Opinions

Wat een draak.

Deel 2 heb ik nooit gezien blijkbaar, deel 1 kan ik me nog maar erg vaag herinneren, maar die was zo slecht nog niet. Dit derde deel zou daar een direct vervolg op moeten zijn, maar behalve het plot zie ik maar weinig van het eerste deel terug.

De JC bad guy mag vol aan de bak in dit deel. Ook vol in het licht, waardoor je de hele tijd naar één of ander cheesy zwart geval met CG vleugels zit te kijken. Op enige spanning moet je dus zeker niet hopen. Op enig acteertalent ook niet, het budget is allicht erg laag geweest, maar er zit werkelijk geen enkele acteur in die ook maar iets aan zijn personage weet bij te brengen.

Qua gore is het ook allemaal erg mak, visueel stelt het niks voor, de personages zijn vervelend, de bad guy is belachelijk en het complete gebrek aan sfeer is stuitend. Dramatisch slecht horrorvervolg.

0.5*

Template.

De twee komieken die eens lekker een dramady-tje doen, de afgelopen 10 jaar was het een must in het oeuvre van elke zichzelf respecterende komiek. En dan kom je ook al snel bij de Duplassjes terecht, die in hun indie hoekje graag gebruik maken van zulk heerschap.

Het resultaat is bijna altijd wel hetzelfde. Niet verkeerd. Beetje verrassing dat sommige komische acteurs toch ook wel een dramatische rol aankunnen, wat subtielere humor aangevuld met luchtig drama en een klein schepje genre invloed erbij, met name dan vooral op het einde hier. Alles door de mangel en je krijgt een filmpje dat geen vlieg kwaad doet, maar ook nogal onzichtbaar voorbijfladdert.

Enige wat ik redelijk vervelend vond was het cameraticje. Telkens weer dat nerveuze geschuifel afgesloten met een korte, strakke zoom. Wordt echt de hele film lang te pas en te onpas gebruikt, dat had toch net wat beter gekund.

Zeker niet vervelend voor een keertje, ook lekker kort, maar een film die het geen week in mijn geheugen gaat overleven.

3.0*

Eén van Nakamura's minste.

Het lijkt soms alsof dit een TV-projectje was waar hij snel vanaf moest. Dit hospitaaldrama met lichte mysterie kantjes komt eigenlijk nooit echt van de grond is redelijk stuurloos. Toch raar voor een regisseur met een verder redelijke staat van dienst.

Het eerste uur is het wachten tot alles een beetje in z'n plooi valt. Het verhaal wil niet echt vlotten en aangezien er verder weinig gebeurt (de stilering is zo gewoontjes als maar zijn kan) is het wachten tot het eindelijk iets spannender wil worden.

Dat komt ook wel in het tweede deel, maar echt puntje van je stoel is het nu ook weer niet. Wat aardig acteerwerk en een kleine twist links en rechts houden de aandacht nog net vast, maar het houdt echt niet over. Nakamura maakt ze normaal toch beter dan dit, enkel voor de liefhebber en completist deze film.

2.0*

Wel redelijk.

Ik had vooral wat last van de muziek. Nogal aanwezig pianogetokkel dat eigenlijk niet wist op te houden. Had wat minder gemogen allemaal.

Visueel wel fijn, af en toe erg mooie plaatjes maar als geheel wel wat wisselend. Mist een beetje een duidelijke lijn en voelt soms aan als een best off van Japanse stijlen.

Het Jennifer personage is inderdaad niet zo boeiend vorm gegeven, de fantasy die ze in de film brengt daarentegen wel. Erg mooie animatie intermezzos en een lichte fantasy touch maken dit tot een vermakelijk filmpje.

Mist wat de finesse en afwerking om echt te overtuigen, visueel soms erg mooi maar wat inconsistent en een iets te pusherige soundtrack. Bijna dus, maar net niet helemaal.

3.5*

Aardig filmpje.

Blijf het vreemd vinden dat Argento ooit Suspiria gemaakt heeft. Een film die audiovisueel spetterde, terwijl de meeste van z'n andere films daar niks van laten terugzien.

