Opinions

Geen betere smiley om deze film te omschrijven. Nog nooit zo'n groteske film gezien. Vind je Kill Bill op het randje ? Vond je Bad Taste toch wat over-the-top ? Sla deze dan best over. De film is van de hand van Yamaguchi, scriptwriter van Versus, en dat is er aan te zien. Maar zelfs Versus verbleekt qua over-the-top-ness bij het bekijken van BB.

Eigenlijk is de film één grote middelvinger naar het keurig keurslijf dat film heet. Geen regeltjes, geen grenzen, geen 'maar's. Gewoon verstand op nul en alles uit de kas halen. De film is op zich een parodie/horrorfilm, maar het meeste aandacht gaat toch uit naar de humor. Of dit zal aanslaan bij de meeste mensen is zo'n beetje de vraag, want die Japanners en humor ... ik denk dat het al die sushi is, maar ze zijn daar behoorlijk gek. Je weet niet wat je ziet in deze film.

En bij die laatste zin hou ik het dan. Mooie samenvatting. Film verveelde geen seconde, en ik kan hem enkel omschrijven als Versus Meets Katakuri Family. Een onmogelijke combinatie van twee onmogelijke films. Only in Japan.

4.5*

Mijn 5* blijven ook staan bij herziening.

Geweldig unieke en originele film, ook nu nog. De combinatie tussen over-serieuze arthouse en nadrukkelijke slapstick is volgens mij onuitgegeven, maar het geeft mooi de tweestrijd in Oshii weer. Af en toe filosoof, dan weer idiote lolbroek.

De film ziet er nog steeds grandioos uit, de soundtrack van Kawai is sterk en Chiba is een perfecte hoofdrol. Een film die duidelijk niet voor iedereen geschikt is. Je moet er de lol wel van kunnen inzien en je moet appreciëren wat Oshii hier poogt de doen. Oshii-fans hebben nog het voordeel dat er inderdaad heel wat verbanden en links met andere Oshii films te leggen zijn.

Geweldig filmpje, nog steeds. Algemene bekendheid valt dan misschien wat tegen, maar da's misschien maar beter met een films als deze.

5.0* en een uitgebreide review

Een wat mindere Oshii deze film.

Kleuren wat banaal, tracking shots niet steady genoeg, camerastandpunten niet altijd optimaal gekozen, K Kawai's score die wat melig klinkt en wat minder extreem dan Red Spectacles.

Stray Dog is een uiterst trage film, waar weinig gebeurt, en waar veel op sfeer gespeeld wordt. Bij momenten werkt het fantastisch, en serveert de film prachtige scenes, alleen is het algemeen gezien niet consistent genoeg, en weet je gewoon dat Oshii beter kan.

Beetje een fans-only film dit, al blijft er voor de fans wel genoeg over om van te smullen. 3.5*

Viel me nog erg goed mee voor een vroege Kurosawa.

Blijft verder wel wat lelijk, dat Japanse "kantoorgrijs", maar de film weet toch best sfeervol te zijn in de momenten met de bewaker.

Volgens mij in deze film wat meer ook voor compositie enzo, zag er vreemd genoeg allemaal wat mooier uit dan in z'n latere films. Verhaaltje is een beetje vreemd, maar de bewaker is op zich best mysterieus genoeg om toch enigszins eng te zijn.

Verder grappig om een wat jongere Osugi aan het werk te zien. Veel is hij nog steeds niet veranderd.

Aardige vroege Kurosawa dit, al zag ik dat dit helemaal niet z'n eerste film was. Was toen toch al een tijdje bezig.

3.0*

Tegenvaller.

Wist er vooraf helemaal niks van. Nu kijk ik al zelden tot nooit trailers, maar meestal ben ik wel op de hoogte welke richting een film uitgaat. Van dit 8e deel wist ik niet eens of het een sequel, prequel, reboot of wat dan ook zou worden.

