Opinions

Vakantie actiefilmpje.

Rare film van Lam, niet zo heel vreemd dat hij daarna eigenlijk niet echt meer gemaakt heeft (Triangle dan even buiten beschouwing gelaten). Echt zo'n niks aan de hand filmpje dat meteen in de rekken van een videotheek gepropt kan worden.

Beetje star power om mensen aan te trekken, maar veel heeft het verder niet om het lijf. Alhoewel, toch twee leuke actiescenes. Het gevecht met Yam is grappig, de achtervolging op het water ook best leuk. Maar verder geen al te beste humor, een overdosis luchtigheid en vooral een vluchtige indruk nalatend.

Wel grappig om een jonge Chapman To aan het werk te zien, die heeft volgens mij nog geen vijf dagen vakantie gehad in de laatste 15 jaar. Maar Lam heeft ze toch al beter gemaakt. Op zich wel een vlot niks aan de hand filmpje dit, maar meer is het zeker niet.

2.0*

Geweldige Yuen!

Woo-ping Yuen heeft een aantal brakke actiefilms op z'n naam staan, maar films als deze verklaren z'n status van ongeëvenaard actiechoreograaf.

Hoewel de film verder een typisch Shaw Bros product is (settings, kostuums, verhaaltje) weet Yuen er heel wat originele elementen in te stoppen.

Die vete tussen twee kampen (met een felle erfgrens) ken ik al van een eerdere Shaw Bros film. Leuk is dat het deze keer om magiers gaat (of oplichters, wat je wil). Dat brengt heel wat meer dan simpel geschop en zwaardgekletter.

Het begint redelijk kalmpjes maar het tweede deel van de film is volop genieten. Vanaf het gevecht met de "kleine" prins (hilarisch) kan de film echt niet meer stuk. De hele "sorcerer" test is gewoon super. Verrassend leuke humor ook (dat visje, ook die rooie stick figure ).

Yuen laat zien wat hij waard is in deze film. De gehele opzet is misschien niet super maar de uitwerking, de creatieve gevechten en de humor maken van deze film een klein meesterwerkje voor de wat oudere martial arts fan.

3.5*

Redelijk.

Met Lam Suet en Simon Yam wordt een filmpje als dit bijna automatisch vermakelijk. Al is het wel erg lastig opboksen tegen de PTU legacy van To. Lijkt mij dat deze films een soort van spin-off zijn (ook niet voor niks uitgebracht via Milkyway), maar het niveau van PTU halen ze (uiteraard) nergens.

Verder een simpel filmpje, al vond ik het gevecht bij de kerk op het einde wel boeiend. Komt toch iets meer bij kijken dan simpelweg in het rond schieten, het teamwerk komt daar goed naar voren. VIsueel een beetje karig en ook de soundtrack toont sporen van een zeer beperkt budget, maar vervelend wordt het nergens.

Law lijkt me vooral een erg consistent regisseur. Nu 3 films van gezien en dit is de derde drie sterren. Echt veel groei lijkt er niet in te zitten, maar toch doet hij aardige dingen met beperkte middelen.

3.0*

Niet al te best.

Vooral warrig en wazig. Geen idee wat Hark en Yim hier nu mee voor ogen hadden. De twee aparte verhalen zijn op zich niet verkeerd maar de combinatie slaat eigenlijk nergens op. Voor een vlotte film over een Chess Master is het geheel te serieus, voor een serieuze film zit er teveel onzin in.

Visueel ook niet Hark's beste werk, acteerwerk is zeker niet wat het moet zijn. Vroege rol van Ka-Fai, die niet echt weet te overtuigen. Moet wel zeggen dat de film blijft boeien, al is het maar omdat het een groot vraagteken blijft waar de film nu eigenlijk naartoe wil.

Iets voor Hark completisten dit, verder ook zeer moeilijk te plaatsen binnen de man z'n oeuvre. Interessant curiosum dus, maar meer is het niet.

