Opinions

5de keer ... en nog altijd niks.

Volgens mij was dit de laatste "grote" Chaplin films die ik nog moest zien, indien niet maak ik het mezelf wel wijs. Zonder twijfel de slechtste regisseur die ik ken, elke film weer is een martelgang. Nochthans was deze niet al te lang.

Normaal kies ik er niet voor ingekorte versies te kijken, maar gezien Chaplin's track record leek het me hier niet eens zo'n slecht idee. Heb wel even naar de langere versie gezocht maar dat bleek tevergeefs. Achteraf ben ik er niet rouwig om.

Deze film is inderdaad iets minder komisch en iets meer gericht op drama, maar veel maakt het niet. Ik blijf Chaplin's typetje één van de meest onuitstaanbare personages uit de filmgeschiedenis vinden. De humor ligt me helemaal niet, het drama is plat en bestaat voornamelijk uit brede gebaren.

Maar het is toch vaak de soundtrack die mij na verloop van tijd het meest gaat irriteren. Echt geen seconde stilte in deze film. Het blijft maar doortokkelen en schateren zonder één momentje van rust. Om compleet gek van te worden. Verder is het vooral minuutjes aftellen. Ik raak nooit in de film, zie het appeal nergens en kan mij alleen maar irriteren aan zoveel onzin.

0.5*

Nog steeds goed.

Maar het is soms moeilijk om deze film te kijken en niet te denken aan de (betere) meesterwerken die Oshii hierna nog zou maken. Dit is de eerste film waar z'n typische stempel écht tot bloei zou komen, de jaren erna zou hij vooral bijschaven (en met grotere budgetten aan de slag gaan).

Patlabor 1 kan die vergelijken zeker niet doorstaan, maar los daarvan blijft het toch nog steeds een sterke film. Het juk van de OAVs wordt hier definitief afgegooid en Oshii kan eindelijk een film maken. Misschien dat de structuur nog net iets teveel vasthangt aan het oplossen van een criminele zaak, maar verder voelt dit als een volwaardige film.

Design zijn knap, animatie is meer dan solide, audiovisueel sprankelt het af en toe, maar het is zeker niet zo consistent als z'n later werk en de zaak op zich weet toch ook wel te boeien. Gewoon een erg fijne anime klassieker, herziening ervan was nog steeds erg aangenaam.

4.0* en een uitgebreide review

Blijft geniaal.

De eerste film waar Oshii z'n eigen stijltje vindt. Niet dat hij zich hieraan zou vastklampen in al z'n latere werk, maar de films en projecten voor Patlabor waren toch erg random allemaal. Films met een zeer sterke, unieke visie, maar moeilijk te herleiden naar één regisseur.

In Patlabor 2 waagt Oshii zich aan wat direct filosofisch gemijmer, politieke plotlijntjes, plotloze cutscenes en natuurlijk een aantal honden. Visueel blijft het indrukwekkend, opvallend gedetailleerd en mooie, subtiele animatie. Ook de soundtrack is nagenoeg perfect. Voor het eerst vinden Kawai en Oshii elkaar echt, volgens mij ook een reden voor Oshii's typische cutscenes.

Patlabor 2 blijft een geniale film. Heerlijk rustig, sterk verhaal, boeiende filosofie en audiovisueel ijzersterk.

5.0* en een uitgebreide review

De typische Gundam formule.

In de iets oudere Gundam films kan ik het ruimtegebeuren nog wel waarderen. Het is niet uitzonderlijk, maar is er toch bovengemiddelde aandacht naar een zeker realisme uitgegaan. Niet het hele suit gebeuren uiteraard maar wel alles daarrond.

Het is jammer dat er zoveel melodrama rondom zit. Daar valt zeer weinig mee aan te vangen en rekt de film onnodig lang. Enerzijds zorgt het voor een zekere epiek, al helemaal als je de gehele franchise in rekening neemt, maar de uitvoering is zo soapy en plat dat het geen enkel effect heeft.

