Opinions

Foodstuff.

Nu elke bobo zowat een documentary kan maken, krijgen we veel van dit soort dingetjes. Ik twijfel niet aan de goede bedoelingen van de makers, maar terwijl je zit te kijken begin je steevast meer en meer vraagtekens te zetten bij wat je voorgeschoteld krijgt, tot je onherroepelijk de juistheid van docus als deze in twijfel gaat trekken.

Dat er aan dierenwelzijn gewerkt moet worden zal best, dat bedrijven iets meer het welzijn van hun consumenten in het vaandel mogen dragen is ook geweten en dat rechtspraak niet altijd even logisch of rechtvaardig is, is ook al jaren geen geheim meer. Maar daarvoor hebben we deze docu niet nodig natuurlijk.

Op zich vond ik de informatie nog wel redelijk gepresenteerd, vooral ook door wat gematigdere standpunten aan het woord te laten (die kerel die liever voor meetbare verbetering zorgde ipv op z'n morele paard te blijven zitten bijv). Maar dan is het toch weer jammer dat die moeder erbij betrokken wordt. Hoe schrijnend zo'n situatie ook voor een gezin, in het grotere plaatje is het alleen maar gemelk dat op de gemoederen van de kijker dient te werken.

Ik weet ook nog steeds niet wat ik met meldingen als "bedrijf X wilde niet meewerken aan deze docu" moet. Ik kan me namelijk 10 andere redenen bedenken dan het uitgerolde "oh, dan hebben ze vast iets te verbergen!" reactie. Punt is ook gewoon dat het constanten zijn in docus als deze, waardoor de eenzijdigheid te hard gaat wegen.

Weinig nieuws onder de zon. Een paar andere accenten die best interessant waren, maar verder niet echt overtuigend genoeg en vooral weer té sentimenteel doorzichtig en teveel éénrichtingsverkeer.

2.0*

Meh.

Wat deze film mist is een vlot sfeertje. Veel verhaal of artistieke kwaliteiten bevat deze film niet, als het dan ook nog verzand in een bruin, lelijk drama dan is de rek er wel helemaal uit.

Weinig tot geen feel-good in deze film, wel een hoop gemekker over religeuze ouderen en rebellerende jongeren. En uiteraard worden er lesjes geleerd en komt het allemaal weer goed, het is vooral de manier die helemaal niet aanspreekt.

Visueel erg bruin en lelijk, geen al te beste muziek en zeker een half uur te lang. Lithgow heeft het verder wel in zich om een aardig acteur te zijn denk ik, maar pakt vaak de verkeerde rollen.

Beetje een zeurfilm ipv een blije dansfilm.

1.0*

Te doorzichtig.

Vooraf wel nieuwsgierig wat ze hiervan zouden maken, want hoewel het onderwerp me wel benieuwd maakte begreep ik eerlijk gezegd niet hoe ze hiermee een hele docu zouden kunnen vullen. Dat geeft deze docu echter redelijk snel prijs.

De reis is niet meer dan een excuus voor levenslesjes gebaseerd op het katholieke geloof. En die zijn jammer genoeg een stuk minder diepzinnig dan de documentaire zou willen. Het wordt allemaal erg gewichtig gebracht, maar veel verder dan wat boerenverstand reikt men niet. En daar hoef je echt geen 800km voor te wandelen.

De persoonlijke verhalen waren ook niet zo boeiend, daar zijn tegenwoordig de TVavonden volledig mee gevuld. Resten wat mooie plaatjes van Spanje, maar daarvoor kijk ik geen docu en ook op dat gebied had het een stuk filmischer gemogen. Maar allicht wat leuker als je zelf de route al een keer gedaan hebt of zoekende bent naar enige houvast in je leven.

1.0*

Chinese actie/comedy.

Ik dacht dat de hype weer wat gaan liggen was, maar dit is blijkbaar nog een nakomertje. Die zelfbewuste Chinese filmpjes die met veel flair neergezet worden (of althans, da's toch de bedoeling) zijn best leuk vermaak, maar de meesten missen toch een beetje richting. Let the Bullets Fly heeft een gouden standaard neergezet die weinigen wisten en weten te banderen.

Maar dat maakt alle pogingen nog niet vervelend. Ook deze heeft best wel wat te bieden. Gezwind camerawerk, felle kleurtjes, goedlachse personages en een flinke dosis actie. Ook de setting is wel leuk, de Chinese woestijn ziet de laatste jaren redelijk wat filmvolk voorbijkomen heb ik de indruk.

