Opinions

Degelijk.

Toch wat meer van verwacht, Ochiai levert vaak toch lichtelijk freaky dingen af, maar deze film houdt zich wel érg goed aan de opzet van het origineel. In stukken gehakt verhaal rond meerdere personages die met Toshio en z'n gevolg te maken krijgen.

Verhaaltje is vooral een "origin story", iets te uitleggerig dus, want een deel van het mysterie wegneemt. Kan het ook niet helemaal plaatsen in de reeks, maar dat komt allicht omdat het heel lang geleden is dat ik de originele films nog eens gezien heb. Het zou wat mij betreft zo maar een reboot kunnen zijn van het origineel.

Het mist ook een beetje aan spanning. Net iets te gelikt, daarbij ook iets te bekend terrein ondertussen. Toch heb ik ook gewoon het gevoel dat de regie van Shimizu wat strakker en creepier was.

Al bij al een aardig vervolg dus, dat zich braaf aan het stramien van de originele films houdt. Of het veel toevoegt is maar de vraag, écht eng is het ook allemaal niet, maar er zitten wel een paar leuke scenes in, die af en toe leuk verwijzen naar eerdere delen (hoogtepunt is het camerashot dat bij het horen van Kayako naar de trappen draait, maar haar daar niet vindt).

3.0*

Eigenlijk een herhaling van het oude Ju-on concept.

Weer een hoop korte scenes rond het verschijnen van een geest, die uiteindelijk één vlot en coherent verhaal vormen. Zoals bij de eerdere films in het begin wat lastig te volgen, maar naarmate de film vordert wordt alles duidelijker.

Er is gekozen voor een nieuwe familie (en nieuw huis) maar veel verschilt het uiteindelijk allemaal niet. De look, feel en structuur van de film is nog steeds hetzelfde als het origineel.

Heel wat beter dan de Amerikaanse delen, maar echt nieuw of verrassend is het al lang niet meer natuurlijk. Af en toe weer aardig sfeervol, film is weer zo voorbij en vermakelijk blijft het wel. Benieuwd hoeveel ze er nog gaan maken.

3.0*

Argh.

De nieuwe Ju-on is er duidelijk teveel aan. De vorige was een origin story, die was nog best te doen, maar deze zit chronologisch helemaal aan het einde van de reeks. Dat wil zeggen dat je niet enkel te maken krijgt met een in stukken gehakt verhaal (Ju-on trademark setup), maar ook nog eens 7 films hiervoor. De film verwijst niet alleen naar zichzelf, maar ook regelmatig naar oudere delen.

Voor een reeks die 18 jaar loopt en qua verhaal eigenlijk zeer weinig te bieden heeft, geen al te beste keuze. Wie compleet into Ju-on is zal het allemaal nog wel kunnen volgen, maar mij leken het vooral veel afzonderlijke scenes waar de verschillende Ju-on personages (Toshio en Kayako dan vooral) weer eens hun ding mogen doen.

Maar ook dat is wel een beetje afgezaagd geworden. Toshio die overal maar wat staat en z'n mond opentrekt, Kayako die nog maar eens een trap afgekruipt ... het jammere is ook vooral dat Ochiai verder helemaal niks toevoegt. Alsof er in die 18 jaar helemaal niks veranderd is.

Mnee, het werd een redelijk taaie zit zo. Naar het einde zitten er een paar scenes die net wat spannender zijn en het verhaaltje wordt iets minder warrig wanneer je de afzonderlijke delen in het begin een beetje aan elkaar kan knopen, maar met een goeie, geslaagde horror heeft het nog bitterweinig te maken. Men probeert vooral door te bomen op het verhaal en de onderlinge relaties, nu niet meteen de kracht van deze filmreeks.

Hopen dat het gewoon echt The Final is nu.

1.5*

Fijn.

Mooi drama, dat jammer genoeg wat te lijden heeft onder het gewicht van z'n thematiek. In plaats van een wat emotievere film ligt de thematiek er wat te dik op bij momenten, waardoor het geheel wat prekerigs krijgt en het drama nooit helemaal tot z'n recht kan komen.

Met het tempo is zeker niks mis. Lekker kabbelend, Hiromasa geeft z'n personages goed de tijd om in de film te groeien. Visueel strak, hoewel de losse camerastukken mij minder konden boeien. Verder ook belange na niet zo gestileerd als het werk van Ishikawa, maar bij momenten wel lekker strak camerawerk.

Acteerwerk is verder ook van hoog niveau. Opvallende rol weer van Shota Someya, toch een acteur om in de gaten te houden. Trekt in elke film waar hij opduikt sterk de aandacht naar zcih toe. De regisseur vertolk ook best een goeie rol trouwens, toch altijd apart als een regisseur in z'n eigen films ook voor de camera opduikt.

