Opinions

Tja, vooral die serieuze ondertoon vond ik niet gepast.

Kan het altijd wel appreciëren als die HK films wat lachen met kung fu. Een beetje relativatie kan geen kwaad. Vond Fist Of Legend voornamelijk veel te serieus. Ook de gevechten waren wat minder. Ze leken vooral technisch goed, maar minder qua spektakelwaarde.

Fist Of Legend is dan ook meer een knokfilm dan ballet, en da's allemaal wel leuk, maar ivm de recente Thaise films komt het allemaal redelijk fake en slap over. Enkel die legerkerel heeft iets badass over zich. Hoe kan het ook anders als je een vuistslag countert met een kopstoot.

Aardig, maar een beetje ondermaats in vergelijking met andere Li films uit die tijd vind ik. Die laatste scene haalt er nog een halfje af, en dan blijf ik steken op 2.5*. Het mag wel wat harder knallen.

Matige Yau.

Hij heeft een beetje rondgekeken naar wat populaire mindfuck filmpjes en wou duidelijk iets soortgelijks maken. Qua plot zit het dan ook wel goed, maar dat is nu nét niet hetgene wat een echt goeie mindfuck maakt.

Het hoofdpersonage 7 keer laten wakkerschrikken om zo de kijker in de war te brengen is niet bepaald moeilijk. Het plotje waarbij een persoon door z'n omgeving niet meer herkend wordt is ook niet bepaald nieuw. En de afwikkeling brengt ook maar weinig originele elementen. Het is dus vooral bekend terrein waar je doorheen moet.

Maar films als deze moeten het uiteindelijk vooral van de sfeer hebben, en daar schiet het allemaal wat tekort. Yau kan beter maar dan moet hij wel het budget hebben, dat was hier duidelijk niet het geval. Matige acteurs en redelijk plat camerawerk maken van deze Astonishing een redelijk mak en matig filmpje.

Als tussendoortje nog nét te doen, maar 't is echt iets voor Yau completisten.

2.0*

Gedrocht.

Fat zit hier volgens mij 5 seconden in. Hij was de slimme van alle aanwezige sterren, want dit JWong vehikel is echt niet om aan te zien.

Vervolg op een erg populaire film, veel sterren, maar dit lijkt echt op een verplichte herhaaloefening. Sowieso heeft JWong een hoop gelijkende films, na een tijdje heb je het dan wel zo'n beetje gezien.

Erg flauwe en brakke HK humor. Enkel de Peking Blues sketch is nog wel grappig, Gondry zou ook zo maar eens zijn Sweded idee uit deze film gehaald kunnen hebben, maar ik denk niet dat hij dit werk kent.

't Is JWong zelf die als acteur nog iets leuks laat zien, doe daar een half handje aardige scenes bij, en je hebt he appeal van deze film. Niet bepaald een aanrader. 1.0*

En dan te weten dat deel 3 hier ook nog ligt.

Oud en flauw gevalletje.

Meer een romantische comedy dan wat anders, die eigenlijk nooit echt grappig weet te worden en alleen draait om misverstanden.

Hou er toch meer van wanneer JWong parodieert en ultraflauwe humor loslaat. Dit is gewoon verhaaltjesafraffelarij. Heeft wel een aardig tempo en echt vervelen doet het niet, maar daarmee is ook zo'n beetje alles gezegd.

Zelfs visueel blijft het allemaal heel proper en mak.

100 in een dozein film, best wel raar dat dit van de SB stal komt verder. Hun niet martial arts dingen stellen doorgaans toch ook niet al te veel voor.

1.5*, zal snel vergeten zijn, maar enigszins vermakelijk voor de tijd dat het duurt.

Matige Miike.

Eigenlijk weinig tot niks dat Miike's stempel verraadt. Een Yakuza filmpje zoals er veel zijn. Een jong sukkeltje gaat gewillig de gevangenis in met de hoop om er als made man uit te komen. Wanneer hij 7 jaar later vrijkomt kent bijna niemand hem meer.

Dan duurt het nog een half uur alvorens het wraakplotje eindelijk vorm krijgt. Het Yakuza wereldje is altijd wel boeiend genoeg voor redelijk vermaak, maar veel meer valt er hier niet te beleven. Visueel pover, ook de soundtrack is niet om aan te horen.

