Opinions

Ugh.

Zelf ook best een kemel geschoten. Nadat er na 20 minuten nog geen Tom Cruise te zien was geweest begon ik door te krijgen dat John Carter en Jack Reacher twee verschillende films waren. Ook nog twee erg verschillende films zo te zien, dat komt er van als je nooit trailers kijkt natuurlijk.

Soit, probleem voor mij met deze John Carter is dat ik absoluut niet hou van sci-if met van die primitieve stammen. Met het omgekeerde (steampunk ed) heb ik minder problemen, vind ik vaak zelfs erg leuk, maar dit soort Romeinen-in-space verhaaltjes liggen me niet.

En dat bleek ook maar weer. Dit blijkt een enorm dure film geweest te zijn, tijdens het kijken dacht ik eerlijk gezegd dat Disney er niet teveel centjes aan vuil had gemaakt. Vond het er lelijk uitzien, zowel de effecten als de designs. Kitsch (je zal ook maar een hoofdrolspeler met zo'n naam casten) tot in de kleinste details.

Verhaaltje verder ook erg saai. Kitsch is een dramatisch acteur, Collins een vreselijk domme bimbo. De enige personages die een beetje uitstraling hadden waren de bad guys, maar die moeten het natuurlijk weer afleggen tegen die lompe veestapel.

Blijkbaar is hier een publiek voor, ik kon het na 30 minuten al niet meer aanzien. En dan duurt zo'n film best lang.

0.5*

Leuk.

Maar stiekem wel zo'n film waarvan je achteraf denkt: "was gewoon een simpel genre-filmpje gebleven". Zoals de meesten hier vond ik de intro ook het sterkst. Zat sowieso het meeste lijn in, bevatte de beste grappen en verliep het vlotst.

Probleem is eigenlijk dat het halverwege meer en meer een mysterie wordt. De horror verdwijnt wat van het toneel en er wordt één of ander verhaaltje opgespannen over een drug en de vreemde uitwerking daarvan. David die met John aan de telefoon hangt terwijl John over het zit ... het lijkt zo uit Lost Highway weggelopen, maar Coscarelli weet zich maar moeilijk raad met zulke scenes.

Er blijven leuke momenten inzitten. De fantasy leg syndrome en het latere vervolg met de deurknop is erg slim, zo zitten er nog wel geweldige momenten in die een creatieve schrijver verraden, maar die momenten verzuipen af en toe in een weinig boeiend verhaaltje.

Simpeler was in dit geval absoluut beter geweest. Nog steeds genoeg leuke momenten voor een goede score, maar met een beetje meer focus had er makkelijk een uitgebreidere review ingezeten.

3.5*

Die Reeves toch.

Stoere actiefilm met twee problemen. Hij is helemaal niet stoer en de actie schiet dik tekort. Wat rest er dan nog? Een paar leuke ideetjes (zoals de voorstelling van de onderwereld) en een visueel mooi en consistent toontje. Jammer genoeg irriteert de rest.

Stahelski is er eentje van de oude Amerikaanse bolides (een Amerikaanse fetish die ik echt niet deel) en de gitaartjes. Het resultaat is veel kitscherigheid en meligheid ipv dat het stoer en koelbloedig overkomt. Beetje een foute boel dus. Maar meer nog is Reeves zelf het probleem. Nu vind ik hem tegenwoordig wel lovenswaardig in z'n keuzes en projecten, maar als acteur kan hij het gewoon niet waarmaken. Hij is compleet ongeschikt voor z'n personage. Voor deze rol heb je iemand nodig met uitstraling, zowel qua look als puur fysiek. Iemand die effectief gecontroleerd en zuiver z'n vijanden neerlegt. Reeves is een kwakkelende zak aardappelen die doorheen de actiescenes baddert.

Die actiescenes zelf stellen trouwens ook helemaal niks voor. Het camerawerk is echt om te huilen zo slecht, de choreografie compleet ongeïnspireerd en de editing doet de film ook geen cadeautjes. Het is Stahelski's eerste film dus misschien moet hij nog wat leren, maar hij levert hier in ieder geval geen actievisitekaartje af.

John Wick is op z'n best in het hotelletje, of wanneer de film zich compleet distantieert van de werkelijkheid. Een paar leuke scenes die toch wel bijblijven, maar voor een film die maar al te graag een badass actieflick wil zijn mist het z'n doel.

Stahelski en Reeves maken er een zootje van, terwijl dit eigenlijk zonder al te veel moeite een veel leukere film had kunnen zijn. Jammer.

2.0*

Op niveau van de eerste.

Dat wil zeggen, qua stilering ziet het er best aardig uit. Mooi gebruik van kleur en belichting en op de rustigere momenten ook best mooi gefilmd. Jammer genoeg is John Wick een actiefilm en zijn die momenten redelijk zeldzaam.

Reeves is nog steeds dezelfde hark. Nu kan dat nog wel gezien zijn personage, Wick is niet de meest swingende actieheld, toch is Reeves' gezichtsgymanstiek in deze film eerder storend dan een meerwaarde. Het personage Wick had gewoon een betere acteur verdiend.