Goeie film dus, jammer dat het iets te belerend overkomt en het drama daardoor nooit de nodige impact krijgt. Wel een regisseur om in de gaten te houden.

3.5*

Aardig.

Ik heb de gewaagde en harde grappen waarschijnlijk gemist, vond het uiteindelijk redelijk braaf en voorspelbaar, buiten wat democratie vs communisme wrevel. Maar ook dat waren vooral open deuren.

Er zit wel een leuk tempo in de film. Vaak erg droog, dankzij de goed getimede editing. Ook de acteurs doen het erg leuk, vooral die wat bollige kerel heeft goed wat komisch talent in zich. De film verliest zich alleen soms in wat dode momenten. Niet alles is even leuk en soms is het even wachten tot de film z'n ritme weer terugvindt.

Verder inderdaad wat referenties links en rechts (I kick ass for the lord), maar ook daar weinig verrassends of geniaal.

Vermakelijk is het allemaal wel, al is het maar om eens een film als deze uit een ander werelddeel mee te pikken. Zitten erg leuke scenes in, maar had ook best wat grappiger en goorder gemogen.

3.0*

Leuke herziening.

Had er eigenlijk een beetje een hard hoofd in, want het was toch wel erg lang geleden dat ik deze gezien had en ook toen al lag de algemene kwaliteit wat lager dan de echte anime classics. Dit was dan ook van een ander kaliber, en met een beduidend kleiner budget gemaakt.

Maar ergens heb ik dit blijkbaar toch gemist. Films die gewoon graag zo bruut mogelijk zijn. Gave monster designs, originele kills, af en toe lekker bloederig met wat platte erotiek erbij. Hoogstaand is het niet, vermakelijk wel, zeker wanneer iemand als Kawajiri ermee aan de slag gaat.

Zijn stijltje is meteen herkenbaar, lekker butch en eigenzinnig. Animatie is eerder beperkt, maar zoals de meeste animes wordt er slim gebruik gemaakt van editing en wat effectief om er extra dynamiek in te krijgen. Ondertussen is Ninja Scroll toch een ware anime classic geworden, vroeger compleet verguisd en één van de films die anime een slechte naam gaf. Hoe het kan verkeren

4.0* en een uitgebreide review

Draak.

Van welke kant je ook naar deze film kijkt, het is eigenlijk altijd slecht. Ik had hem vroeger wel al eens gezien, maar heel veel was er duidelijk niet van blijven hangen want ik schrok toen ik zag dat Rob Schneider zowaar een halve hoofdrol had in deze film.

De schrik was compleet gewaarborgd trouwens, zijn humor gecombineerd met het non-acteerwerk én de setting zorgen voor één van de meest slechte filmdynamieken ooit. Stallone is onuitstaanbaar, maar dat was een van de dingen die ik me nog wel herinnerde. Jammer dat hij steeds weer z'n helm afzette én dat de helm niet wat groter was. Zelfs Stallone's mond kan niet acteren.

De sets ogen karton, de kostuums zijn ridicuul, die hele Blade Runner rip-off oogt gewoon compleet gedateerd. De humor werkt niet, het verhaaltje is onnozel, de muziek niet om aan te horen. Het is dat het een scifi is en dat daar altijd wel wat dingetjes inzitten die me liggen, maar dit is toch wel een van de slechtste films in z'n genre.

1.0*

Meh.

Tijdens het kijken vooral je adem inhouden, in ieder geval niet teveel zuchten of lucht uitblazen. Kwestie van niet teveel stof te doen opwaaien. The Judge is namelijk een oerklassiek drama, eentje die aan z'n 140 minuten komt door eigenlijk twee aparte dramas te combineren.

Enerzijds is er het verhaal van Downey die terugkeert naar z'n geboorteplaats (zo heb ik er al een paar achter de rug dit jaar) en daar weer de confrontatie met z'n vader (Duvall) aangaat (waardoor er uiteraard veel historie kan opgerakeld worden), anderzijds is er het rechtbankdrama waarin Downey en Duvall een hoofdrol spelen.

Het is het vlotte spel van Downey wat deze film nog enigszins dragelijk maakt. Duvall zit opgescheept met een wat muffe, cliché rol. Eéntje die hij al jarenlang op zich neemt, hij lijkt het zelf wat beu te worden. Niet dat Downey nu een wild andere rol dan gewoonlijk heeft, maar hij brengt in ieder geval wat leven in deze doodse film.

Visueel ERG dik aangezet allemaal, erg vluchtig en ongeïnspireerd in beeld gebracht. Ook de soundtrack lijkt zo uit een oude schuif getrokken te zijn, toch is het typisch de stijl waarvoor ze bij de Oscars platgaan. Dat lijkt Dobkin's bedoeling ook wel een beetje, na de luchtigheid die hij in voorgaande jaren gemaakt heeft lijkt dit vooral z'n claim to fame te zijn.

