijven oefenen met die danspasjes

Fijne Sono.

bekende structuur, zeker na Cold Fish. Het eerste anderhalf uur is leuk, het laatste uur brengt waarom je kijkt naar Sono's films. Compleet onsubtiele, vet aangezette en doorgedraaide perversiteiten. Een mix van drama, horror en thriller die een geweldige afloop kent.

Wat minder bekende acteurs, visueel niet z'n beste en ook niet meteen z'n verrassende film, maar wel erg sterk uitgevoerd. Heb de versie van 149 minuten gezien en het extra verhaal voegt wel degelijk iets toe, al maakt het de film dan wel aardig wat langer. Toch me geen seconde verveelt, wat niet vaak gebeurt bij films die 120+ lopen.

4.0* en een uitgebreide review

Boeiend.

Dit zie je niet al te vaak, Japans drama rond de wat "hippere" Japanse jeugd en hun problematiek. Geen zachte pianomelodeitjes en de licht dramatische avonturen van island folk, wel de hippe Toyko crowd. Achter de maffe kapsels en uitzinnige kledij verschuilt zich duidelijk een hoop drama, waar deze film een loopje mee neemt.

Centraal staat een vriendengroep die elkaar losjes leren kennen na een feestje waar twee van hen aan elkaar gekoppeld worden. Negen nogal aparte figuren die een hoop romantische problematiek voorgeschoteld krijgen. Het speelt zich allemaal binnenshuis af en door middel van wat tijdsprongen kiest de regisseur een aantal momenten uit die de sleutel vormen in de wisselende relaties.

Camerawerk is eerder beperkt, Ohne laat de scenes vaak lopen en het zou me ook niet verbazen moest er aardig wat geïmproviseerd zijn. De personages zijn best druk maar omdat de scenes lang doorlopen wordt er toch een soort van rust gecreeerd. Film duurt wel érg lang, al moet ik zeggen dat het nergens inzakte. Helpt ook wel dat er eigenlijk 9 hoofdpersonages zijn en zo de aandacht goed verdeeld kan worden.

Voor uniek omdat je dit soort films zeer weinig ziet. Apart volkje, apart drama en best de moeite waard, al vond ik het dan geen échte topper. Daarvoor zijn de relatieproblemen misschien net iets te flauw.

3.5*

Erg sterk.

Japanse dramas en romances genoeg, zoveel dat je na een tijd het stijltje wel kan dromen. Daarom is het extra leuk wanneer een film als deze boven water komt. Kakimoto voegt een hoop originele elementen toe, waardoor het een stuk onvoorspelbaarder (en leuker wordt).

De opzet is op zich al redelijk uniek, de stilering is bovengemiddeld en wordt tot op het einde cosistent doorgetrokken, en de mix van genres werkt erg goed. Een aantal scenes springen echt wel in het oog, de film kent verder weinig dalen.

Acteurs doen het ook meer dan naar behoren, dus weinig tot niks op aan te merken. 't Is jammer dat films als deze zo moeilijk boven water komen, het is moment er ook niet voor heb ik zo het gevoel. Vertrouwd en braaf voert momenteel toch meer de boventoon.

4.0* en een uitgebreide review

Blijft leuk.

Na al die jaren nog maar eens herzien, het is jammer dat films van Hiroki zo moeilijk beschikbaar blijven. Je moet toch altijd hopen dat er één of andere verdwaalde ziel z'n tijd opgeeft aan het fansubben van zo'n films, wat met officiële ondertitels zijn ze zelden te vinden.

Het valt op dat deze films tijdens de opkomst van DV gemaakt is. Ondertussen oogt het onscherp, te korrelig en wat dof, wat jammer is voor een film die toch veel baat heeft bij de mooie omgeving en het zomerse sfeertje. Het zit de film wel een beetje in de weg, maar het is niet storend genoeg om het effect teniet te doen.

Verder erg fijn geacteerd, lekker losjes en lief ondanks dat er eigenlijk toch best veel drama in de film zit. Hiroki blijft gewoon een meester in dit soort filmpjes, maar tot z'n beste werk behoort het niet. Daarvoor is de afwerking ondertussen net iets te minnetjes. Maar uiteindelijk wel weer van genoten. Het is klein drama, maar dat ik vaak het leukst. Vooral het uiteindelijk afscheid (trein) is een mooi voorbeeld waarom ik Japans drama prefereer.