Crappy CG is wel weer de spreekwoordelijke vlieg in de soep, verder mist Anzi Pan toch ook een beetje een vaste hand om het hele boeltje in juiste banen te leiden. 't Is allemaal wel grappig en chaotisch, maar geweldig memorabel is het jammer genoeg niet. Maar leuk voor een keertje, dat zeker wel.

3.0*

Eerder mager.

Ik ben niet de grootste kenner van klassieke filmstromingen, maar volgens mij beklagen de Polish broertjes het zich dat ze de Nouvelle Vague niet van wat dichterbij meegemaakt hebben. Deze film lijkt perfect in die stroming te passen.

En zeker niet alleen omdat de film zich in Frankrijk afspeelt. Het gebrek aan een strak afgelijnd plot, de gestileerde invulling, de gepoogde speelsheid. Het doet sterk denken aan de Franse films uit de jaren '60, die wat extra zwier in de filmwereld brachten.

Visueel weet deze film die belofte mooi in te vullen, met prachtige zwart/wit cinematografie. Aan fijne plaatjes geen gebrek. Maar de soundtrack, het acteerwerk en de dialogen zijn een ander verhaal. Daar faalt de film compleet en wordt het bijna een parodie van zichzelf. Het wordt allemaal zeer melig gebracht en de film doet véél te veel moeite om "arthouse" te zijn. Geef dit beeldmateriaal aan een betere editor en gooi er een betere soundtrack over, en het had best wat kunnen zijn.

Nu is het toch vooral kitsch, met een centrale relatie die compleet niet weet te boeien. Resten wat leuke plaatjes, van Frankrijk. Gelukkig in zwart/wit, want dat laatste shot in kleur (ook al zo'n cliché) zag er echt niet best uit.

2.0*

Gelukkig niet ...

Mooie mix van het stijlvollere werk van Johnnie To en het wat hippere, slickere werk van Andrew Lau. Het resultaat is een vlot actiefilmpje dat er aardig mooi en stijlvol uitziet.

Actiescenes zijn sterk, er loopt een stelletje goeie acteurs rond in deze film en visueel is het genieten van begin tot eind. Erg knappe intro die daarna alleen maar verder gezet wordt.

Verhaaltje is erg simpel en niet meer dan een kapstok om enkele geweldige locaties aan te doen en daar wat vuurgeweld los te laten. Toch hoeven de dramatische scenes niet echt onder te doen, wat eigenlijk misschien nog het opvallendste is.

Normaal niet echt mijn genre, maar Lam weet zichzelf eindelijk naar een hoger niveautje te tillen. Heerlijk mix van stijlvol en actievol vermaak. Laat de volgende maar komen!

4.0* en een uitgebreide review

Liever de vol-luchtige Kelly films.

Het eerste uur is in dat opzicht wel weer oké. Buiten de vreselijke zangpogingen van Martha Eggerth (wat een vreselijke zangstijl is dat toch) is het weer best vlot en grappig. Kelly's stokpaardjes (suuuure, say!) beginnen ook meer en meer op te vallen.

Qua dans en zang is het niet veel soeps in vergelijking met latere films, maar mij stoorde het niet zo, als ik hier al ergens van geniet is het van het ongedwonge feel-good sfeertje. Het laatste half uur is echter pure propaganda, en niet eens erg subtiel.

Vooral het feit dat Kelly als landverrader gezien wordt en door iedereen in de steek wordt gelaten ging er bij mij niet echt in. Zeker niet omdat het de sfeer van de film ook meteen omdraait. Dan komt er nog een hoop oorlogsonzin bij (met als hoogtepunt toch echt wel de reddingsoperatie van Kelly!) en zinkt de film redelijk snel weg.

Jammer, is niet nodig in dit soort films.

1.0*

Niet geweldig boeiend.

Docu over het leven van Leonard Nimoy, met dan vooral veel aandacht voor zijn Spock personage, en de culturele nalatenschap die aan dat personage hangt. Maar een serieus document hoef je niet te verwachten, het zijn vooral enkele mensen die vol lof komen spreken over Nimoy, aangevuld met een uitgebreide tijdslijn rond zijn acteerwerk, maar toch vooral Star Trek.

Misschien niet zo héél verrassend dat de focus daar ligt, want naast zijn bekendste vertolking is deze docu ook gegroeid vanuit de 50e Star Trek verjaardag. Jammer genoeg maakt het dat er niet meteen boeiender op, of je moest een relatieve Star Trek leek zijn die recent fan is geworden.