1.5*

Leuk.

Deed me wel denken aan wat andere films, om de één of andere reden aan Jing Wong's eerste, verder ook wat aan Peking Opera Blues. Zal wel wat met de setting en de misverstanden te maken hebben.

Chan doet het in ieder geval leuk, maar wordt vooral ook bijgestaan door een aardige cast. Vooral de toevoeging van Ng is goed te pruimen. Ook Chan's second hand vind ik meestal fijn in bijrolletjes. Het gehele misverstanden gedoe kan ik meestal niet zo hebben, al vind ik het hier nog redelijk goed meevallen.

De martial arts is redelijk beperkt, al is het eindgevecht wel meteen een schot in de roos. Prachtig georchestreerd, camera werk is perfect en goed uitgedacht. Zo eentje had er halverwege de film nog wel mogen inzitten.

Vermaakt in ieder geval meer dan voldoende, vlot en leuk filmpje, al duurt het dan wel net iets te lang allemaal. Apart trouwens dat de film al zoveel stemmen heeft, zeer toevallig op uitgekomen en had er daarvoor echt nog nooit van gehoord.

3.0*

Sterke Hiroki weer.

Was alweer een tijdje geleden, maar Hiroki is het zeker nog niet verleerd. Sterke personages, mooie vormgeving en apart maar geloofwaardig. Ditmaal laat hij zich verleiden om een koppel te volgen, al blijft het vrouwelijke hoofdpersonage typisch Hiroki materiaal.

Erg sterk geacteerd (verrassende rol van Suzuki), intrigerend en leuke take op het Yakuza gebeuren. Hij mag dan wel verschillende genres uitproberen, Hiroki blijft Hiroki. Film is aan de lange kant, maar verveelt eigenlijk geen seconde. Deed me af en toe een beetje aan Villain (Akunin) denken, maar denk ik deze film toch iets beter vind.

4.0* en een uitgebreide review

Taai.

Op zich zit er zeker potentieel in deze film. Nogal abstract, niemendallig en soms lastig door te komen zonder enige vorm van échte verhaallijn, maar Sono gaat bij momenten mooi aan de slag met beeld en geluid. Kleurspel is zeker opvallend, maar vooral de klankband weet te intrigeren.

Misschien een beetje lomp, maar de scenes waar Keiko telt waren erg hypnotiserend. Zoals de meeste mensen die een eindje luidop moeten tellen komt er een zeker ritme in de uitspraak van Keiko. Gecombineerd met de Japanse taal levert dat een zeer aangenaam iets op.

Enige jammere is dat deze film duidelijk te vroeg kwam voor Sono. Om dit te doen slagen wil ik toch echt meer afwerking. 4:3, matige beeldkwaliteit en niet altijd even zuiver. Het zorgt ervoor dat de sfeer af en toe wat verloedert, wat het hele concept weer naar achteren duwt. Anderzijds is dit duidelijk een film van een jonge regisseur die 100% z'n eigen ding wil doen, een film die Sono niet snel meer zal maken vermoed ik.

Op zich wel leuk een keer gezien te hebben. Alles draait om tijd in deze film, maar veel schiet je daar achteraf niet mee op. Wat rest is wat gestileerd geklooi dat vanwege het budget (en Sono's kunde misschien) niet altijd even goed werkt.

2.0*

Wat een heerlijk relaxe film. Een welgekomen verrassing.

Het gevangenisleven zoals het nog niet getoond werd in films. In plaats van al dat ruwe "drop your soap" gelul, krijg je hier het tegenovergestelde. Soort van utopiesamenleving, weliswaar bestaande uit een kluwen van de meest waanzinnige regeltjes, maar het blijkt te werken.