Na de eerste scene wordt al jammer genoeg duidelijk dat dit 8e deel gewoon inpikt waar de reeks gestopt was. De spelletjes van Jigsaw zijn bijna bijzaak geworden, in de plaats een hoop narratieve verslikkingen die één of ander ingenieus opgezet puzzeltje moeten verbeelden. Het resultaat is echter redelijk saai.

De traps zijn nog best leuk, maar ook die worden zonder veel overtuiging in beeld gebracht. Het zou veel leuk geweest zijn moesten ze die hele Jigsaw lore achter zich hebben gelaten en in plaats daarvan gewoon weer wat meer gefocust hebben op de torture horror, maar blijkbaar is het politieonderzoek interessanter.

De Spierig broertjes voegen ook weinig toe. Nochthans regisseurs met een eigen stempel, maar hier lopen ze braafjes in het gareel. Geen al te best vervolg dus, met een gaap-twist die de vorige delen eer aan doet.

2.0*

Ik begrijp er niks meer van ... heb net twee uur van dit rommelig filmpje achter de rug, en zie echt niet wat er ook maar leuk aan zou moeten zijn.

JayLunar spreekt over het geweldig mixen van genres, ik kan dat enkel maar tegenspreken. Waar regisseurs als Lynch en Sabu een scene vol emotie kunnen stoppen zonder enige aanleiding, lijkt het in deze film nergens op. Stukje romantiek, stukje drama ? Het zag er voor mij allemaal even fake en zielloos uit. Komedie was ook nergens te bekennen. Echt zo'n typische "het heeft alles maar niks goed" film.

Ik blijf enkel met een gevoel dat ik bij veel Koreaanse films heb. Hip maar zielloos en dood. Wat funky camerawerk, maar nooit goed, wat hippe muziek, out of place. Silly verhaal, veel genres, maar altijd misgeschoten.

0.5* ... kan hier echt niks mee.

Zeker niet slecht.

Aardig werkende combinatie tussen drama en komedie. Al is het af en toe best een vreemd beestje.

Het drama is eigenlijk best niet-luchtig. De zoektocht naar geluk en een beetje rust staan centraal in de film. Daartegenover staat een leven van armoe en een ongelukkig huwelijk. Zeker de flashbacks in het tweede deel maken het geheel nog wat bitterder.

Toch wordt het redelijk luchtig gebracht. Paar visueel leuke vondsten (zeker in de editing geslaagd) en wat geinige side characters zoals Kenichi Endo's personage maken dat het geen deprimerend filmpje wordt.

Abe is degene die schittert in deze film, zonder al te veel emoties te tonen en amper dialoog, maar erg sterk z'n rol neergezet.

Om echt te overtuigen is het soms iets te gewoontjes en ook iets te "vlot", waardoor niet altijd alles even goed indringt, maar verder een leuk, geslaagd filmpje.

3.5*

Jammer.

Na For Lung (Fire Of Conscience) leek het eindelijk zo ver voor Dante Lam, maar in de twee films daarna heeft hij z'n stijl niet kunnen verbeteren. Integendeel, het is er weer iets op achteruit gegaan.

Het probleem zit hier vooral bij de hoofdpersonen, die buiten Nicolas Tse gewoon teveel charisma missen. Ik vermoed dat Lam door hetn internationale karakter van de film iets teveel op zoek is gegaan naar acteurs die zowal Cantonees als Engels spreken, maar dat wreekt zich wat in de acteerprestaties.

Verder ook iets te ingewikkeld en iets teveel drama. Zelfs de actiescenes zijn niet zo spectaculair dan doorgaans het geval. Wel grootser opgezet, maar het camerawerk staat ditmaal wat in de weg.

Jammer want de film ziet er verder prachtig uit. Soundtrack te generiek en nietszeggend, maar het is uiteindelijk vooral de actie die een beetje achterblijft in deze film. Blijft wel erg vlot en genietbaar allemaal, maar zie Lam toch graag weer een stapje hoger.