4.0* en een uitgebreide review

Mooi.

Een typische Hiroki film. Geen uitermate hoge cijfers dus, maar rotsvaste kwaliteit die steeds weet te bekoren. Ook hier weer een aantal geweldige scenes.

Wat vooral bijblijft is de lichte toon terwijl de themas toch redelijk zwaar zijn. Dat busritje op het einde is feel-good, terwijl het tegelijkertijd redelijk droevig is. Maar het geweldigste aan Hiroki blijft zijn kunst om die kleine geluksmomentjes zo mooi over te brengen. De scene op de vuurtoren is ongeëvenaard.

Weer een fijne film dus. Alles wat je van z'n films kan verwachten. Redelijk veilig, dat wel, maar gewoon weer een brokje kwaliteit waar ik van kan genieten.

4.0* en een uitgebreide review

Fijn filmpje.

Op zich zit er aardig wat drama in, maar het wordt op een best luchtige en frisse manier gebracht. Niet zo héél verrassend, aangezien Nagai's If Cats Disappeared from the World al iets soortgelijks deed, al is deze dan nog nét iets commerciëler.

Komatsu en Oizumi vormen het hart van deze film, al gebeurt er ook best wel wat interessants rondom de twee. Het is een verhaallijn (jong meisje - oudere man) die makkelijk had kunnen ontsporen, maar zo'n film is het niet. Het blijft allemaal erg braaf en netjes, waarbij vooral het drama de bovenhand krijgt, eerder dan de acherliggende (niet-)romances.

Visueel is het erg netjes, al zijn er ook iets teveel momenten waar het gewoon solide is. De soundtrack was net iets te luchtig en had de film hier en daar wat meer gewicht mogen geven. Acteerwerk is gelukkig wel erg sterk. Wie zin heeft in een luchtig dramatje kan hier weinig mis mee doen, maar er zijn ook wel betere films in het genre.

3.5*

Fijn Japans drama.

Het is jammer van de wat flauwe soundtrack die zeker in het eerste deel de film belemmert. Het wil maar nooit echt ontroerend worden omdat er telkens weer een muf Japans popliedje begint te spelen.

Gelukkig is dat tijdens het mooie laatste deel wat minder een probleem, gewoon ook omdat het drama daar veel sterker is. Prachtige finale, verder mooi geschoten en goed geacteerd. Als je niks met Japanse dramas hebt is het absoluut zinloos om deze film te kijken, maar voor de liefhebbers een kleine aanrader.

Zeker ook niet de beste film in het genre, maar dat komt wmb vooral omdat er gewoon al zoveel moois is.

4.0* en een uitgebreide review

Dit weekend ook maar weer eens gezien.

GitS blijft een unieke film, vreemd genoeg één van de weinige films op MM die z'n status niet vertaald ziet in een hogere score. Het zal wel aan het beperkte verhaal liggen, dat in veel recensies als lastig te volgen wordt aangehaald. Heb er zelf nooit zo'n last van gehad, maar in vergelijking met de manga is het inderdaad bijna niet veel meer dan een kanttekening.

Audiovisueel blijft dit echter gewoon imponeren, vooral de score van Kawai is helemaal niet kapot te krijgen. Die zorgt dan ook nog voor de geweldige sfeer die er doorheen deze film hangt, met als hoogtepunt de scene halverwege.

Verder een aaneenschakeling van legendarische scenes, een film die me nog nooit verveeld heeft en blijft staan als een huis.

4.5* en een uitgebreide review

Reboot na Arise.

Een nieuwe GitS. Iedereen is zo enthousiast dat de film nog niet eens was toegevoegd op MM. Wat is deze reeks toch ver afgezakt. Terecht dat niemand de moeite heeft genomen trouwens, want de povere kwaliteit van Arise wordt gewoon voortgezet.