Grootste probleem zijn echter de actiescenes, die weinig verheffend zijn. Vaak dezelfde acties (ofwel beetje in het rond schieten - met een Wick die alles en iedereen raakt en zijn tegenstanders die Wick vooral missen), ofwel de worpen met een kogel door het hoofd als finishing move. Het camerawerk tijdens deze scenes is bedroevend, de actie oogt stroef en kijkende naar andere moderne actiefilms is het gewoon pijnlijk saai. Chad Stahelski zou een aparte regisseur voor de actiescenes (ala HK) goed kunnen gebruiken.

De extra speelduur helpt de film ook niet vooruit, het cheesy optreden op het feestje ook niet. John Wick is gewoon niet stoer en stijlvol genoeg voor de film die het wil zijn. Gelukkig zijn de nachtopnames wel aantrekkelijk, dat verzacht de pijn toch nog een beetje.

2.0*

Stahelski.

Je moet het hem wel nageven, hij heeft toch maar een trilogie vanuit het niets uit de grond gestampt. In een genre dat tegenwoordig niet meer zo heel hip is en het vooral moet hebben van low budget troep. Daar staat deze Wick franchise toch stevig boven.

Jammer genoeg is het ook een filmreeks met een paar pijnlijke missers, die duidelijk bij Stahelski zelf liggen. Aangezien hij voor de derde keer aan het roer staat van een Wick film en ik voor de derde keer tegen dezelfde issues aanloop, kan ik moeilijk anders dan hem als schuldige aanwijzen.

Al zit Reeves er natuurlijk ook nog steeds voor wat tussen. Ik kan hem gewoon niet serieus nemen als actieheld. Hij oogt zo stroef, loopt zo moeilijk en zelfs in pak ziet hij er maar sjofel uit. Niet echt de man die een film als deze nodig heeft. Maar je hangt er nu eenmaal aan vast. Berry naast hem is in ieder geval geen optie, ze lijkt wel een vrouwelijke variant van Reeves.

Pijnlijker is nog steeds het gebrek aan echt knappe actiescenes. De vuurgevechten blijven wat saai en tam, de editing doet de actie geen goed en ondanks dat ze op het einde overschakelen op handgemeen is ook dat gewoon niet goed genoeg. Het wil duidelijk erg stoer zijn, maar het is het op geen enkel moment.

Het blijft jammer, want visueel zou het echt wel wat kunnen zijn, moest de film ook effectief wat ass kicken, maar met Stahelski zie ik dat niet gebeuren. Al maakt hij nog 30 delen. Ik opperde het al bij het vorige deel: een aparte action choreographer die weet wat hij doet (en een regisseur die daar naar luistert uiteraard), dat is wat deze reeks nodig heeft.

2.0*

Uch.

Vreselijk gedrocht van een jock sportfilm.

Downey speelt een serieuze spast (nee, zonder overdrijven) in deze film, die verder helemaal nergens heengaat en een hoop scenes lijkt te verzinnen om de opgelegde speelduur te halen.

De uitstapjes van Johnny naar de universiteiten zijn belachelijk (oninteressant) en leiden ook echt nergens heen. Nergens wil het grappig worden, de muziek is drakerig overaanwezig en visueel stelt het ook geen fuck voor.

Een onaangename film op zowat elk punt, die gelukkig niet al te lang hoeft te duren. Da's dan ook meteen het enige positieve, al is het allemaal zo slecht dat de film zelfs daar geen troostprijs mee scoort.

0.5*, en dat is zelfs niet verdiend.

Mnee, niet al te best.

Bond is blijkbaar een eenvoudig te parodiëren serie, ook deze film waagt een poging. Maar zonder al te veel succes, want veel originaliteit valt er niet te ontdekken. En wat er bij een film als deze dan overblijft is wat makkelijke en vooral luie humor.

Atkinson heeft niet zo heel veel om mee aan de slag te gaan. Een sullige detective, die toch ook niet teveel een typetje mag zijn blijkbaar. Waar Nielsen in The Naked Gun lekker over de schreef mocht gaan, blijft Atkinson's personage te braafjes binnen de lijntjes. Dat maakt een film als deze er niet grappiger op.

Malkovich is een vreselijke miscast, met z'n slechte Franse accentje. Z'n pruik is zo'n beetje het enige komische aan zijn hele personage. En ook Imbruglia loopt er maar een beetje bij alsof ze eigenlijk niet weet wat ze op deze set stond te doen.

De humor is gewoon te belegen, qua regie loopt het stroef en is het vooral functioneel en Atkinson, waar het uiteindelijk toch om draait, mist hier gewoon materiaal en context om er iets leuks van te maken. Het verbaast me eigenlijk dat hier sequels van gemaakt zijn.

1.5*

Weer erg matig.

Het is net allemaal ietsjes beter dan het eerste, maar dat was dan ook een best stroeve comedy. Geen idee waarom het eigenlijk niet zo vlot met deze reeks, maar het komt er gewoon niet uit. Het zijn geen écht vervelende films om kijken, maar het voelt allemaal erg tam aan.