Qua animatie is het redelijk simpeltjes, de tekenstijl vind ik wel redelijk aangenaam, vooral de technische kant dan. Character design zijn weer wat minder, maar ten minste wel al de core anime look, zeker geen garantie in ietwat oudere animes.

Echt geweldig is het allemaal niet, er zitten wel wat lichtpuntjes in en vanuit historisch oogpunt nog wel enigszins oké, maar wild word ik er niet van.

2.0*

Dubbel.

Gundam is een reeks waar ik nog nooit wat van gezien had, een eenzame aflevering daargelaten. Het is ook een reeks waar amper aan te beginnen valt, ik heb bij Gundam altijd het gevoel dat de reeksen, de spin-offs en reboots zelfs het hele cinematic universe van een Marvel kan overschaduwen. Maar je moet er toch ooit aan beginnen.

Ondanks dat ik wel enig respect heb voor de grootsheid van het universum zit er in dit soort reeksen teveel melodrama wat mij betreft. Erg veel personages die allen aan elkaar gelinkt zijn, veel onderlinge intriges en spanningen. Dat zorgt dat er veel plot afgeraffeld moet worden, niet iets waar ik dan warm voor loop.

Anderzijds merk je ook dat er veel tijd en moeite is gestoken in het hele mecha gebeuren. Toch dé mecha reeks bij uitstek, waarbij erg veel mecha designs als inspiratie gediend hebben voor andere series, films en games. Maar ook het hele space-gebeuren lijkt goed doordacht en erg uitgebreid.

De animatie is ook niet verkeerd. De setting is wat kaaltjes en de character designs zijn niet van de mooiste, maar er beweegt veel en het beweegt met veel gevoel. Dat is dan ook deels hetgeen wat deze film nog wel draaglijk maakt. Dat en wat apartere mech designs, want om eerlijk te zijn vind ik de Gundam mech zelf ook niet meteen de mooiste. De vijandelijke mechs zijn een stuk cooler (maar da's een cliché waar niet alleen Gundam last van heeft).

Twee uur is wat lang, maar gezien alle personages en intriges niet verwonderlijk. Het is vooral een film met twee gezichten. Met soapie aspect kan ik zeer weinig, het mech aspect vind ik best leuk. Wel aardig om eens gezien te hebben en ben ook wel benieuwd hoe andere delen afwijken van deze film. En misschien ook nog eens een chibi film meepikken als het uitkomt.

Geen dramatische introductie zoals dat bij bijv. DBZ het geval was, maar geniaal is het ook zeker niet. Wel respect voor de enorme legacy van de serie.

2.5*

Mooi drama.

Start een beetje moeizaam. Het is allemaal wel leuk om zien. Muziek is erg fijn (met een aantal keer The Streets en Dizzee Rascal), personages zijn lekker "Engels", in het begin zit al meteen een erg sterke scene.

Film schommelt alleen net iets teveel tussen stijlvol biosfilmpje en TV-film. Balanceert vaak net iets teveel op dat lijntje, overschrijdt het ook een paar keer. Jammer, want er zijn genoeg sfeervolle stukjes, en het kijkt allemaal erg goed weg.

Gelukkig weet het einde wel te overtuigen. Muziekgebruik is rotsvast in het laatste half uur. Visueel wat sterker en vooral stabieler, dramatisch werkt het ook. Film eindigt ook perfect.

Geen "realistisch" drama, stevige scheut tragiek. Wie niet van grime houdt (lees hip-hop) kan ook maar beter niet aan deze film beginnen. Maar voor de rest is het toch een film die minstens een keertje te proberen valt. Zeker niet tegengevallen. Mede dankzij het sterke einde 4 kleine *. Had meer ingezeten was het begin wat stabieler geweest, maar al bij al een geslaagd drama.

Kumakiri.

Een aparte regisseur. Hoewel dit een redelijk droog, typisch Japans dramatje is, zitten er links en rechts toch wat details die het allemaal net iets aparter en vreemder maken.