3.5*

Best interessant.

Maar dan niet zozeer om de beelden van Carrey als Kaufman. Wel het interview met Carrey, waar hij voor een zeldzame keer alle maskers lijkt af te zetten. Het is vooral daarom dat ik toch meer waardering voor de man gekregen heb.

Vooral de invloed van Kaufman's humor op Carrey komt in deze docu goed naar voren, daarom ook allicht zijn acte als Andy/Tony tijdens de opnames. Als prestatie vind ik het nog altijd zware aanstellerij, ik zou er denk ik zelf erg moeilijk mee omkunnen, maar binnen het concept van Carrey's humor valt het wel te plaatsen.

Wanneer Carrey in alle rust en overwogenheid vertelt over het hoe en waarom van zijn humor, dan zie je toch iemand die los van een hoop flauwigheid toch serieus met z'n vak bezig is. Dat Kaufman voor Carrey daarin een groot idool is geweest is na het zien van deze docu ook wel duidelijk.

Dat Man on the Moon daardoor geen meesterwerk is geworden, geeft wel aan dat alle moeite van Carrey toch een beetje voor niks is geweest.

3.0*

Oké.

Maar het is wel duidelijk dat de limitaties van deze reboot het werk van Yukisada een beetje in de weg zitten. Het is dan ook interessanter voor jongere regisseurs, die tussen de vereiste erotische momenten hun eigen weg kunnen zoeken, niet zozeer voor regisseurs die het reeds gemaakt hebben. Sono bleek de enige die er écht wat mee kon aanvangen.

Deze film had allicht beter gewerkt als een meer traditionele Yukisada, want opzich is het wel een interessant gegeven. Itsuji Itao is een fijn acteur, zijn emotionele beslommeringen zijn een goeie basis voor een sterk drama.

Alleen kan de film daar nooit te lang op doorbomen, want om de 10 minuten moet er wat bloot getoond worden. En echt functioneel weet Yukisada het ook niet te maken. Het is een film die zichzelf dan ook regelmatig wat tegenwerkt. Rest een solide drama dat een betere film verdiend had. Misschien kan hij hem later nog een keertje remaken, zonder restricties.

3.0*

Matige Cheh.

Hij blijft lekker heen en weer waggelen. Minder dan 2* krijgen z'n films niet, meer dan 3.5* ook niet. Cheh is een consistent filmer, waarbij je je af en toe afvraagt hoe sterk de score nu afhankelijk is van je eigen zin.

Vond deze dan toch iets minder, vooral omdat "de kid" ietwat saai was. Hij had een nogal flauwe skill die niet bepaald indrukwekkend uitgebeeld werd. Dat maakte de gevechten wat saaier dan gewoonlijk, vooral jammer tijdens het klassieke eindgevecht.

Verder bekende gezichten, bekende plotjes en (jammer genoeg) nogal wat studiowerk. Op de één of andere manier vind ik het toch leuker wanneer ze echte buitenopnames gebruiken. En uiteraard is dit een film die vooral gericht is op de fan die reeds bekend is met het Shaw Bros werk, wie eerdere films al niks vond hoeft zich niet om deze te bekommeren.

Cheh heeft er betere gemaakt wat mij betreft, maar écht slecht zijn z'n films nooit.

2.0*

Sterk.

Bij een film als deze is het toch altijd even afwachten hoe groot de impact is van zo'n Amerikaanse acteur (in de hoofdrol). Gelukkig is Yimou regisseur genoeg om een verfrissende mix van Oosters en Westers af te leveren.

Visueel heel wat grauwer, toch kan Zhang zichzelf niet beheersen en speelt hij af en toe met kleuren zoals alleen hij dat kan. Volgens mij heeft hij dat raam ook echt specifiek laten plaatsen en los te gaan met de kleurtjes.