Misschien omdat Atkinson's personage wat flauwer is in vergelijking met z'n bekendste, misschien omdat de Bond-parodie al zo vaak (en beter) gedaan is, of gewoon omdat de grappendichtheid te laag ligt en de grappen zelf redelijk voorspelbaar zijn.

Het is gewoon niet zo sprankelend en zelden écht grappig. Een gniffel links en rechts kan er wel vanaf en de film wordt ook nooit vervelend of irritant, maar het is toch een beetje gelaten kijken, iets wat jammer is voor een comedy. Blijft vreemd dat hier een derde deel van komt, geen idee of daar veel mensen op zitten te wachten.

2.0*

Blijft nogal flauw.

Vooral ook redelijk zinloos. Zoveelste Bond persiflage die in het begin nog wel wat leuke grapjes heeft, zeker rond het eco-friendly gedoe van vandaag, maar daarna vervalt is oubollige humor en die dan een aantal keer moet herhalen om de film vol te krijgen.

English' laatste missie was er gewoon geheel te veel aan. Steeds maar weer hetzelfde soort grapjes, die toch al nooit écht grappig zijn. Hier en daar kon er best een lachje vanaf en het is nu ook weer geen dramatische film om uit te zitten, maar geweldig was het allerminst.

Vraag me toch af hoe ze een film als deze van de grond krijgen. Lijkt me niet dat hier iemand écht op zit te wachten, zowel aan publiekskant als aan regisseurskant. Bandwerk allicht, omdat men weet dat men het geïnvesteerde geld toch wel terugverdient met een makkelijke wegkijker als dit.

Goed voor een keertje, maar na een uur had ik het eigenlijk wel weer gezien.

2.0*

Frustrerende Rumley.

Red White & Blue viel mij een beetje tegen, The Living and the Dead was ook net iets minder bij herziening en de anthologies waarin hij op kwam draven waren ook niet van het allerhoogste niveau. Maar hij is een regisseur die dingen kan die mij nauw aan het hart liggen en waar weinig anderen toe in staat zijn, dus geef ik hem graag een nieuwe kans.

En die grijpt hij in JFG's Last Word toch ook wel met beide handen. Op z'n best is de film eentje die makkelijk in m'n rijtje 4.5* films thuishoort. Jammer genoeg zijn die momenten dan net iets te schaars. Gelukkig zijn ze wel erg memorabel. De TV-scene is compleet geflipt en de potlood-scene (ondanks niet eens zo grafisch) is nasty as hell. En wanneer Rumley losgaat met de editing schiet de film sowieso een paar versnellingen hoger.

Het is enkel tussendoor dat de film nooit volledig weet te overtuigen. Cummings is dan nog best oké, maar Doyle kan de film absoluut niet dragen. Het camerawerk is verder goed, maar wanneer het te schichtig wordt oogt het plots minder solide. Ook de art direction heeft daar af en toe last van. Het merendeel van de film ziet er echt wel goed uit, maar dan krijg je ineens zo'n shot waarbij het lijkt alsof dit Rumley's eerste film is en het budget niet groter is dan z'n eigen spaarboekje.

Qua verhaal weet de film wel te boeien, maar daar is de stijl van de film toch ook vooral bepalend. Zo heel origineel is het namelijk niet, maar de manier waarop het gebracht wordt is toch niet meteen vergelijkbaar met andere (horror)films. En dus heeft Rumley een film afgeleverd die best uniek is, af en toe ook gewoon snoeihard gaat, maar tussendoor wat cohesie mist. Te vaak gaat het tempo er een beetje uit of valt de sfeer even weg, waardoor de film iets teveel aan kracht verliest.

Jammer, want een aanrader is het zeker, al helemaal voor horrorliefhebbers die graag buiten de geijkte paadjes films kijken.

3.5*

Kwelling.

Ik ben geen liefhebber van het genre, anderzijds staat deze wel te boek als een "afwijkende" Western. Visueel misschien een beetje, omdat er al eens een feller kleurtje in voorkomt. Of misschien is het vanwege de "sterke" vrouwelijke rollen, maar dat zijn geen zaken die het voor mij meteen beter maken.

Ik had, meer nog dan bij andere Westerns, problemen met het extreem serieuze karakter van de film. Ridicule dialogen en verwrongen gezichten, luid roepende mensen en moeilijke poses. Alles wordt er aan gedaan om het zo dramatisch mogelijk te doen ogen, maar het verhaal is zo plat als een dubbeltje. Het effect is vaak hilarisch, met Crawford als negatieve uitschieter. Het lijkt af en toe wel een parodie.

Visueel verder ook niet mooi. Editing is brak, camerawerk redelijk lui en kleurgebruik blijft erg lelijk. De soundtrack is ook een aanslag op de oren. Met een saai plotje en een speelduur van bijna 2 uur een stevige uitdaging dus.Eentje die ik geen tweede keer wil ondergaan.

