Opinions

Apart ding.

Het origineel is cultmateriaal, maar de laatste keer dat ik de Kite anime zag viel het me allemaal flink tegen. De actiescenes en het einde bleven overeind, maar de rest wat matig en vaak goedkoop. Ik verwachtte dus niet al te veel van deze Westerse verfilming.

Het hele rape gebeuren werd integraal geschrapt. Je kan het Westerse censuur noemen, probleem was dat het de originele film niet bepaald beter maakte. Nu komt de focus gewoon vol op de actiescenes te liggen, wat gewoon een betere film oplevert. Verder ziet het er visueel best gaaf uit (slim omgesprongen met het beschikbare geld) en kent de film een best leuke soundtrack.

Toch blijkt de film helemaal niet aan te slaan. Kan me wel een aantal redenen bedenken, zelf vond ik het echter één van de meest geslaagde actiefilms van het afgelopen jaar. Zeer vermakelijke onzin, maar duidelijk kijken op eigen risico.

4.0* en een uitgebreide review

Matig.

Vond de originele Kite vroeger wel leuk, maar bij herziening viel die fors tegen. Deze film hangt eigenlijk wat op hetzelfde niveau. Het geld dat erin zit gaat naar een aantal beperkte elementen, waardoor het geheel al snel goedkoop oogt.

De actie is nog steeds wel oké, al is de scheiding tussen Aarde en ruimte redelijk belachelijk. Het hele monstergebeuren hoort ook niet echt in een Kitefilm wat mij betreft. Ook de stukjes in de bar vond ik niet altijd even geslaagd.

Gelukkig is de film kort en weten redelijk brute actiescenes af en toe voor wat vaart en sfeer te zorgen, daarmaa wordt het zaakje alsnog gered. Toch mag Umetsu een keertje wat anders gaan maken, want het potentieel van de reeks is duidelijk op, verdere uitmelking gaat de reeks ook echt niet verderhelpen.

2.5*

Vond het een degelijke film.

Meteen het grote pluspunt aan de film. Het hoofdpersonage is best laf en komt er mooi mee weg. Zo krijg je meteen een veel menselijker verhaal, iets wat altijd past bij een drama.

Verder aardig in beeld gebracht, echt mooi wordt het nooit. Toch zijn de vliegerscenes best apart, geeft een nogal ogenschijnlijk saaie bezigheid wat interessants.

Eerste deel vond ik duidelijk het best van de film, daar blijft het draaien rond de onderlinge relaties tussen de personages. Tweede deel (eigenlijk de zoektocht naar het neeftje) vond ik minder. Komt een soort van flauwe suspense die ons na het drama nog warm moet maken voor wat intrige en spanning. Had er niet bepaald zin in.

In z'n geheel een film die vlot verteld werd en aangenaam om volgens was, enkel het tweede deel deed mij wat minder dan het eerste deel.

Rare opmerking trouwens dat men probeerde zoveel mogelijk Engels in de film te proppen, vond de verhouding net erg geloofwaardig.

3*, niet slecht, maar groots vond ik het ook niet. En iets veiliger dan het boek (hoorde ik van Linn). Beetje jammer, want het hoofdpersonage had van mij nog iets onsympathieker gemogen.

Oké.

Maar had er toch iets meer van verwacht. De droge humor komt niet zo sterk uit de verf en Yakusho is goed, maar slaagt er meestal niet in om een film boven zichzelf uit te laten stijgen. Het resultaat is dat deze Woodsman and the Rain nergens verveelt, maar met 2+ uur toch wat aan de lange kant is.

De eerste scene is illustratief voor de rest van de film. Best droog, beetje grappig, maar veel tempo zit er niet in. Yakusho is best grappig als saaie vent die zich plots gaat interesseren in één of ander amateurfilmpje dat in de buurt wordt opgenomen, al was net dat stuk wel iets té goedkoop. Het zombiegebeuren oogde wat té belachelijk allemaal.

Film dobbert verder, visueel weinig interessant, soundtrack ook niet erg opvallend, gelukkig valt er regelmatig wel wat te grijnzen. Maar had er toch iets meer van verwacht.

3.0*

Tof!

Beetje onbegrijpelijk dat ik hier nooit een review heb neergezet. Moet ik glad vergeten zijn want de film toen wel gereviewed voor m'n blog. Bij deze dan maar.