Vond het veel te lang duren, vooral omdat beide dramas niet echt konden boeien. Downey redt de film van pure verveling, maar één acteur kan ook geen hele film redden natuurlijk.

1.5*

Zo.

Allereerst de populaire kritieken. Er zitten inderdaad een paar foeilelijke out-of-the-blue zooms in. Kan je zeggen wat je wil, maar ze sloegen echt nergens op. Klein puntje verder.

En het hele taalgedoe had wat mij betreft ook veel eleganter opgelost kunnen worden. Eenvoudigweg subs toevoegen, had mij een aangenamere kijkervaring gegeven. Had de film ook iets korter gemaakt, wat het gesleur met de hoofdtelefoontjes blijft ook gewoon aanslepen.

Vervelender is eigenlijk het hele subplot met Dietrich. Geen goed actrice en het maakt de film een half uur langer, daar waar er al wat geknipt had mogen worden.

Maar het meest jammer vond ik dat het uitgangspunt eigenlijk al in de eerste 5 minuten op tafel gelegd wordt. Daarna wordt er over doorgeluld tot de maan weer vol is, maar daar heb ik jammer genoeg niks interessants kunnen uithalen. De schuldvraag is wat mij betreft geen moeilijke, 2,5 uur proces of camera is daarbij wat overbodig.

Vond die rechter verder erg goed acteren. Erg sterke rol. De rest was matig tot irritant, vooral die "simpele" kerel ging er nogal stevig over. Iets waar trouwens de meesten zich wel schuldig aan maken. Gezichtsuitdrukkingen lijken soms wel gebeeldhouwd.

Visueel karig, er de muziek (en muzikale intermezzos) hadden ook achterwege mogen blijven.

Film had 90 minuten moeten duren. En dat is eigenlijk al teveel voor wat de film duidelijk probeert te maken. Verder ook erg teleurgesteld in het einde. Wat mij betreft maakt de rechter ook nog eens een zwaar foute keuze (en nee, geschiedenis is inderdaad mijn ding niet - maar zo wordt het toch wat propaganda voor een ideologie waar ik niks mee heb).

Sommige stukken waren best te verteren, doorgaans is het veel te lang gerekt en bij momenten vreselijk saai. Verder is het inhoudelijk erg pover uitgewerkt.

2.0*

Kon er niet zoveel mee.

Ik ken Garland wel van haar films, van haar persoonlijke leven wist ik op zich weinig tot niks. Op zich is de opzet van deze film dan wel oké, via haar laatste jaar zou je een goed beeld kunnen krijgen van Garland als persoon. Alleen komt dat er nooit echt helemaal uit.

Komt enerzijds omdat de flashbacks een wat al te makkelijke verklaring proberen bieden voor haar wat losgeslagen gedrag in haar latere leven. Er mist duidelijk een hoop informatie om tot een completer beeld te komen, maar daar wordt geen aandacht aan besteed.

Ander probleem is Zellweger. Enerzijds doet ze het best goed, anderzijds is ze nog steeds vooral Zellweger, wat haar rol écht wel in de weg zit. Zellweger is toch altijd vooral zichzelf in films, komt omdat ze nogal wat maniertjes heeft die erg typerend zijn (een Kitano heeft dat bijvoorbeeld ook héél sterk). Bij fictieve personages is dat geen bezwaar, bij vertolkingen van echte mensen ligt dat toch een stuk lastiger.

En als laatste heb ik met elke biopic wat lastiger met de problemen van de rich & famous. Het is toch altijd een hoop kommer en kwel van succesvolle mensen die uiteindelijk niet tevreden zijn met de keuzes die ze ooit gemaakt hebben. Deze film is dan nog van het type fall & fall, waardoor het wel héél zwaar wordt.

En zo kon ik er uiteindelijk niet zoveel mee. Lijkt mij dat een persoon als Garland een betere film zou verdiend hebben. Eentje die wat meer inzicht in haar personage biedt en minder aanvoelt als een filmisch verhaal.

1.5*

Best leuk.

Chor gaat de Jackie Chan richting uit, maar dan wel binnen de velige context van de Shaw Bros studio. De film oogt als een klassieke SB productie, maar de humor is een opvallend nieuw gegeven, zeker ook binnen Chor's films. Ik kon het wel waarderen.

Sowieso vind ik het wel een geslaagde combinatie. Zo goed als Chan's betere werk wordt het zeker niet, maar het neemt toch een zekere serieux weg, vooral tijdens het eerste uur. Daarna wordt het wat klassieker allemaal, gaat het ook wat te lang duren (90 minuten volstaat voor filmpjes als deze).

