Opinions

Aangenaam.

Al zat er absoluut meer in. Qua verhaal verloop een voorloper van de gedoemde relaties vermomd als Japanse romantische dramas, maar wel beter uitgewerkt dan de meeste. Minder zoetsappig, daar staat wel tegenover dat het naar het einde toe weer wat te neergeslagen wordt. Vooral het verhaaltje van Tsukamoto was mij iets te donker.

Tussen Nagase en Tomosaka loopt het beter. Nagasa niet helemaal geschikt voor deze rol maar hij brengt het er verder wel redelijk vanaf. Shinji Aoyama maakt trouwens ook nog een leuke cameo, fijn voor zij die hem ook eens voor de camera willen zien.

Leuk dat de film begint met een verwijzing naar een boek (Froth of the Daydream - vast wel iemand hier die het kent), maar daar meteen als disclaimer bijzet dat de film afwijkt van het boekuniversum. Verder weet Riju er een fijn stijltje op na te houden, hij weet zich alleen niet echt te onderscheiden van een hoop soortgelijke Japanse dramas.

Wel fijn om te weten dat hij dit jaar met een nieuwe film komt, Kuroe is zeker goed genoeg om daar een keertje achteraan te gaan.

3.5*

Was best oké.

Maar een volbloed horror is het niet. Enkel het laatste half uur neigt naar slasherwerk, al wat daarvoor komt is een mix tussen comedy en thriller.

Een wat vreemde opzet over een koppel die verzekeringsmaatschappijen oplichten en daarin best ver willen gaan. Zo ver dat het eigenlijk redelijk ziekelijk wordt. Maar de film neemt dit luchtig op en zet een vlot, soms lollig sfeertje neer.

Probleem is dat het af en toe best grappig en gaaf is, maar dat dit beperkt blijft tot bepaalde scenes. Morita laat zich soms een beetje gaan en dan veert de film omhoog, maar verder is het iets te droge kost. Jammer want zo had er best een klein half uurtje afgekund en dat had de film alleen maar beter gemaakt.

Vervelend is het niet, het zijn vooral een aantal kleine details die de film toch laten opvallen en een eigen smoelwerk geven (toch nog even die rits dicht na een slasher finale van 20 minuten), maar het had iets vlotter gemogen.

3.0*

Gekke stemverdeling, want dit is eerder een love it or hate it film lijkt mij.

Geweldig Japans drama dat zich tegen een lichte scifi achtergrond afspeelt. Het clonen zorgt voor wat lichtfilosofische ondertonen, maar centraal staat eigenlijk een zeer klein en subtiel familiedrama.

Maar het is de sfeer die deze film compleet draagt. Visueel verrukkelijk, prachtige soundtrack en van die lekker slome cinema die je in een rustige trance brengt. Het tweede deel is bijna plotloos en aardig vaag, maar het blijft een prachtige belevenis.

Eén van de beste films die ik de laatste maanden gezien heb. Kreeg een beetje het idee dat men dit soort films niet meer maakte in Japan, Nakajima mag ditmaal iets sneller aan de slag. Ook best benieuwd naar z'n vorig werk nu.

Aanrader voor de fans van onderkoeld Japans drama.

Dikke 4.5* en een uitgebreide review

"Bang zijn" is hier compleet naast de kwestie.

Fukasaku is echt op de goeie weg, maar net als X-Cross komt hij nog net wat tekort om een echte goede film te maken. Ook dit filmpje laat zich weer rijkelijk inspireren door het anime/manga wereldje, getuige het nogal vreemde verhaaltje.

De film staat of valt voornamelijk met de rattenkop. Als je de poster cool vindt dat komt het wel goed met deze film, vind je het nogal belachelijk dan zal er niet erg veel te beleven vallen. Een echte horror is het verder niet. Beetje jammer dat de promo plaatjes de film iets teveel in het hokje van de Nishimura's duwen, daar hoort hij namelijk helemaal niet thuis.

Wat je krijgt is een bloederig high-school mysterie met wat uitzinnige elementen (zoals de rattenkop dan) en een dramatische achtergrond. Vond het allemaal best goed werken, alleen het acteerwerk was soms te pover. Fukasaku had best wat betere acteurs kunnen vinden.