Koki Mitani's nieuwste. Ook hier weer een enorme cast die zich allemaal vastbijten in één gebeurtenis. Er moet een nieuwe clanleider gekozen worden en de gegadigden + entourage doen er alles aan om hun plannetjes zo goed mogelijk uit te voeren.

Fijne cast, met Asano, Yakusho en Terajima, maar het is Sato die de aandacht naar zich toetrekt. Erg grappige rol. Verder ook visueel netter dan z'n eerder werk. Kleurrijk en zonnig, CG af en toe wat overdreven maar draagt wel bij aan de zonnige look van de film.

Best genietbaar dus. Niet de meest originele film, maar leuk uitgevoerd en met veel plezier gemaakt.

4.0* en een uitgebreide review

Even goed, maar daarom iets minder.

De eerste film vergeleek ik met FLCL, die verwachting maakt dit tweede deel niet waar. Want waar een FLCL elke keer opnieuw bleef vernieuwen, is deze 2de Kizumonogatari meer een consolidatie van al het geode van de eerste film.

Dat maakt dat dit nog steeds een erg weird, maf en cool filmpje is, maar wel met net dezelfde elementen die de eerste film zo speciaal maakte. Het blijft wel cool geanimeerd, de editing en pacing zijn geweldig en het verhaaltje is zo goed als onnavolgbaar. Wie graag eens een anime kijkt kan hier moeilijk wat verkeerd mee doen.

Toch denk ik dat het waarschijnlijk beter is om te wachten tot ook de derde film uit is en ze alle 3 na elkaar te kijken. Dat maakt het iets makkelijker om de verwachtingen een beetje te temperen. Maar ondanks de wat negatievere toon toch weer volop genoten van deze film.

4.0* en een uitgebreide review

Derde deel weer terug op niveau.

Misschien niet zo heel verwonderlijk, ik het ook vaak het meest problemen met het middenstuk van films, maar in het geval van Kizumonogatari was er toch wat meer voor nodig om het derde deel weer fris en origineel te doen voelen.

Gelukkig zijn Shinbo en Oishi daar ook in geslaagd. Een aantal nieuwe elementen plus fris gebruik van eerdere originaliteiten zorgen ervoor dat deze film weer aanvoelt als één groot contrasterend gekkenhuis. Het is moeilijk te beschrijven op hoeveel niveaus deze film zichzelf probeert tegen te werken, maar het resultaat wordt er enkel genialer door.

Visueel valt er absoluut genoeg te genieten, het tempo is onnavolgbaar en de hoeveelheid aan ideeën en de speelsheid die de regisseurs aanwenden om daarmee om te gaan is ongeëvenaard. Het is best makkelijk om de film weg te zetten als een vat aan anime clichés, maar dan mis je volgens mij een halve film.

Heerlijk van genoten. Nog steeds niet echt van plan om de series te kijken, maar wat mij betreft mogen ze nog zo'n filmproject op poten zetten.

4.5* en een uitgebreide review

Héél fijne verrassing.

Ik was niet bekend met de [xxx]monogatari reeks, had deze dan ook gewoon opgezocht omdat ik toch een beetje op de hoogte wil blijven van wat er beweegt op anime gebied. Daarbij ook lekker kort, zo'n filmpje dat je makkelijk ergens kan tussenpassen.

Al snel werd duidelijk dat dit niet zomaar een filmpje was. Vreemde tekenstijlen, veel variatie, zéér eigenaardig tempo en een weird mix van experimenteel en superconventioneel. Zo is die eerste ontmoeting klassiek anime, met wat zooms op borsten en billen, gekke gezichtjes en onwerkelijk geproportioneerde vrouwen.

Maar dat hoort erbij omdat het erbij hoort. De film speelt ook wel met die clichés. De pancartes tussendoor zijn weird, noninformatief en vooral een stijlelement. Visueel ziet het er echt gaaf uit, verhaal gaat nergens over maar past wel in de reeks (prequel - origin story) en dient veeleer als kapstok voor een paar genial momenten en scenes.

Hoogtepunt toch wel bij de metro, maar eigenlijk was alles wel cool. Moeilijk te vergelijken met andere films, maar het kwam nog het dichtst bij de ervaring van FLCL. Iets nieuws, fris, onverwachts, maar toch vol van de typische clichés. Je moet het maar doen.