Doing Time is een zeer kalme, rustige en poëtische film, waar veel belang geschonken wordt aan "the little things". Wat zich uiteraard vertaalt naar eten ... kreeg ik tijdens deze film trek in vanalles en nog wat . De shots zijn algemeen redelijk statisch, maar mooi, en af en toe afgewisseld met zeer snel en strak editwerk. Perfect in lijn met de rest van de film, al kan de regisseur soms niet bedwingen. Doorheen de film steken enkele magistraal mooie shots, dikwijls een beetje nutteloos, maar o zo mooi en effectief. Vooral het overvliegende vliegtuig was verbluffend.

Verder zit er een hele droge laag humor in de film. Beetje verscholen soms, maar ze is er wel, wat de film ook luchtig om kijken maakt. Dit is geen zware filosofische hap, of donkere depressieve jailflick. Eén maal om de twee maand mogen de gevangenen zelfs volop snoepen en film kijken. Je krijgt dan ook korte stukjes uit Kitano's Kids Return te zien. Ze hebben daar dus best nog goeie smaak ook.

Aanrader dus, met een paar "maar"s. Niet voor mensen die een mooi afgerond verhaal verwachten, of die uberhaupt een verhaal wensen te zien. De film draait rond het leven en de regels in de gevangenis. That's it, end of story. Dikke 4*

Apart.

Filmaanhangsel van een TV reeks, dat voorspelt meestal niet veel goeds. Maar Tsutsumi weet er zeker wat van te maken. Nu heb ik de reeks zelf nooit gezien dus misschien is het gewoon daar een voortzetting van, maar dan is het een best weird ding om op TV uitgezonden te worden.

Keizoku volgt een politiebende die zich bezighoudt met het ontrafelen van mysteries. Japan houdt wel van dit soort setups, als ik Wikipedia mag geloven komt dat ook vooral door deze TV reeks. Maar wie denkt een gewoon mysterie voorgeschoteld te krijgen heeft het mis. Tsutsumi mengt het met een stevige dosis humor en arthouse wat een best surreëel, soms zelfs absurd effect heeft.

Heel gedoseerd of subtiel is het allemaal niet en soms werkt de film zichzelf ook wel een beetje tegen, maar leuk en amusant is het zeker. Maffe bedoening, jammer dat de latere films van Tsutsumi niet zo makkelijk meer verkrijgbaar zijn, toch iemand die vaak met iets leuks en eigens komt aanzetten.

Dikke 3.5*

Heerlijke film.

Je komt ze niet vaak tegen, films die zich compleet verliezen in hun eigen weirdness, maar nog steeds geweldig werken. Deze is er zo eentje. Het einde gaat echt nergens meer over, vertikt het ook om het uur daarvoor tot een zeker eindpunt te brengen, maar daar draait het ook niet om.

Getting Wild With Our Monkey bevat een lijstje weirdness om trots op te zijn. Het komt vaak nogal random over maar de uitwerking is sterk en het geheel is vooral erg grappig. Visueel ook erg cool trouwens. Sterke editing, mooie (maar ruige) beelden. Reken daarbij het uitstekende acteerwerk van Nagase (hoe cool is die kerel) en je hebt een klein juweeltje.

De eindscene staat bijna volledig los van de rest van de film, maar is daarom niet minder geniaal. Het gaat hier veel meer om de beleving dan om een coherent geheel, en daar slaagt de film erg goed in. Dikke aanrader voor wie een komisch Japans punk-filmpje wil.

4.5* en een uitgebreide review

Weer een leuke van Uchida.

HIj is dan misschien niet de meest grootse regisseur, maar hij weet toch vaak interessante dingen neer te zetten. Ook deze Love and Other Cults volgt weer z'n eigen weggetje. Met bekende elementen uit soortgelijke, kleinere, Japanse producties, maar toch op eigenwijze manier uitgewerkt.

In z'n simpelste vorm een verhaal over een jongen die op het verkeerde meisje verliefd wordt. Het meisje in kwestie krijgt alleen aardig wat te verduren. In de steek gelaten daar haar moeder, opgevoed in een secte, bij de verkeerde vrienden terecht gekomen ... het zit haar niet meteen mee.