Verder qua styling is het animatiegedeeltje/prentjesboek erg stijlvol, de film zelf had wel iets vlotter geëdit mogen zijn. Ook het camerawerk is soms net iets te matig, net als de soundtrack die niet echt veel weet toe te voegen. Fukasaku schiet in die details nog wat tekort, wat jammer is want de styling van Kuro Nezumi zelf is super en draagt zowat de gehele film.

Dikke 3.5*

Erg matig.

Wat bekende regisseurs worden opgetrommeld om te komen vertellen over hun ervaring met Kurosawa's cinema. Veel meer is het niet. Leuk om bepaalde gezichten weer een keertje te zien (Tsukamoto en Miyazaki doen onder andere hun verhaal), maar inhoudelijk gezien is het best armoedig.

Ongetwijfeld een stuk leuker als je het werk van Kurosawa kan appreciëren, dan haal je vast meer uit de enthusiaste verhalen van de regisseurs die geïnterviewd werden. Als niet-liefhebber herken ik amper iets van wat ze zelf in de film zien, en als je hun enthusiasme niet kan delen wordt het al snel een redelijk vervelende bedoening.

Verder biedt de docu ook helemaal niks. Kurosawa zelf komt maar héél kort aan het woord, verder zijn het wat anecdotes en verhaaltjes in de marge. Voor de liefhebbers van Kurosawa's werk dus, de rest mag deze best skippen, want veel wijzer word je er toch niet van.

1.5*

Ranzig slechte, slaapverwekkende derderangsfilm.

Film die op alle, maar dan ook alle vlakken enorm te kort schiet. Een dom verhaaltje dat met zo'n serieux gebracht wordt dat je er enkel bij kan huilen. Acteerprestaties zijn van een ongekend laag niveau, met een extreem jonge cast die waarschijnlijk uit het dichtsbijzijnde café geplukt werd. Eén ding is zeker, drama is aan hen niet besteed.

Zo mogelijk was het op cinematografisch gebied allemaal nog wat erger, met fake CGI, absoluut melige muziek en een ongelooflijk B-film camera. Hetzelfde slechte zoomeffectje wordt minstens 15 keer gebruikt. Dan zou je toch wel mogen verwachten dat het de 15de keer eindelijk lukt ... niet dus.

Echt te slecht om los rond te lopen, en waarschijnlijk ook de vreselijkste Japanse film die ik totnutoe gezien heb. Gelukkig staat er 2000, dus van een mogelijke trend is er niet echt sprake. 0.5*, hopelijk vliegen alle exemplaren van de film spontaan in brand.

PS: positief: de hoofdrolspeelster was best aangenaam om zien. Yay!

Fijn.

Geen idee waarom men zo overdreven kritisch is op deze film (van de reviews hier zal je het niet te weten komen), Nakata brengt hier eigenlijk gewoon een stijlvollere update van het Aziatische suspense gebeuren.

Dat wil zeggen: visueel zit het er gelukkig heel wat beter uit dan z'n oudere films. Belichting is stukken aangenamer, er is eindelijk sprake van camerawerk en ook de soundtrack voegt meer toe. Wat het aan sfeer wint verliest het aan spanning, maar dat hele gebeuren is toch al jaren niet écht spannend meer, dus een slimme keuze.

Verder een eenvoudig en typisch verhaaltje (wat zou er rommelig aan zijn?), een paar geesten die de boel op stelten zetten en wat dramatische achtergrondinfo die het gebeuren aan elkaar lijmt. Acteerwerk is ook best aardig, kon dus maar weinig negatiefs vinden aan deze film, behalve dan dat het uiteraard niet veel nieuws brengt.

Zie het in ieder geval liever dan Nakata's oudere werk. Enige jammere is dat hij blijkbaar ook echt dit soort films moet blijven maken om in het Westen opgemerkt te worden. Zo blijft een regisseur natuurlijk iets teveel in hetzelfde vijvertje vissen.

3.5*

Lekker.