Wel fijn meegenomen is Chor's typische visuele stijl, die net wat beter is dan de andere SB films. Net wat kleurrijker, net iets meer aandacht voor composities en dergelijke. Het oogt gewoon wat aangenamer allemaal. Leuke aanvulling van z'n oeuvre in ieder geval, al zal hij er geen nieuwe zieltjes mee winnen denk ik. Gewoon wat fijne variatie voor de liefhebber.

3.0*

Leuk.

De film lijkt misschien sterk op Chan's oudere Amerikaanse werk (Rush Hour enzo), maar eigenlijk is het dat niet. En het is niet eens zo subtiel, maar blijkbaar toch subtiel genoeg want de meeste mensen hier is het niet eens opgevallen.

Komt allicht ook omdat de opzet zeer gelijkaardig is. Chan wordt gekoppeld aan een Amerikaanse komiek, het duo gaat achter een crimineel aan, met een combo van comedy en actie als gevolg. Wie al eens een Amerikaanse Chan gezien heeft herkent de formule wel. Maar kijk iets nauwkeuriger en je ziet dat er ook een aantal bakens verzet zijn.

Zo zijn de bijrollen Chinees. Is Chan niet de gekke Chinees in Amerika, maar Knoxville is hier de gekke Amerikaan in China. Chan is niet de clown van de film, Knoxville vervult die rol. Er wordt ook een aardig woordje Chinees gesproken, al blijft de voertaal wel Engels. En met Harlin hangt er ook nog een Amerikaanse regisseur aan vast, maar als je naar de rest van de crew kijkt zie je plots weer een hoop Chinese namen.

Skiptrace is dan ook de zoveelste (mislukte) poging van China om een ingang te vinden in de Amerikaanse markt. Op zich wel leuk, want zo krijgen mensen als Eric Tsang en Fan Bingbing weer eens een kans om een beetje aan bekendheid te winnen in Amerika, maar echt groot zal hun impact niet geweest zijn. In China deed deze film het goed, in Amerika een stuk minder.

Chan's formule werkte wel. Misschien iets teveel "toerisme" in deze film, maar verder fijne actiescenes (die huisjes), redelijke wisselwerking met Knoxville en vooral erg vlot. Aangenaam kijkvoer dus, zoals de meeste Chan films. Maar wel weer een goed voorbeeld van het feit dat wanneer het een beetje té Chinees wordt, het Westen keer op keer afhaakt.

3.0*

Erg vlotte update.

Marko Mak is er ook wel een goeie regisseur voor, met Tracing Shadow bewees hij toch wat in z'n mars te hebben. Het resultaat nu is een weinig opzienbarend actiefilmpje, waar een paar toffe en blitse actiescenes het niveau aanzienlijk omhoog trekken.

Ziet er allemaal erg gelikt uit, verhaaltje krijgt niet teveel ruimte en de aandacht gaat vooral uit naar de fun. Aardig rol van Sammo Hung, Tse is ook best geschikt voor dit werk, de rest van de cast was verder aardig vervangbaar.

Zeker geen grootse film dus, maar simpele fun en aardig entertainment. Zal niet lang blijven hangen, maar 't is wel een stuk beter dan de oudere versie.

3.0*

Kookfilms.

Ook China is om blijkbaar. Deze film zou zo maar een remake kunnen zijn van Stephen Chow's God of Cookery, niet in het minst omdat de hoofdrolspeler zelfs wat aan Chow doet denken (en hij heeft zelfs met Chow samengewerkt). Jammer genoeg wordt het niveau van de betere Chows niet helemaal geëvenaard.

Daarvoor voelt het soms net teveel als een kopie aan. Maar verder wel een erg leuke. Kleurrijke personages, mooi in beeld gebracht, veel onnozele en zwaar overdreven mythologie en ook best wat grappige momenten. Niet voor iedereen weggelegd, maar voor wie graag een Chow filmpje kijkt valt er toch genoeg te genieten.

Jammer genoeg ook iets teveel drama, die Chinese comedies durven toch zelden echt vol voor comedy te gaan, iets waar ze in Hong Kong veel minder problemen mee hebben. Daardoor duurt de film ook iets te lang, 90 minuten is meer dan genoeg voor dit soort ongein.

Staan dan wel weer tegenover dat er een aantal memorabele scenes inzitten. Vooral die rood vs wit kookpot is geniaal in al zijn overdrevenheid. Toch een soort humor dat je in Westerse films niet snel zal terugzien. Ik kan er wel van genieten, daarom ook dit weer een best aangename film. Maar geniaal is het niet, dan kan je beter See You Tomorrow een keertje opzetten.

3.5*

Wai Man Yip's CNY film.