Ook in dit filmpje ziet het er af en toe wat pips uit. Acteerwerk vond ik erg matig, zeker van de man. Maar Argento houdt één troef achter de hand en weet die meesterlijk uit te spelen. Jenifer zelf ziet er geweldig ziekelijk uit, waardoor je enkel door look alleen al een zeer mysterieus en ongrijpbaar gedrocht krijgt die de sfeer meermaals hoger weet op te krikken.

Dat maakt deze film nog best goed genietbaar, al is het jammer dat de rest van de film niet net dat extra likje verf gekregen heeft.

3*

"Komedie".

Terwijl het toch minstens evenveel drama/romantiek is. Sign of the times. Op zich opent de film ook niet zo heel slecht. Heigl lijkt een soort van miscast, want het is bijna onmogelijk om haar als geloofwaardige lesbienne te zien. Anderzijds plaatst je dat als kijken wel dichter bij de ouders, die eigenlijk met eenzelfde ongeloof naar hun dochter kijken.

Lijkt een beetje belegen ondertussen, een film over een coming out die veel problemen bij familie en buren veroorzaakt, maar de setting van de film vangt dat geloofwaardig genoeg op. De ouders in hun privilegewijkje vol gepensioneerden ogen realistisch genoeg voor de opzet van de film.

In ieder geval, tot zo'n 15 minuutjes voor het einde, waar plots alles in een stroomversnelling komt en ieder uiteindelijk gezellig staat te dansen op het feest. Begrijp dat een film als deze een happy end beoogt, maar dit was toch wel érg slecht uitgevoerd.

Acteerwerk was degelijk maar niks opvallends, de humor is zeer bepert en het drama erg voorspelbaar. In het begin komt de film er nog net mee weg, maar het brakke einde gooit toch wat extra roet in het eten.

1.5*

Mager beestje.

Niet zo heel verwonderlijk, want Crowe heeft niet meteen een geweldig track record en kijkende naar speelduur en plot van deze film vroeg ik me al af hoe dit 140 minuten interessant zou moeten blijven. Uiteindelijk deed het dat ook gewoon niet.

Cruise kan ik af en toe wel waarderen, in deze film niet. Loopt te schmieren dat het niet netjes meer is, z'n personage is zo plat als een dubbeltje en het einde komt compleet niet over. Daar zit Zellweger ook voor wat tussen, want ook zij weet de romance niks bij te brengen. Als Cuba Gooding Jr. zo'n beetje het meest indruk maakt, dan weet je het wel.

Moraaltje is te melig, de romance veel te kitsch, sportdrama boeit ook al voor geen meter. Er zitten veel verschillende dingen in deze film gepropt en dat helpt het tempo, maar als niks echt wel boeien dan baat het uiteindelijk niet heel veel. Eentje om snel weer te vergeten.

1.5*

Onderwerpenfilm.

Typisch zo'n film die mensen met een voorliefde voor de Four Seasons zullen appreciëren, maar daarbuiten niet heel veel punten heeft om te scoren. Eastwood's aanpak is braaf en solide, wat leidt tot een aardige film, maar filmisch swingen doet het niet.

Acteerwerk vond ik wel goed. Ken de Four Seasons verder niet maar het kwam best authentiek over. Niet zo heel vreemd gezien aangezien 3 van de 4 ook al de hele musical voor zich hadden genomen. Verder ook wat kleine details die voor een glimlach zorgden. Een Eastwood film in de achtergrond of de Pesci - DeVito link die in de verf gezet wordt.

Eerder fragmentarische film maar moet dan ook doorheen 30 jaar historie. Make-up naar het einde toe kon wel iets beter, blijft toch moeilijk om jonge mensen er oud te laten uitzien. Verder goed uitgekozen segmenten die een aardig schets geven van de carriere van de vier, al houdt Eastwood wel aan het typische rise/fall structuurtje.

Spannend is het allemaal niet, interessant vooral als het onderwerp boeit. Het ziet er best allemaal solide uit, maar als niet-fan kan je je daar moeilijk aan warmen.

1.5*

Gaat steeds slechter met Smith.