Toyoda gaat gewoon voort waar Miike gestopt was. Uiteraard zijn er wat accentverschuivingen, maar het grijze, grimme sfeertje zet zich lekker voort in dit derde deel. Fans van de comic moeten even opletten want Toyoda heeft gekozen voor z'n eigen verhaal, verder niemand die er zich zorgen over zal maken.

Visueel sfeervol, Toyoda is geweldig met soundtracks en de acteurs hebben er volop lol in. Veel verwijzingen naar de eerste twee delen zijn er niet, toch is het aangeraden om eerst Miike's films te kijken, al is het maar om wat te wennen aan de setting. Dit soort "school gangs die vechten voor het schoolbewind" films zijn toch iets aparts.

Toyoda doet het geweldig, maar da's niet zo verwonderlijk aangezien hij ook al Aoi Haru op z'n naam heeft. De film zelf kleurt braaf binnen de lijntjes, maar da's geen probleem aangezien het hier toch al gaat om een zeer kleine niche.

4.0* en een uitgebreide review

Goeie Miike.

Inderdaad wat slicker en commerciëler dan de meeste Miike films, vooral omdat de weirdness er wat uit is. Verder wel veel elementen die je kan terugbrengen naar eerdere Miike films, zowel qua thematiek, look en stijl. In zo'n films zie je duidelijk dat Miike enorm leert van zijn veelfilmerij.

De gevechten zien er echt gaaf uit (de editing tijdens die eerste punch bij de yakuze is geniaal ) en er wordt ook best goed geacteerd. De setting is best bekend (hoewel apart misschien voor mensen die niet zo bekend zijn met Aziatische films). Doet denken aan een mix van Volcano High, Blue Sky en zeker ook Cromartie High (anime).

Weer genoten, vond hem ook niet te lang en hoewel er minder gevochten wordt in het middendeel vond ik het alles behalve saai.

4* en een uitgebreide review. Ondertussen al weer mijn 47e Miike, en nog steeds kan hij fris uit de hoek komen.

50e Miike die ik kijk. Toffe mijlpaal.

Volgens mij de eerste straight-forward sequel die Miike ooit gemaakt heeft. De film volgt dan ook nog eens compleet hetzelfde stramien als het eerste deel.

Enige grote verschil is dat deze wat meer vecht-geörienteerd is, dus het is best wel aangewezen dat je graag street brawl fighting kijkt. De hele finale (zo'n 30 minuten) is één lang knokgevecht, en niet van het cleanste, meest technische soort.

Film blijft visueel aangenaam, verder is het een herhaling van deel 1. Iets meer entertainment, soundtrack ook een tikkeltje beter, maar wél nog net iets commerciëler.

4.0* en een uitgebreide review

Heerlijk.

Nakashima die een horror maakt. Ik kon me er eigenlijk niet zo heel veel bij voorstellen, achteraf gezien voelt het toch als een logische film aan. Het is deels horror, deels relatiedrama, deels Nakashima. Een vreemde combinatie die een wat vreemde film oplevert, maar toch vooral gewoon erg lekker is.

Visueel is het weer dik op niveau. Kleuren spatten van het scherm, camerawerk is sterk. Ook de soundtrack wordt erg fijn gebruikt, al is die op zich dan niet zo héél speciaal. Mooi voorbeeld van hoe je met redelijk typische muziek toch indruk kan maken. En de cast doet het weer naar behoren, zoals altijd in Nakashima's films.

Een paar brute scenes, een paar geniale eye candy momenten en een interessante backstory. Ga deze niet kijken met een pure horror mindset, want dan stelt het niet zoveel voor (buiten enkele momenten), maar verder een heerlijke film waarvan ik van begin tot eind volop van genoten heb.

4.5* en een uitgebreide review

Redelijk leuk, maar toch meer voor de verzamelfan.

Het is duidelijk dat deze film het van de stijl moet hebben, en die staat nog niet helemaal op punt. Wel leuk geklooi met de soundtrack en af en toe aardig gaaf camerawerk. Erg energiek en gewoon "punk", waar Ishii toch mee bekend is geworden.

De motorbendes zijn iets minder boeiend. Ook een beetje een rare verhaalmix van eerst rivaliteit, die daarna een wat politiek getint tintje krijgt, om daarna weer over te slaan in een lekker potje uitzinnig geweld. Moest soms héél even denken aan Wakamatsu, al is Ishii's stijl wel erg anders.