Animatie kwaliteit ligt een bumpje hoger, maar de lelijke artstyle is instant herkenbaar. Oshii's beide films waren milestone releases, dit is een opgewaardeerde OAV, een underfunded animatie project dat de franchise niet waardig is. Maar zoals gezegd, die richting waren we al ingeslagen met Arise.

De personages zijn redelijk zielloos geworden, de actie is weinig geïnspireerd en de Tachikoma's (Logicoma's hier?) zijn eerder vervelend dan leuk. Het enige wat het een beetje GitS maakt is het nogal heavy scifi verhaal met de nadrukkelijke sociale impact. De uitwerking van het GitS universum blijft erg gedetailleerd en gespecialiseerd, wat het vaak ietwat moeilijk te volgen maakt, maar op zich is het nog wel interessant. Maar dat de GitS franchise ondertussen enkel en alleen kan terugvallen op het plot zegt al genoeg over het verval.

Uit nieuwsgierigheid blijf ik GitS volgen, maar het niveau is echt bedroevend geworden.

2.0*

Meerwaarde is er weldegelijk.

Over de jaren heen is de film toch wat scheurtjes gaan vertonen. Mist soms wat detail, de kleuren zijn soms wat dof en ook de sound effects konden beter. Allemaal zaken die in deze versie zijn aangepakt, en die de kleine barstjes weten te verbergen.

Het zijn vooral de kleine touch-ups die goed werken. De nieuwe scenes zijn niet altijd even goed geslaagd. De intro is niet echt een vooruitgang, die helicoptervlucht halverwege zeker wel. De switch naar sepia zorgt er hopelijk voor dat de Matrix vergelijkingen wat minder worden en zorgt er ook voor dat de film is dichter aansluit bij deel 2.

Al bij al een gelijkspel wat mij betreft. Halfje aftrek omdat je van een poetsbeurt toch verwacht dat deze beter is dan het origineel. Dat is deze niet helemaal, maar voor mensen die nog nooit een GitS gezien hebben is dit volgens mij het perfecte startpunt.

Blijft trouwens een geweldige film. 5-minuten durend tripje door de stad halverwege nog steeds een van de mooiste scenes ooit.

4.0* en een uitgebreide review

Mjah, lees "diepgang van de serie" maar weer als "filler".

Inderdaad een filmvervolg op de serie, die zich op dezelfde manier differentieert van de films. Hoewel visueel duidelijk iets beter, is het mijlenver van de pracht die Oshii ten toon spreid. Niet anders verwacht natuurlijk, maar ergens toch een beetje jammer. Soundtrack is ook een beetje een goedkope doorslag van de serie. Al was dat ook al zo in seizoen 2.

De serie is ook een stuk technischer dan de film (die meer op filosofie speelt), ook te merken in deze film. Wie de twee eerste films al wat moeilijk vond kan deze maar beter links laten liggen. En daar ligt dan ook de grootste kracht van deze film. Buiten GitS ken ik nog steeds niks (wie helpt mij ?) die zo gedetailleerd ingaat op het effect van techniek op een gemeenschap. SSS gaat veel verder dan wat filosofische overpeinzingen, en duikt in de wetenschap om zo goed mogelijk de impact op "ons" uit te pluizen. En dat gemixed natuurlijk met een stevige insert actie. Die ook weer best oké was in deze film.

Veel homages naar de eerste film, verhaal dat deels uit de manga gelift lijkt, en deels geïnspireerd door Roujin-Z, die een gelijkaardig iets een goeie 15 jaar geleden al aankaartte.

Verrast leuk filmvervolg op de serie, die gelukkig het niveau weer wat omhoogt schroeft (want serie 2 was GitS onwaardig). Vooral veel respect voor de wagens, wordt toch nog steeds vaak erg slecht gedaan. Blijft wel het feit dat de serie en gevolg een kleine smet blijft op het stellaire werk dat Oshii met de twee films voor elkaar kreeg.

Maar daar is redelijk makkelijk langs te kijken, en deze film (+ serie) staat dan ondertussen dan ook mooi op z'n eigen. Al is het dan een stevige trap lager.

4*, vlot, snel en toch erg gedetailleerd. Meevaller.

Redelijk.