Het uitgangspunt van de film is al redelijk brak, maar Lopez en Affleck als 'drama acteurs' ? Vond Affleck best aardig in eerdere Smith films, maar laat die vent gewoon geen emotionele scenes spelen. Het jonge meisje deed het wel aardig maar twee op een dag (eerder al Man of Fire) is een beetje teveel van het goede.

Smith laat z'n vocabulaire humor jammer genoeg achterwegen. Heel sporadisch (zoals in de openings opstellen) vonkt hij nog wel, maar daar blijft het bij. De film als drama is zwaar klote, maar gelukkig steekt Smith ook nog geregeld de draak met het popcultuurtje. Optreden van Will Smith was sterk (altijd leuk, sterren die zichzelf relativeren, cfr Mars Attacks), de referenties naar films waren op zich ook best aangenaam.

Zo kom ik nipt op 2*. Gelukkig slaat Smith terug de Clerks weg in hierna (letterlijk dan). Hopelijk wordt het daarmee terug wat beter, want een conventioneel drama met derderangs blockbustersterren hoeft de man toch echt niet te maken.

Best aardig.

Veel originaliteit valt in deze film niet te rapen. Een mix van Voodoo, geesten en een creepy huis, de meeste scenes heb je wel al elders gezien (inclusief het begin met het ondertussen iets te vaak gebruikte "we zitten rustig in de wagen en worden aangereden" shot).

Maar de uitvoering is best oké. Film heeft duidelijk baat gehad bij een degelijk budget. Helpt altijd, zeker wanneer je tegenwoordig vooral opbokst tegen halve amateurwerkjes. Acteurs zijn degelijk, setting is leuk, er zitten een paar degelijk spannende scenes in. Niks hoogstaands, niks wat deze film absoluut de moeite maakt, maar als filler is het best goed materiaal.

Verhaaltje is misschien wat nodeloos complex, met wat onnodige "she doesn't want to kill me, she wants me to help her" twistjes (waar in de finale dan wel weer aardig de draak mee wordt gestoken).

Geen memorabele film, wel een aardig tussendoortje.

3.0*

Het is inderdaad een wat makkelijk onderwerp. De docu dan ook gezien met een "nog eens lachen met geconstipeerde Amerikanen" idee.

Film brengt wat je ervan verwacht. Een wat droge vertelling over geschift religieuze mensen met idiote ideeën. Da's leuk enzo, maar echt iets nieuws zie je niet. Schrijnend is het wel, ook voor Christenen die het wel een beetje serieus menen (wat zo'n beetje de enige interessante invalshoek van de docu was).

Het boeit zeker wel, docu is net iets te lang, verder is het gekende kost, die filmisch (en ja, ze probeerden echt wel) slecht gebracht werd.

3*

Mjah.

Het zal denk ik niemand verbazen dat deze film mij absoluut niks deed. Ondertussen toch al genoeg musicals gezien die mij wel (enigszins) konden bekoren, maar deze laat ik de volgende keer toch lekker schieten.

Het verhaal is erg fragmentarisch, scenes lopen ook amper in elkaar over. Soms gewoon kanaal 1 dicht en kanaal 2 open. Visueel ook érg brak in beeld gebrach, en van enige sterk uitgevoerde choreografie was ook al geen sprake. Ging vaak allemaal aardig asynchroon.

Resten nog de muziek (ouch!) en de liedjes (meh). Wel wat gelachen met overdreven hoge en lage stemmen, klonk ook echt voor geen meter.

100 minuten duurt best lang zo. Het jesusverhaal is niet al te boeiend meer, de moderne setting wat pover uitgewerkt. En het musical aspect vond ik ook helemaal niks aan.

0.5*

Vreemd laag gemiddelde.

Film mist af en toe een beetje tempo en wat extra schwung, maar verder toch een erg leuk Frans freakertje.

Geen echte horror zoals de Fransen ze de laatste 5 jaar maken. Eerder een licht doorgedraaid vreemd filmpje. Vond er best een freaky sfeertje hangen. Goed geacteerd, zeker ook dat oud koppeltje en de vage kindjes.

Verder een paar leuke, twisted scenes die niet zozeer shockerend, goof of eng zijn, gewoon aardig vreemd. Je kan dus best geen echt rechtttoe rechtaan horrorfilm verwachten.