0.5*

Best een fijne To.

Bij momenten zie je al de mooie en stijlvolle shots, ook het apart gebruik van soundtrack kenmerkt deze film als ééntje van To.

Grappig genoeg deed de relatie tussen de twee mij meer denken aan een Ki-duk film. Lau is echt alles behalve sympahtiek en Wong's aantrekking tot Lau's personage lijkt vreemd. Maar het werkt wel, het geeft de film meteen ook een belangrijke boost.

Visueel bij momenten erg sterk. Zeker de nachtscenes en scenes waar To met het licht kan spelen. Andere momenten steken daar nogal kil en lelijk tegenaf jammer genoeg. Soundtrack is eerder apart dan leuk, ook iets wat in latere films van hem beter zou gaan werken.

Vermakelijk filmpje, niet al te opzienbarend maar wel leuk om weer eens een wat oudere To te zien. De man is toch aardig beter geworden door de jaren heen.

3.5*

Kleine tegenvaller.

Deze film had toch wel alles om een mooi dramatje op te leveren. Lau is een tof acteur (hoewel acquired taste), sterk camerawerk en mooi kleurgebruik en een conceptje om U tegen te zeggen.

Jammer genoeg wordt er té veel gedaan met het concept. Terwijl de film duidelijk op drama mikt wordt verandert met constant de situatie. Lau dood, z'n familie dood, dan weer met z'n allen levend in het verhaal, Lau en dochter enkel levend. Als kijker ben je teveel bezig met alles te volgen zodat er maar weinig tijd overblijft om een beetje mee te leven. Nogal jammer.

Verder ook wel te losjes gebruik van de CG waardoor het sfeertje bij momenten ook aardig geschaad wordt. Jammere puntjes die van deze film een kleine ontgoocheling maken. Zeker omdat het verder allemaal zo leuk en goed in elkaar steekt.

Je ziet dat Ka-Fai Wai geweldige dingen uit z'n mouw kan schudden, hier heeft hij alleen iets te hard geschud. Wat ingetogener was de film veel beter geweest.

3.0*

Entertainment zoals het hoort.

Eigenlijk is deze film niet meer dan een superheldenfilm. Maar dan eentje waar men unieke skills heeft en waar met die skills wat origineels gedaan wordt. Da's misschien minder het geval voor mensen die de reeks kennen, maar ondanks de populariteit in Japan in JoJo niet meteen een reeks met een enorme aanhang daarbuiten.

Dat verklaart waarschijnlijk ook waarom deze Miike allicht weer voorbijgaat zonder degelijke internationale release. Een gemis voor iedereen die ook de commerciëlere kant van Miike kan waarderen. Want ondanks dat ik hem ook gewoon liever compleet gek zie doen, is hij ook gewoon erg bekwaam in dit soort werk.

Eerste uur is introductie in de setting, het tweede uur een grote showdown tussen de good guy en de bad guy. Veel meer is het niet, maar Miike zorgt ervoor dat het de hele tijd boeit, het er visueel erg netjes uitziet en dat het entertainment gehalte continue hoog blijft. Wat een film als deze moet beiden.

Van mij mag hij ook gewoon de vervolgen regisseren. Op voorwaarde dat er ergens Engelse ondertitels verschijnen uiteraard.

4.0* en een uitgebreide review

Leuk.

Schande natuurlijk dat het zo lang geduurd heeft vooraleer de film hier eindelijk te zien was. Had er best wel wat van verwacht, maar 4 maanden extra wachttijd doet een film als deze niet veel goeds, al denk ik niet dat het veel in mijn eindwaardering had uitgemaakt.

Enerzijds verbaast het mij een beetje dat de film nog zoveel mensen op hun paard krijgt, anderzijds is verbouweerdheid hét kenmerk van deze tijd, dus dat was eigenlijk wel te verwachten. Maakt niet eens zoveel uit of het nu om een actueel onderwerp gaat of iets van 80 jaar geleden.

Beetje raar dat Waititi met een Anderson-achtige film komt, vind ik niet meteen 100% bij hem passen. Toch gaat het hem wel goed af. Waititi zelf is leuk, de rollen worden erg tof ingevuld, er zitten voldoende geslaagde grappen in en ook het drama krijgt mooi vorm. Maar op de één of andere manier is de som van het geheel niet meteen groter dan dat van de aparte delen.

Af en toe misschien net iets te gezapig, net iets te braaf, misschien omdat het ook allemaal al een keertje eerder gedaan is. Maar da's mijn enige kritiek, verder een erg leuke film die op geen enkel moment verveelt. Alweer uitkijken naar Waititi's nieuwe film. Hopelijk ditmaal zonder extra wachttijd.

3.5*

Njah.

Ik had vooraf al zware twijfels bij deze film. Ik vond Nolan's Batman trilogie al véél en véél te serieus opgevat, toen men bij deze film over Taxi Driver en King of Comedy begon gingen er al enkele alarmbelletjes rinkelen. Phillips drijft het hele gegeven nog een stuk verder op de spits. Die opzet begrijp ik gewoon niet, nog een generatie verder in de toekomst en Samson krijgt vast ook nog een zwaarmoedige, psychotische reboot.