En het leuke is dat er nog twee films volgen. Kom maar op.

4.5* en een uitgebreide review

Fijne herziening.

Misschien wel Kitano's meest bedeesde film. Hij laat hier alle gimmicks en originele toevoegingen links liggen en maakt een klassiek Japans drama, zonder al te veel window dressing. Gewoon een verhaal over twee jongeren die maar weinig toekomst lijken te hebben, maar toch iets van hun leven proberen maken.

Visueel wat kleurloos, maar het camerawerk mag er wel zijn. Soundtrack van Hisaishi is zoals steeds op niveau, het acteerwerk is meer dan solide en de finale van de film mag er ook zijn. Er is niks wat er echt uitspringt, maar alles werkt perfect samen en de kwaliteit is gewoon immer aanwezig.

Fijn filmpje dus, dat makkelijk z'n waarde blijft behouden. Was de laatste van m'n Kitano herzieningen, stemt me wel een beetje treurig, want het blijft echt wel een klasbak. Gelukkig komt hij binnenkort nog met een laatste film.

4.0* en een uitgebreide review

Toch een wat minder vervolg.

Shimizu is op zich de ideale regisseur om een vervolg als dit op zich te nemen. Jarenlang het "hulpje" van Kitano geweest, wat in z'n vorige films ook al goed naar voren kwam. Toch laat hij hier een paar steekjes vallen.

Het is vooral net iets te dramatisch allemaal. Nu had het origineel ook best wat drama in zich, maar dat werd op een iets luchtigere manier gebracht. Kitano's unieke stijl valt moeilijk na te apen, en hoewel er hier duidelijk flarden zijn is het minder uitgebalanceerd. Dat maakt dat het, zeker naar het einde toe, te zwaar op de maag valt.

Film mist ook wat betere acteurs. Veel onbekende gezichten, hoeft op zich niet erg te zijn, maar er wordt door de film heen maar matig geacteerd. Verder vermaakt het wel en kent de film ook wel een aantal leuke momenten.

Toch iets meer van verwacht, al ligt deze film wel redelijk in de lijn van de moderne Japanse cinema, die over het algemeen nog steeds zwalpende is.

3.0*

Zwaar vergist in dit filmpje. Had een HK komedie verwacht, het werd een Koreaanse.

Waar het nu net aan ligt, ik heb zelfs geen zin meer om er over na te denken. Erg flauwe kutfilm, overstijgt het makke Hollywood komedie niveau op geen enkel moment, en weet enkel te irriteren. De vechtscenes zijn belabberd, de jokes oud en beproefd, het acteerwerk amateuristisch. Het feit dat er dan maar met popsterretjes gegoocheld moet worden om kijkers te trekken spreekt boekdelen denk ik.

Afval. 0.5*

Toch een tegenvallertje.

Geen Spaanse dub voor handen, dus maar de gewone Engelstalige (originele) dub gekeken. Al lijkt het me niet helemaal eerlijk om de problemen enkel bij de dub te leggen, aangezien die precies de monden van de personages volgden. Alle hyperactiviteit is dus bedoeld, wat gewoon erg jammer is.

Weet ook niet zo goed waarom Pablos daarvoor gekozen heeft. Het oogt niet echt Europees, Europese animaties kiezen vaak toch voor een iets rustigere stijl. Had ook gewoon véél beter bij de rest van deze film gepast. Hoe het ook gelopen is, je krijgt hier een wat rare mix van Europees en Amerikaans voorgeschoteld.

Visueel zijn het vooral de achtergronden die erg mooi zijn. Verder is de animatiestijl ook echt wel de moeite. Rijkelijk geanimeerd en bevat veel detail. De character designs vond ik dan net wat minder geslaagd, die hadden net iets teveel een computer-look (terwijl de film toch 2D is).

Verhaaltje is verder wel aardig, maar al die hyper personages waren gewoon een beetje storend.

2.5*

Té typische jeugdfilm.

Gooi er een wat zwaarder thema in en begin dan op alle fronten te timmeren om het toch maar zo luchtig mogelijk te houden.