Leuk in beeld gebracht, fijn geacteerd, paar coole scenes. 't Is net niet genoeg om écht goed te worden, maar verder een leuk en verrassend tussendoortje. Score is ondermaats, maar da's wel vaker bij de iets vagere Franse horror zo blijkt.

3.5*

Lollig filmpje, niet meer dan dat.

Begrijp mijn fascinatie met Mahjong ook niet zo. Ken er nog steeds niks van, maar vind het wel spannend om kijken en volgen. 'White Dragon', 'Pong', 'Self-Made Win' ... volgens mij is het een extreem boeiend spel. Moet ook wel, want het is zelfs boeiend zonder er ook maar iets van te snappen .

Verder paar leuke scenes. De 10 regeltjes zijn grappig, en ook die oma met de sigaret (zelfde actrice/rol als in Gong Fu) is leuk. Typische Hong Kong comedy, niet super, hier en daar een aardig parodietjes, en veel Mahjong.

2.5*, meer wil ik er niet aan geven, maar vind het wel erg vermakelijke onzin

Weinig aan de formule veranderd.

Een gelukzak wint, tot het ongeluk in zijn/haar persoonlijke leven opduikt. Hij/zij raakt tot op de afgrond, maar dan keert het tij en wordt er alsnog gezegenvierd.

Dit soort filmpjes kunnen best als komische sportfilms gezien worden. Het verhaal/de moraal is bedenkelijk simplistisch. Gelukkig is het verder wel entertaining.

Grappig spelletje blijft het toch. Vage regels en spelers die geloven dat ze invloed hebben op het spel. Iedereen speelt vals, uiteraard heeft iedereen een special move en for good measure zit er ook een tikkeltje kung-fu in.

Het slaat ook echt nergens op, met allerlei soorten flauwe humor door elkaar, maar voor een keertje is het best weer vermakelijk.

2.5*

Derde in de reeks en volgt weer geheel de gekende formule.

Gelukzak krijgt ongeluk, gaat in training en overwint het ongeluk. Yay.

Vermakelijk zooi, maar toch iets minder dan de eerste twee. Begin ondertussen wel steeds meer van het spelletje te begrijpen, al ben ik de makers dankbaar dat soundeffects en cameratrucjes ook extra aangeven of iemand nu een goeie hand heeft of niet.

Vermakelijk en kort. Niet voor mensen die geen fan zijn van silly HK films en/of mahjong. 2.5*

Ozon.

Leuk om weer eens een typische film van hem te zien. Vond hem qua stilering wel een beetje tegenvallen, maar als drama best geslaagd.

Vooral genieten van het feit dat Ozon de motivaties erg op de achtergrond houdt. Qua invulling is het niet zo moeilijk, JJ_D haalt de meeste zaken er volgens mij wel uit, maar je wordt in ieder geval niet met een hoop onzin opgezadeld waar je verder toch niet veel mee kan. Dat vrijblijvende vind ik toch veel fijner dat het expliciete van veel soortgelijke Amerikaanse films.

Visueel verder wat karig, ook de soundtrack stelde me wat teleur. Ozon wordt denk ik wat oud, want wanneer Isabelle losgaat op een feestje en in een soort van trance terechtkomt wordt er plots een (oude?) Franse chanson ingezet. Weinig voeling met moderne muziek denk ik dan? Vind ik best jammer, dit soort momenten.

Het drama zelf is met momenten ook wat lauwtjes. Saai gezinnetje (al is dat wel functioneel) en soms iets teveel randzaken die weinig toevoegen. Vacth doet het verder degelijk maar werkt vooral als volwassene die er voor 17-jarige kan doorgaan.

Leuke coming of age film, maar had wel iets netter afgewerkt mogen worden. Iets meer gestileerd, iets minder "Frans praatdrama".

3.0*

Iets minder bij herziening.

Laatst nog Amélie gekeken en als je dan het eerste deel van deze film met die van Jeunet vergelijkt dan komt Samuell er toch wat bekaaider vanaf. Het is nog steeds wel fris en leuk, maar de afwerking is duidelijk minder.