Al moet ik zeggen dat Kumakiri er hier niet het maximale uitpuurt. Visueel had het echt wel wat beter gemogen, het sfeertje is in het algemeen net iets te druilerig, terwijl het uitgangspunt wel boeit. De nogal unieke relatie tussen een voortvluchtige en een half-oude spinster zorgen vooral in het begin voor wat eigenaardige momentjes.

Tempo is goed, acteerwerk ook, het mist de film alleen aan een mooiere afwerking. Kumakiri heeft zekere betere dramas gemaakt. Wie die allemaal gezien heeft, heeft aan deze film nog een leuk maar eerder bescheiden alternatiefje.

3.0*

Fijne Hiroki.

Het begin is vooral heel wat opgewekter dan ik van hem gewend ben. Dat verandert dan wel naar het einde toe, maar opvallend is het zeker. Maakt dat deze film ook wel iets meer neigt naar de tradionelere Japanse dramas, maar Hiroki kan duidelijk z'n plan trekken.

Miyazaki doet het erg goed, in beide aspecten van haar rol, Mukai vond ik iets magerder. Visueel is het wel erg mooi allemaal. Minder mobiel en wat statischer, maar vaak erg mooi kleurwerk en sterk uitgekiende shots.

Z'n beste niveau heeft Hiroki nog niet terug, maar hij toont wel dat hij nog steeds een mooi filmpje in elkaar kan draaien.

4.0* en een uitgebreide review

Njah.

Ik heb nooit wat van Kikaider gezien, wat natuurlijk niet helpt bij een film als deze. Het was vroeger een reeks voor jongere kijkers, deze reboot spreekt nog steeds diezelfde jongetjes van toen aan, maar die zijn uiteraard wel volwassen geworden.

Typisch gevalletje te kinderachtig voor volwassenen, te volwassen voor kinderen dus. Binnen dat gegeven weet Shimoyama er echter toch een best vermakelijke film van te maken, al blijft het toch steeds wat schuren en blijf je je afvragen of Shimoyama niet een duidelijkere keuze had kunnen maken.

Vooral het acteerwerk is echt wel te goedkoop. Geen al te bekende gezichten, en met reden, want erg veel brengen ze er niet van terecht. CG is ook redelijk goedkoop hier en daar, zelfs rekening houdend met het feit dat de look wel wat retro-cheap hoort te zijn.

Maar Shimoyama heeft genoeg genre ervaring om toch nog wat van de film te maken. Die eindscene is bijvoorbeeld wel best wild voor iets wat toch vooral voor jongere kijkers is. Het scifi/actie deel van de film is dan ook best genietbaar, al maakt dat het verder nog steeds geen goeie film natuurlijk.

Wel aardig om een keertje gezien te hebben, maar verwacht je wel aan iets cheesy.

2.5*

Vond het erg mooi.

Zo'n vakantiefilmpje, beetje als Megane. Eentje die je vanuit je luie zetel kan meepikken, terwijl je net op reis bent. De eilandjes daar, mooi zee, veel zon, een rustig en gelaten sfeertje. Speelde zich in de jaren '60 af maar had het evengoed geloofd als dit gewoon zo'n plekje was geweest waar de tijd was blijven stilstaan.

Acteerwerk is goed, vooral de kindjes komen sterk uit de verf, visueel niet erg opvallend maar kundig in het overbrengen van het sfeertje. Soundtrack is vooral bekend terrein en naar het einde toe iets teveel de aandacht op het drama, al houdt Hiroki nog wel een mooie finale over.

Geen grootse film, maar qua timing kwam hij perfect en qua uitvoering valt er weinig op aan te merken. Gewoon lekker languit wegdromen, beetje een voorloper van z'n eigen Love On Sunday.

4.0* en een uitgebreide review

Verrassend hoge score.

Ik vond het allemaal nogal amateuristisch overkomen. Was mij bewust van de kleine cult following die deze film had, maar achteraf is me niet echt duidelijk waarom dat nu net is. 't Is toch een redelijk braaf gebeuren waar niet zoveel spannends in gebeurt en waar de regie absoluut geen enkele factor speelt.