Enkel de fleurige en kleurrijke wereld kon mij wel bekoren. Jammer genoeg staan daar tegenover nogal vervelende elementen die al snel tot irritatie leidden. Voorop staat de abominabele soundtrack die zo'n beetje in elke scene aanwezig is om zo hard mogelijk het gevoel van de scene uit te drukken. Het resultaat is een Top 100 verzamelCD van afgewezen popnummers. Vreselijk gewoon, maakt er meteen een erg lawaaierige film van.

Ook het acteerwerk en bepaalde typetjes kwamen maar slecht uit de verf. Zo is dat rode ventje gewoon enorm vervelend en is ook de buurvrouw maar erg flauw. Van Houten is vooral onopvallend en maakt zich er nogal makkelijk vanaf met haar personage.

Jesse doet het op zich nog wel aardig, maar haar voice over stukken zijn ook van niet al te best niveau. Eigenlijk enkel de meester was een echt leuke vent, de scenes met de kinderbeschermdinges hadden er integraal uitgemogen.

Het drama valt trouwens finaal het water in met het ultraflauwe einde, was meer iets voor een Ernest film vond ik, beetje erg makkelijk ineens.

Vond er uiteindelijk niet veel aan, buiten het warme visuele sfeertje dat van de film straalt. De rest is nogal doorzichtig en vooral erg saai.

1.5*

Zeer matig.

Boek niet gelezen, maar wel de kern van het verhaal meegekregen. Althans, dat denk ik toch, want diezelfde kern kon ik maar moeilijk ontwaren in deze verfilming. Het achterliggende gegeven rond geloof lijkt wat verwaterd in ruil voor meer karakterdrama.

Da's een probleem, want Atsma doet het niet echt geweldig. Vooral op intense momenten (de storm) is z'n acteerwerk ondermaats, waardoor zijn personage nooit echt goed vorm krijgt. Ook de rest van de cast deed het maar matig (de twee zoons vielen negatief op), enkel Marcel Hensema deed het best naar behoren.

Toch schuilt in zijn rol het grote probleem van de film. De sekteleden doen eigenlijk verdacht weinig verkeerd in deze film, daarbij komt dat ze in het begin bijna als bovennatuurlijke wezens neergezet worden (plots verdwijnen enzo). In plaats van dat de film gaat over de controlerende en verwarrende kracht van sektes, krijgt je bijna een horror script voorgeschoteld. Begrijp die keuze niet echt.

Visueel is het vooral erg functioneel, de soundtrack staat me nu al niet meer bij en 110 minuten is best lang voor een film die alle interessante stukken geknipt heft. Mnee, ik vond het een redelijk tame bedoening, terwijl ik een wat scherper relaas over geloof verwacht had. Wellicht ook dat Sombogaart (ken hem verder niet als regisseur) niet de geknipte man was voor deze verfilming.

1.5*

Simpel.

Een film die wel érg hard de clichés opzoekt. Die haunted house dingen zijn doorgaans al niet de meest boeiende films, deze weet echter zo weinig toe te voegen dat het al snel erg saai wordt.

Visueel nog redelijk sfeervol, maar ook dat wordt niet erg lang volgehouden. Het horror aspect van deze film blijft erg beperkt tot wat flauwe schrikmomentjes, het thriller aspect is jammer genoeg oersaai.

Deed mij wat denken aan Zwart Water, ook zo'n zielloze maar redelijk sfeervol gemaakte mislukking. De film zelf duurt niet al te lang maar toch was het laatste half uur er eigenlijk al teveel aan.

Leuk voor diehard genrefans maar verder een redelijk povere aanvulling van het genre te bieden heeft.

1.5*

Best lollig.

Het leukste aan deze film is dat men zich goed bewust is van wat soort onzin men aan het maken is. Niemand neemt dit vehikel dan ook echt serieus, waardoor het een stuk leuker wordt. Het resultaat zijn een aantal zwaar over-the-top actie scenes, al zijn het uiteindelijk nog de scenes die niet in beeld komen (wanneer Diaz bedwelmd is) die het grappigst zijn.

Cruise en Diaz doen het beiden naar behoren, het is vooral Mangold zelf die het een beetje laat afweten. De actie scenes zelf hebben niet zoveel impact, het voelt ook echt alsof je naar wat blue screens zit te kijken waar vanalles op geprojecteerd wordt. Had hij dat wat beter in de hand gehad dan was dit écht wel een leuke film geweest.