Visueel is het oké. Uchida heeft duidelijk een zeer beperkt budget en weet er zich wel mee te redden, maar visuele pareltjes hoef je zeker niet te verwachten. Soundtrack is verder oké maar niet zo opvallend of bijzonder. Acteerwerk is wel goed, al is het wel aan de luchtige kant. Verwacht dan ook zeker geen zwaar drama, de film werd duidelijk met een knipoog gemaakt.

Uchida kan je misschien zien als een wat minder getalendeerde Sono. Hij maakt zeker geen slechte films, maar meestal nét niet sterk genoeg voor een echte hoge score. Zo ook deze Love and Other Cults.

3.5*

Degelijke Fukasaku.

Fukasaku haalt z'n dik aangezette stijltje weer boven, wat zowel voor als tegen de film werkt. Wie niet al te veel heeft met manga-achtige Japanse film hoeft zich in ieder geval niet teveel illusies te maken wat dit filmpje betreft.

Takenaka in een lijvige rol, dat maakt het sowieso al een beetje leuker, geeft tegelijkertijd ook aan wat voor film je mag verwachten. Het drama dat erin zit is niet veel soeps en verzuipt in de luchtigere toon. Soms wat knullig, maar dat hoort vreemd genoeg ook wel een beetje bij het stijltje.

Soms iets teveel een toeristische promotiefilm (want we zitten in Maleisië), anderzijds is het best leuk een keertje van decor te wisselen. Visueel knalt Fukasaku er een aangenaam warm/geel filtertje overheen, de soundtrack borduurt vooral voort of Japanse pop/rock. Het voldoet, maar is verder niet bepaald overdonderend.

Gewoon een leuk, luchtig en braaf filmpje. Ligt licht op de maag en kent een paar geinige, memorabele momentjes, maar het voelt toch vooral aan als een tussendoortje.

3.0*

Vond het toch best goed.

Heb soms wel spijt dat ik Miike's films niet in volgorde heb kunnen kijken. Met een film als deze in het achterhoofd is het toch leuker naar een Crows Zero kijken. Al vind ik die vergelijking niet helemaal fair, The Way To Fight is meer een mix tussen Crows en Young Thugs.

De gangfights en mini-yakuzas zijn duidelijk herkenbaar, maar er zit ook een stevige brok opgroeicinema in deze film. Het mag dan allemaal wat lang duren, Miike maakt er een vermakelijk en sfeervol geheel van.

Met deze keer ook weer een typisch Miike einde, waar hij zich nog even laat gaan. Niet overdreven gek maar prettig gestoord is het zeker wel. Verder aardig acteerwerk en bij momenten ook fijn geschoten scenes.

Het is zeker niet Miike's grootste of meest memorabele film, maar zoals vaak herken je al veel elementen die later beter en vlotter uitgewerkt zouden worden. Voor fans zeker de moeite.

3.5*

Iets minder dan z'n voorganger.

Al is de hand van Omori wel herkenbaar. Aparte, ongezellige personages, vreemde handelingen en een rauw verloop. Gooi er nog wat taboetjes tussen en je hebt weer een alles behalve vrolijke film.

Toch duurt het pas tot het laatste half uur alvorens het er volledig uitkomt. De intro en de lange rit daarna zijn niet duister genoeg. De film mist de erbarmelijke en deprimerende setting van z'n voorganger, Omori laat zelfs geregeld de zon schijnen! En hoewel het uiteraard geen Kikujiro geworden is, vond ik dat toch wat afdoen aan de sfeer.