Acteerwerk vond ik aardig slecht, tot op het punt waar het soms wat irriteerde. Verder een wat onafgewerkte indruk, maar die lekkere punk vibe zit er wel al in en houdt de film makkelijk overeind.

Binnenkort Panic in High School nog maar eens kijken. En dan is het hoog tijd dat Ishii weer eens met nieuw werk op de proppen komt.

3.0*

Zo zo.

Zoals met de meeste klassiekers begon ik met relatief beperkte verwachtingen. Die waren na de eerste scene al snel bijgesteld. Ik zag hier eerder al iemand naar Tetsuo verwijzen, dat was eigenlijk ook de eerste link die in mij opkwam. Uiteraard niet geheel op hetzelfde niveau, maar wel véél dichter dan je van een film die 60 jaar ouder is zou verwachten.

Groezelige maar mooie zwart/wit fotografie, met aardig wat visueel geknoei en erg strakke editing. Nu is het ook geen complete verrassing, de 'jaren 20 zijn van de klassieke decennia sowieso wel de specialere (met het Duitse expressionisme en mensen als Eisenstein en Vertov), maar de kwaliteit van uitvoering vond ik hier toch nog een duidelijk trapje hoger.

Andere positief punt is het ontbreken van de vreselijke tekst-pancartes tussendoor. Die vertragen silents doorgaans zo hard dat ik ze meestal niet te harden vind. Narratief is het toch erg beperkt bij deze film, wie twee ogen heeft kan de rode draad er makkelijk genoeg uithalen.

Moeilijker (zoals steeds) vind ik de soundtrack. Ik zag de versie uit 2016, met de Alloy Orchestra. Het is geen geniale soundtrack, maar wel véél beter dan doorgaans het geval bij silents. Het is vaak nog net iets te nadrukkelijk aanwezig en de muziek zelf werkt ook niet compleet organisch met de film samen (de soundtrack creëert nog iets te vaak "hoofdstukken"), maar qua toon en sfeer sluit het wel redelijk naadloos aan.

Maar het is niet de enige soundtrack, en zeker bij een sfeerfilm als deze is de muzikale begeleiding toch cruciaal. Ik las bijvoorbeeld de negatieve kritiek van Legan over de kermisscene. Die kon ik compleet niet plaatsen, tot ik op YouTube even de versie van de George Eastman House opzocht. Dat was echt niet best tijdens die specifieke scene. Met Kinugasa's originele keuzes heeft het allemaal weinig te maken, maar het beïnvloed toch erg sterk de ervaring van een film als deze.

Soit, vond dit een knap werkje, los van het jaartal zelfs. Duurt misschien net iets te lang (mijn versie was 70 minuten) en het tweede deel voelde net iets minder intens aan (of was dat omdat de verrassing er een beetje af was?), maar verder ééntje die je moet gezien hebben.

3.5*

Edit: oh, en voor het eerst geef ik bij een klassieker een hogere score dan Ramon K denk ik. Ik PM Jordy wel even dat de stekker eruit mag.

Erg fijn drama.

De film is op z'n best wanneer het luchtig en fris aanvoelt. De mooie setting, sterke cinematografie, geweldige soundtrack en sterk acteerwerk zorgen ervoor dat het makkelijk wegdromen is bij deze film. Alles is dan ook aanwezig om er een toppertje van te maken, maar toch laat Hayami hier en daar wat belangrijke steekjes vallen.

Zo wordt de film wat te zwaarmoedig wanneer er is moet "verteld" worden. De themas worden nogal direct en gewichtig aangepakt, wat een beetje haaks staat op de rest van de film. Ook de korte speelduur zit de impact een beetje in de weg. Ik hou doorgaans wel van kortere films, maar 70 minuten is net wat te kort om écht onder de huid te kruipen. Zeker ook omdat de kwaliteit niet consistent genoeg is.