Maar wie z'n actie niet te serieus hoeft en kan lachen met de onzin die dit soort films vaak serveren zal zich niet vervelen met deze film. Het weegt allemaal net wat te licht om veel indruk te maken, maar voor een keertje is het echt wel goed te doen. Daar blijft het jammer genoeg wel bij.

3.0*

Leuk.

Trailer niet gezien, maar vond er genoeg geslaagde grappen inzitten. Doet af en toe wat goedkoopjes aan, maar met een Zahn en Dinklage toch twee acteurs die zich staande weten te houden in een comedy.

Joe Lynch komt er wel mee weg. Uiteindelijk is het wel véél meer comedy dan horror, enkel op het einde wat (en dan niet bepaald goor of in your face), maar er wordt gezellig de draak gestoken (pun intended) met het hele larp wereldje. Ben er nog nooit zelf bijgeweest (en dat zal ook nooit gebeuren), maar wie een aantal van dit type mensen kent heeft genoeg bagage voor een kleine 90 minuten gegrijns.

Visueel wordt er wel wat geprobeerd, maar echt indrukwekkend ziet het er nooit uit. Soundtrack is vooral functioneel en komisch bedoeld. Acteerwerk buiten de wat grotere namen is vaak wat flauw, maar gezien het genre stoort het niet echt.

Gelukkig duurt het niet al te lang en draait de film een kwartslag tijdens het laatste half uur. Houdt het vers en grappig. Geen echt memorabele horror/comedy verder, maar wel een leuk tussendoortje.

3.0*

Nogal flauwe bedoening.

Zoals steeds een simpel plotje dat moeilijker gemaakt wordt door het achteruit te schrijven. Maar vanaf het begin weet je dat je als kijker niet al te veel moeite moet doen, het wordt toch allemaal wel netjes uitgelegd op het einde. En zo gebeurt het ook, al moet ik zeggen dat die uitleg toch wel net wat korter had gemogen. Het bleef maar duren, en zoveel viel er nu ook weer niet te vertellen.

Wat deze films vaak nog leuk maakt zijn de personages, maar ook daar schiet deze film aardig tekort. Geen idee wat Craig hier aan het doen was of welk accent hij poogde te imiteren, maar dit was pijnlijk. Verder een aantal acteurs die al beter gespeeld hebben (Shannon) en een aantal acteurs die ik liever niet meer zie (Collette). Maar niemand die een echt leuk personage wist neer te zetten.

Film duur ook veel te lang, de regie van Johnson is echt ondermaats (en die durft dan zo'n grote bek op te zetten over Star Wars, als dit z'n revanche is moet hij misschien eerst naar zichzelf kijken) en ondanks dat er een aantal vlotte scenes inzitten voelt het toch gewoon erg flauw en stoffig aan.

Mnee, had er sowieso al niet erg veel van verwacht, maar dit was toch nog een trapje lager.

2.0*

Aardig, maar niet echt speciaal.

Het is fijn dat Lears vooral documenteert en niet een hoop interviews achter elkaar rijgt. Het is dan ook vooral een inkijkje in de primary, waarin AOC de hoofdrol opeist. Er worden ook nog drie andere vrouwen gevolgd, maar die krijgen amper air time. Toch wel een beetje zuur, volgens mij hadden ze gewoon de focus puur op AOC moeten leggen.

Haar gevecht tegen het establishment is verder aardig op volgen, ook wel eentje die ik steunt.Al zie je ondertussen toch ook weer hoe moeilijk het is en hoe relatief weinig dit soort acties uiteindelijk opbrengen, ondanks de positieve boodschap van deze doc. Ik volg het Amerikaanse gebeuren niet van héél nabij, maar wat opvalt is toch dat omdat het volk zélf strategisch probeert te stemmen, het establishment niet eens heel veel moeite moet doen om aan de macht te blijven.

Grootste pijnpunt van deze docu is dat de gebeurtenissen zelf niet zo geweldig interessant zijn en omdat het maar een inkijk is krijg je ook niet zo heel veel extra boeiends mee. Maar het is verder best aardig om volgen voor een keer, begrijp alleen de hoge scores niet zo (of die zouden eerder steunt uitspreken over het onderwerp dan over de docu zelf gaan).

2.5*

Belachelijke film.