Acteerwerk is wel weer goed, camerawerk het eerste anderhalf uur wat makjes, het laatste half uur (eigenlijk alles na de prachtige keyscene in de gevangenis) wél op niveau. Mooie, gevoelige soundtrack en intrigerende personages. Het is jammer dat de film iets te lang duurt en/of het begin niet wat snediger en pijnlijker gemaakt is, dan had er absoluut meer ingezeten.

Maar Omori is absoluut een regisseur om meer van te zien, iemand die ongemakkelijke en harde dramas maakt, zonder daarin echt op de rem te staan.

Dikke 3.5*

Onder het motto "look ma, no wires" lijken de Thais weer wat punch in het martial arts genre te willen gooien.

Born to Fight slaagt daar redelijk goed in, alleen zit die Rambo mix niet geheel lekker. Een verhaal is er niet, actie wel. Geen opgepompte glimmende ventjes die niet veel meer doen dan met geweertjes naar elkaar schieten (al is er jammer genoeg wel iets te veel van dat in deze film), maar mooie, harde actiescenes.

Geen handklapdansjes of ballet zoals HK al een jaartje of tien naam maakt, wel snoeiharde stunt en originele vechtscenes. Op het einde van de film krijg je nog een paar stunts te zien, geschift wat die kerels uitsteken op die set.

Actie die hard aankomt dus. Verre van realistisch, wel "Hell Yeah!!" plezant, alleen volgende keer weer wat meer martial arts en varianten ertussen. 3.5*

Taai.

Net als Otoko no Hanamichi zien we hier Sono weer terug als jonge, onervaren (amateur?) regisseur. Veel ideeën en pogingen om "iets" te doen, maar het ontbreekt deze film gewoon aan enige basiskwaliteit.

Met een beetje goeie wil zou je nog een link kunnen leggen naar Sogo Ishii's punk werk, Sono houdt ook wel van rennende mensen, maar het camerawerk hier is echt zo enorm chaotisch en warrig dat het na een tijdje gewoon gaat irriteren. Ook het brakke omgevingsgeluid en het gebrek aan kundige editen breken de film zuur op.

Wie een verhaal wil krijgt iets simpels over rivaliteit tussen twee studentenhuizen, maar meer dan een kapstop lijkt dat niet te zijn. Kon er in ieder geval niet veel van maken. Maar dit is dan ook meer een film voor mensen die gewoon alles van Sono gezien willen hebben. Het ontbreekt deze film aan zowat alle basiskwaliteit, enkel wat sprankeltjes van Sono's toen nog latent talent zie je links en rechts naar boven komen.

1.0*

Op naar het vierde deel dan maar (geregisseerd door Jing Wong)

Al moet ik zeggen dat deze toch iets beter was dan het origineel van Lau. Komt waarschijnlijk omdat Francis Ng toch altijd leuk ik om volgen. Ook in deze film vormt hij een eenzaam hoogtepunt.

De rest is redelijk goedkoop en opvallend niet-sleezy. Toch gek voor een reeks die eigenlijk wel dat imago probeert na te streven. Mij stoort het verder niet, ik kan het extra aan humor wel appreciëren.

Absoluut geen aanrader verder, enkel voor mensen als ik die lijstjes willen afwerken (en daarbij ook filmseries in z'n geheel willen zien). Bij deze weer een Francis Ng afgestreept en op naar JWong's vierde deel.

1.5*

Het wordt steeds erger.

Goedkope shlock die nergens ook maar enige waarde heeft. Behalve dan misschien nog de hoofdrol van Alex Fong, die is gelukkig later ook in veel betere films terechtgekomen.

Eén of ander compleet belachelijk thriller verhaaltje dat nergens uit de verf komt, wat vreemde slasherperikelen die nergens op slaan en een poging tot wat naakt waar de gemiddelde Hollywoodfilm zich zelf voor zou schamen.

Mnee, hoog tijd dat deel 4 van Jing Wong eraan komt, de enige reden om me door deze droevige reeks heen te worstelen. Hopelijk weet hij er wel iets van te maken.

0.5*

Dan toch eindelijk.