Best wel episch qua opzet, maar de ijzersterke regie van Zhang houdt alles mooi onder controle. Visueel prachtig, mooie soundtrack, goed acteerwerk. Weer eens een echt geslaagde Zhang, was ook alweer een tijdje geleden.

4.0* en een uitgebreide review

1994

Ook Gordon Chan ontsnapte er niet aan. Je kan je amper voorstellen dat een film als deze in 1993 zou uitgekomen zijn, maar een jaar later? Absoluut. Sign of the times, niemand die opkijkt van het vluchtige, vaak goedkoop ogende geheel.

Op zich valt deze buddy comedy nog wel mee. Vier vrienden, waarvan er twee wat meer in de kijker staan. Een hoop vrouwen die uiteraard voor wat drama en humor moeten zorgen. Wat overdreven HK gedoe, een paar geslaagde grapjes en een bekend verloop? Oh, Jing Wong ook nog als producer? Uiteraard.

Voer voor de HK verzamelaar dit. Weinig of niks dat de film aan te bevelen maakt, behalve dan dat het hij genoeg genrekenmerken heeft voor een avondje degelijke filler. Duurt net iets te lang, maar verder best vlot, een vermakelijk sfeertje en een paar leuke scenes. Maar ook zo'n film waarvan je de volgende week amper nog het plot herinnert.

2.0*

Aardige Chang.

Maar dat heb ik wel al meer gezegd denk ik. Zijn films zijn meestal goed te doen, al hangt het er wel een beetje vanaf hoeveel zin ik heb in een Shaw Bros werkje. Deze film wijkt weer niet al te veel af van de bekende formule, al is het dan toch niet helemaal volgens de regeltjes.

Vooral de scenes op locatie springen er uit. SB films zijn meestal opgenomen op binnensets (erg duidelijk zichtbaar ook). Het karakteriseert die film enerzijds wel, anderzijds vind ik het fijner als men gewoon echt de bergen in trekt, zoals hier. Niet altijd het geval trouwens, ook in deze films komen nog wel wat typische sets voorbij, maar minder.

Verder is het verhaaltje herkenbaar, net zoals de personages, de actie en de muziek. Chang heeft eigenlijk gewoon dezelfde film 100 keer opnieuw gemaakt, daarom dat je er niet al te veel na elkaar moet kijken, maar zo af en toe kan ik het best smaken Visueel is deze trouwens nog wel net iets beter dan de middelmaat. Hier en daar wat fijn camerawerk, zie je toch vaker terug bij de jaren 60 films, iets minder in de '70s SB.

3.0*

Leuk.

Fans van Chinese Ghost Story kunnen deze film blind kijken. Golden Swallow biedt een erg soortgelijke mix van fantasy, actie en een streepje horror. Van dat laatste hoef je je uiteraard niet al te veel voor te stellen, het zit hem eerder in de sfeer en duistere personages dan dat er veel bloed vloeit of er veel spanning te noteren valt.

Wel veel sfeer, met dank aan het visuele. Niet zo erg verwonderlijk, want Sing-Pui O is eigenlijk cinematograaf. Het is jammer dat de soundtrack was minder is en de film niet consistent uitpakt met visuele hoogstandjes. De filler tussendoor is toch merkbaar minder van kwaliteit. Het is vooral daar dat de film het aflegt tegen z'n grote broertje.

Voer voor de liefhebber dus. Ik vind het altijd leuk om nog van dit soort filmpjes te ontdekken. Ik heb de meeste wel gezien en hoewel ze ondertussen wel klaar zijn voor een herkijk, is het ontdekken van nieuwe films toch altijd net iets fijner. Deze is zeker geen slechte optie. Niet de beste in het genre, maar bevat genoeg moois voor een vlotte 90 minuten filmplezier.

3.0*

Matig.