Joker is zo serieus opgevat dat je je eigenlijk zou moeten afvragen wat dit nog met het hele Batman universum te maken heeft. Het is een klein vernislaagje dat er zo kan afpellen, zonder iets af te doen aan de rest van de film. De enige (cynische) reden lijkt me dan ook marketing en ingebakken doelpubliek. Buiten wat naampjes, de klassieke ouders-van-Batman sterfscene en een paar andere kleine referenties heeft dit niks meer met comic book cinema te maken. Waarom het dan nog linken aan zo'n franchise?

Waar dit binnen het hele Batman verhaal past week ik ook niet echt. Ik ken Joker vooral als Batman villain, maar in deze flm zit er zo'n 30-40 jaar tussen beide personages. Allicht heeft DC ook een oneindig aantal parallelle universums, reboots en reimaginings waardoor het op de één of andere manier wel steek houdt, maar als niet-kenner oogt het vooral vreemd. De setting zelf is ook maar een habbekrats van populaire klassieke Americana. Gotham is een doorslag van New York in de jaren '70 (vandaar de Scorsese link) gemixed met wat extra Oost-blok jaren '50 sfeer voor wat extra neerslachtigheid. Op TV speelt men Astaire en in de bios Chaplin. De soundtrack grijpt dan weer naar de crooners van de jaren '50, met aardig wat Sinatra.

Het enige eigentijdse aan deze film is de score, de zoveelste variant van de zwaarwichtige toetermuziek waar arthouse films zo graag mee uitpakken tegenwoordig. Snel en makkelijk scoren bij elk wat serieuzer moment, en dat zijn er voldoende in deze film. Want naast de neerslachtige setting en Arthur's trieste leven, krijgt hij ook nog een hoop buitenproportioneel drama te verwerken. Het mag dan allemaal erg serieus zijn, subtiel is het geenszins.

Joker/Arthur zelf is in deze versie een halve zool die ten onder gaat aan een maatschappij die niet naar hem omkijkt. Hij vermoordt 5 mensen, maar nooit zonder aanwijsbare reden. Zo héél eng of creepy komt hij dan ook niet over. Het drama dat hij te verwerken krijgt is vooral textbook loony bin gebeuren (moeilijke jeugd, mensen gebrijpen hem en zijn ziekte niet etc), erg veel gelaagdheid of diepgang in het personage brengt dat niet met zich mee, gewoon een opeenstapeling van drama.

En dan zit je nog opgescheept met een Joaquin Phoenix, die op een schaal van method acting - overacting - Joaquin Phoenix blijkbaar de opdracht gekregen heeft van Phillips om in full-on overacting modus te gaan. Het is moeilijk te ontwaren of je naar een getormeerde Joker of een getormenteerde Phoenix zit te kijken, maar het vertoon is niet om aan te zien. Als hij dan toch tijdens het Oscar seizoen geëerd moet worden, doe het dan liefst met een Razzie.

Qua maatschappijkritiek kom je uiteindelijk weer bij dezelfde klassieke elementen uit. Rijke politici die niet omkijken naar het gepeupel, minderheden die achtergelaten, genegeerd en bespot worden door de maatschappij en er zal vast ook wel één of andere jandoedel zijn die analogieën vindt tussen de rise of the Joker en the rise of Trump. Allicht dat het wat beter aankomt als je de rest van de film kan appreciëren, maar voor een nieuwe of frisse kijk op de wereld hoef je deze film zeker niet op te zetten.

Finaal gezien weet ik gewoon totaal niet wat ik met iets als dit aanmoet. Ik kan het totaal niet serieus nemen, want de film is allesbehalve subtiel en hangt op een gekke manier vast aan het Batman universum. Enige comic book lol valt er aan de andere kant ook niet te beleven, want het is alleen maar zwaarmoedig en dramatisch, zowel inhoudelijk als qua vormgeving. Doe mij maar het één of het ander, ik vind dat hier twee werelden samengebracht worden die elkaar alleen maar tegenwerken.

0.5*

Phillips en Phoenix hadden voor deze film beter even de wijze raad van Robert Downey Jr in Tropic Thunder ter harte genomen. Never go full retard.

Rommelig.

Zonder voorkennis is de mix van verschillende elementen en stijlen maar lastig te pruimen. Het Western gedoe boeit me sowieso niet, het bovennatuurlijke had hier wat aan kunnen doen. Jammer genoeg komt het totaal niet uit de verf, het is eerder iets waarmee Hex snel wat info weet te verzamelen, kwestie van niet teveel tijd te spenderen aan ingewikkelde plotconstructies.

Visueel nogal aan de lelijke kant, maar het is vooral de soundtrack die echt niet aan te horen is, vreselijk cheesy rockgedreun dat de sfeer compleet uit de film haalt. Acteurs doen het verder ook niet geweldig, terwijl er toch een paar rondlopen die best kunnen acteren. Foute superheldenfilm gekozen blijkbaar.