Een enthousiaste filmcriticus kan een aantal boompjes opsteken over Columbine en hoe deze film z'n tijd vér vooruit was. Thematische blah blah genoeg om een half boek mee te vullen. Hiervoor is het echter wachten op zo'n enthousiaste filmcriticus.

Redelijk filmpje waar de grondbeginselen van Sogo Ishii's stijl wel al voelbaar zijn, maar nog niet echt tot uiting komen. Een aantal scenes die gedragen worden door (instrumentale) rockmuziek en het rebelse karakter van de film vormen de start van een blitse carriere.

Het maakt de film echter een beetje braaf en met een naam als Ishii op de affiche wil je toch wat bruisendere cinema. Op zich boeit het allemaal wel, de film is niet te lang en een hoop typische Japanse themas passeren de revue, maar het blijft vooral een werkje voor Sogo completisten of mensen die zijn normale stijl wat té vinden en liever een afgezwakte versie voorgeschoteld krijgen.

Aardig curiosum, dat zeker. Zou eigenlijk een veel grotere status verdienen, maar zo werkt het uiteraard niet. Leuk om een keertje gezien te hebben, maar ik grijp toch liever terug naar de recentere Ishii's.

2.5*

Nakashima's meesterwerk.

Een u-turn voor de man die vooral bekend staat om z'n kleurrijke fantasy/comedies. Toch zit in elke film van hem wel een duister of dramatisch randje. Dat komt nu volop tot uiting in deze Confessions.

Een bittere wraak film die de fun uit genrefilms snijdt, het realisme uit sociale commentaar vernietigt, maar beide elementen zo combineert om tot een sterker geheel te komen. Visueel verpletterend, soundtrack ook geweldig sterk, acteerwerk niks op aan te merken.

Geweldige finale ook, enkel het wat goedkope einde zorgt ervoor dat deze film geen 5.0* krijgt.

Los daarvan echt niks op aan te merken. Alleen al geniaal hoe Nakashima start met een 30-minuten durende opening van uitzonderlijk niveau.

Dikke 4.5* en een uitgebreide review.

Naar Ghibli begrippen, een kleine tegenvaller.

De animatie zoals steeds van een erg hoog niveau. Meer en meer lijkt Ghibli de computer weer te weren uit hun films, wat het bootgeweld in deze film alleen maar indrukwekkender maakt. Maar ook character animation is van een erg hoog niveau. Zit geweldig veel mooie en subtiele animatie in.

De artstyle is ondertussen wel gekend, hoewel er links en rechts wat minieme variaties insluipen is het toch gewoon weer het oude stijltje dat naar bovenkomt. Ghibli is er goed in, maar als je naar hun kortfilm werk kijkt begin je toch te hopen dat er in de komende jaren wat meer variatie inkruipt.

Het verhaaltje is gestript van enig fantastisch element, waardoor de film wat meer aan het oudere Ghibli werk doet denken. Een mix van twee verhaaltjes, één over een clubhuis dat beschermd hoort te worden (Goro, zoon van ...) en een verhaal over de zoektocht van Umi en Shun naar hun vaders. De mix werkt niet geweldig goed, is bij momenten ook iets te droog en mist die luchtige laidback feel van oudere Ghiblis. Vond het bij de vorige Goro net leuk dat hij eens wat anders probeerde te doen.

Uiteindelijk is het wel een mooi filmpje geworden, maar het mist de typische magie die Ghibli films tot meesterwerkjes maken. Bevat wel alle bekende ingrediënten, maar de 1+1=3 ontbreekt een beetje.

3.5*

Edit: opvallend weinig interesse ook in deze film zo te zien. In 10 jaar tijd is Ghibli weer helemaal van het Westerse toneel verdwenen lijkt het wel.

Matige Zeze.

Zoals wel meer bekende regisseurs van zijn generatie is ook Zeze begonnen als pinku regisseur. Een niche die z'n regisseurs volledige creatieve vrijheid gaf, buiten dan een strict stel basisregels waar aan voldaan moest worden. Het bracht geld op en stimuleerde de creativiteit van een jonge generatie, maar het leverde niet altijd de beste films op. Deze is daar een aardig voorbeeld van.