Je verwacht het niet als je gaat zitten voor een Ann Hui film. Plots schalt het Shaw Bros muziekje door de kamer. Het zijn twee werelden die niet zo bij elkaar horen maar elkaar toch gevonden hebben. Nu is het ook wel zo dat Shaw Bros op het einde wat breder in genre ging, maar het blijft toch een beetje apart, veel martial arts hoef je hier namelijk niet te verwachten.

Het eerste uur brengt eigenlijk een aardig vlotte romance. Niks speciaals, maar Hui laat bij momenten wel zien dat ze een regisseur is die wat toe kan voegen aan een film. Niet alles is geslaagd, zo is de val van het balkon redelijk fake en ook het zwembad-shot gevolgd door twee hoofdrolspelers die uit de zee komen werkt niet echt, maar het zijn schaarse momenten in een verder aardig verhaaltje.

Het laatste half uur is gereserveerd voor een portie drama die wat overdreven vormen aanneemt naar het einde toe. Iets té toevallig allemaal en gezien de al fijne balans van het eerste half uur niet altijd even geslaagd. Echt slecht wordt het niet, maar ik vroeg me geregeld af waar al die moeilijkdoenerij eigenlijk voor nodig was.

De oude Hui's blijken zo slecht nog niet. Hoewel ze érg slecht gestart was met haar carriere is dit alvast een best aardig filmpje. Had wat minder dramatisch gemogen en de toon van het eerste uur had langer aangehouden mogen worden, maar verder wel aardig om een keertje te zien.

2.5*

Heerlijke glorie van weleer gerevived.

Het jaar '93 is er weer. Monochrome kleuren, lekker vlot camerawerk en creatieve gevechtsorchestraties. En natuurlijk een rookscherm om het geheel wat meer flair te geven.

Halverwege houdt het verhaal een beetje op en nemen de gevechten de overhand. Positief, want de build-up naar het finale gevecht is perfect en dat gevecht stelt ook absoluut niet teleur.

Yen flikt het toch weer. Heerlijke martial arts gebeuren dat weer wat power in de martial arts brengt.

4.5* en een uitgebreide review.

Doorsnee comedy van Hark.

Normaal kan ik dit type food-comedies wat beter pruimen, maar de gerechten die hier geserveerd werden nodigden nu niet meteen uit tot zelf eten. Berenpoten, olifantenslurfen en apenhersenen? Ehm, nee, toch niet.

Verder simpel HK gewemel. Vermakelijk, dat zeker wel, maar erg veel stelt het allemaal niet voor. Eenvoudige humor, overacting en wat standaard plotpuntjes. Het enige wat een film als deze dan draagbaar maakt is de kookwedstrijd die toch met de nodige schwung in beeld gebracht wordt.

Het is nog niet de food kung-fu die een Chow zou opvoeren, maar toch aardig kunstig bij momenten.

Ondertussen bijna volledig door m'n Hark films door. Moet wel zeggen dat de meeste van z'n onbekendere films wel terecht geen al te grote status genieten. Aardig doorsnee en inwisselbaar werk, maar kan er mij uiteindelijk wel mee vermaken.

2.0*

Deed me wat denken aan Uchôten Hoteru qua opzet, maar dan op z'n Lau's en 80s HKs.

De film gaat eigenlijk nergens over. Het volgt een aantal verhaallijnen rond een bepaald hotel die elkaar schaars een beetje kruisen. Vreemd genoeg is er verder weinig binding tussen de verschillende stukjes, zelfs niet qua uitwerking.

Er zit een parodiërend stukje in rond persoonsverwisseling, een slasher stuk met Eric Tsang en een romantisch tafereel met Jacky Cheung. Elk segment heeft z'n eigen typische uitwerking. Vond het nogal vreemd, aan de andere kant brengt de film niet veel nieuws, en net dat geeft wel wat broodnodige afwisseling.