Vingerwerk voor Miike's betere Yakuza films, al weet ik niet of hij hier zoveel van geleerd heeft.

2.0*

Vreselijke film.

Ik begrijp echt niet waar Fukasaku z'n reputatie vandaan haalt. Stylistisch heeft het veel weg van een filmstudent die niet goed opgelet heeft in de les. Qua timing, flair en esthetiek is het werkelijk nul, niks, nada. Het belachelijke gezwier met de camera is slechter dan de vechtscenes in Blade, de kleurfilters zijn mat en passieloos in gebruik en van framing heeft de beste man ook nog nooit gehoord blijkbaar. Van muziek is er amper sprake, wel van lawaai. Veel lawaai. Zomaar hier en daar wat boven de film gegooid.

Het Yakuza verhaaltje is droog en saai verteld. Het begint met het ophemelen van Rikio als erg slimme kerel, waarna je hem de hele film de meest idiote en stopzinnige dingen ziet uithalen.

0.5*, gewoon beneden alle pijl. Zielige film.

PS: ik heb een versie van 93 minuten gezien, kan me niet indenken dat dit zich zou rekken tot 120+ minuten.

Nieuwe Suzuki Matsuo.

Hij maakt niet zo heel veel films, maar als acteur weet hij altijd op te vallen en als regisseur kan hij ook best uit de voeten. Wanneer hij dan weer aan de slag gaat is dat reden genoeg om enige verwachting te koesteren, zelfs al ziet de film er op papier eerder gewoontjes uit.

Anderzijds zijn Ryuhei Matsuda en Fumi Nikaido van de partij zijn, dat maakt het weer wat interessanter. Het resultaat is misschien net wat minder geslaagd dan ik gehoopt had, maar wat rest is nog steeds een erg fijn filmpje met veel leuke momenten.

Het deed me een beetje denken aan The Most Beautiful Night in the World, ook hier een klein boerendorpje waar af en toe nogal vreemde zaken gebeuren. Zo is er een lokale God aanwezig die van iedereen fotos maakt. Het heeft zijn functie in het verhaal, maar wordt verder redelijk droog gebracht, alsof dat allemaal niet zo heel uitzonderlijk is.

Plotje is aan de vreemde kant, maar vermaakt wel. Genoeg luchtigheid en daadwerkelijke comedy om er een echte Matsuo van te maken. Maar het had gewoon nét wat meer mogen zijn. Er valt weinig aan te merken op deze film, behalve dan dat er ook niet zo heel veel uitspringt.

3.5*

Fijn, komisch drama.

Eerder fragmentarisch filmpje over twee kwajongens die samen lekker kattekwaad uithalen. Nooit echt verkeerd bedoeld, maar vaak toch op het randje van het gemene af. Een beetje zoals kinderen en kwajongens zijn.

Dit Taiwanese drama hangt een beetje tussen de oude en nieuwe school in. Af en toe zit er een leuke animatie tussen, visueel ook een paar opvallende scenes, maar ook nog restanten van dat observerende van de oudere Taiwanese cinema (die van de Hous en Tsais). Het is een fijne mix, maar wel een beetje vis noch vlees op sommige momenten.

Toch is er weinig om echt kritisch over te zijn. Visueel gewoon fijn, de twee jongens doen het goed, grappige pesterijtjes en af en toe ook geslaagd drama. En dan een paar scenes die er echt bovenuit springen (zoals de scene met de ventilatoren). En een soundtrack die meer dan één ideetje overgenomen heeft uit het werk van Joe Hisaishi.

Duurt ook niet te lang, blijft boeiend van begin tot eind en laat een frisse, aangename indruk achter. Enkel het gevoel dat dit een beetje een overgangsfilm is zorgt ervoor dat de score niet net wat hoger uitkomt. Maar zeker een aanrader voor liefhebbers van Aziatisch drama.

3.5*

Dat gemiddelde

Erg leuke film! Met de verwijzingen hierboven ben ik het dan niet zo eens (Jack Sparrow ), ik hou het meer bij een voorloper van Ninja Scroll meets Sushi Typhoon. In ieder geval is het één en al plezier.