Hoewel er ergens wel een goeie film schuilt in deze Jonah Hex, moet je erg ver graven om de sporen terug te vinden. Hayward heeft er een boeltje van gemaakt, gelukkig duurt het kort en kent de film een razend tempo. Verzacht de pijn een beetje.

1.5*

Bwah.

Zo'n typische komedie die de eerste helft doorkomt op z'n vlotte sfeertje en zich daarna volledig alle adem afsnijdt. Tweede deel is één grote flater.

Begint wel leuk. Grappig uitgangspunt natuurlijk, waar weinig realistisch mee omgegaan wordt, vandaar ook het wel komisch en luchtig sfeertje. Halverwege komt het drama. Uiteraard voor elk familielid z'n eigen portie. Dan een portie moralistisch einde (alsof ik dat van een Hollywood filmpje als dit moet horen) en dan nog een romantisch goedmakertje. Het gaat van kwaad naar ultieme sellout.

Jammer voor Duchovny die fijn doorheen de film fladdert. De rest van de cast is bijna onzichtbaar maar irriteert niet. Visueel af en toe een leuke poging nog maar weinig opvallend, soundtrack uitermate vergetelijk.

Wel aardig zolang de mot er niet inkruipt. Traditiegewijs is dit halverwege de film, zo ook hier dus. Jammer want dit soort filmpjes kan je anders met een paar minieme aanpassingen zo een extra ster cadeau doen.

2.0*

Lollig.

De meeste mensen zijn wel bekend met de Power Rangers denk ik. Veel meer moet je niet kennen om deze parodie te appreciëren, al helpt het denk ik wel een beetje als je daarnaast nog wat soortgelijke reeksen hebt gezien. Maar om de humor een beetje te kunnen volgen volstaat het rijkelijk.

Dit is een redelijk simpele maar geinige parodie op dat soort reeksjes. 5 uitverkorenen die plots de wereld van wat gekke wezens moeten behoeden. Daar wordt dan rijkelijk de draak mee gestoken, iets wat regisseur Fukuda qua type comedy ook wel ligt.

Het is zeker niet z'n beste film, het voelt af en toe een beetje makkelijk en het budget zal ook wel niet enorm geweest zijn, al zou je dat nog als deel van de parodie kunnen zien. Maar de film heeft voldoende geslaagde jokes en ondanks een beetje vertraging in het tweede deel weet het toch makkelijk te amuseren. Lollig filmpje dus, heb er mij best mee vermaakt.

3.0*

Niet oninteressant.

Daarvoor is Joshua Wong een te puur figuur. Eigenlijk een heel simpele jongen die op z'n 14de met een beweging begon die uiteindelijk leidde tot de Umbrella revolution. Ik heb er toen via Facebook wel wat over meegekregen, maar heb het niet echt van nabij gevolgd.

Jammere is wel dat dit weer een docu is die maar een half verhaal vertelt. Het is wel duidelijk waar Wong tegen vecht, maar die kant van het verhaal krijgt absoluut geen stem in deze film. Er hangt een "het is China/het politieke systeem dus is het bij voorbaat al slecht en meer hoeven we er niet over te zeggen". Jammer toch, voor een film die over "kritische noten" gaat.

Verder is het wel een aardig relaas over de opstanden daar, iets waar we in het Westen toch niet zo heel veel van meegekregen hebben. Ook best leuke interviews, vooral omdat de hoofdrolspelers allen zo'n jonge mensen zijn. Je herkent er ook echt wel die Hong Kongse mentaliteit in, redelijk bruut en open naar elkaar, maar vaak met een lach.

Had zeker beter gekund, maar de figuur Joshua redt het wel. Vraag me wel af of deze docu veel meerwaarde heeft voor mensen die de gebeurtenissen wel van nabij gevolgd hebben. Voor mij was het nog wel informatief genoeg, maar ik wist er dan ook zeer weinig van.

3.0*

Hark's Journey.

Ik kijk zelden trailers, maar toen Chow en Hark met de trailer van deze Journey to the West episode dweepten heb ik toch maar een uitzondering gemaakt. De trailer toont dan ook niet zozeer de film, maar wel de kibbelende regisseurs. Heerlijk staaltje comedy tussen twee van de grootste en meest legendarische HK regisseurs.

Of er ooit nog een samenwerking tussen de twee komt is erg onduidelijk. Het zijn twee regisseurs met elk hun eigen idee over wat een film moet zijn en ondanks het leuke trailer grapje schijnt het er in het echt soms ook redelijk scherp aan toe gegaan te zijn.

De film is in ieder geval een stuk beter dan Chow's eigen episode uit 2013, maar meesterwerk materiaal is dit uiteraard niet. Uiterst episodisch en de dik met CG belegen, maar onder al die computergegenereerde luchtigheid ligt toch een filmpje dat best wel érg vermakelijk is. De mix Hark/Chow is zo slecht nog niet.