Verder geen hoogstaande film, maar wel vermakelijk. Elk segmentje heeft wel een aantal geinige aspecten, humor is redelijk geslaagd en verder is het gewoon altijd fijn om Tsang aan het werk te zien, zelfs in de oudere films waar hij nog maar een schim is van z'n huidige zelf. Ook dat Chinese varkentje zorgt weer voor een leuke cameo. Geniaal bijrolacteur.

Aardig filmpje dus, al is het typisch iets voor Lau fans. 3*

Blijft geniaal.

Een film die niet aan kracht inboet, integendeel zelfs. Elke kijkbeurt wordt hij nog beter. Een geweldig verhaal dat mooi en respectvol uitgewerkt wordt. Het drama is krachtig, de politieke ondertonen boeiend. het resultaat is een geweldig thriller.

Wie komt voor de coole suits of actie komt vooral van een koude kermis terug. Er zit wel een beetje actie in en de Kerberos suits zijn uiteraard gaaf, maar ze vormen niet de belangrijkste focus van de film.

Een geniaal einde, prachtige soundtrack, gedetailleerde animatie en een geweldige sfeer maken van Jin-Ro een unieke anime die tot het beste behoort wat het genre te bieden heeft.

5.0* en een uitgebreide review

Ouwe Yau.

Doet redelijk Amerikaans aan, dit filmpje. Soort van thrillertje waarbij geschemed wordt om een rijke man te ontdoen van zijn fortuin. Een matig in elkaar geknutselde kidnapping, wat lakse politie en een paar twistjes om het zogenaamd verrassend te houden.

Maar echt werken doet het niet, daarvoor is het allemaal véél te braaf en generisch. Echt bandwerk dit, waarbij Yau zelfs amper moeite lijkt te doen om wat van de film te maken. Enkel de soundtrack is nog enigszins opvallend, maar goed zou ik het nu ook weer niet will noemen.

Vooral voor mensen die graag zoveel mogelijk Herman Yau films gezien willen hebben. Ondertussen ben ik zelf toch al een heel eind opgeschoten, al is MM zelf zeker nog niet volledig wat Yau's oeuvre betreft. Dit is in ieder geval een duidelijk mindere film van hem.

1.5*

Goed.

Chan heeft zichzelf in een lastige rol gedwongen. Blijft hij trouw aan z'n formule dan wordt er gezeurd over originaliteit, wijkt hij af van z'n formule dan klaagt men over het gebrek aan formule. En dan zorgt z'n leeftijd er ook nog eens voor dat die formule niet meer zo makkelijk haalbaar is.

Mij stoort het verder niet zo. Met deze film bewijst hij nog steeds in staat te zijn een leuke actiefilm te dragen, zelfs al zit er wat minder actie in dan vroeger. Dat wordt dan opgevuld met aardige intrige en voldoende spanning om de film vlotjes naar z'n einde te loodsen.

Ziet er verzorgd uit, Chan doet het goed en het verhaaltje is meer dan voldoende voor een filmpje als dit. Er echt ergens bovenuit springen doet het niet, maar qua vermaak meer dan voldoende. Leuke nieuwe wending voor een geinig reeksje met andere woorden.

3.5*

Serieuze cast bij elkaar gesprokkeld.

Dit soort filmpjes zijn erg makkelijk te beoordelen. De wat oudere HK komedies zijn weggelegd voor een publiek dat weet dat ze het leuk gaan vinden.

De humor is soms ongelofelijk flauw maar de opstapeling leidt af en toe tot hilarische grappen. Het acteerwerk is zware overacting. Wat op zich best wel grappig is om wat nu doorgaan als stevige raspaarden zich daaraan te zien wagen. Zie je iemand als Lau eerst mooi acteren in een film van Kar Wai, daarna loopt hij gewoon idioot te doen in deze film.

Bekende regisseur ook trouwens, ongemerkt al heel wat van gezien. Maar dus geen film voor mensen die maar weinig aan dit soort humor hebben. Flauwe lolbroekerij van het ergste soort, maar met zoveel overgave gebracht dat het schattig wordt. Niet mooi, af en toe wel leuke gechoreografeerde zaken maar ook daar hoef je de film niet echt voor te kijken.