Er gebeurt vooral iets te weinig tussendoor. Het drama is nog wel redelijk, maar de pinku scenes duren te lang en halen alle vaart uit de film. En zeker tijdens het eerste half uur is wat daartussen zit ook niet al te boeiend. Gelukkig wordt het naar het einde toe nog wel iets interessanter.

Als niche verdient het pinku genre wel het nodige respect, al is het maar voor het talent wat er uit voortgekomen is, maar veel van die films vind ik toch maar matig boeiend. Zo los gaan de regisseurs nu ook weer niet met hun creatieve vrijheid, het lijken vooral vingeroefeneningen voor hun latere films, soort van stagewerk waar ze wat ervaring kunnen opdoen, zonder zich al te veel zorgen te moeten maken over opbrengst enzo.

Matig filmpje dit.

2.0*

Sterk.

Een film die zijn mosterd overduidelijk uit Azië haalde, maar er een fijne Noorse schwung aan geeft.

Het is een redelijk typisch spookfilmpje, echt eng of spannend wil het dan ook nooit worden. Daarvoor is het té bekend terrein. Maar qua sfeer zit deze film echt wel goed. Visueel erg mooi, prachtige belichting voor, en vooral ook een knappe soundtrack. Het gedistorte lampgezoem doorheen de film is echt bepalend voor de sfeer.

100% genrefilmpje dat je absoluut niet moet kijken voor spanning of originaliteit, ook het einde is wat te eenvoudig, maar qua sfeer een onvervalst toppertje. En dat vind ik doorgaans bij dit soort films het belangrijkste.

4.0* en een uitgebreide review

Zo'n film waar je als genreliefhebber echt zin in kan hebben.

80s Rusland, een geheim lab 12km onder de grond, een experiment dat foutgaat en een team dat zonder verdere info mag gaan uitzoeken wat er gebeurd is. Lekker grim en betonnen sfeertje, fijn mysterie en wanneer het mysterie dan ontsluiert wordt stelt de film ook absoluut niet teleur. Vooral dat laatste is toch wel waar het voor veel films foutloopt.

Visueel netjes, erg strakke effecten ook (een voordeel van het budget neem ik aan, genrefilms doen het tegenwoordig goed in Rusland), een heerlijke soundtrack met een lekkere ruis door en meer dan voldoende spanning. Het geweldige creature design is de kers op de taart.

Enige echt jammere is de vage dub situatie. Scenes zijn wel in het Engels opgenomen (want de dub komt perfect overeen met de lipsynch), toch merk je al snel dat bepaalde personages alsnog gedubbed zijn. Ik begrijp dat Russisch internatonaal gezien geen al te aantrekkelijke taal is, maar voor een film die verzuipt in een Sovjet sfeertje is het toch wel een gemis als de hele cast Engels spreekt. Er is trouwens ook wel een Russische dub, die had ik veel liever gezien.

Maar verder niks op aan te merken. Echt perfect genrewerk. Meer van dit graag.

4.0* en een uitgebreide review

Prachtig plot hierboven!

Geen slechte film. Naast het actiewerk komen er uit HK de laatste tijd ook meer stijlvolle mystery/thriller/horror films. Deze hoort best thuis in het rijtje drama/mystery denk ik.

Hoewel visueel veel mooie plaatjes kan deze niet helemaal mee met het beste wat HK te bieden heeft op dat vlak. Scenes vloeien niet genoeg om écht een topsfeertje te hebben. Vormt vaak net iets te weinig een geheel (beeld en geluid dan). Maar wel vaak erg mooie shots en prachtige belichting.

Verhaaltje is ook wel leuk maar kent nét iets teveel twists.. Het blijft de gehele film heen en weer draaien waardoor je het na een tijdje wel gezien hebt. Al te veel zelfrelativatie zit er ook niet in.

Toch is het erg vermakelijk, zitten er een aantal gave scenes in en weet het einde zeker te overtuigen. Krachtige finale.

3.5*

Gewoon niet goed. Maar eerst:

Wat heb ik daar toch ook altijd een hekel aan. Hoorde toch een hippe kerel voor te stellen die Atsma, maar wat een boerendorpdiscogedoe toch weer.