Begint al met een belachelijk uitvoerig introgevecht. Veel bloed vloeit er misschien niet, maar doden bij de vleet. Geweldig ook die scene op de brug. Wat vooral opvalt is dat het dan allemaal redelijk tongue in cheek is, maar het oogt niet echt goedkoop of snel in elkaar geflanst. Integendeel zelfs, leuk camerawerk en mooie belichting.

Het blijft verder een gekkenwerk van gekke personages en maffe fantasy. Erg charmant en leuk gedaan ook, een goeie mix van humor en fantasy die de gehele speelduur blijft werken. Jammer dat het hier blijkbaar niet echt geapprecieerd wordt, misschien is dit zo'n film die je als klein kind gezien moet hebben om nu hoog te waarderen ofzo?

Hayashi blijft een held in ieder geval, jammer dat z'n films zo lastig te krijgen zijn.

3,0*

Geweldig ventje.

Aziatische foodporn vermengd met Japans nihilisme. Het resultaat is een geweldige docu over een sushi-chef met een klein restaurantje, zonder toilet, maar wél met 3 Michelin sterren.

Al snel blijkt ook wel waar die sterren vandaan komen. Producten worden zorgvuldig uitgekozen bij leveranciers die het belangrijker vinden dat het product goed terecht komt, dan dat ze het verkocht krijgen. Elke product wordt ook apart behandeld. Zo wordt een octopus niet meteen versneden, maar moet het beest eerst 40-45 gemasseerd worden om het minder taai te maken.

Leuk verhaal ook van de rijstleverancier, die niet aan het Hyatt wou verkomen zonder toestemming van Jiro. De liefde voor eten is echt enorm in deze docu. Drama gedeelte met de zoons is iets minder, maar niet storend. Audiovisueel ook beter dan de meeste docus, maar het blijft toch achterlopen op fictieve cinema.

Voor fans van puurheid, doorzettingsvermogen, maar vooral van sushi, een absolute aanrader.

3.5*

Erg amateuristische film.

Zelfmoord is een dramatisch (en filmisch) erg sterk gegeven vind ik. Jammer genoeg zijn er niet al te veel films die er wat mee doen (Kitano is er bijv wel sterk in).

Maar deze film lijdt vooral onder een tekort aan budget of kunde. Of beide natuurlijk. De film ziet er erg slecht uit, de editing is gruwelijk en het acteerwerk gewoon bagger. Lijkt meer op een studentenproject dan een echte film.

Verder ook jammer dat de hele zelfmoordhype (erg actueel in Japan) ook niet erg goed uitgewerkt werd. De beweegredenen van de personages zijn flinterdun.

Hier en daar een ietwat aardige scene, en een leuk idee, maar gebrek aan flair, geld en uitwerking zorgen ervoor dat deze film verre van het bekijken waard is. 1* voor een paar aardige scenes.

Pfoe.

Leek wel zo'n afstudeerproject dat eigenlijk nooit de professionele filmmarkt had mogen halen. Af en toe herken je wel de hand van Sono, maar als geheel is het bij momenten onhoudbaar saai.

Visueel valt er bitterweinig te beleven, sowieso geen fan van 4:3 maar ook het camerawerk is pover en de afwerking zo goed als onbestaand. Acteerwerk en score zijn evenmin van hoog niveau. Rest een aantal individuele scenes die wat sfeer weten op te wekken, maar dan vond ik persoonlijk Heya héél wat beter geslaagd. Ook experimenteel van vorm, maar wel al met vaste hand uitgewerkt.

Wie Sono wat volgt zal deze film uiteraard wel een keer willen zien, in dat opzicht heeft de film ook nog wel wat te bieden, maar buiten dat vond ik het een redelijke mislukking. Gelukkig is het daarna nog helemaal goedgekomen met hem.

1.5*

Typische Miike films.

Enkele coole scenes, enkele geschifte scenes, enkele dolkomische scenes, en weer een hoop saaie scenes ook. Begin is leuk, het einde fantastisch, maar wat ertussen komt sleept dikwijls te lang aan.

Vooral al dat geneuzel rond die Yakuzaintriges kon me weinig boeien. Best ingewikkelde bedoening, en niet echt interessant. Gelukkig maken enkele fantastische rollen en geniale scenes dit ruimschoots goed. Doorsnee Miike film dus, die nog steeds met kop en schouders boven de doorsnee troep uitsteekt

3.5*

Wakamatsu grand cru.