3 kleine *, vermakelijk. Maar weet waar je aan begint.

Njah.

Lik Chi-Lee en een hele koffer bekende namen. Voorop natuurlijk Stephen Chow en Man-Tat Ng, maar ook Andy Lau en Aaron Kwok. Dat kan niet foutgaan natuurlijk ... althans, dat dacht ik vooraf. Het resultaat is alleen niet om aan te gluren.

In alles een typische TV film. Het ziet er vreselijk amateuristisch uit, het plot is een flauwe kapstop maar ook de actie komt nooit tot z'n recht. Het is goedkoop, het oogt goedkoop en het voelt gewoon extreem goedkoop aan. Toch raar want die HK mannen zijn machines die zich niet laten kennen door een wat kleiner budget. Deze film is echter al wat ouder, dus blijkbaar was die machine nog niet zo geölied toen.

Enkel voor de échte Chow fans. Het voelt uiteindelijk vooral aan als een makke All's Well Ends Well film, met veel bekende gezichten en wat humor en luchtigheid, maar het TV-gehalte straalt er echt vanaf. Zou hem niemand aanraden, of je moest echt door al je andere HK films heenzitten.

1.0*

Drama in het Chinese hof.

De eenmaking van China is een zware bevalling geweest. Er zijn al ontelbare films over gemaakt en hoewel ik ze denk ik bijna allemaal gezien heb is het zowat onmogelijk alles aan elkaar te kleven tot een coherent geheel.

Moet zeggen dat deze van Chen daar toch wel wat beter z'n best voor doet. De aandacht gaat niet uit naar de actiescenes (ook meer iets voor de films die ná Hero zouden komen, wel naar het politieke gespeel en de historiek.

De koning van Qin is er op uit iedereen onder z'n macht te krijgen. Uiteraard vanuit een bepaald ideaal, dat na verloop van tijd jammerlijk in de vuilbak belandt. Wat volgt zijn een hoop intriges, niemand blij, overal doden, veel achterdocht en tristesse. Wat je kan verwachten van een film als deze dus.

De aankleding is fijn, zal in '99 ook wel bijzonder geweest zijn, maar de '00s zorgen ervoor dat de lat voor dit soort films nog véél hoger zou komen liggen. Acteerwerk ook aardig, met een goeie Fengyi Zhang , Li Gong en Xuejian Li. Wie goed kijkt ziet ook al een zeer jonge Xun Zhou (als het blinde meisje).

160 minuten is een stevige brok, vooral omdat het toch vooral een verhalende/politieke film is geworden. Gelukkig is de aankleding verfijnd en het acteerwerk goed, waardoor het nergens gaat vervelen. Maar je moet er wel voor in de stemming zijn lijkt me en jammer genoeg voor deze film werd de lat een aantal jaren later een paar keer sterk omhoog gegooid.

3.5*

Nogal doorsnee HK komedie.

Hoewel, een echte komedie is het niet, meer een soort van luchtig actie filmpje. Zoals steeds wel enkele indrukwekkende movies, maar de actiescenes zelf zijn niet al te best geschoten. Veel mooie plaatjes ook, maar de editing doet de film geen goed. Wat snel heen en weer geknip en geplak.

Aardig vermaak, maar meer dan dat is het absoluut niet. Enkel voor mensen die wat hebben aan HK film, de rest kan deze rustig links laten liggen. 2.5*

Aardige fluff.

Typisch verhaaltje, bekend van 1000 andere martial arts film maar geport naar het street dance wereldje. Je kan dus wel al raden hoe het allemaal afloopt.

Wel schattig de muziek, die hoewel zeker niet m'n ding af en toe wel lekker gemixed wordt, en nogal wat herkenbare samples bevat. Street dance zelf is ook wel aardig, had iets beter in beeld gebracht kunnen worden, maar heel wat leuker dan stijl en andere dansen.