Staat dan wel tegenover dat Samuell in het tweede deel een eigen kant opgaat. Het schattige laat hij achter zich, in de plaats komt opvallend scherp venijn, ondanks dat de film eigenlijk een pur sang romance blijft.

De scherpere kantjes zijn iets beter zichtbaar zo'n 10 jaar later, maar het blijft verder wel een leuk, schattig én venijnig filmpje. Leuke en aparte combinatie die je eigenlijk zelden in andere films terugziet. Qua toon misschien nog het best vergelijkbaar met iets als een Memories of Matsuko, eerder dan met de films van Jeunet.

4.0* en een uitgebreide review

Aardige film, maar had zeker meer in gezeten.

Sowieso was het hele familiedrama compleet overbodig en had het integraal geschrap mogen worden. Brengt niks bij aan de film, behalve een beetje irritatie over de clichés. Nog even gevreesd dat de film zich verder zou richten op de bedreigingen naar hem en z'n dochtertje, gelukkig laat Stone het niet zover komen.

Wel leuk is het complot, wat vlot en interessant gebracht wordt. Er hangt een aardige donkere sluier over de gebeurtenissen, die alles lekker mysterieus en enigszins spannend houdt. Ook de interessante montage helpt daar wel bij. Geen 3 uur bewegende monden kijken, de dialogen worden vaak ondersteund door leuk gefilmd en gemonteerd beeldmateriaal.

Aan de vele steracteurs heb ik me niet echt gestoord, hoewel er natuurlijk wel een paar mindere bijzaten. Het succes van iemand als een Pesci blijft voor mij dan ook nog steeds een raadsel. Costner zelf was jammer genoeg niet al te best, al is hij wel geschikt voor een rol als deze. Hij is zo'n beetje de volledige 3 uur in beeld, en een acteur met meer karakter zou een deel van het publiek sneller kunnen afschrikken vermoed ik. Costner is eigenlijk gewoon z'n eigen typische grijze-muis zelf.

Einde deed mij uiteindelijk niet zoveel, vond de rechtzaak zelf dan ook een beetje overbodig. De speech van Costner deed mij terugdenken aan Chaplin in The Great Dictator. Ook hier dient een moraaltje koud geserveerd te worden, eentje die alles nog een keer van A tot Z moet uitspellen, uiteraard met veel bombast. Bleh.

Maar Stone's mysterie werkt wel, en hoewel niet meteen geloofwaardig zit er genoeg in om genoeg argwaan rond de gebeurtenissen op te wekken. Vermakelijke film, beetje luguber over de rug van een dode president, maar het zij zo. Verwacht de remake van deze film rond 2038.

3.0*

Vroege Gordon Chan.

Niet zo geweldig, maar dat had ik ook wel ergens verwacht. Het vroege werk van Gordon Chan is ook niet zo super, maar hier zaten toch wat bekende namen in. Het is ook meer comedy dan actie en Chan is uiteindelijk toch een betere actieregisseur. Dat valt hier duidelijk op.

Met Andy Lau, Aaron Kwok, Rosamund Kwan en Man-Tat Ng komt de cast in ieder geval niks tekort. Ze doen het ook wel aardig, maar de film zelf geeft het niet echt veel om mee te werken en aangezien het redelijk komisch poogt te zijn is het ook allemaal dik aangezet.

Hier en daar wel een paar grappige scenes, wanneer er wat actie bijkomt wil hun ook nog amusant worden, maar jammer genoeg zit er ook nog een wat serieuzer verhaaltje achter, wat het tempo een beetje uit de film haalt. Uiteindelijk had het ook wel wat korter gekund.

Eentje voor de Gordon Chan fans die de rest van z'n films al lang en breed gezien hebben. Niet geweldig en ook geen aanrader, maar écht slecht is het ook niet.

2.0*

Gewoontjes.

Da's toch wel het gevoel dat overheerst na het kijken van deze Hui. Het is een heel simpel misdaad verhaaltje, met wat meer drama tijdens het eerste jaar, dat jammer genoeg niet echt wil pakken. Het finale half uur probeert daar dan de vruchten van te plukken, maar omdat het eerste uur niet geweldig werkt gaat ook die finale redelijk de mist in.