Maar verder wel een visitekaartje van Hayami. De film heeft veel moois te bieden en is een makkelijkere aanrader voor iedereen die een soft spot heeft voor Japans drama. Een redelijke frisse uitvoering, erg veel potentieel en een paar geweldige scenes. Het mag nét iets verfijnder over de gehele lengte, en dan komt dat meesterwerkje er nog wel voor Hayami vermoed ik.

3.5*

Hah.

Echt bekend met Flying Lotus ben ik niet, maar keek op basis van een kort stukje trailer en enkele verhalen links en rechts toch wel naar deze film uit. Terecht zo bleek, al is het uiteindelijke resultaat toch net iets minder leuk dat de afzonderlijke onderdelen.

Allicht omdat het allemaal net iets te sketch-matig is, of omdat het qua afwerking toch nét niet sterk genoeg is. De film vangt dat wel op met ruwe originaliteit, maar dan nog vond ik het soms wat gekunsteld overkomen.

Wat misschien nog het meeste tegenviel was dat het als film van een muzikant qua flow en ritme ook wat tekort schoot. Als je dan toch maf en abstract gaat, dan verwacht ik toch een wat strakker gevoel voor ritmiek. De soundtrack leek er echter maar wat bijgehaspeld en afzonderlijke scenes hangen sterk vast aan hun eigen tempo.

Daar tegenover staat een continue stortvloed aan mafkezerij en gortige originaliteit. Infantiel is het zeker, maar vanwege de waterval aan ideeën overstijgt het dat makkelijk. Ik begrijp dan ook niet hoe mensen een film als deze niet afkijken, zelfs al vinden ze er weinig tot niks aan. 't Is echt iets wat je moet gezien hebben om er over mee te kunnen praten.

Iets meer coherentie, wat strakker gemonteerd en een betere ritmiek. En misschien Nishimura's team om de effecten wat op te smukken. Maar laat deze man vooral nog een tweede film maken, want lollig en origineel is het absoluut.

3.5*

Dik de moeite.

Danny Pang toont dat ook hij solo wat te melden heeft. Verhaaltje is zeker niet origineel, maar wordt wel erg leuk uitgewerkt.

Verder is het vooral visueel ware verwennerij. Prachtig kleurgebruik (zelfs de supermarkt ziet er geweldig uit) en mooi camerawerk. Score had iets aanwezig gemogen, verder is het gewoon een lekker vlot en hip tussendoortje.

Dikke 4.0* en een uitgebreide review. Hier kan die Hollywood prut uit Korea niet aan tippen.

Wakamatsu, intrigerend regisseur.

Ook deze film is weer een zeer eigenwijs werkje. De man lijkt redelijk los te staan van bestaande filmconventies. Hij heeft een setje aan themas en ideologieën die hij graag meeneemt in z'n films, maar verder lijkt hij redelijk free-form z'n dingen in elkaar te draaien.

Caterpillar kent een basis in de klassieke Japanse deformities-horror (voor een recente aanrader, probeer Orochi). Maar Wakamatsu mixt het met persoonlijk oorlogsdrama en een (zoals steeds) geladen politieke boodschap.

De situatie van oorlogsheld Kurokawa wordt pijnlijk sterk in beeld gebracht, al levert het af en toe wat trage en moeilijke cinema op. De man kan niet bewegen, is doof en praat niet meer, behalve dan wat oerklanken. In een film over de relatie tussen 2 mensen is dat redelijk taaie stof. Gelukkig mag het acteerwerk geprezen worden, Terajima is sowieso erg sterk en bouwt steeds verder aan een opmerkelijke carriere, maar ook Kawahara doet het ondanks al z'n beperkingen erg sterk.

Verwacht geen al te doorsnee film, Caterpillar is een aparte mix van stijlen geworden, overgoten met Wakamatsu's typische stijl. Ik kan de man best pruimen, al kan ik ook begrijpen dat mensen het wat lastig hebben met z'n films. Maar dit eigenwijze oude mannetje mag voor mij zeker nog een tijdje films blijven maken.

3.5*

Kleine tegenvaller toch wel.

Eindelijk dan eens een Griekse film gezien. Geen idee hoe dit verder in hun cinema kadert, al is Lanthimos waarschijnlijk niet de doorsnee Griekse regisseur. Daarvoor is het dan toch allemaal net iets té vreemd.