Het oogt erg goedkoop allemaal. Sets en camerawerk zijn echt het bare minimum. Verhaaltje rond voyeurisme is redelijk rechttoe rechtaan, al leeft het naar het einde wel een beetje op. Enthousiast acteerwerk van Keita Ono weet ook nog wat te redden, maar het zijn niet meteen zaken die de film kunnen dragen.

Gelukkig duurt het niet al te lang, maar vond vooral het eerste uur toch aan de saaie kant. Ik ken leukere en gekkere films uit Japan, ook binnen dit genre. De liefhebber kan ik Underwater Love (Onna no Kappa) aanraden.

2.0*

Eens met Dopke.

Miike maakt er een sfeervol yakuza epos van, waar de eerste scene al mooi de sfeer weet te zetten. Niet alleen heeft Miike zichzelf door de jaren heen onsterfelijk gemaakt, maar ook een aantal acteurs zijn in z'n zog bekend geworden.

In Kikoku zijn veel bekende Miike gezichten te zien, en in zo'n Yakuzu film met vele personages is dat ook best handig. Lekker stoere kerels en/of wussies, met als main attraction Riki Takeuchi (vreemd genoeg niet opgenomen in de rollen hier). Wat een geweldige uitstraling heeft die vent toch.

Verder een basic yakuza verhaal, waar er niet te veel gepraat wordt, en eerder gehandeld. Mag ik wel. Paar erg mooie scenes ook (de shoot-outs, beginscene) maar algemeen weer iets te droog. Wel een opvallende soundtrack deze keer, heb ik hem verder nog niet te veel op kunnen betrappen. Typisch Miike, zonder de over-the-top weirdness, maar nog steeds erg boeiend.

3.5*

Zeze.

Ondertussen zie je zijn naam hier en daar wat meer opduiken, volgens mij iemand wiens werk in de komende jaren/decennia wel aan herwaardering toe is. Moet zeggen dat ik er zelf nog niet zo heel veel gezien heb, maar ze zijn dan ook niet zo eenvoudig te vinden.

Deze wel, dus maar snel meegepikt. Op zich geen verkeerde film, qua themas doet het wat aan Wakamatsu denken, de stijl is meer modern Japans indie. De opzet is best apart, de mix van politiek en sumo zie je niet zo héél vaak terug in film, anderzijds is het uiteindelijk toch vooral een drama dat door de politieke insteek gedreven wordt.

Acteerwerk is goed en de stijl van Zeze geeft de film ook wel iets extras. Dat verliest hij jammer genoeg weer door de speelduur, die toch echt wel te ruim is voor een drama van dit kaliber. Laatste uur begon het dan ook wat te slepen allemaal, dat krijg je dan als je niet 100% in een film zit die z'n scenes graag tot in het puntje uitrekt.

Zeker geen slecht werk, maar iets korter was fijn geweest.

3.0*

Toch het laatste segment niet helemaal overeenstemmen met "bedoeld voor het jongere publiek". Hoewel ze daar in Japan natuurlijk best wel wat gewoon zijn.

Inderdaad niet al te best, maar aangezien het minieme budget eigenlijk best knap dat Miike toch nog acteurs als Naoto Takenaka, Endo en Osugi voor de camera krijgt. Altijd leuk hen aan het werk te zien.

Verder zijn vooral de eerste twee filmpjes karig, het tweede is eigenlijk niet om aan te zien. Eerste deel van dat filmpje is dan ook nog bedoeld om te kijken met een 3D brilletje blijkbaar

Derde film daarentegen was wel leuk om te volgen. Zag er ook wat beter uit, ook wat completer als film.

Vooral voor het derde filmpje (wat meteen ook het langste duurde) een 1.5*. De rest is inderdaad leuk voor mensen die alles van Miike een keer gezien wensen te hebben, maar verder absoluut niet aan te raden. Of je moest een onweerstaanbare interesse hebben in de Japanse geschiedenis.

Genieten.