Het acteerwerk is nog wel oké, hier en daar een paar aardige scenes en vervelend is het ook niet, maar ik vroeg me tijdens het kijken toch meermaals af wat Hui nu eigenlijk bezielde met deze film. Veel bezieling zat er namelijk niet in, het is echt bandwerk, ondanks dat de film duidelijk wat andere accenten probeert te leggen.

Echte filler dus. Wel oké voor een keertje, zeker ook niet vervelend of irritant, maar extreem vergeetbaar. Zo'n film die je als tussendoortje kijkt, maar die je morgen alweer vergeten bent. Hui is jammer genoeg veel te veel van dat soort films op haar naam staan.

2.5*

Vroege Mak.

Sowieso een redelijk wisselend regisseur. Af en toe maakt hij erg leuke dingen, soms is het gewoon pure middelmaat. Deze film valt jammer genoeg in de laatste categorie, al zijn er links en rechts wel een paar kleine lichtpuntjes.

Zo is er bijvoorbeeld Eric Tsang. Blijft als acteur zéér lastig in te schatten, als hij in een volbloed komische rol kruipt vaak niet uit te staan, maar als Triad baas doet hij het hier erg goed. Dat goedlachse gecombineerd met het sluwe van een Triadbaas die al heel wat overleefd heeft slaat erg goed aan. Daniel Wu is zoals steeds wat minder, maar doet het niet verkeerd als undercover.

Verder een erg typisch HK politie/undercover verhaaltje. Veel spanning zit er niet in, ook het twistje op het einde zag je al van ver aankomen. Niet dat deze film pretendeert meer te zijn dan een simpel genrewerkje, toch blijft het allemaal wat mager. Ook audiovisueel valt er betrekkelijk weinig te genieten, het is allemaal wel degelijk maar eigenlijk vooral té degelijk.

Voer voor completisten dus.

2.0*

Heb zo de indruk dat Lam erg populair is in eigen land, maar daarbuiten amper aansluiting vindt.

Erg typische HK comedy dit. Gaat zo'n beetje alle kanten uit, met halverwege zelfs een onvervalsd superhelden stukje. Dat trouwens even snel voorbij is als dat het begon.

Doet wat denken aan de Jing Wong comedies van de vroege jaren '90. Hoofdrolspeler is niet de meest komische acteur, maar het wordt regelmatig toch allemaal best grappig ingevuld.

Af en toe visueel ook leuk. Maf camerawerk, niet altijd even verzorgd maar toch leuk en geinig genoeg om te entertainen. Verhaaltje moet je verder maar voor lief nemen.

15 jaar geleden wat dit een film voor Cheung en Lau geweest. Gordon Chan en Lam doen de oude HK comedies zeker eer aan, al ontstijgt het het plat vermaak op bijna geen enkel moment. Verder ook een duidelijke acquired taste.

3.5*

Bwah.

De films van Feng kan ik meestal wel pruimen, maar ik ben niet zo'n grote fan van oorlogsfilms. Na het zien van deze blijkt wel weer waarom. Er valt maar weinig Feng in te herkennen, wat je voorgeschoteld krijgt is een redelijk doorsnee oorlogsspektakel met de bekende post-SPR elementen.

Schuddende cameras, beetje oorlogsgore en actiescenes die vooral draaien om actie, maar eigenlijk te onoverzichtelijk zijn om echt leuk zijn om volgen. Maar da's dan nog het vermakelijke deel. De enorme opgeblazen epiek is wat dit soort films vaak in de weg zit, en daar ontsnapt deze Assembly zeker niet aan.

Veel gewichtige muziek, heldhaftige momenten, opoffering, eerzucht en goh wat zijn het toch helden allemaal. Wie al eens z'n neus ophaalt voor Amerikaans patriotisme kan maar beter opletten voor een neusverrekking. Ik vind het redelijk vermoeiend, zeker omdat het uitgesmeerd wordt over zo'n 120 minuten.

De actiescenes zien er gelukkig nog wel redelijk uit en af en toe was de gore toch wel indrukwekkend. Niet zo geweldig in your face, maar de suggestie is er absoluut. Wie verlekkerd is op dat soort actie wordt vooral tijdens het eerste deel bediend, tweede deel is eerder verhalend en steunend op het drama dat uit het actiedeel volgt.