Niet zozeer de kwaliteit van de film, wel het onderwerp en de focus. Drie uur de tijd neemt Wakamatsu om nog een laatste keer de radicale linkse revolutionairen hun plaatsje te geven op het witte doek. Verrassend genoeg is de film aardig negatief, terwijl dat in z'n vroegere films toch een stuk genuanceerder overkwam.

Het begin doet documentaire-achtig aan, de geacteerde scenes vallen daardoor een beetje uit de toon. Wel verrassend om Tak Sakaguchi voorbij te zien komen als één van de leiders, toch niet de man die je in een Wakamatsu film zou verwachten.

Het hele tweede en derde deel waren qua idee wel boeiend, maar werden wat mij betreft te traag uitgewerkt. De spanning werkte niet helemaal, waardoor het toch allemaal wat begon te slepen. Desondanks is er wel een aparte rode draad die me wist te boeien. Het is best boeiend om zien hoe een op zich lovenswaardig iets (de zelf-kritiek) uitgroeit toch een symbool en later zelfs een drukkingsmiddel. Het krijgt iets religieus en onaantastbaars, terwijl het in essentie helemaal niet verkeerd is.

Als film wat taai, maar na 10+ films van Wakamatsu en de wetenschap dat hij ondertussen overleden is, ben ik in zijn plaats wel blij dat hij deze film nog kunnen maken heeft. Het is duidelijk een persoonlijk werk geworden. Allicht iets té persoonlijk, maar dat vergeef ik hem graag.

2.5*

Fictional.

Ik verwachtte een avonturenfilm met bovennatuurlijke elementen, maar twijfelde toch even toen ik in het begin van de film een boodschap te zien kreeg dat het hier wel degelijk om een fictie film ging. Nu is China daar de laatste jaren sowieso wel streng mee. Geesten zijn zo goed als verboden, Big staat (of stond) ook op de zwarte lijst en zelfs een film als deze komt met een waarschuwing.

Vrees niet, het duurt geen 5 minuten alvorens de draken je om de oren vliegen. Chronicles of a Ghostly Tribe is een aardige Chinese blockbuster geworden, met de nodige CG, maar niet dé overdaad zoals we in andere Chinese fantasy films gewoon zijn geworden. De kwaliteit van de CG is vaak wat wisselend, maar er zit in ieder geval enige terughoudendheid in het gebruik.

Verhaaltje is best wel leuk. Sowieso eens niet het klassieke fantasy gebeuren, geen idee of het op iets lokaals gebaseerd is, maar het voelde wel iets frisser aan. Verder ook fijne setting. Da"s wel het voordeel van een avonturenfilm in China te schieten, ze moeten daar niet naar allerlei exotische locaties uitwijken, aangezien ze zo'n beetje alles in hun eigen land hebben. Eerste deel speelt zich vooral in de bergen af, tweede deel in een verlaten woestijndorpje. Die doen het altijd goed bij mij.

Acteerwerk is best oké, tempo zit ook wel goed, alleen werd het nergens echt uitzonderlijk. Daarvoor is het dan weer net iets teveel blockbuster, waardoor het allemaal nog slick en vaak wat opgeblazen aanvoelt. Maar niet verkeerd om een keer gezien te hebben. Dit soort films worden meteen een stuk leuker als je niet naar 90% CG zit te kijken.

3.5*

Gekke Chinezen.

Ben wel wat gewoon als het aankomt op Chinese humor en random gedoe, maar deze film behoort toch tot de top. Verhaal gaat echt nergens over en is enkel een kapstok voor een hoop idiote en idiote grapjes. Gelukkig vaak wel grappig.

Visueel valt er af en toe gelukkig wel opvallend veel te zien. Eindscenes zijn mooi en zo zitten er nog wel een aantal gave stukken in. Effecten zijn wel verouderd uiteraard, maar het wordt toch nog mooi opgevangen.

Martial arts is er enkel in "andere" disciplines, gevechten zijn er niet, maar ik val daar wel voor.

Best vermakelijk onzin dus. Duurt gelukkig ook niet te lang, want echt ergens heengaat doet het toch niet. Leuk maar enkel voor fans en ingewijden.