Ik denk dat ik toch ooit het boek maar eens moet lezen, ondertussen al zoveel bewerking van het boek gezien maar heb eigenlijk nooit een idee wat origineel is en wat de regisseurs toegevoegd hebben. In dit geval best wel wat denk ik, want deze Demon Chapter is pure, kleurrijke kolder.

Best vermakelijk allemaal. 't Is compleet gewichtsloze cinema, maar wel gek en weird genoeg om te willen weten wat er de volgende vijf minuten te gebeuren staat. En Hark ... die is ondertussen alweer met een nieuwe film bezig. Las in een interview dat hij zelf geen idee heeft de hoeveelste het nu juist is, maar dat is ook niet zo belangrijk meer als je al meer dan 40 regiecredits verzameld hebt.

3.5*

Leuk.

Dahl's grootste troef is dat hij de wat lolligere rol van Zahn in het geheel kan nesten zonder in te boeten op spanning. Deze film wisselt vlot tussen wat luchtigere en minder serieuze momenten en de spannende stukjes.

Verder is dit "achtervolgd door een trucker" gedoe ondertussen bijnaeen subgenre op zichzelf, heel origineel is het dus allemaal niet, maar dat zijn wel meer genrefilms niet. De uitwerking telt en die is naar behoren.

Vlotte film die naar het einde toe wel iets scherper had mogen zijn, maar Dahl houdt de spanning er goed in. Sobieski en Walker voldoen (maar zijn duidelijk geen grootse acteurs), Zahn steekt er toch weer licht bovenuit.

Verder een vlot en vermakelijk filmpje, niet echt memorabel maar het zakt nergens in en weet aardig goed te vermaken.

3.5*

Inderdaad.

De remake van Fruit Chan was al niet veel, maar het origineel is nog een stukje minder. Nu is dat verder geen verrassing voor mij, ik heb altijd al gevonden dat Nakata een erg lange aanloop nodig heeft gehad om tot goeie films te komen, deze komt zelfs nog voor Ringu dus mijn verwachtingen lagen al best laag.

Lelijke film inderdaad. Zal wel het contrast moeten onderstrepen met de film in film (die opvallend meer gestilleerd was), maar het blijft wel lelijk natuurlijk. De soundtrack is ook niet best en de scares zijn vooral zeldzaam. Toenertijd waarschijnlijk allemaal nog wel spannend, het subgenre bestond toen ook nog niet echt, maar nu zit je er vooral gelaten naar te kijken.

Naar het einde leeft het wel een beetje op, maar lang niet genoeg om de film nog te redden. Eens met Dopke dat de 75 minuten uiteindelijk zeker nog een kwartier te lang bleken voor het magere verhaaltje.

't Is een oude Nakata, daar zit uiteindelijk nog de meeste waarde van de film. Leuk voor mensen die graag weten waar het genre z'n oorsprong kent (en verder kunnen kijken dan Ringu), maar goeie cinema levert het niet op.

1.5*

Mooie film, weer één in het rijtje "gevoelige Japanse dramas".

Alle elementen zijn weer aanwezig. Mooie shots, jonge acteurs, een verhaal dat charmant is, maar ook hard kan zijn.

Scenes die me bijblijven zijn die aan het strand, in het hotel en de scene waar ons koppeltje uit elkaar gaat. Zie je niet al te veel.

Mist verder wel weer dat echt geniale, die kleine afwerking die een film helemaal geweldig maken, vandaar weer een welverdiende 4*. Mooie film.

Als Zhang zich ergens in onderscheid is het volgens mij wel kleurgebruik. Ik denk niet dat er een andere regisseur is die doorheen z'n film steeds zo'n pure kleuren gebruikt.

Dit maakt z'n film in ieder geval al visueel boeiend. Naast het fraaie kleurgebruik (vooral het vele geel in het begin van de film) ook vaak sterke shots en mooie belichting. Toch is het visueel niet perfect. Camerawerk is af en toe een beetje stroef en Zhang's "praalmomenten" steken soms wat schril af tegen andere scenes. Zo kreeg ik iets te vaak een "let op, hier komt weer een fraai shot ... oké dat was het weer" gevoel.

De soundtrack was aardig, vooral opvallend nogal wat geluiden die bijdragen aan de soundtrack, zoals de molens op de ververij.

Qua verhaal wist het mij niet al te zeer te grijpen. Daarvoor is het arthouse cliché wat te aanwezig. Vond het drama op zich wel aardig maar ik heb het al veel gezien, en vaak veel mooier. Enige lichtpuntje daar vond ik de nogal cartoonesque verschijning van het zoontje. Geweldig ventje is dat, die inderdaad niet veel emotie lijkt uit te stralen maar dat zeker wel doet. De vergelijking met het ventje in Omen is nog niet eens zo gek, geeft het verhaaltje in deze film toch net die extra twist.

Voor mij een typische 3.75* film. Veel moois, maar altijd wel een paar kleine zaken op aan te merken. 4* is net teveel, maar 3.5* is ook een beetje karig. Ik zet de film dan maar fier tussen m'n 3.5* films.