Soort van home invasion gebeuren, maar dan wat luchtiger gebracht. Een serieuze thriller is het niet, naar een beetje horror moet je ook al écht op zoek gaan. Het lijkt alsof Roth op zoek is naar een B/kitsch sfeerjte ... maar daarvoor is het toch allemaal véél te soft en saai.

Reeves is echt een parodie van zichzelf geworden. Ondanks een paar, uhm, "wilde" uitbarstingen blijft z'n kop de hele tijd op dezelfde gelaatsuitdrukking staan. Hoe hij in het begin ook met gezin en kinderen omgaat is te belachelijk voor woorden. Niet dat De Armas en Izzo beter zijn, maar die zijn ten minste nog normaal slecht.

Probleem van de film is dat de spelletjes nooit echt gemeen of grappig worden. 't Is een beetje puberaal allemaal, penisjes tekenen op schilderijen en Facebook postjes maken in de naam van een ander, dat soort geweldig flauw geleuter. Mnee, Roth mag nog zo z'n best doen, hij blijft een derderangs oninteressant wannabe figuur.

1.5*

Een redelijke film omdat ze iedere minuut een vreselijk over the top spectaculair moment weten te tonen.

Acteerwerk is inderdaad erg matig, al weet Van Damme zelf af en toe nog wel grappig uit de hoek te komen. Verhaaltje is érg flauw in elkaar gedraaid en ook de groene vlammetjes waren niet het meest ingenieuze idee.

Maar Hark mag hier duidelijk veel meer z'n zin doen als is Double Team. Hij lijkt zich ook wel beter thuis te voelen in HK, getuige enkele zeer lange, leuke en indrukwekkende actiescenes. Camerawerk is ook weer meer in de typische Hark richting, sporadisch wat onzinnige maar leuke humor aanwezig, en verder niks meer dan een leuk, vermakelijk en over the top genrefilmpje.

Zeker geen competitie voor z'n betere HK werk, maar een erg leuk tussendoortje is het zeker wel. 3.5*

Kaye de allesdoener.

Kunner zou ik zo niet zeggen, want niet alles is even leuk, maar Kaye heeft wel genoeg basiskunde dat hij een brede range van humor en entertainment aankan. Het zorgt ervoor dat zijn films zelden coherent zijn, anderzijds zit er wel genoeg variatie in.

De eindescene, de sterrendialoog en het Ierse lied waren wat mij betreft geslaagde scenes, de genreparodie, de politievlucht (inclusief rode wagen) en het dansintermezzo een stuk minder. Het is redelijk tekenend voor de films van Kaye, die vlotjes leuke met minder geslaagde scenes afwisselen.

Gelukkig zit er genoeg tempo in de film en is Kaye zelf wel een redelijk aangename verschijning. Altijd lieve, aandoenlijke rolletjes en het is dan ook geen mysterie waarom ze vroeger hele films rondom hem bouwden. Of van die films nog veel waardevols overschiet is een ander verhaal natuurlijk.

Maar voor een keertje niet héél vervelend om te kijken, mede dankzij de extreme luchtigheid en een vlot tempo.

1.5*

Eerste deel duidelijk beter dan het tweede deel.

Valt genoeg te lachen in het eerste deel vond ik. Aardige dialogen (is nieuw voor Apatow) die meer aan Smith deden denken dan aan het eeuwige platte gevloek uit z'n andere films. Zo komt een Rogen ook veel beter tot z'n recht. Leuke randpersonages ook, met als hoogtepunt die baardkerel. Enkel dat vadsig Rogen-immitatortje is echt niet te pruimen. Was al eerder compleet irritant in Superbad en hoop hem nooit meer in een andere film tegen te komen.

Het tweede deel is een stuk zuiniger op z'n grapjes en laat het verhaaltje wat meer naar voren komen. Iets wat mij wat minder boeide, een typische film waarbij je het einde toch al van mijlen ver aan zag komen.

Niet alle grappen zijn even geslaagd, maar over het algemeen toch een meer dan grappige comedy die zelfs de nogal overdreven lange speelduur makkelijk overleeft. Alleen is het lolligste gedeelte na het eerste uur wel al achter de rug.

3*

Propaganda.

Er werd al voor gewaarschuwd op Netflix zelf, in het begeleidende tekstje, maar deze film geeft niet bepaald een gebalanceerd beeld van de Japanner. Ik neem aan dat het er vooral als tijdsdocument opstaat en dat ze zich willen indekken tegen de alles kapotdenderende SJWs, in dat opzicht kan ik de waarde er nog wel van inzien, maar zelf vond ik er helemaal niks aan.