De reden waarom ik me doorheen deze frutreeks heb geworsteld is dit vierde deel van Jing Wong. Meteen ook het beste deel, al weet ook JWong er niet al te veel van te maken.

Wel links en rechts wat bekendere gezichten. Nick Cheung in de hoofdrol, Anthony Wong (echt!) een bijrolletje en fans van de HK cinema herkennen misschien ook Yonfan. Verder een nogal weird concept dat niet echt werkt, het klinkt grappig maar wordt iets te serieus uitgewerkt.

Het is iets beter in elkaar gedraaid dan eerdere delen, Jing Wong heeft dan ook al wat kans gehad om te oefenen, maar daarmee is zowat alles gezegd. Een doods thrillertje met een stom thema, kan hem in ieder geval wel eindelijk afstrepen.

1.5*

Thaise humor ...

Heeft het in zich om enorm veel mensen te irriteren. Het is dan ook vaak erg sketchmatig en het wordt op de meest ridicule momenten door de film heen gegooid. Want naast een comedy zit de horror en de gore ook nog best goed, met een paar erg gave zombie scenes.

Zelf bewust filmpje, ook vaak het geval bij die Thaise komische dingen. Teveel flauwe sexgrapjes, de rest vond ik wel best te pruimen, met een paar hilarische vondsten (het babytje ).

't Is een lekker kort filmpje, enorme fluff maar de regisseur buit dat erg goed uit. De link met een Versus is snel gelegd maar de humor is hier veel duidelijker aanwezig.

Wie domme nogal random humor niet kan verdragen kan deze film best niet kijken. Wie een hoop horrorclichés doorelkaargeklutst wil zien worden, met ridicule special effects maar erg mooie belichting en make-up zit aan het juiste adres. Scoort erg hoog in de vermakelijk onzin categorie.

Kleine 4*

Erg gaaf festival, maar geen mondige bezoekers zo te zien. Gul zijn ze ook al niet.

Ki no Umi is een aparte collectie verhaaltjes. Moest aan het einde van de film als even goed terugdenken om mij te herinneren waarmee het allemaal begon, maar dat leek toen bijna een andere film. Veel ongerelateerde verhalen dus, die gelukkig wel een mooi geheel vormen.

Qua stijl is het een erg consistente film. Klassiek Japans geschoten, maar dat levert zoals wel meer geregeld mooie (statische) kiekjes op. De achterkant van Mt Fuji is een indrukwekkend (en verrassend) paradijselijk bos dat echter een paar zwaarmoedige geheimen herbergt.

De verhalen hebben niks met elkaar te maken, behalve dat ze allen gelinkt zijn aan het bos (Sea of Trees). Het zijn leuke vignettes, niet overdreven zwaar en met een streepje mysterie en verwondering gebracht maar wel allen met een wat droevige ondertoon. Acteerwerk is goed over de gehele breedte van de film, het sfeertje sterk. Het enige wat de film mist is wat extra identiteit om zich als volwaardige film te onderscheiden van z'n soortgenoten.

3.5*

Ook niet helemaal tevreden.

Ik vind Sono's stijl iets te dik aangezet voor een drama als dit. Vooral de scenes waarin er gebruld en gehuild worden komen niet geheel goed uit de verf. Toch jammer want dat is net waar dit soort films het van moeten hebben.

Gelukkig is het verder wel een boeiende film. Sono goed vooral op zoek naar de thematiek in de rand van een grote ramp. De angst om je ongeboren kind tekort te hebben gedaan, het geaard zijn op één plek en daar niet meer wegwillen, het lachen en hopen het op beste waar de Japanese maatschappij zwaar is op afgestraft na de ramp in Fukushima ... het komt allemaal wel aan bod.