Het zal eeuwig zo blijven denk ik, maar het eerste half uur is soms wat aarzelend. Eens op weg bloeit de film compleet open en blijft het magisch tot het eind. Het meest nog wel in het laatste half uur, als alle dramatische spanning weg is en Kitano zich vol kan richting op z'n idiote spelletje en rustgevende kampeertrip.

Geweldig leuke road-movie. Kikujiro is de perfecte antiheld, z'n entourage maakt hem alleen maar sterker. Veel memorabele momenten, sterk drama tussendoor en vooral veel lol en plezier.

Wellicht één van Kitano's meest toegankelijke films, maar zeker daarom geen mindere. Daarnaast ook een film die zeker niet aan kracht inboet bij meerdere kijkbeurten.

4.5* en een uitgebreide review

Onbekend Sono tussendoortje.

Zo oogt de film ook wel, meteen het grootste minpunt. Het is best lelijk geschoten. Brakke DV beelden en een wild wiebelende cameraman. Kenmerkend voor de kleinere films uit de beginjaren van het nieuwe millennium, mooier wordt het er met de Jaren ook niet op.

Maar qua drama best leuk. De film draait rond een clubje ballonfans die elkaar na 5 jaar eindelijk weer tegenkomen. De reunie heeft echter een zwart randje, aangezien het weerzien komt door de dood van de aanstichter van de club.

Nogal wat klassieke Japanse jongerentaferelen. Wat hangen, veel bellen, beetje drinken en vooral veel in groep doen. Sono springt wat heen en weer in de tijd en diept wat relaties uit tussen verschillende leden van het clubje, veel verder reikt de ambitie van deze film ook niet.

Na afloop blijkt het allemaal best goed gewerkt te hebben. De ietwat gekke soundtrack keuze is typisch Sono (volgens mij Griekse muziek?), verder een heel braaf, kalm en doorsnee filmpje voor zijn doen. Maar best leuk voor de liefhebbers, zeker als ze ook Japanse dramas kunnen waarderen.

3.0*

Typische "in between film". Innoverend en fresh voor de Hollywoodfan, zwak en inspiratieloos voor diegenen die enigszins vertrouwd zijn met het basismateriaal.

Tarantino probeert veel, maar slaagt nergens in.
* Subtiele en stijlvol in beeld gebracht einde in de sneeuw ? Kitano doet met 1 stillshot 10 keer beter dan de hele scene.
* Indrukwekkende gevechten ? Nu ja, de film kwam in België samen uit met Hero, geen vergelijk.
* Editing en beeldcompositie? Acteurs zijn zo onbekwaam dat alles is dan maar in stukken gescheurd is om dit tot maar te verbloemen. Je kan zo de redenering achter menig camerashot achterhalen.
* Goede acteerprestaties ? Geile tieners hebben waarschijnlijk genoten, maar Thurman slaagt er niet in overtuigend over te komen met een zwaard, laat staan haar kennis van de Japanse taal. Nog harder gelachen met Liu als hoofd van de yakuza. Hopelijk komt ze geen yakuza bende uit een Miike film tegen.
* B-film potential : Ga Versus kijken. Veel geiniger, veel origineler, veel meer fun.

Het lichtpunt ? Go Go (sorry, naam ontsnapt me momenteel). De enige die er in slaagde ietwat gemeen over te komen. En dan moet ze nog op zo'n idiote manier sterven.

Schoenmaker, blijf bij je leest.

Stukje beter dan het eerste deel, zoals een beetje te verwachten was.

Het goeie: Weg met het merendeel van de Oosterse invloeden, aanvaardbare cinematografie, leuk gevecht tussen Elle en B, heerlijke openingsscene en één leuke one-liner : Guess that makes him a liar then, don't it..

Het negatieve: muzikale wansmaak, dooie en lang uitgerekte dialogen, godsgruwelijke scene in China, triest drama, Uma Thurman die zich als vechtmachine keer op keer belachelijk maakt en dat totaal fout trailertrash personage.

Ik zie het echt niet ... het tempo is wat trager, Quentin neemt wat minder hooi op z'n vork/houdt zich wat meer bezig met de dingen waar hij goed in is, maar verder is deze film een zowel emotionele als artistieke leegte. Meer dan 1.5* krijg ik hier niet aan kwijt.