Voor niet-leken en niet-fans lijkt me dit een redelijk saaie bedoening. Ikzelf reken me tot die laatste categorie en ik had het na een tijdje wel gehad met het wat onzinnig ophemelen van Nimoy/Spock, zeker gezien de duur van deze docu toch echt wel een probleem.

1.5*

Portret.

Voetballer die ik niet kende, maar laten we eerlijk zijn, het gaat ook niet zozeer om de mens zelf. De befaamde goal had ik nog nooit gezien, de broederrivaliteit was mij ook onbekend. Het zijn zaken die wel wat aandacht krijgen in deze docu, maar nooit echt centraal staan.

Justin Fashanu's geaardheid wel. De eerste homofiele voetbalster in Engeland. Ondanks dat het nog steeds een klein taboe is in het voetbalwereldje, zou je er nu amper nog van opkijken. De reacties toen waren toch een stukje heftiger. Nooit zo meegekregen maar in de jaren '80 waren ze daar in Engeland nog redelijk fanatiek anti-homo, het aanvaardbare ver voorbij.

Probleem is dat deze film nooit echt z'n focus weet te vinden. De persoon en zijn geaardheid wisselen elkaar af, maar verstevigen elkaar zelden. Justin blijft een moeilijk in te schatten persoon, zijn geaardheid voelt daarin soms als een iets te makkelijk excuus, ongeacht de moeilijkheden die het hem bezorgd heeft.

Had een stuk sterker gekund. Het tijdsbeeld is het meest indrukwekkende, verder iets teveel een matige TV-reportage.

2.0*

Heeft weinig met grappig te maken, Chan is zo'n beetje bekend geworden via de Drunken Master films, en volgens is Li eerder ook al de Monkey King geweest. In ieder geval een gegeerde rol, waar hij andere HK grootheden als Chow in volgt. Moet je wel wat kennen van HK films uiteraard.

Gericht op jongere kijkers en vreselijke regie, dat is wat deze film minder boeiend maakt dan hij zou moeten zijn, is zat zeker genoeg potentieel in.

De optiteling bijvoorbeeld, leuk om een hoop Shaw regulars te spotten, toch in elkaar gedraaid door iemand die een beetje van de martial arts films afkent. Verder Li, Chan en Yuen die allen best goed werk afleveren. Vooral het onderlinge gevecht is een hoogtepunt van de film. Wel erg jammer dat de gevechten erg brak in beeld gebracht worden. Beetje raar want ook Peter Pau heeft al enkele indrukwekkende films op z'n naam staan.

Decors en styling af en toe mooi, ook af en toe ronduit kitscherig (vooral de veel cgi achtergronden). Verhaaltje is nogal duf, zeker de rol van Angarano, die er zelf ook maar bijloopt als uitgewrongen dwijl. Vreselijk ventje.

Ook onbegrijpelijk dat de eerste film met Chan en Li in gevecht door de regisseur van The Lion King dient geregisseerd te worden. Gelukkig dat Yuen paraat was om er iets mooi van te maken, maar wie verzint zoiets eigenlijk?

Uiteindelijk een vermakelijk filmpje, dat wel. Paar aardige scenes, vooral de gevechten dan, met redelijk wat verwijzingen naar de oudere kung fu films. Maar als film zelf toch een héél ander werkje, met jammerlijke (en vooral onnodige) Amerikaanse invloeden.

2.5*

Interessante docu.

Hoe win je als politiecorps het vertrouwen terug van een bevolking die je in toom moet houden? Geen gemakkelijke antwoorden voor te vinden, deze docu registreert dan ook enkel. We lopen twee jaartjes mee met de politie en zien waarmee zij te maken krijgen.

Het is ook gewoon een lastige zaak. Enerzijds zijn er een hoop corruptieschandalen die de politie een slechte naam gegeven heeft, anderzijds krijgen ze ook een hoop bullshit over zich heen en moeten ze zich 10x zo voorbeeldig gedragen dan de mensen waarover ze moeten waken.

De voorbeeldfunctie van de politie is één van de flaws die sterk naar voren komt in deze docu. Die voorbeeldfunctie waartegen ze moeten opboksen is onhaalbaar, terwijl het de bevolking een vrijgeleide geeft om zich als varkens te gedragen. En toch blijft uiteindelijk de politie maar een dienaar van het volk.