Zhang is een boeiend regisseur, gaat geweldig om met kleur en heeft volgens mij nog geen slechte film gemaakt. Mijn zoektocht naar z'n films gaat vlijtig voort.

Edit: zag het getal 49 terugkomen in deze film en moest meteen deze titel denken.

Na eerst Ju-On : The Grudge gezien te hebben, de hele serie maar gedownload. Deze film is meer van hetzelfde (al was deze eerst natuurlijk).

Korte stukjes die telkens fixeren op één personage dat op de één of andere manier met het verhaal te maken heeft. De stukjes worden dikwijls op de vreemdste momenten afgebroken en lopen ook niet helemaal chronologisch, maar op het einde van de film heb je een goed idee van de gebeurtenissen.

En ook net zoals The Grudge is deze film niet om aan te zien. Al ligt daar waarschijnlijk ergens de sterkte. Het lijken homevideo opnamen (zonder het gewiebel en de ruis wel te verstaan), en aan belichteling lijkt helemaal geen aandacht geschonken te zijn. Zo wordt alles op een zekere manier toch wat realistischer, hoewel de film zelf niet echt serieus te nemen valt uiteraard.

Komt er eigenlijk gewoon op neer dat de scares in deze film van hoog niveau zijn, en de sfeer op deze momenten perfect zit. Enige troef, maar wel waar de film om draait natuurlijk. Net als The Grudge krijgt deze 3.5*. Doet wat hij moet doen, maar van verdere afwerking is geen sprake.

PS: als ik me niet vergis is dit ook nog steeds hetzelfde huis als in The Grudge

Deze maar eens gezien, en wonder boven wonder, hij beviel me.

Al zal het niet aan het afschuwelijke camerawerk of de vreselijke acteerprestaties gelegen hebben. Ju-On doet maar één ding goed, en da's het in elkaar knutselen van enge scenes. Gelukkig voor de film was dat ook het enige doel, dus is de film alleszins geslaagd.

Leuk om ook eens wat meer personages te zien, ipv zo'n centraal personage dat telkens weet te ontsnappen. Zo zijn er trouwens bizar weinig hier. Sterftecijfer is lekker hoog.

Muziek - check, enge Japanse kindjes - check, thrills en chills - check. Geslaagde film dus, al kon de afwerking wel heel wat beter. 3.5*

Voor diegenen die Ju-On (de eerste) nog niet gezien hebben, tel gerust een * bij mijn quotering bij. Jammer genoeg heb ik Ju-On nog niet zolang geleden gezien, en de eerste 20 minuten van deze film zijn gewoon een schaamteloze recap van de gebeurtenissen in die film. Zitten enkele goeie scenes tussen, maar het hoefde voor mij allemaal niet zo.

Verder is het weer hetzelfde liedje. Zelfde concept, zelfde huis, zelfde goeie scares en zelfde home-video benadering. Er zaten weer enkele zeer leuk scenes in, en de latere scenes waren best geslaagd.

Jammer dus van het begin, anders had ik deze weer gewoon 3.5* kunnen geven, nu hou ik het op 2.5*. Uiterst effectieve scares en kort genoeg zodat het niet gaat vervelen.

Edit : wel een coole poster trouwens.

Wat mij betreft toch echt wel de beste van de 4. Vraag me ook af of mensen hier wel helemaal juist stemmen, want die quote van McGruder zit niet in deze film (wel in The Curse 2)

Soit, eerste keer dat echt van de home video look afgeweken wordt, en hoewel dat aan het begin een beetje tegenviel, wordt de film hoe langer hoe beter. Het gebrek aan doorlopend verhaal is wat mij betreft een stevig pluspunt, want uiteindelijk draait het toch allemaal rond de scares, en van alle Aziatische suspense films die ik gezien heb, is dat witte, kruipende, slurpende en krakende onding toch wel het meest effeciënte ddat ik gezien heb.

Meer van hetzelfde dus, maar beter, vandaar 4*. Ben ook wel benieuwd wat Amerikaans geld (zelfde regisseur) met de saga kan uitrichten. Het einde belooft in ieder geval veel goeds.

Wat minder dan z'n tegenhanger.

Visueel iets gestileerder dan de andere Grudge films. Dat zou leuk kunnen zijn, maar veel Grudge is er deze keer niet te zien. Meeste moorden gebeuren off-screen, spanningsopbouw is matig en het zwarte meisje komt amper in beeld. Gemiste kans.

Daarnaast weer een hoop korte fragmentjes rond verschillende personen die samen één verhaal vormen. Vond het alleen wel erg losjes deze keer, bepaalde zaken werden ook niet helemaal duidelijk, misschien dat een tweede zit daar wat bij zou kunnen helpen.

Als filmpje nog steeds redelijk vermakelijk, en wat er van de zwarte grudge te zien is, is wel gaaf. Ook de buikscene is tof. Maar de film komt toch wat tekort om echt leuk te zijn. De oude witte vrouw wint het op dat punt gemakkelijk.

2.5*