Verder leuk hippe uitstraling, al zat er zeker meer in. Combinatie tussen kung fu en street dance komt ook iets te weinig naar voren. En zo is het allemaal wel aardig, kijkt het goed weg maar wordt het volle potentieel nooit echt benut.

Dit soort films blijft natuurlijk gewoon fluff voor fans, maar zou toch leuk zijn om het talent van een Ye Yan te gebruiken om street dance in beeld te brengen. Zo ver ligt het allemaal niet van elkaar verwijderd.

Aardig filmpje, maar niet echt een aanrader. Verder leuk voor mensen die wat met street dance hebben vermoed ik.

3*

Niet best.

Chinees/Koreaanse collaboratie die uiteindelijk toch vooral Zuid-Koreaans aanvoelde, misschien omdat ik nogal wat referenties zag naar andere, bekendere Zuid-Koreaanse films. En persoonlijk is dat geen al te best teken, aangezien ik weinig met dit type Zuid-Koreaans werk heb.

De bommen in het voetbalstadium deden mij wat denken aan Swiri, die plotse actiescene in de gang leek wel een kopie van Oldboy (en die vond ik daar ook al niet erg origineel). Een achtervolgingsscene met een bus is ook niet bepaald nieuw en de Léon ontsnapping blaakte ook al niet van de originaliteit. Voeg daarbij wat obligate twistjes en je zit vooral naar een zeer derivatieve film te kijken.

Dat is wel te behappen als het zich ook gedraagt als een simpele genrefilm, maar Lee lijkt toch te denken dat hij hier een klein meesterwerk aan het neerzetten is. Het is allemaal veel te gewichtig, de film poogt veel te slim te zijn en uiteindelijk heb je alles al elders beter gezien.

Vond er niet veel aan. Tot aan het halfweg punt had de film nog wel het voordeel van de twijfel, maar elke twist of stukje naaperij die daarop volgde begon de film mij meer en meer te irriteren.

1.5*

Leuk!

Wai-keung Lau heeft er even voor nodig gehad maar eindelijk heeft hij z'n eerste 4* vast. Niet toevallig met z'n laatste film. Lau is iemand die veel genres uitprobeert en steeds zichtbaar bijleert. Dat moest uiteindelijk eens in een echt sterke film resulteren.

Chen Zhen blijft wel een duidelijke blockbuster, dus ondanks z'n stijlvollere setting en sterke cast is het vooral actie en wat vlugge intriges en plotafwikkelingen, om daarna weer terug te keren naar een ass-kickende Donnie Yen. Wees gewaarschuwd.

Visueel sterk, redelijke soundtrack en een aantal geweldige actiescenes, meer moet dat niet zijn. Middendeel sleept iets te veel, maar verder uiterst vermakelijk werkje.

4.0* en een uitgebreide review

Niet best.

In het begin leek het me nog wel redelijk. De film zag er voor HK begrippen nog best oké uit en ondertussen heb ik al wat Huo Yuanjia/Chen Zhen films achter de rug dus die link was ook nog wel interessant.

Maar Lee is niet mijn acteur. Hij vecht meer met z'n gezicht dan met z'n lichaam en dat boeit me nu eenmaal een stuk minder. Vind zijn gevechten nooit echt spannend of indrukwekkend, ook hier was het weer niet veel. Soms wel véél vechtende mensen voor de camera, maar dat oogde dan maar slordig.

Met 110 minuten op de klok duurt het ook nog eens veel te lang, vooral omdat er nog wat nutteloze romance bijzit. Benieuwd of ik ooit nog eens een Lee film tegenkom die me wel wat zegt. Hij zal toen wel niet veel concurrentie gehad hebben, maar vraag me toch af hoe Lee aan z'n reputatie gekomen is.

1.5*