Anyway, het positieve aan de film is dat Oerlemans, zeker het eerste uur, er visueel nog wat mee probeert te doen. Slagen doet hij amper, daar zorgen de armtierige editing, vortige soundtrack en benepen voice-over wel voor. Die laatste klonk vooral erg houterig en slecht voorgelezen.

Atsma is een lul, Van Houten een grijze muis. Daarmee wordt meteen het drama ook half lam geslagen. Het kind hangt er maar wat bij, ook die Roos heeft maar een derderangsrolletje. Dramatisch weet de film nooit uit de startblokken te schieten, wat ernstig is voor een twee uur durend drama.

Het resultaat is een filterdun laagje visuele glans die aan flarden spat wanneer de rest erbij komt. Jammer dat het dan ook nog eens bijna 2 uur moet duren.

1.5*

Matig.

Jammer dat Hideki Takeuchi deze richting opgaat. De Termae films waren toch echt wel fijn, humor lijkt hem beter te liggen. Deze Tonight, at the Movies is dan weer meer iets voor een Takashi Yamazaki, die wél in staat is op relatief moderne manier met klassieke charme om te gaan.

Met het hele waifu verhaal van hierboven ben ik het niet eens, deze film blijft aan de acceptabele kant van de onbereikbare droom-geliefde die plots werkelijkheid wordt. Niet zo'n heel origineel gegeven en mijlenver verwijderd van de ongezonde obsessie waarin het hele waifu gebeuren gevangen zit.

Probleem is dat de film er nooit echt in slaagt om die klassieke charme mooi vorm te geven én dat de relatie ook maar een beetje aansleept. Ondanks dat lijkt de film er echt alles aan te doen het lieflijk, warm en romantisch te maken, waardoor het redelijk geforceerd aanvoelt.

Ietwat kitscherig en doorsnee. Vervelen deed de film me niet, daarvoor zijn de fantastische elementen nog wel interessant genoeg, maar het is duidelijk dat niet alle potentieel ten volle benut is. Schuldige lijkt de regisseur te zijn, die niet echt geschikt is voor dit soort materiaal.

2.5*

Toffe nieuwe Miki.

Niet een typische comedy, al blijft het wel luchtig. 't Is meer een filmpje in de richting van Lynch, of die late-00 mystery/horror filmpjes die ik af en toe wel mis (denk Reeker of Stay). Het is weer eens wat anders voor Miki, het toffe is dat het toch een herkenbare film blijft.

Visueel erg mooi, een passende soundtrack (al had daar wel iets meer mee gedaan mogen worden), een sterke cast en een verhaaltje waar je zelf voldoende mee aan de slag kan. Het helpt wel wat om enige achtergrond in Japanse folklore te hebben, maar echt noodzakelijk is het niet.

't Is gebaseerd op een kortverhaal van Mark Schilling, de bekende (en ook bijna enige) professionele criticus die zich bezighoudt met Japanse cinema. Hopelijk dat de film daarmee wat extra visibiliteit krijgt, maar zoals de meeste Miki's zal dat redelijk beperkt blijven.

4.0* en een uitgebreide review

Tja, wat moet je hiervan zeggen. Op het net vindt je vaak de gekste films ... eerst. Deze is zeker geen onbekende (al kan hij niet opboksen tegen Gayniggers From Outer Space). En af en toe is de nieuwsgierigheid gewoon te groot.

Het begin viel me eigenlijk nog erg goed mee. Genoeg humor, weirde situaties, lollige personages en een geinig uitgangspunt als parodie. Alleen is na een goed half uur de stretch uit de steeds weerkerende grapjes, en wordt het hoe langer hoe saaier. Dit is dan ook geen film die 100+ moet duren, en dat haalt toch een serieuze hap uit de score.

Begin was vermakelijk, enkele geinige scenes, maar hoe langer hoe amateuristischer, de climax is gewoon een nogal voorspelbare flop. 1.5*

Edit: en wat blijft dat Duits een smerig taaltje

Matig.

Mijn vierde Yang en het is ondertussen wel duidelijk dat het niet echt botert. Ik vind het ook een rare naam, naast Tsai en Hou, die toch een erg duidelijk eigen stijl hebben. Yang steekt daarnaast erg schril af, iemand wiens films veel meer doorsnee ogen. Maar hij maakte deel uit van een clubje, dus allicht dat hij daarom toch in de spotlight is gekomen.