Over die Elle spoiler, mijn timing zegt dat het welgeteld 1 minuut en 26 seconden duurt vooraleer je weet dat zij zal sterven. Stevige spoiler is me dat dus.

Fijn.

Vooral omdat het visueel wel goedzit met deze film. Dit soort scifi moet het hebben van sfeer + tech design, als je dan niet zoveel budget hebt kan het resultaat wel eens tegenvallen. Maar Gomez heeft dat deel duidelijk onder de knie.

De bots zien er erg cool uit, vooral dan de main ones. Maar ook de simpele tech-pimp die Kirby krijgt is gewoon erg effectief. Daarnaast weet hij ook het meeste uit de setting te halen. Het bos, de bunker en het verlaten complex op het einde zijn allen erg sfeervol.

Kill Command is geen grootse film, het is een B-film in hart en nieren. Simpel verhaaltje, simpel verloop, maar met veel liefde vormgegeven. De referenties naar zaken als Terminator of Transformers slaan wat mij betreft dan ook nergens ook, denk meer richting Death Machine ofzo, maar dan wat moderner.

Net zoals horror heeft scifi vaak te lijden onder lage scores, waardoor het erg lastig is de pareltjes eruit te vissen. Wat mij betreft kan de scifi liefhebber zich best amuseren met deze film, vond het een fijne verrassing.

3.5*

Valt nog best mee.

Het idee is wel grappig, al is het moeilijk serieus te nemen. Voor de grap wordt er een geest van het internet besteld, blijkt het allemaal toch echt te zijn. De motivaties van de geest zijn verder een beetje warrig, veel meer dan een aardig concept was er duidelijk ook niet.

Acteerwerk is matig, de effecten ook niet altijd even goed. Toch valt het visueel nog wel mee door het slim gebruiken van wat filtertjes. Spannend, goor of eng wordt het niet, al zit er wel een sfeervolle scene in met een aansteker.

Simpel genrefilmpje dus. Niks wat je nog niet eerder gezien hebt, buiten een leuk idee heeft deze film niet zoveel te bieden en wie in een filmdip zit moet hier vooral niet teveel hoop op vestigen. Redelijke filler.

2.0*

Sterk.

Al vond ik de aanloop te lang duren. Op zich begrijp ik Wheatley's trucje wel, doet wat denken aan Audition maar dan met meer genrehopping, maar het eerste half uur is toch net iets te saai. Acteerwerk wel goed, visueel valt er alleen dan nog niet veel te beleven.

Het middenstuk is boeiender maar de vraag blijft waar de horror stempel bij deze film vandaan komt. Die wordt nogal wonderlijk geöpenbaard is het laatste deel, waar Wheatley volledig los gaat. Een geweldig stukje film, érg sterk qua soundtrack (meende ook één nummer te herkennen, als iemand een soundtrack listing heeft?) en geweldig sfeervol.

Daarmee is mij het hele lange begin wel duidelijk, maar steekt het te sterk af tegen het einde, waardoor het toch wat als een gemiste kans aanvoelt. Wheatley komt vooral sterk uit de hoek met het horrorgedeelte, de rest is goed maar niet opvallend genoeg.

Maar een filmpje dat wel even blijft hangen, mede door het creepy en mysterieuze einde.

3.5*

Makkelijke kost.

Onbegrijpelijk dat er hierboven onduidelijk blijft te zijn over de luchtigheid van deze film. De kern mag dan een misdaadverhaaltje zijn, het is toch écht niet te missen dat het allemaal met een dikke knipoog gebracht wordt. Daar heb je zélfs Pegg's personage niet voor nodig, al is hij natuurlijk wel de uitschieter.

Verder wat geknoei met het narratief om het wat interessanter te maken. Niks mis mee, anders wordt het wel érg flauw allemaal. Mooie omgeving, zomers sfeertje en wat luxe hier en daar doen de film ook best goed, het zijn kleine dingetjes die het gewoon wat verteerbaarder maken.