Het deed me wat denken aan de docus die we soms van Noord-Korea te zien krijgen. Ik ben zelf niet op up to speed als het op de fijnere details van de Japanse geschiedenis of historische cultuur aankomt, maar je voelt aan alles dat deze docu niet noodzakelijk liegt, maar alles wel binnen een duidelijke context plaats. En die context is dat de Japanner een moordlustig, amorele veroveraar is die nooit vertrouwd mag worden.

De verschillende zaken binnen de Japanse cultuur komen langs, van de samurai tot godsdienst, de keizer, de industriële revolutie enz. Maar alles telkens binnen datzelfde frame, met als hoogtepunt het stukje waarbij het Christendom de arme Japanners kwam verlossen van hun vreselijke Goden. Mjah, zo'n docu dus.

Ook het stuk over de Japanner die vasthoudt aan z'n traditionele handelingen (ipv te moderniseren) is best grappig. Tegenwoordig vind je in willekeurige artisanale docuporn dezelfde beelden en verhalen, maar met een compleet tegenovergestelde narratief.

Als historisch document nog wel boeiend, voor mensen die er zich in interesseren. Maar zo cru gebracht en vanuit zo'n standpunt verteld dat het informantieve maar beter met een emmertje zout genomen wordt.

1.0*

Zeer sterk begin.

Proyas maakt er een sfeervol, duister en aardig spannend eerste deel van. Cage doet het zeker aardig, visueel puik filmpje en het mysterie is aardig om volgen.

Film schiet op een aantal momenten in een hogere versnelling. De rampen zijn echt indrukwekkend, zeker in de bioscoop. Prachtige vliegtuigcrash die in één lange overdonderende scene weergegeven werd. Meer van dat.

Het tweede deel is wat minder, zeker het hele einde met de uitverkoren kindjes en de aliens. Had de Aarde nu maar gewoon laten vergaan, en iets meer tijd besteed aan die ramp. Zag er cool uit, maar best kort. Beetje jammer dat Proyas hier wat uit de bocht gaat, ook de muziek begon mij dan een beetje te storen. Wel érg dramatisch allemaal.

Kleine smet op een anders erg puik filmpje. Lekker sfeervol, paar knallende scenes en genoeg mysterie om elke keer weer uit te kijken naar het volgende puzzelstukje. Maar zoals vaak toch is het uiteindelijke totaalplaatje iets te karig.

3*

Fun!

Hoe Kawasaki zijn funding krijgt zal ik waarschijnlijk nooit begrijpen. Zelfs als "crazy Jap stuff" buiten Japan moeilijk te promoten, maar lichtelijk geniaal is het wel.

Pijnpunten blijven het visueel brakke uiterlijk en het vreselijk acteerwerk. Hoewel ik moet bekennen dat er visueel wel wat meer gebeurt hier. Niet mooi, of indrukwekkend, maar wel lollig genoeg.

Maar het uitgangspunt is geweldig in al zijn domme eenvoud. Zeker als op het einde de ware aard van het beestje naar boven komt. Ultraweird einde ook, geen touw aan vast te knopen eigenlijk. Verder is het gewoon uberdroog om een man in koalapak doorheen een normale menselijke wereld te zien lopen zonder dat er al te veel tamtam rond gemaakt wordt. Behalve dan de vrouwelijke aanbidders die het maar al te graag hebben over z'n harige uiterlijk.

Weirde slasher, heerlijke cult en onminskenbaar van de hand van Kawasaki. Hij is er in ieder geval wel in geslaagd om z'n compleet eigen niche te maken.

3.0*

Zeer basic.

Zo'n film die eigenlijk op geen enkel moment weet te verrassen. Alle dramatische wendingen heb je wel al eerder gezien, de personages zijn ook bekende stereotypen en zelfs de onderlinge relaties en problemen komen niet bepaald fris over.

Aan de acteurs ligt het niet echt dat deze film niet weet te beklijven, anderzijds weten ze ook geen meerwaarde te bieden. Ze vullen hun personages aardig in, maar daar blijft het dan ook bij. Rest een film die een redelijk sfeertje weet te scheppen en af en toe wat luchtiger uit de hoek durft te komen.