Deze film voelde wel iets gestileerder aan dan z'n andere werk, al onderlijnt het ook extra waarom ik Yang niet zo geweldig vind. De kadrage mag dan wat strakker zijn, visueel is het nog steeds erg magertjes en doordeweeks. De verfijndheid die een Hou bijvoorbeeld zo speciaal maakt, is hier nergens te bekennen. Ook de uitdrukkelijke traagheid van een Tsai is hier afwezig. Het is vis noch vlees.

De personages en hun beslommeringen doen me ook helemaal niks, maar dat kan dus ook aan de magere uitvoering van de stijl liggen. Z'n slechtste film vond ik het niet, daarvoor zijn er nog een handvol scenes die wel indruk maken (zoals de finale), maar erg boeien deed het me weer niet. Ook geen film die verder heel lang gaat bijblijven vrees ik.

2.0*

Eens met killalot.

Deze film laat een wat vreemde waas achter. Enerzijds zeker geen slecht gevoel, maar het duurde allemaal zo vreselijk lang, en wat er gebeurde was dikwijls verre van boeiend, en voorgekauwd materiaal.

Visueel mooi, hoewel een beetje braaf. De soundtrack ben ik jammer genoeg wat minder over te spreken. Was er niet wanneer hij er diende te staan. Acteerprestaties waren ook afdoende, alleen is het verhaaltje te primitief en droog, en duurt de film veel te lang.

Afgezien daarvan irriteert het ook nergens. 2.5* dan maar.

Fijne Hu toch weer.

Zoals de meeste van z'n latere films eigenlijk. Heel veel martial arts hoef je ook deze keer weer niet te verwachten, Hu richt zich iets meer op plot, maar toch ook vooral op sfeer, met veel aandacht voor de setting. En dat levert best fijne cinema op.

Toch vond ik het wel weer net wat te lang duren. Niet dat het echt saai wordt, maar zo veel valt er nu ook weer niet te vertellen en visueel is het nu ook weer niet zo geniaal dat het 2 uur vlot weet te boeien. Het is zeker een stuk mooier geschoten dan soortgelijke films uit die tijd, maar echt opboksen tegen latere martial arts epics kan het niet.

Plotje weet ook wel te vermaken, vooral omdat Hu er toch vaak een andere invalshoek op nahoudt. Zijn films zijn meteen herkenbaar, wat zeker in zijn voordeel spreekt. Fans zullen genoeg te genieten hebben, ik vond het ook best leuk, maar had het toch graag een 20-tal minuten korter gezien.

3.0*

Oude maar leuke Lam.

TL Ka Fai is zo'n acteur ... duidelijk eentje van de tweede rij, maar daar is hij echt wel koning. Hij zal eeuwig in de schaduw staan van z'n betere naamgenoot, maar heeft daar toch een hoop interessante film bij elkaar weten acteren. Ook hier steelt hij weer de show.

Een vroege Lam en dat merk je af en toe ook. Lam experimenteert hier nog aardig wat, levert mooie scenes op tussendoor. Vooral de slomos en close-ups maken indruk. Verder erg vlot gefilmd, veel kleine maar leuke accentjes die het tempo hoog houden en zo een sterke algemene indruk achterlaten. De film zelf is jammer genoeg iets te lang en Lam slaat soms iets teveel zijpaadjes in, waardoor de rek er in het tweede deel toch een beetje uitgaat.

Ka Fai en Ng zijn een leuk koppel, verder veel rolletjes gereserveerd voor bekende gezichten. Anthony Wong kan uiteraard niet ontbreken, ook bolletje Tsang komt even voorbij. Wie iets beter bekend is met de HK filmwereld herkend vast ook nog Richard Ng, Lik-Chi Lee en Ann Hui in wat uit de kluiten gegroeide cameos.

Echt uniek is de film uiteraard niet, maar Lam laat wel al zien waartoe hij in staat is. Vlot en vermakelijk, met veel jus en smakelijkheid gemaakt, alleen iets te lang en al iets te vaak herhaald ondertussen.

3.5*