't Is geen rampzalige film, van z'n soort ook zeker niet de slechtste, maar de stempel van Feng is amper te herkennen, het is véél te opgeblazen en 2 uur is te lang voor deze film. 't Is zowat de minste van Feng die ik gezien heb, al zou ik de liefhebbers nu ook niet meteen aanraden om z'n andere films op te zoeken. Daarvoor zijn er te weinig raakvlakken.

2.5*

Vermakelijk (voor de fans).

Leuke JWong film. Combineert een hoop zaken, zo mag Andy Lau weer aan de slag met de kaarten, maar zit er ook een halve gevangenisfilm in Sting II verborgen. En op de koop toe ook nog aardig wat humor.

De film springt dan ook een beetje van de hak op de tak, maar dat stoort niet. Altijd wel charmant in die HK films. Vooral de humor is bij momenten best aardig, de SFII referentie (doet Jing Wong graag), eigenlijk zowat alle scenes met de computer wel.

De rest van de film is ook best oké, al weet het dan nergens uit te stijgen boven de genrefilms waar het de mosterd bij gehaald heeft. Het is vooral de combinatie van verschillende elementen die deze film vlot verteerbaar maakt.

Met Lau en Ka-Fai ook nog twee acteurs die goed hun mannetje kunnen staan, en met JWong een regisseur die garant staat voor amusement, althans wanneer hij in goeie doen is. Dat biedt deze film dan ook, al kan je best wel wat ervaring hebben met de typische HK films.

3.0*

Tegenvaller.

Opvallend lege film van Jeff Lau. Aan het concept is op zich niet zoveel veranderd. Hoop parodieën en schertsen die de revue passeren, maar Lau slaagt er niet in om er iets goeds van te maken.

The Matrix en Transformers vormen het hoofdingredient, jammer genoeg vlot de film helemaal niet. Af en toe wel wat grappige momentjes, maar de rest verloopt stroef en is niet echt grappig.

Zit ook opvallend veel romance in de film, wat het tempo niet ten goede komt. Maar vooral het ontbreken van een spervuur aan personages, flauwe grapjes en functioneel komische CG maken van deze film een gemiste kans. Het lijkt allemaal iets te serieus.

En dat terwijl de CG echt niet goed is, en afgewisseld nog met povere "goedkope" shots. Robotgevechten zijn best pover gedaan, maar ook Wu Jing komt er met z'n CG kunstjes niet echt al te best vanaf.

Een wat mislukte mix van zaken. Jeffrey Lau die de idioot uithangt met maffe personages en functionele CG is geweldig, maar dit soort halfbakken probeersels mag hij de volgende keer toch echt laten.

Film kent wel enkele momenten, leuke cameo van Tsang, maar die hele climax is er dan weer echt teveel aan. Wel grappig hoe het hoofdpersonage op een levende Astro Boy lijkt. Was best creepy.

2.0*

Niet verkeerd.

De nieuwe Leste Chen is weer eens wat anders. Na enkele dramas en wat meligere romantische films, ditmaal een thriller. Qua opzet is het in ieder geval erg interessant, met een beetje retro sci-fi om het allemaal net iets eigener te maken. Een genre dat je zelden ziet in China.

Visueel valt er ook zeer weinig op aan te merken. Erg stijlvol in beeld gebracht, met knappe belichting en kleurgebruik. Maar da's eigenlijk niet echt verwonderlijk als je het werk van Chen een beetje kent. Zijn films zien er altijd wel strak uit.

Minder is het verloop van het verhaal. Chen weet eigenlijk nooit écht de spanning op te drijven. Het plotje is op zich leuk genoeg en ook de acteurs doen het naar behoren, maar op de één of andere manier mist er toch iets om de film naar een hoger niveau te tillen. Misschien omdat dit soort mysteries al iets te vaak gedaan zijn en Chen daar met deze film niet echt heel veel aan toevoegt.