Vond het verhaal van het bejaarde koppel wel veruit het mooist, het verhaal met de zoon net iets minder. Komt ook omdat ik beide personages minder vond acteren, waar net het opatje een paar erg knappe scenes had. Ook het bijverhaaltje van het andere jonge koppeltje is leuk, maar dat krijgt betrekkelijk weinig aandacht.

Zitten zeker mooie scenes in, vooral een aantal keer in combinatie met de muziek, maar het drama is gewoon wat te dik aangezet, terwijl nét deze film daar niet om vraagt. Gelukkig maar een uitstapje voor Sono, die ondertussen al weer vol in de gekkigheid geslagen is.

3.5*

Dat zou op mij moeten slaan, maar nee.

Erg, maar dan ook erg lelijke film. Af en toe een sprankeltje hoop, met wat monochrome kleuren en goed geprobeerde editing, maar verder totaal onafgewerkt en amateuristisch.

Die paar scenes, en wat grappige gore maken van deze film nog 1.5*, verder vind ik dit prullenbak materiaal.

Leuk!

Eerste uurtje is grappig, dan zakt de film een beetje in, daarna volgt er een goed uurtje actie.

Best leuke personages, Hit Girl steekt er inderdaad dik bovenuit, jammer dat Moretz het zwaar verkloot voor haar. Slordig in de actiescenes en dom in de delivery van de oneliners. Beetje pijnlijk, hoe moeilijk die rol ook mag zijn.

Verder is het vooral Vaughn zelf die door zeer kundige en bewuste regie de film tot een lekker braindead meesterwerkje verheft. Lekker vlotte actie, sterk camerawerk, af en toe gezond over-the-top en gewoon erg vermakelijk.

4.0* en een uitgebreide review

Minder dan deel 1.

Een redelijk typische sequel. Wat grootser en gemener om het gebrek aan novelty value op te vangen. Maar de film mist de hand van Vaughn om alles in goede banen te leiden.

Sowieso ook iets teveel dode momenten. Het hele plotje met Moretz op haar school is eigenlijk helemaal niet leuk, Johnson en team die wat vechten met hun rol in de maatschappij zijn ook niet echt boeiend te noemen. Vind dit niet bepaald een film voor dat soort besluimeringen.

Actiescenes zien er ook iets minder vlot uit. Wat harder, maar op de één of andere manier weet Wadlow ze niet de cool van de eerste film mee te geven. Daarvoor wordt er misschien ook iets teveel geschmierd door de acteurs.

Toch is het bij momenten nog steeds vermakelijke onzin, waarbij de mix van nogal kinderachtige nonsens en brute actie best goed kan werken. De film heeft een aardig budgetje meegekregen, de fun van het origineel komt geregeld terug, maar de vlotte en scherpe afwerking van Vaughn had deze sequel nog veel goed kunnen doen. Maar zo gaat dat wel vaker met sequels die door een andere regisseur opgepikt worden.

3.0*

Pinkaew zakt wat af.

Hij heeft volgens mij wat moeite om weer een richting te vinden. Het Muay Thai gebeuren lijkt wat doodgebloed te zijn, maar Taekwondo blijkt een wat povere vervanging.

Niet dat de actiescenes nu zo slecht zijn. Dat groene kereltje is superlenig en er zitten weer een paar geniale scenes in, maar écht hard aankomen doet het allemaal niet en buiten de dans/gevecht combo is er ook niet zoveel speciaals te zien.

Yanin komt ook te weinig aan de bak, de Koreaanse familie is eigenlijk een beetje vervelend en ook de bad guys spreken amper tot de verbeelding. Resten spectaculaire actiescenes en leuke vecht settings. Jammer dat het een iets te klein deel van het geheel uitmaakt, want de opvulling maakt het allemaal iets te saai en langdradig.

Hoop dat Pinkaew binnenkort nog een keer echt kan uitpakken.

3.5*

Mjah.