3.5*

Mooi Taiwanees drama.

Voelt wat frisser en moderner aan dan zijn soortgenoten. En dat mag ook wel een keer want zelfs al vind ik de typische Taiwanese dramas nog wel wat mooier dan dit, het wordt wel redelijk voorspelbaar allemaal.

Elk personage wordt goed neergezet, er hangt een mooi "groepje jongens" sfeertje en de film is zoals steeds wel mooi en stijlvol in beeld gebracht. Vooral in het eerste deel wat wilder en wat minder pianodeuntjes. Eens het drama wat meer de overhand krijgt valt de film wel weer in een oude plooi maar het blijft vooral erg effectief en sterk neergezet.

Mooie film, kleine 4* en een uitgebreide review

Verder eerste deel in een drieluik, de andere twee delen komen uit China en HK. Andere regisseurs maar wel zelfde thematiek.

Hier begon het dan voor Hou.

Het is geweten dat hij een aanloopperiode nodig had om zijn eigen stijltje te ontwikkelen, verwacht dus niet teveel typisch Hou elementen in deze film. De setting oogt wel bekend en de aandacht voor de jonge kinderen is een voorbode, maar het zijn kleine momentjes en puzzelstukjes in een verder commerciële aangelegenheid.

Een redelijk typische romantische comedy met een redelijk centraal koppel. Fei-fei en Bee doen het beiden naar behoren, maar geweldig acteerwerk hoef je niet te verwachten. Het spiegelt zich allemaal erg sterk aan de Hong Kong cinema, maar dat iets minder vlot (maar ook iets minder vluchtig).

Het verloop is bekend, alleen de kleine twist op het einde kan nog voor enige verrassing zorgen. Maar 't is niks waarvan je uit je stoel dondert van de verbazing. Visueel is het redelijk, vooral dan op het platteland, maar Hou's latere subtiliteit is ver te zoeken. Komt ook wel door de muziek (erg poppy) en de soms erg luidruchtige klankband (druk kwebbelende Taiwanezen).

Hoogstaand is het niet, maar de simpele romance tussen een aangenaam centraal duo sleept je wel doorheen de film. Niks voor beginnende Hou kijkers, want compleet niet representatief, maar voor fans wel leuk om te zien waar hij vandaan komt als regisseur.

2.0*

Iets meer van verwacht.

De film kent prachtige settings en weelderig kleurenwerk. als je screens opzoekt ziet het er dus aardig spectaculair uit. Jammer genoeg is het camerawerk te statisch en de editing niet altijd even overtuigend.

Maar het meest van al miste ik een soundtrack die de film verder wist te binden. Vast een duidelijke keuze van de regisseurs om met zo min mogelijk achtergrondmuziek te werken, maar het voelde soms wat té sober en kaal in, in sterk contrast met de weelderige shots.

Acteerwerk en verhaal boeit verder wel, het lijkt erg sterk op Wong Kar-Wai namaak (In The Mood For Love) maar dan met een wat oudere hoofdrolspeler. Het is jammer dat de sfeer niet helemaal goed uit de verf komt, anders had deze film niet te veel hoeven onderdoen.

3.5*

Druk.

Niet zo verwonderlijk dat het na 20 jaar heerschappij mid-jaren 80 toch wel een beetje gedaan was met het Shaw Bros era. Als je naar deze film kijkt zie je gewoon te weinig progressie en lijken die Shaw Bros films teveel op elkaar.

Zelfs als ze wat anders proberen doen. Meer fantastische elementen in deze film, maar Chang weet er niks van te maken. Het roterende kleurenlampje is hilarisch, de effecten zijn tergend lelijk en het schreeuwerige lawaai dat gepaard gaat met de demonische aanvallen (inclusief de lachende kindjes) is oorverdovend. Na 100 minuten ben je dan ook redelijk bekaf.

Het eerste uur leunt de film sterk op die fantastische elementen en is het redelijk armoedig, pas op het eind komt er wat serieuze martial arts aan te pas en zie je ineens dat het veel kijkbaarder wordt. Toch een paar toffe scenes, met als klapper, zoals het hoort, de finale.

Maar als geheel en té goedkope productie die vooral érg lawaaierig en aanwezig is. En niet op de goeie manier.