Wanneer Olsen echter na een dik uurtje uit de film verdwijnt wordt het allemaal wat té klef en melig. Raso toont zich ook geen begaafd regisseur, hij kan een redelijk filmpje neerzetten maar daar blijft het dan ook bij. Alles is middelmaat eigenlijk, behalve dan de muziek, die is best slecht.

Echt slecht is het niet, maar ik vrees dat het niet lang zal blijven hangen.

2.5*

Toch net iets minder enthousiast.

Vooral dat omdat het eerste half uur echt wel weinig te bieden heeft. Het is een veel te lange aanloop die een minimum aan gekkigheid bevat, maar verder niet echt opvallend is. Behalve dan dat Nishimura niet meteen een geweldig begadigd regisseur is wanneer het bloed niet in het rondspuit. Vreemd dat hij zich daaraan laat vangen.

Eens dat eerste half uur gepasseerd ontbindt Nishimura gelukkig wel z'n duivels. Het bloed begint in het rond te spuiten, mensen muteren en de weirdness krijgt alle vrijheid. Al moet ik bekennen dat het creatieve na een tijdje wel voorbij was. Ik had de indruk dat Nishimura vroeger met vreemdere dingen op de proppen kwam, nu blijft het iets teveel in hetzelfde hangen.

Een aantal zaken zijn ondertussen ook niet zo héél speciaal meer. Borsten die als machinegeweren dienen enzo, dat hebben we allemaal al een keertje gehad. Die scenes blijven soms ook iets te lang doorgaan.

Maar geinig blijft het wel natuurlijk. Laatste uur is volop genieten, zesde versnelling aan onzin en gore, zoals weinigen hem kunnen nadoen. Erg jammer van die veel te lange intro en het kleine beetje gebrek aan variatie om een volledig uur aan extreme gore te kunnen vullen.

3.5*

Best oké.

Maar de lage cijfers zijn op zich niet zo verwonderlijk. Shimizu is bekend geworden met z'n lo-fi horror films, maar wie met die verwachtingen deze film instapt komt redelijk bedrogen uit. Innocent Curse is wel een horror film, maar eentje die de scares en gore omruilt voor sfeer, en dan voornamelijk via wat fantasy en drama elementen toe te voegen.

De opbouw en het verloop is niet veel anders dan de Japanese horror wave klassiekers, met een vloek die uiteindelijk een drama in het verleden herbergt, maar Shimizu is niet echt op zoek naar pure angst. Daarvoor is het centrale personage ook net iets te vreemd. Een soort van Pied Piper figuur die eerder uit een duistere fantasy film thuishoort. Zo kan je deze Innocent Curse dan ook veel beter benaderen.

Sfeervol is het zeker, visueel ook erg verzorgd en qua acteerwerk zeker niet de slechtste. Duurt misschien net iets te lang en de afwerking is ook niet die van een groots regisseur, maar verder een leuke variatie op een bekend gegeven. En die variatie is ook wel welgekomen, want hoeveel Ju-On films kan je maken ...

3.5*

Mooi!

Je zou het niet echt verwachten, de film oogt ook gewoon als een klassiek, cutesy animetje. Type feel-good romantiek met wat humor ertussen enzo. Een soort van poor man's Your Name misschien, maar blijkt dat deze film van Naoko Yamada toch wat meer te bieden heeft.

Ik ben doorgaans nogal allergisch aan pest-dramas omdat er meestal erg weinig nuance inzit. Het is dan ook fijn om te zien dat deze A Silent Voice ook het verhaal van de bully meepikt, en hem zelf het belangrijkste personage maakt. Dat maakt dat de film niet door iedereen even goed geapprecieerd zal worden, maar tegelijkertijd maakt dat het wél zoveel indrukwekkender.

Visueel verder wel mooi. Geen veredelde TV anime, maar duidelijke filmkwaliteit, zowel in character designs als in de animatie zelf. Een paar leuke visuele vondsten, zoals de kruisjes, maar vooral de focus op benen en voeten is een aparte manier om emoties te tonen. Niet eenvoudig maar toch werkt het goed.

Knappe film dus. Het einde loopt misschien net iets te lang door en de stijl, noch de behandeling van het onderwerp zal iedereen aanspreken, maar Yamada toont zich erg kundig en moedig.

4.0* en een uitgebreide review