Grootse cinema is dit zeker niet, wél erg leuke. Je hoeft er verder niet teveel bij na te denken of bij op te letten, gewoon een beetje grijnzen wanneer alles in de soep loopt en het bloed over het scherm spat tegen een azuurblauwe achtergrond. Soms hoeft het echt niet veel meer te zijn.

3.5*

Zeer matig.

De kern van het hele Saw gebeuren (make your choice) met de opzet van een Friday the 13th filmpje. Even roeren, nog wat kutjongeren erbij en de volgende horror film is alweer af.

Gore blijft goed verborgen, de spanning is er eigenlijk bitterweinig. Het is wel aardig donker en een beetje sfeervol. Dat is dan ook het enige waar de film op weet te steunen.

De hele histerie deed mij niks, ook het basisgegeven komt eigenlijk helemaal niet uit de verf.

Zelfs als tussendoortje redelijk povertjes, er is genoeg beter horrorwerk te vinden.

1.5*

Beetje te droog.

Een wat mindere Statham vond ik. Kom allicht wel een beetje door die 80s look, sowieso m'n ding niet maar had ook de indruk dat het maar half doorgedreven was. Kledij, autos en dergelijke zijn duidelijk 80s, maar de film straalt toch een moderner sfeertje uit. Beetje vis noch vlees daardoor.

Verder een wat drukke mix van verschillende locaties, een zogenaamd waargebeurde achtergrond, stoer-acterende personages en een romance die eigenlijk gewoon niet in deze film past. Het is alsof er een lijstje is afgevinkt met zaken die volgens de makers in een films als deze "horen".

Echt slecht is het ook weer niet. De actiescenes zijn redelijk en ondanks dat de speelduur iets te lang is vlot de film wel. Saai werd het nergens, maar echt enerverend wilde het ook nooit worden. Doorsnee dus.

2.5*

Matige Winterbottom.

De eerste keer dat hij zich een beetje verslikt. Niet dat het een hele slechte film geworden is, maar het sprankelt niet bepaald en het scherpe randje waarvoor Winterbottom toch bekend staat is enkel in verwaterde vorm aanwezig.

Gelukkig is er Casey Affleck, hij weet toch nog wat van de film te maken. Alba en Hudson vallen te zwak uit om er echt een boeiende driehoek van te maken. Rest Affleck's plannetje om omgeschonden uit de hele situatie te komen. Het boeit, maar toch zakt de film geregeld in.

Visueel aan de saaie kant, de "harde" scenes zijn dat absoluut niet en de setting biedt ook niet veel meerwaarde. Gelukkig leeft het op het einde nog op, al is die CG explosie daar helemaal niet op z'n plaats. Opmerkelijke (en verkeerde) keuze.

Niet zo verwonderlijk na het zien van deze film dat Winterbottom uit de spotlight verdwenen is, hoewel hij blijkbaar nog steeds veel films maakt.

2.5*

Dubbel.

De film heeft vooral een véél te lange aanloop nodig. Hierdoor wordt vooral het middelste gedeelte van de film een aardig saaie bedoening. Beetje loze plottwistjes en een gebrek aan progressie zorgen ervoor dat je begint te hopen dat het maar snel gedaan is.

Acteerwerk over het algemeen ook wat tegenvallend. McConaughey kon niet overtuigen en mist charisma voor deze rol, Hirsch blijkt ook erg beperkt te zijn. Kon wel lachen om Church, hij redt zowat de gehele film.

Los van de laatste scene dan. Het stuk ervoor met de KFC mocht dan nog genant zijn, het stukje Ex-Drummer daarna was heel wat beter. Jammer dat het een gevalletje twe weinig, te laat was.

Op zich wel aardig om een keertje gezien te hebben. Tempo en toon zijn best origineel, maar de film mist vaart, of in ieder geval genoeg hints om het gestoord te houden. Nu is het vooral wachten tot de laatste 10 minuten en daarvoor duurt de film gewoon iets te lang. Wel een moedige poging van Friedkin, maar had beter gemoeten.