2.0*

Redelijk drama.

Toch mist het datgene wat vele Japanse dramas boven de middelmaat doet uitstijgen. De betere van Shinohara moesten ook nog komen, deze film lag eerder in de aanloop naar die periode.

Slecht is het niet. Daarvoor boeit het verhaaltje wel, zijn de personages leuk genoeg (vooral de opa dan) en zit er ook wel genoeg pit in. Wel de bekende problematiek, met een vader die de controle over z'n gezin verloren heeft en tienermeisjes die op paid dates gaan om geld te verdienen. Redelijk klassiek "elk lid van de familie heeft z'n eigen dramalijntje" drama dus.

Vervelend is het zeker niet, maar binnen het genre toch niet zo heel veel meer dan aardige filler. Een paar momentjes en scenes die er net iets bovenuit springen, maar als geheel is het iets te gewoontjes. Al lag dat wel een beetje in de verwachting, kijkende naar het carriereverloop van Shinohara.

3.0*

Mooi.

Maar had nog wat beter gekund. Het eerste deel van de film vond ik er fijn. Erg simpel, maar lief en lekker rustig. Helemaal niks nieuws onder de zon, simpele jongerenrelatie, maar wel lieflijk en vrij uitgewerkt.

Had het plot hier nog niet gelezen dus de kentering in de film kwam een klein beetje als een verrassing. Jammer genoeg is het deel daarna ook een stukje zwakker. Iets te dramatisch, verschil met het begin is ook iets te groot.

Wel grappig om een hoop grote namen in ondersteunende en bijrollen te zien. Suet Lam natuurlijk weer van de partij, maar vooral Anthony Wong en Eric Tsang die weer tegenover elkaar staan, in een compleet andere context. De hoofdrollen zijn weggeled voor relatief jonge en nieuwe acteurs, wat best goed werkt.

Einde is weer ietsjes beter, maar kan het wat mindere tweede deel niet helemaal goedmaken. Blijft wel een mooie film die moeiteloos uit te zitten is en zeker een aantal erg lieflijke en warme momenten kent, maar als geheel net ietsje tekort komt om echt goed te zijn.

3.5*

Goed.

Maar ook niet meer dan dat. Het is echt onbegrijpelijk dat I.G tegenwoordig met films als deze op de proppen komt. Qua tekenstijl is het dan misschien geen Ghibli, het is toch duidelijk waar de film de mosterd haalt. En zoals de meeste naäpers komen ze nog in geen 100 jaar in de buurt.

De tekenstijl is best apart inderdaad, maar zoals danuz al zei went het erg snel. Komt vooral ook omdat er qua regie zo weinig mee gedaan wordt. Het zijn de klassieke shots, de pans en alles braafjes aan elkaar gemonteerd als was het een live-action film. Dat maakt het toch allemaal een hoop saaier. Gelukkig dat er een aantal stijlbreuken zijn, anders was het nog een halfje lager uitgevallen denk ik.

De link naar Hotaru no Haka is niet te missen, al is de setting wel duidelijk anders (en voor de meesten een stuk minder bekend denk ik). Zag laatst nog een artikel verschijnen dat Japan weer helemaal into WOII is, deze film sluit daar naadloos bij aan. Het gedweep met Night on the Galactic Railroad vond ik dan weer wat minder, maar ik heb het niet zo met de anime versie van dat verhaal (benieuwd ook wat de herziening van Spring en Chaos gaat opleveren).

Verder inderdaad een tranentrekker met een érg melig einde. Het is allemaal zo netjes en braaf geworden in die anime films van tegenwoordig (al kan je dat ook wel zeggen over vele andere recente Japanse films). Het kijkt op zich wel aardig weg en de film heeft mooie momenten, maar ik mis toch een beetje regisseurs met een eigen stijl en eigen visie. Dit soort "nee nee, 't is geen Ghibli maar eigenlijk toch wel" cinema ben ik wat moe aan het worden.

3.5*

Redelijk brakke film.

Ik vind Jobs als persoon wel boeiend, maar niet vanwege z'n effectieve bewerkstellingen. Wél voor de manier waarop hij Apple weer op de kaart gezet heeft (pikant detail, mét de hulp van Gates). De cult die hij rond z'n bedrijf heeft opgebouwd is fascinerend, jammer genoeg is de uitkomst wat minder positief.