Chinees Nieuwjaar, dat zijn veel bekende gezichten, een luchtig, opbeurend verhaaltje en uiteindelijk een cast die het publiek een gelukkig nieuwjaar wenst natuurlijk. Ditmaal in de vorm van een God of Cookery film.

En Yip levert een best geslaagde film af. Het is een soort van upgrade van Chow's film, met Nicholas Tse als lokale wonderchef die het opneemt tegen een sterrenchef opgeleid in Frankrijk. Oud vs nieuws, traditioneel vs modern. Maar gelukkig wel met een kleine twist naar het einde toe, zodat het niet verzandt in het aloude moraaltje.

Anthony Wong (hij is toch geminderd met acteren heb ik het gevoel) en You Ge hebben leuke bijrolletjes, de rest van de cast doet het ook naar behoren, de kookscenes zijn best spectaculair (ja ja, zoiets kan) en daarnaast ziet het er ook weer supersmakelijk uit. Niet bepaald de Chinees van om de hoek.

Vlot vermaak dus, dat misschien links en rechts wel een beetje drama bevat, maar nooit echt veel en altijd met als doel snel op te volgen met een opbeurend moment. Die CNY films zijn nooit meesterwerken, daarvoor zijn ze ook niet bedoeld uiteraard, maar deze is best toffe filler.

En Yip beleeft z'n tweede jeugd denk ik. Hij blijft maar films maken.

3.5*

Leuk!

Eentje voor de fans van Chinese Ghost Story en dergelijke. Fijne mix van martial arts, fantasy en comedy met een aantal mooi gefilmde en spectaculaire scenes.

Tsang kan blijkbaar ook echt wel wat regisseren, al zullen ook veel van de credits naar de cinematograaf mogen. Het ziet er bij momenten echt erg mooi uit, vooral wanneer het hele gewadenspel zich afspeelt in het begin van de film. Belichting, kleurgebruik en camerawerk zijn allen top.

Verder een typisch HK filmpje. Overdreven acteerwerk, maar wel leuke rollen voor Lau, Tat Ng en een jonge Francis Ng. Die is eigenlijk altijd wel goed, wat hij ook speelt.

Fijne ontdekking, vooral omdat ik ondertussen toch al een aardig aantal van dit soort films heb gezien en soms het idee krijg dat ze een beetje op zijn. Leuk dat dan toch niet het geval blijkt te zijn.

Toegegeven, dit soort films zijn voor een specifiek publiek, als introductie waarschijnlijk iets te vreemd, maar verder weinig tot niks op aan te merken. Begin is wel duidelijk het mooiste deel van de film, maar ook later komen er geregeld mooie scenes voorbij. Klein aanradertje.

Dikke 3.5*

Gaaf!

Scores en blah blah, die narrative is ondertussen wel duidelijk en hoeft niet veel herhaling meer neem ik aan. Mensen die het horrorgenre een warm hart toedragen, en dan écht het genre, niet enkel bestaande subgenres met hun clichés, kunnen deze film best een kans geven.

Valt moeilijk te vergelijken met andere films (een paar vergelijkingen hierboven vind ik weinig toevoegen eerlijk gezegd), wat mij betreft is de link met producer McKee nog de meest tastbare. Heeft een beetje diezelfde aparte kijk op horror. Oké, er zit wat gore in en wat demonisch gebazel, maar de échte horror komt van ergens anders.

De opzet is ridicuul, des te knapper dat Kinkle er in slaagt om het op de één of andere manier alsnog geloofwaardig over te laten komen. De weirde pit lore slaat uiteraard nergens op, maar dan kan je over wel meer sektes ed zeggen en toch zijn er mensen die slaafs de vreemde rituelen en regels volgen.

Acteerwerk is goed, film zit er netjes uit en de soundtrack is een grote meerwaarde. De film mist links en rechts een likje verf maar voor een eerste film toont dit enorm veel potentieel wat mij betreft. Hopelijk kan Kinkle ooit nog een tweede maken, want dit smaakt naar meer.

Dikke 3.5*

Niemand?

Hong Kong heeft een kleine schatkist van horrorfilms die weinig bekend zijn in het Westen. Nochthans is Ronny Yu niet de minste, maar deze The Trial is blijkbaar toch tussen de mazen van het net geglipt. Geheel onterecht trouwens, want best sfeervol.

Visueel merk je hier al dat Yu niet zomaar een regisseur is. Toch beter dan z'n tijdgenoten, lekker creepy, veel mist, typische blauwe nachten ... daar moet deze horror film het van hebben. De horror zelf is eerder cheesy, al zijn sommige effecten (zoals de zombi zelf) nog wel leuk. Maar verwacht niet helemaal weg te kruipen in je bank, daarvoor zijn er andere en betere films.