Al een hoop namen zien passeren in eerdere reviews, mij deed het nog het meest denken aan Schizopolis, maar dan wel een tandje droger. Haneke begrijp ik ook wel, maar dan eerder omdat het visueel wat weg heeft van de Duits/Oostenrijkse saai/lelijkheid. Visueel toch echt wel flauwtjes.

Maar ook het absurde gegeven vond ik wat simpel. Absurd en droog is het zeker, maar echt verrassend of geniaal is het niet. Verontrustend vond ik het ook absoluut niet, er hangt eerder een luchtig sfeertje, waardoor het nare van bepaalde situaties ook niet echt veel impact krijgt. Het waren net dat soort momenten waar ik eerder wat gelaten naar de film zat te staren.

Er wordt uiteindelijk te weinig met het idee gedaan vond ik. Ondanks dat Lanthimos wel probeert is het iets te saai, te braaf en te makkelijk om écht leuk absurd of écht zwartdroog te zijn. Jammer want dit soort dingen vind ik meestal wel te pruimen. Echt heel slecht is het ook niet, wel wat overroepen.

2.5*

Mooi.

Dit kan Yukisada gewoon erg goed. Menselijk drama, geen grote gebeurtenissen of climaxen maar fijne personages en kleine probleempjes.

De film kent niet echt een hoofdpersonage, de hele groep functioneert als hoofdpersoon terwijl Yukisada langs de aparte individuen blijft springen. Audiovisueel bekend terrein, verzorgd maar weinig spannend dus.

Een mooi slice-of-life dramatje, duidelijk voor de fans, maar die hebben dan wel een mooi brokje cinema vast.

4.0* en een uitgebreide review

Niet geheel mijn ding.

Vind dit soort genrefilms meestal het beste werken als ze zich bij een simpel concept houden. Ik geloof dat Ringu 2 met een soortgelijk probleem te kampen had. The Sylvain Experiments begint met een idee en blijft dat een hele film lang uitdiepen.

Probleem is een beetje dat het nogal een zever idee is. Nu is dat geen al te groot bezwaar bij een horrorfilm, maar door er telkens op terug te komen begint het na een tijd wel te vervelen. Het lijkt alsof de regisseur z'n idee gewoon véél te serieus neemt en er nog wat mee probeert te zeggen ook. Dat gaat mij dan net iets te ver.

Af en toe zitten er wel fijne scenes in, maar halverwege was ik het gepalaver over de doden wel een beetje moe. Jammer, simpeler was in dit geval duidelijk beter geweest.

2.0*

Typische Teruo Ishii.

Ik heb eigenlijk enkel z'n nieuwe werk gezien, maar dat maakt eigenlijk niet zoveel uit. Ook z'n recentere films komen erg gedateerd over, en dat vermoedelijk ook met een beperkter budget. Herkenbaar dus, maar dan iets serieuzer en degelijker neergezet.

Als de naam Rampo verschijnt dan wekt dat meestal wel de interesse. Zijn verhalen vormen vaak toch een goeie basis voor een film. Niet echt volop horror, maar meestal wel duister en luguber. Dat mag je dan ook van deze film verwachten. Echt shockerend of smerig is het niet, wel weird and freaky.

De film wordt goed opgebouwd, het laatste half uur is alleen heel wat uitleggeriger. Ishii lost dat op door wat met kleurfiltertjes te spelen en ervoor te zorgen dat het er visueel mooi blijft uitzien, maar net als de meesten hier zat ook ik niet te wachten op een gedetailleerde uitleg van het mysterie.

Voor de gewone horror fan valt hier allicht niet zoveel te rapen, maar wie graag wat weirdere Japanese cinema kijkt valt er genoeg te genieten. Ishii zal nooit echt een favoriet worden, maar z'n films hebben vaak toch wel iets interessants.

3.0*

Fijn.

Maar wel puur gericht op degelijkheid, al had ik dat ook wel vooraf verwacht. Het is exact waar Takimoto op lijkt te mikken met zijn films. Weinig verrassing, weinig nieuws, maar wel met veel verfijning uitgevoerd. Het is dat het mijn genre niet helemaal is, maar anders had ik dit misdaadmysterie nog wel meer kunnen pruimen vermoed ik.