2,5*

Beter dan verwacht.

Maar echt goed is het natuurlijk niet. De effecten zijn erg goedkoop, het acteerwerk is zwaar ondermaats en de film slaat echt helemaal nergens op. Maar nét daar weet de film handig mee om te gaan, door vol voor de onzin te gaan, 85 minuten lang.

De opzet van deze film is ridicuul, maar daar gaan de makers gewoon lekker mee aan de haal. De ideetjes blijven ook tot op het einde vers, het gevaar bij dit soort films is toch dat het rond halverwege begint in te zakken. Net dan doet Chiodo hier nog een schepje bovenop.

Meermaals kunnen grinniken en vaak met smakelijke zin gekeken naar de onzin die hier geserveerd werd. Had er vooraf niet veel van verwacht, dit soort films zijn vaak toch leuker op papier dan in realiteit, maar deze heeft z'n cultstatus dubbel en dik verdiend. Al moet de humor je wel liggen en moet je doorheen wat mindere elementen heen kunnen kijken.

3.0*

Leuk.

Een gekke cover en Thaise comedy, ik had me al ingesteld op moordende tattoos. Er bestaat ook echt zo'n film, maar blijkbaar niet deze. Uiteindelijk gewoon een vlot actie/killer filmpje.

Sippapak is wel een toffe kerel, maakt erg vlotte filmpjes. In Killer Tattoo experimenteert hij nog een beetje links en rechts. Levert wat toffe ideetjes op, maar niet alles is even geslaagd. Acteerwerk soms een beetje lauw en ook de humor komt niet altijd even goed uit de verf.

De actie is al wat leuker, visueel ook dikwijls wel de moeite. Beetje hip/vlot gedoe, maar wel fijn gedaan. Echt geniaal wordt het niet, voelt ook wat aan als een Pang Bros-lite (Bangkok Dangerous), maar voor een vermakelijk filmpje best te doen. Had wel een goed kwartiertje afgekund.

3.0*

Degelijk.

Het leuke aan deze oudere Kubrick is dat hij weinig pretendeert. Een eenvoudig verhaaltje, lekker korte speelduur en soms fijn in beeld gebracht.

Echt mooi wordt het niet, maar Kubrick's geëxperimenteer levert af en toe een aardig plaatje op. In zo'n boksscene komt hij duidelijk te kort, ook het gevecht op het einde is niet veel soeps, maar de achtervolging en droom waren wel geinige tussendoortjes.

Vlotte film verder, als zou je dat niet echt aan de acteurs aflezen. Erg stijf en plat. Minste deel vond ik trouwens, blijkbaar in tegenstelling tot velen, het einde tussen de poppen. Wat een enorm belabberd gevecht was dat. Geknoei en geklungel dat ook nog eens aardig lang bleef doorgaan

Het idiote happy end had verder ook niet gehoeven al zat ik nu ook weer niet zo diep in de film dat het me veel uitmaakte hoe het eindigde.

Leuk om een keertje te zien. Film is vlot, zitten af en toe leuke experimentjes in en het is vooral allemaal redelijk eenvoudig gehouden.

2.0*

Zit trouwens even naar de poster te kijken, erg gelijkend zijn de afgebeelde personen niet ...

Niet te begrijpen dat er mensen zijn die dit ook maar een tikkeltje serieus kunnen nemen. Al vanaf de eerste minuten is deze film zo over-the-top dat je bij deze film toch echt niet moet komen aanzetten met ongeloofwaardige personages.

Soit, ik vind dit best leuke humor. Niet subtiel, best fout en met dikke vette knipogen, maar af en toe mag dat best, zeker wanneer er meermaals grof buiten de lijntjes gekleurd wordt. Dikwijls een zeer leuke wisselwerking tussen shots/muziek, extreem foute poëtische momenten en loze dialogen (en als Tarantino het doet is het wel meesterlijk ?) maken van dit filmpje 90 minuten lang zeer leuk entertainment.

Niks meesterlijks, gewoon zeer geinig. Mijn 4* blijven dan ook staan.