Tempo is lekker vlot, af en toe komt er wat typische humor voorbij maar niet overdreven veel en de film zakt eigenlijk nergens in. Een film die wat meer aandacht verdient, hopelijk brengen ze hem nog eens uit op Blu, zoals ze de laatste tijd met een aantal andere (bekendere) HK horrors gedaan hebben.

3.5*

Vroege Alan Mak.

Ik wist niet dat de beste man begonnen was als CAT III regisseur, maar eigenlijk verbaast het me helemaal niet. Zoals wel meer regisseurs uit die tijd bleek dat een redelijk succesvol pad te zijn, om dan later met wat commerciëler werk door te breken.

En net zoals die andere regisseurs weet Mak amper z'n stempel te drukken. Wie het werk van Mak een beetje kent ziet wel al schimmen van z'n latere stijl, maar het is toch vooral puur genrewerk, en dan van het goedkopere soort.

Een politiethrillertje met een serial killer, die nogal bruut tekeer gaat. Een vrouwelijke detective omringd door machos, een paar stevige moorden en een redelijk einde, maar het oogt allemaal zo goedkoop dat het weinig indruk weet te maken. Het is grappig om te zien welke weg Mak heeft afgelegd, maar een goeie film is het allerminst. Wel nog redelijk vermakelijk, mede door wat brute momenten en een betrekkelijk korte speelduur.

2.0*

Fijne herziening.

Ben het op zich niet echt meer eens met m'n originele bericht, in de zin dat ik deze film niet echt vind passen binnen het typische jaren '90 HK geweld. Toch meer een uitloper van de Shaw Bros films, gemixed met Jackie Chan's typische stijl. Het manische/gestoorde/snelle van de andere tijdgenoten zit hier niet echt in.

Vind het als film zelf daarom ook wel iets minder. Humor en drama werken niet echt goed, het is vooral wachten op de actiescenes. Die weten gelukkig wel nog steeds vol te overtuigen. Liu en Chan zijn een erg sterk duo, met het finalegevecht als kers op de taart. Da's dan wel één van de beste martial arts scenes uit de 90s, vooral Chan's onnavolgbare moves zijn geniaal.

Begint wat stroef, maar telkens wanneer de focus op de actie komt te liggen weet deze film makkelijk te overtuigen. Met recht en rede een klassieker, al ben ik dan zelf iets meer fan van de Hark/Yuen + Jet Li films. Maar voor de liefhebber een must-see.

4.0* en een uitgebreide review

Is inderdaad helemaal niet zo slecht als het gemiddelde doet vermoeden. Iets teveel ontgoochelde Jackie Chan fans misschien ?

Toch is het ook niet de film die het had kunnen zijn. Chia-Liang Liu is een geweldig toffe pee, ook leuk om hem hier ook te zien acteren naast Lau en een leuke cameo van Yam, maar in vergelijking met andere martial arts knallers uit de tijd is de film toch net iets te mat.

Gevechten zijn op zich wel aardig maar toch wat te braaf, iets te saai ook. De acteur die hier Wong Fei-Hung speelt mist ook een pak charisma.

't Is niet slecht, alleen zijn er films uit die tijd die op alle punten een stuk beter scoren. Eigenlijk kan je beter de Once Upon reeks een keertje bekijken. Maar voor de verzamelaar en fanaat is dit best een aardig filmpje met een paar geinige scenes en leuke gevechten. Had alleen ietsjes meer mogen zijn.

3.0*

Jwong met een hoop bekende namen. Meteen ook m'n 50e!

Zitten zeker vermakelijke stukken in. Weer veel typische Jwong kenmerken ook. Film parodieën, zwaar flauwe HK humor, martial arts en dat allemaal met een dikke mixer tot een ultracommerciële brij gekneed.

Veel grote namen dus, waarvan Ka-Fai toch het meest laat zien. Mag dan als acteurs toch echt onderdoen voor z'n naamgenoot, maar kan niet zeggen dat hij een slechte carriere voor zichzelf gemaakt heeft.

Filmpje is wél voor een zeer klein doelpubliek in het Westen. Je moet wat tegen die typische HK humor kunnen, verder is het ook allemaal wat leuker als je gezichten kan spotten, dus voor de niet-geïnitieerde is het waarschijnlijk allemaal niet al te boeiend.

Vermakelijke onzin voor een nawerktijdse vrijdagnamiddagfilm en binnen z'n genre ook niet eens zo slecht.

Kleine 3.0*

Redelijk vlotte comedy.

Ka-Fai Wai op zichzelf betekent vaak wat luchtigere films, met héél al en toe een vleugje meer. Zo is deze film ook best te omschrijven. Het begint allemaal nogal braaf, Cheung past perfect in dit soort films, Lau (en vooral Chan) verwacht ik meestal toch in iets serieuzere films.