Misschien niet zo slim om deze zo kort na Ong-bak te kijken, het verschil tussen beide films is echt enorm. Maar eigenlijk spiegelt deze zich maar aan de Shaw Bros film, met een intro die leidt tot wraak, een hoop training in het middenstuk en dan uiteindelijk de final battle. Zo hebben ze er daar in Hong Kong tientallen gemaakt.

Probleem is dat deze film echt nergens in uitblinkt, integendeel. De martial arts is best suf, de gevechten zijn erg matig geschoten en slecht geëdit, de trainingen zijn ook niet bepaald leuk, acteerwerk is echt ondermaats, de finale is niet cool en het cultureel toerisme (met de Thaise mensen als halve barbaren) is redelijk triest.

Wat rest er dan nog? Het geraamte van een film die normaal gezien best aangenaam is, gesteld dat het klassieke genrewerk en beetje deftig uitgevoerd wordt. Maar de regisseurs tonen zich geweldig onkundig en ook JCVD bakt er niet veel van. Zal wel jeugdsentiment zijn voor velen, maar deze steekt schril af tegen de massas aan betere films in het genre.

1.5*

Nopes.

Volgens mij geen subgenre in heel filmland dat zo rigide is als de sportfilm. Zijn er eigenlijk wel films in dat genre die afwijken van de norm?

Vond Ferrell ook helemaal niet passen in deze film. Echt een kinderfilmpje waar Ferrell af en toe nogal zwaar doorheenboomt. Op zich wel leuk, maar niet tussen dit kinderlijk gedoe in. En wat Duvall hier in hemelsnaam doet is mij al helemaal een raadsel.

Film kent één of twee grappige momenten, verder is het vooral kijken naar een film die je al 100 keer eerder gezien hebt, alleen dan met een nogal vreemde pletwals in de mix.

Ferrell is niet echt een one-trick pony, des te erger als ze hem dab zo proberen opvoeren in een film waar hij totaal niet in thuishoort.

1.0*

Eerste Baumbach.

Op zich een film die aanleunt bij de Amerikaanse jongeren collages waar ik de laatste tijd redelijk allergisch aan geworden ben, gelukkig pakt Baumbach het toch nét iets anders aan. Minder het cliché groepje dat zich vooral in een tijdsbeeld voortbeweegt, meer aandacht voor de personages zelf.

Niet dat dat nu zo'n leuke, vrolijke bende is. Integendeel. Aan de cynische kant, beetje verwend en met een overschot aan tijd om over de meest onnozele dingen te discussiëren. Erg spannende cinema levert het op zich niet op, maar dankzij de personages en de zoektocht naar hun identiteit is het toch nog aardig om volgen.

Visueel stelt het jammer genoeg weinig voor, de 90s vibe begint ondertussen ook serieus stoffig aan te voelen en een memorabel debuut is het allerminst, maar wel een stukje leuker dan heel wat van z'n soortgenoten.

2.5*

Mocht wat korter.

Op de beste momenten is dit een relatief vlotte comedy, maar die momenten zijn jammer genoeg iets te schaars. De film wordt vooral opgebroken door ellenlange entertainment nummers die integraal worden getoond en jammer genoeg moeten onderdoen voor soortgelijke films.

Kaye is een alleskunner, maar is in niks écht het best. Het is geen Astaire of Kelly. Daarom krijgen de personages rondom hem de kans om het entertainment te verzorgen, maar ook zij kunnen die scenes niet helemaal redden. Vera-Ellen is duidelijk een goeie danseres, maar haar nummers zijn niet echt leuk.

Daarbij zit er ook net wat teveel plot in de film, los van de luchtigheid. Het hele gedoe met het boksen neemt wat teveel tijd in beslag, de film zou er beter aan doen de humor te laten primeren. En zo heb je een redelijk vlot en luchtig filmpje dat op verschillende momenten te traag vooruitkomt. Het eerste kwartier is nog het leukst, daarna is het te weinig verspreid over een te lange speelduur.

1.0*