Hij lijkt tevreden te zijn met het maken van een Chinese variant op een bekend gegeven. Leuk voor in China, maar van Chen verwacht ik toch net iets meer, en anders net iets scherper en effectiever uitgevoerd. 't Is zeker geen verkeerde film, erg leuk voor een keertje, maar een meesterwerk is het jammer genoeg niet.

3.5*

Ik nog iets minder, maar ik ben dan ook niet zo'n MMA fan.

Zie Lam liever gewone actiefilms maken. En als hij zich dan toch aan een film als deze wil wagen, dan liever zo'n de karrevracht aan clichés. Het verhaaltje is een samenraapsel van soortgelijke films, aangedikt met wat extra drama.

Cheung doet het wel opvallend goed. Beetje oud geworden ondertussen, duurde zelfs even voor ik hem herkende, maar het staat hem eigenlijk beter. De rest van de cast is iets minder, gelukkig leunt de film sterk op Cheung. En natuurlijk de gevechten, want daar draaien deze films uiteindelijk om.

Vond het in ieder geval wat geanimeerder dan in Warrior. Misschien ook wel iets minder realistisch, maar wel leuker om volgen. Nog steeds teveel geknuffel op de grond wat mij betreft, de gevechten zijn in ieder geval wel een stuk spannender.

Lam doet verder erg goed z'n best. Film ziet er goed uit en de regie is oké (hoewel wat mij betreft te braaf), ik hoop alleen dat hij dit nu uit z'n systeem heeft en weer eens een heerlijke actiefilmpje uit z'n mouw schudt als volgend project.

3.0*

Oudje.

Maar dan in een nieuw kleedje. Jing Wong heeft al eerder van dit soort filmpjes gemaakt, maar dan 20-30 jaar geleden. Erg spectaculair is het allemaal niet, vooral met veel gevoel voor commercie, maar da's dan ook een beetje zijn handelsmerk.

Film is kleurrijk, vlot en aan de drukke kant. Een typische Hong Kong comedy met andere woorden. Oude vertrouwde waarden zoals Eric Tsang en Sandra Ng zorgen voor het nodige vermaak, maar de focus ligt toch vooral op Ronald Cheng en Gigi Leung. Jammer genoeg een nogal zoutloos hoofdduo, waardoor de hele romantische verhaallijn niet veel indruk maakt.

Verder is het best wel geinig. De comic introducties in het begin blijven bij, ook een aantal afzonderlijke scenes later in de film doen het wel goed, maar een echt geheel wordt het nooit. Dit is toch vooral Jing Wong op automatische piloot. Niet heel vervelend, maar wie niet zo vertrouwd is met zijn films kan deze best gewoon links laten liggen.

2.0*

Nieuwe Yau.

Even wennen in het begin, want Yau lijkt een echte klucht gemaakt te hebben. Het verhaal van een arme familie die elke cent dubbel moeten omdraaien, omdat ze ooit een wat duurder appartement gekocht hebben. Eentje met zicht op zee, hoewel dat zicht redelijk beperkt is en de flat verder ook niet de meest luxueuze is.

Tot hun overbuurman plots een enorm reclamebord opricht en hun volledige zicht belemmerd. En dan blijkt het nog best lastig te zijn om dat ding weer weg te krijgen. Verwacht je aan Chinese humor en drukte, dat wil zeggen aardig wat overacting en redelijk wat geschreeuw, zeker het eerste half uur.

Maar hoe langer het duurt, des te geniepiger wordt de film. Langzaam keert het van klucht naar zwarte comedy, en dan wordt het meteen ook een stuk leuker. Zeker in de handen van Yau, die in vergelijking met vele andere HK regisseurs toch wat minder remmingen heeft, zeker op dat gebied.

Uiteindelijk wordt het een erg lollig filmpje, je moet enkel het begin wel even doorgeraken, wat mij een beetje lastig lijkt voor mensen die niet echt vertrouwd zijn met Chinese komedies. Verder is het een thema dat wel al meer gepasseerd is (Dream Home maakte er een slasher versie van), maar Yau weet het een originele draai te geven.

Heb me best goed geamuseerd met deze film, zoals wel vaker met het werk van Yau. Maar ook zoals wel vaker mist het dat beetje extra om echt geniaal te worden.

3.5*