De film blijft een beetje rond z'n 4 hoofdpersonages draaien zonder echt ergens naartoe te gaan, tot het laatste half uurtje van start gaat. Die hele trouw/bel scene mag er echt wel zijn. Complete chaos, amper te volgen, zelfs als het eindresultaat wel voorspelbaar is. Deze scene alleen (al duurt ze wel even) zorgt ervoor dat de hele film een halfje extra krijgt.

Aardig vermaak, veel meer wil de film ook niet zijn. Wel fijn camerawerk, daar kan je bij Ka-Fai meestal wel op rekenen, maar verder redelijk eenvoudig.

3.0*

Eerder flauw.

Je ziet inderdaad wat dingen die Jeunet later in z'n eigen films gebruikt heeft, maar uiteindelijk is deze film dan meer een illustratie dat inspiratie op zich niks waard is, wel wat iemand er zelf nog aan toevoegt, want ik kon Truffaut's gedoe maar moeilijk pruimen.

Sowieso niet echt een regisseur waar ik meteen een stijl kan opplakken. Dit is nu m'n derde en vond de drie films toch best verschillend, al heb ik ze ook wel ver uit elkaar gezien en staan de andere me niet al te scherp meer bij. Deze valt dan blijkbaar onder de Nouvelle Vague, maar ook daarvan zag ik reeds veel leukere en frissere films.

Erg matig acteerwerk, vervelende personages en wat verouderde stilering zorgen ervoor dat de driehoeksrelatie nooit echt sprankelt of leuk wordt. Het loopt allemaal redelijk hoekig en als Truffaut er dan nog wat extra drama bijgooit weet het helemaal niet meer te boeien. Leuk dat hij toch nog iets van deze film probeert te maken, maar er was eigenlijk amper iets dat werkte.

1.5*

Blergh.

Goedkoop filmpje dat helemaal ten onder gaat aan een paar debiele twists. De eerste twist komt vooral té aangekondigd, daarnaast is geloofwaardigheid verder meestal geen al te groot issue in dit soort films maar het wordt hier zo ridicuul dat ik maar wat triestig zat te kijken.

Verder een dom kat en muis spelletje, vooral omdat het allesbehalve spannend is. De ene laat de andere wat loslopen en krijgt zelf op z'n bek, dan gebeurt daarna weer het omgekeerde, dan wordt er weer iemand gedubblecrossed door haar zus... zo gaat het eigenlijk maar door, iedereen speelt eigenlijk constant in de kaarten van een ander. Geen idee wie deze onzin verzonnen heeft maar ik kon het op sommige momenten echt niet meer aanzien.

Acteerwerk is ook bar en barslecht, gelukkig is de aanwezige gore nog een klein beetje van niveau zodat ik toch nog ergens punten aan kwijt kan. Ook duidelijk het enige verder, blij dat ik dit niet in 3D gezien heb want dan was ik volgens mij helemaal wenend weggelopen.

1.0*

Mnee.

De reboot films vond ik best vermakelijk, het origineel had ik eigenlijk nog nooit (volledig) gezien. Als kind wel eens zien voorbijkomen op TV, maar na een paar scenes steeds weer afgezet. Het sprak me toen al niet geweldig aan, dat doet het nu nog steeds niet trouwens.

Het spel zelf is eerder vervelend. Teerling werpen en dan steeds weer hetzelfde riedeltje. Veel logica of voortgang zit er eigenlijk niet in, het is eigenlijk maar wat werpen om de film vol te krijgen. Steeds komt er weer een nieuw dier of natuurverschijnsel, waar iedereen dan vol angst op zit te wachten. Een beetje doorspelen had de film een stuk korter kunnen maken, een stuk leuker ook.

Williams is eerder vervelend in z'n rol, maar het zijn toch vooral de érg matige effecten die ervoor zorgen dat het allemaal niet zoveel meer voorstelt. Een cominbatie van houterige praktische effecten en verouderde CG doet het gewoon niet meer. Allicht ook gewoon leuker als je deze als kind ooit gezien hebt, ik vond er in ieder geval niet bijster veel meer aan.

1.5*

Aardig vervolg.

De allereerste nog steeds niet gezien, zit ook niet veel haast achter, maar de reboot herinnerde ik me als een redelijk positieve verrassing. Geen geweldige film, wel aardig vermaak voor een keertje. En dan is het niet verrassend dat er snel ook een vervolg op komt.

Uiteindelijk niet zoveel meer dan een kopie van het eerste deel, met wat extras om een nieuw deel te rechtvaardigen. Iets meer personages, iets meer gedaanteverwisselingen, nog iets grotere en spectaculairdere actiescenes. En ondanks dat die formule zo oud is als de straat, weet Kasdan ze kundig in te vullen.