Een stel degelijke acteurs, visueel erg netjes in beeld gebracht en een plot dat gestaag opbouwt. De twist is dan misschien niet superverrassend, maar werkt gelukkig wel binnen het plotje en het weet de aandacht vast te houden. Verder een films die niet zo héél opvallend is, ook eentje die allicht in herinnering zal samensmelten met een hele hoop anderen.

Ik merk dat dit soort films het best goed blijven doen in Japan. Het is geen niche die compleet overrompeld wordt, maar geregeld zie je toch dit soort films voorbij komen, vaak ook met degelijke budgetten. Het zijn geen films die internationaal ver dragen, maar als je kijkt naar plot en uitvoering dan is daar eigenlijk niet echt een aanwijsbare reden voor. Voer voor de liefhebber dus.

3.5*

Bij herziening nog steeds niks minder dan geniaal.

De perfecte framing van deze film blijft opvallen. Je ziet shots die enigszins abstract en mysterieus lijken, maar bij een bredere blik eigenlijk zeer eenvoudig en logisch zijn. Ishii doet dit een aantal keer en telkens is het overdonderend.

Verder een ijzersterk begin dat zich kan meten met het werk van Ishikawa (tokyo.sora). Het middenstuk kent een zeer klein dipje, maar dan begint de film pas echt. Geweldige soundtrack, perfecte visuals en een mooi en puur thema.

Ishii's beste film, jammer dat hij nog steeds niet deftig op DVD te verkrijgen is. Mijn virtuele reservatie staat in ieder geval al vast.

5.0* en een uitgebreide review

Goed!

Geen idee bij welke bakker die Wakamatsu zijn brood haalde vroeger, maar wat een unieke stijl heeft die vent. Het is niet zozeer dat z'n films echt modern ogen, maar wel een stuk moderner dan je zou verwachten. Maar toch vooral die unieke sfeer die hij weet op te roepen in z'n films.

Visueel inderdaad erg sterk. Beeldformaat werkt daar absoluut aan mee, maar ook sterk camerawerk. Soms wat slordig, zeker bij het zoomen, maar dat zijn slecht een aantal korte stukjes. Score is al even indrukwekkend. Niks om los op te zetten maar het werkt wel erg goed binnen de film. Aardig experimenteel en zeer eigen.

Verhaaltje is ook best boeiend. Volg danuz en MR wel wat het einde betreft. Alleen zakt het in het midden een beetje in. De saga van de overspelige vrouw vond ik niet echt een boeiend stuk.

Second Time Virgin vond ik nog wat sterker, maar ook dit is best een sterke film die nog steeds staat als een huis. En erotisch zou ik het absoluut niet willen noemen. Wel wat naakt te zien, maar van erotiek is er maar weinig sprake.

Wakamatsu is een bijzonder filmer, zoveel is in ieder geval duidelijk. Mag best wat meer aandacht krijgen.

3.5*

Leuk! Alweer!

De typische gore en splatter, maar deze keer in een duidelijke comedy setting. Doet sterk denken aan Battlefield Baseball of Cromartie High, maar dan in het universum van Nishimura.

Effecten zijn nog steeds aardig crappy, maar de regisseurs doen het er dan ook gewoon om. Het geeft hen de ruimte om hun geschifte ideeën op beeld vast te leggen, waardoor het helemaal niet stoort.

Verder leuke cameo van Shimizu, veel geinige zijlijntjes en een paar gevechten om U tegen te zeggen.

Wat mij betreft mogen ze nog even doorgaan met het maken van dit soort filmpjes. Heb alweer zin in Robo-Geisha. Tokyo Gore Police was wellicht iets beter, maar ook hier weer enorm van genoten.

4.0* en een uitgebreide review.

Beter dan ik me herinner.

Maar die eerste keer is ook wel érg lang geleden en toen had ik me toch aan een iets andere film verwacht. Enerzijds omdat VHD toch een film is met enige status, anderzijds vanwege de prachtige character art van Amano. Wie met die hoge verwachten de film ingaat kan wel eens teleurgesteld worden.