In deze film zie je vooral de key momenten uit z'n beginnende carriere. Met een aantal dik aangezette momenten en richtinggevende quotes wordt redelijk snel het karakter van Jobs uiteen gezet. Althans, het bekende karakter van de harde genie. De man die op harde wijze zijn wil aan iedereen doordrukt en daarmee met geniale apparaten komt. Ondertussen is ook wel duidelijk geworden dat Jobs wel wat meer facetten kende dat enkel de idealist te zijn.

De film an sich is ook weinig waard. De vergelijking met The Social Network wordt vaak gemaakt, maar waar die film kon steunen om goede regie, is er hier geen sprake van. Flauw in beeld gebracht, dik aangezette muziekale begeleiding en uiterst lineair, met een paar stevige bokkesprongen doorheen de tijd.

Acteerwerk was nog wel oké, maar de film wil nergens boeiend worden en Jobs zelf krijgt nooit enige menselijkheid. Het is een film die vooral aan mythe uitbouw doet, iets wat Jobs niet echt meer nodig heeft. Onderwerp blijft me op zich wel boeien, dat en het redelijke acteerwerk maakten deze film nog het uitzitten waard. Maar meer is er niet.

1.5*

Niet enthusiast.

Zoals een aantal mensen eerder opmerkten heeft dit inderdaad meer weg van een Europese dialoogfilm dan wat ik me dan bij een Iraans drama had voorgesteld. Niet meteen mijn type cinema, al helemaal niet wanneer er dan nog eens een goeie twee uur lang bijna continue geklaagd wordt.

Ik heb mijn dramas liever wat rustiger, de vier personages hier hebben inderdaad allen wat positieve/negatieve kantjes, maar hun gezeur overheerst jammer genoeg. Venuit het niets ontstaat een lichtelijk overdreven situatie die garant staat voor 90 minuten gejengel in alle richtingen.

Acteerwerk is goed maar nu ook weer niet overdreven speciaal, audiovisueel valt er helemaal niks te beleven. Mag dan de keuze van de regisseur geweest zijn, foute keuze wat mij betreft want hij accentueert er helemaal niks mee. Behalve misschien hoe énorm doorsnee deze hele prent is, maar of je dat nu in het daglicht wil zetten?

De Europese praatvibe gekoppeld aan vier doodvervelende personages maken van dit 2-uur durend drama een serieuze zit. Had me er toch iets uniekers/spannenders bij voorgesteld.

1.0*

Matig.

Veel in deze film hangt af van de setting. Kijk je graag naar dit soort hillbilly boso's dan zal Joe best een aardig drama zijn, kan je dat volk niet luchten dan is de film amper doorheen te komen. Hoewel Green nog wel een beetje moeite doet z'n film op te leuken.

Visueel lukt hem dat niet. De pogingen waren er wel, maar het resultaat was erg matig. De soundtrack is beter, geeft de film een zekere zwaarte mee, al overdrijft Green op het einde. Komt ook wel omdat het drama mij niet echt wat deed, werkt het wel zal de soundtrack ook krachtiger overkomen.

Acteerwerk is degelijk, maar geen enkele van de acteurs krijgt de personages echt tot leven. Veel info is er niet en dan is het toch aan de acteurs om intrige te creëren. Daar laat de film toch ook wel een steekje vallen. Veel plot of progressie moet je verder niet verwachten, de film kent ook maar weinig verrassingen.

Mij doet het niet zoveel. 't Is in ieder geval geen echt mumblecore ding geworden, daar vreesde ik vooraf wat voor, maar de setting en het gebrek aan dramatische impact zorgen ervoor dat ik twee uur redelijk gelaten heb zitten aanschouwen. En dan doe je als drama iets verkeerd.

2.0*

Matig.

Spade kan geen film zelf dragen, zoveel is duidelijk. Geen idee hoe het komt, maar het valt vaak nogal stil tussen de grapjes door. Andere Happy Madison films zijn vaak ook een stuk geanimeerder, terwijl de hoeveelheid grappen niet noodzakelijk hoger ligt.

Zoals steeds is het verder wel vlot en aardig te behappen vermaak. Los van de dooie momenten komt Spade af en toe wel goed uit de hoek. Een paar aardige bijrolletjes maken links en rechts ook wat goed, net zoals een aantal geslaagde grappen.