Misschien omdat de acteurs ook net iets beter in hun personages zitten, misschien omdat de film ook nog net iets komischer is. Het vermaakt in ieder geval erg goed, ondanks de redelijk stevige speelduur voor een film van dit kaliber sleept het nergens en er zitten ook best wat geslaagde komische stukken in.

Minder is de toevoeging van Awkwafina, vervelende actrice die ook hier toont dat ze niet veel meer kan dan haar lichtelijk irirtante zelf zijn. Verder vraag ik me ook af of ze de volledige finale in een ijssetting geplaatst hebben zodat Gillan wat meer kleren aankon (en dan zonder er teveel een statement van te maken). Was in deel 1 toch een hoop over te doen.

Grootse cinema is het niet, wel vlot vermaak. Meer had ik er ook niet van verwacht.

3.0*

Beter dan verwacht.

Het origineel nooit gezien. Wel stukjes, hier en daar eens een halve scene, maar ik ben er nooit echt voor gaan zitten. Ondertussen toch ook al zo'n kleine 20 jaar geen TV-aansluiting meer en nooit de zin gehad om uit eigen beweging het origineel alsnog te zien.

Maar kom, een tweede deel van Kasdan, met Jack Black ... verdiende een kans. Wat opvalt is dat het vooral als luchtige comedy nog wel geslaagd is. Vooral Black en Hart hebben lollige rollen (allicht omdat het de hippe mensen zijn die in wat lullige persoanges terecht komen), maar Johnson en Gillan doen het ook wel aardig.

Qua actie stelt het minder voor, het "videogame" concept was ook maar halfjes uitgewerkt. Volgens mij zaten er onder de schrijvers zelf niet veel gamers. Verder oogt het erg Hollywood, best duur maar echt mooi of indrukwekkend is het allemaal niet.

Maar als, lijvig, tussendoortje best wel te pruimen. Geen overdreven geweldige film, maar had vooraf gedacht dat het wat irritanter zou zijn. De humor maakt dat het erg vlotjes wegkijkt.

2.5*

Twilight scifi.

Had meer echte scifi verwacht, niet zo'n teen love story waar de scifi eigenlijk maar een extratje is. Best even aanpassen dus in het begin. Liman's regie is verder ook maar een beetje mager, maar dat lag wel binnen de verwachtingen.

Er wordt verder te weinig gedaan met het hele jumper-gegeven. De film schakelt al snel over op de achtervolging van de jumpers waarbij Jackson een redelijk belachelijk figuut slaat. Christensen is een flauwe lead, Bilson een makke love interest. Jamie Bell is eigenlijk de enige die echt wat leven de brouwerij brengt.

Visueel stelt het ook niet al te veel voor. Wat vakantiekiekjes, redelijke CG maar weinig visueel vernuft. 't Is dat het allemaal niet te lang duurt en dat er genoeg actie inzit, anders was het een complete flop geworden.

Edit: en dan op het einde ook nog even Stewart die langskomt ... moest er wel om lachen.

2.0*

Martin & Lewis deel ... ?

Ze lijken eindeloos veel film gemaakt te hebben, maar volgens mij heb ik ondertussen de meeste wel gezien. Er zijn er nog een paar die me ontglippen, maar dat wordt wel in orde gebracht. Deze Jumping Jack is in ieder geval een meer dan aardige middenmoot.

Taurog is geen Walker, maar Jumping Jacks behoort wel tot de betere films die ik van hem gezien heb. De legersetting vind ik doorgaans wat minder, maar in tegenstelling tot At War with the Army is het hier wel wat dynamischer. Wat buitenopnames die de film iets vlotter en minder benauwd maken.

De klassieke Martin/Lewis setups zitten er weer in, zowel qua personages als de muziek. Martin is de chille charme zanger, Lewis de drukke bekketrekker die z'n liedjes (op komische wijze) om zeep helpt. Je merkt ook dat ze ondertussen goed op elkaar ingespeeld zijn als film duo. Heel hoogstaand zijn de grappen niet, maar Lewis heeft wel een fijne uitstraling, wat de humor makkelijker te behappen maakt.

Het fijne aan deze films is dat ze ook nooit echt langer gerekt worden dan nodig. 90 minuten is méér dan genoeg voor een simpele comedy als dit en daar houden de regisseurs zich dan meestal ook wel aan. Naast Martin & Lewis viel ook Robert Strauss op, heb hem al in een paar andere films gezien en laat meestal toch wel een indruk achter.

Geweldig vind ik deze films nog steeds niet, vind de Road To films ook nog steeds iets beter, maar echt irriteren doet het niet en voor '50s films is het allemaal erg vlotjes.

1.5*