Wat die status betreft, achteraf gezien kan ik die wel plaatsen, maar dit is absoluut geen film op niveau van een Angel's Egg of Akira. Daarvoor is het veel te goedkoop en veel te statisch. Maar je ziet wel al erg duidelijk de invloed op een regisseur als Yoshiaki Kawajiri, die eenzelfde sfeer zou najagen, maar dan net iets geraffineerder (al is dat een wat vreemd woord in deze context). Deze VHD is verder ook wel erg gestileerd, dus ondanks de wat goedkope oorsprong weet het toch een erg apart sfeertje neer te zetten.

Wat de character art van Amano betreft, dit is meer het type "the art of not animating" anime. De klassieke 80s stijl, maar dan net iets gestileerder. Shots zijn vaak erg energiek, maar met herhalende animatiepatronen én erg disjointed van elkaar. Het maskeert het gebrek aan budget aardig, maar mooi of indrukwekkend kan je het moeilijk noemen. De character designs zijn dan nog wel leuk, maar niet bepaald niveau Amano.

Verder wel een hoop leuke monsters, met een sfeertje dat me vooral erg sterk aan Castlevania deed denken. De twee worden dan ook regelmatig aan hetzelfde bronmateriaal gelinkt. Maar er zit ook wat Devilman in, vooral als D in de kerkers tussen de verschillende monsters rondloopt. En wie van cameos houdt, één van de Fist of the North Star personages is kort te zien in het dorpje. Zo random als wat, maar beide films komen van dezelfde regisseur (Ashida dan, Macek is volgens mij zo'n IMDb foutje - ze hebben daar een tijdje de Engelse dub directors ook gelist als regisseur).

Misschien komt het omdat ik me de film als érg slecht herinnerde, maar het was best een aardige herziening. De tekortkomingen zijn duidelijk, maar ze worden redelijk inventief opgelost en het sfeertje dat er hangt is lekker droog en stoicijns. Best aan te vatten met de juiste verwachtingen, maar voor de anime liefhebber valt er zeker wat te rapen, zeker wanneer je het iets oudere werk ook weet te waarderen.

3.0*

Wel aardig.

Typisch jaren 80 anime horror werkje. Het mag dan wel over vampieren gaan, dit is toch vooral een demonen verhaal, waarbij de bad guys (Shinmas) voor de meeste cool zorgen. Vier afleveringen is eigenlijk wat te kort voor dit universum, het zal dan ook wel iets beter uit de verf komen voor mensen die de manga gelezen hebben.

Verder is het ook een relatief goedkope bedoening. De animatie wordt echt tot een minimum beperkt, sfeer komt vooral van de art style en de designs. Niet zo heel verwonderlijk natuurlijk, maar dan nog doet deze OAV iets onder voor de bekendere namen in het genre (ik denk aan een 3x3 Eyes).

Maar voor een keertje wel leuk, je bent er zo doorheen en is voldoende sfeer om het interessant te houden. Maar echt memorabel is het niet, daarvoor is het toch net allemaal wat de doorsnee en zijn er betere opties die een soortgelijk verhaal beter brengen. Maar voor de liefhebber ongetwijfeld fijne filler.

2.5*

De eerste 15 minuten houdt Anno het vol, daarna vervalt de film in een puberale parodie.

Niet dat er op zich veel verandert, maar de film werkt gewoon niet. De kunst van een parodie is om ergens toch wat extra kwaliteit in het materiaal te leggen, en het een werkend geheel te maken, zoals een Miike deed in Zebraman bijvoorbeeld.

De kitch in Cutie Honey is soms zeer grappig om zien, en zwaar over-the-top, maar het werkt gewoon niet 90 minuten lang, het is een trucje dat te lang uitgespreid wordt en dat hoe langer hoe meer verwatert. Het laatste half uur is een vermoeiende zit, en verschilt op zich niks van een gemiddelde Power Rangers aflevering.

1.5*, voor het eerste kwartier, dat wel nog zeer grappig was, en enkele schaarse leuke scenes daarna (zoals de spinnenvrouw). Anno moet zich wat mij betreft maar eens dringend bij elkaar rapen.