Zeker geen grootse of memorabele film. Wel lekker kort en met een aardig tempo, zodat het niet echt saai kan worden. Goed materiaal voor de hardcore Happy Madison fans dus, een matig wegkijkertje voor de rest van de wereld vermoed ik.

2.0*

Beetje laat, maar toch uiteindelijk gezien.

Zuid-Koreaanse cinema ligt me niet zo, Westerns al helemaal niet. Jee-woon Kim wel en die maakt het dan ook wel weer waar. Afgezien naar wat verwijzingen van Leone's bruine gekladder heeft dit verder gelukkig niet al te veel met zijn films te maken.

Wel een vermakelijke, vlot in elkaar gezette actiefilm. Kim pakt regelmatig uit met prachtig camerawerk, al moet ik ook zeggen dat het vaak de verkeerde kant opgaat. Die achtervolging tegen het eind is dan wel fenomenaal, eigenlijk is ze niet zo best in beeld gebracht. Teveel slecht gebibber met de camera.

The Weird eist duidelijk de hoofdrol op, doet dat met verve en zorgt ook voor de nodige geslaagde humor. The Bad vond ik minstens evenwaardig, Byung-hun Lee speelt hem met stijl en geeft de film een gewenst donker randje mee. Enkel The Good is een saaie kneuter, gelukkig is zijn rolletje dan ook het kleinst.

Veel actie verder, best charmant en lekker vlot in beeld gebracht. Verder een wat gekke mix van paarden, treinen en machinegeweren, al is Kim daar zeker niet de eerste die zoiets flikt natuurlijk. 't Is jammer dat de actiescenes niet iets beter in beeld gebracht werden, anders had deze film nog net dat ietsje beter geweest. Een minuutje of 20 had er trouwens ook nog wel afgemogen, meer dan 2 uur hoeft dit echt niet te duren.

Kim blijft één van de beste commerciële Koreaanse regisseurs, al heeft hij daar eerlijk gezegd nu ook weer niet zoveel concurrentie. Deze past in ieder geval perfect in z'n rijtje leuke films.

3.5*

Voor de fans.

Een film over de post-Beatles jaren van John Lennon. Men poogt ook de impact van Yoko vorm te geven, maar daarin faalt de docu toch behoorlijk. Af en toe wel een quote of een kort stukje waaruit haar belang in Lennon's leven moet blijken, maar uiteindelijk is dit toch weer gewoon de grote John Lennon show geworden.

Verder gaat het inderdaad vooral over het opnemen van de Imagine plaat. Hier en daar wel een leuke inkijk, vooral omdat het vaak toch best ongedwongen oogt. Niet al te veel geposeer voor de camera of verplichte nummertjes, maar gewoon een aantal muzikanten samen aan het werk.

Toch is dit vooral weer een docu voor de mensen die reeds fan zijn van Lennon. Zo heel veel nieuws krijg je uiteindelijk niet te horen, ik had eerder ook al een paar uitgebreide Beatles docus gezien en daarom zit er ook wel weer wat herhaling in. In ieder geval blijft de speelduur van deze beperkt en is de focus toch net dat beetje anders.

1.5*

Toch ook aardig verrast door deze Carpenter.

Minder cheesy dan wat ik van hem ken. Deed me eigenlijk een beetje denken aan The Ninth Gate.

Vermakelijk verhaaltje hoewel Carpenter uiteindelijk toch wel redelijk faalt. De stukjes die hij laat zien uit La Fin Absolue du Monde zijn té min. Key tot de sfeer in de film is de nieuwsgierigheid van de kijker, en de film in film leek me nu niet bepaald een mindshattering stukje cinema.

Verder best wel te spreken over dit filmpje. Redelijk mooi en stijlvol gefilmd, hoewel weinig gedurfd. En zeker onderhoudend, al speelt de lengte daar ook een mooie rol in. Paar fijne momenten ook (het hoofd dat er bruut afgaat) maar uiteindelijk had dit meer en mysterieuzer gekund.

Paar keer aan Noé moeten denken tijdens het kijken, ook al omdat die zotte Franse kerel er best wel wat van weghad

3.5*