Je mist toch wat intelligente stemmen na een tijdje. Niet om antwoorden te geven, die zijn er toch niet in gemakkelijke verteerbare vorm, wel om wat structuur aan te brengen in de problematiek die hier getoond wordt. Uiteindelijk draait het om een balans van redelijkheid die compleet zoek is, die balans herstellen is alleen erg taai.

Ook geen "en nu is het allemaal beter" einde, gelukkig. De struggle die weergegeven wordt blijft zich voortzetten en zal dat waarschijnlijk wel altijd blijven doen. Vraag is of de vele maatregels die getroffen worden de zaak ook echt vooruithelpen.

3.0*

Hollywood cinema op z'n truttigst. Hey is dat Bale nog wat van z'n rol weet te maken, al is ook zijn personage zo plat als een dubbeltje

De races zijn redelijk saai, opbouw van de spanning is zo klassiek dat het alle spanning wegneemt en Ford is zo onsympathiek dat je nog eerder voor Ferrari root, al doen ze eigenlijk amper mee in deze film.

Leuk voor de Amerikaan met voldoende vaderlandsliefde, al heeft die ook geen film als deze meer nodig lijkt mij.

Njah, hier gaan we weer. Ik zie het echt niet.

Afgezien van de scene in de kleedkamer vond ik de uitwerking ongelooflijk knullig. Deze film had teveel van een TV-film of Bold And The Beautiful aflevering.

Vooral de voorspelbaarheid, maar ook weer de audiovisuele uitwerking vielen mij hier enorm tegen. Dan vind ik een Magnolia honderd keer indrukwekkender en pakkender

De film laat vooral een fletse indruk achter, en weet eigenlijk enkel de aandacht vast te houden gedurende 100 minuten, meer niet. 1.5*

Matig.

In het begin nog wel redelijk. Het is altijd een beetje vreemd om een Amerikaanse film in Japan te zien afspelen, maar Zada kijkt met een ander (interessant) oog naar het land, waardoor het begin best goed te verteren valt.

Maar wanneer Sara het bos inloopt is het leukste deel wel geweest. De horror is best voorspelbaar en mist spankracht. Er worden wat Japanse elementjes bijgehaald, maar die werken niet echt. De effecten zijn matig, de editing flauw en het camerawork ontoereikend.

Wat rest is een redelijk cliché horrortje met een hoofdpersonage dat langzaam doldraait in een bos. Er zijn veel interessantere films over het Aokigahara bos (meestal géén horror trouwens), of veel betere horrortjes die dit gegeven veel kundiger en boeiender weten uit te werken.

Echt slecht is het nu ook weer niet. Het begin valt best mee en verder is het vooral doorsnee genre werk, maar had er toch iets meer van verwacht.

2.5*

Mooi.

Al had ik er toch nog net wat meer van verwacht. Eén van de weinige films waarvan ik al wat promo materiaal had gezien, maar dat was ook alweer twee jaar geleden. Zo'n beetje de belangrijkste reden waarom ik daarmee gestopt ben, teveel wachten en vaak krijg je zelf helemaal niks.

Ik was dus best enthousiast toen ik deze zag voorbijkomen. De film levert ook wel een beetje wat ik ervan verwacht had, alleen vind ik Taiwanese films doorgaans net wat verzorgder. Niet dat het er lelijk uitziet, integendeel zelfs, maar er zijn iets te weinig momenten die er echt uitschieten. En voor een toch wel trage film als deze is net niet goed genoeg.

Maar verder zeker wel de moeite. Acteerwerk is echt op niveau, het tempo is lekker gezapig en de flashbacks worden op een interessante manier opgelost (enkel geluid, het beeld dwaalt meestal door het bos en/of staat even stil bij één van de twee personages). Klein dingetje misschien, maar het geeft de film wel een eigen smoelwerk.

De stilering mag net iets strakker, maar verder wel een veelbelovende film. Hopelijk is z'n volgende net wat beter, dan zit er zeker een meesterwerk in.

3.5*

Matige mix van een hoop andere films.

Films begint met een hoopje lullig Amerikaans jong grut waarmee hij eigenlijk al bijna afgedaan heeft. Ben dat soort koterkindjes echt kotsbeu.

Verder wat Aziatische geesten gemengd met een duidelijker Amerikaans geestesverhaaltje, inclusief Elm Street achtig riedeltje. Mindfuck zou ik het niet echt willen noemen, aangezien de hele tijd duidelijk is wat er zich afspeelt.

Teveel jongeren, waardoor er teveel moorden inzitten. Een probleem omdat ze zeker niet al te origineel zijn en dat stuk dus wat te lang blijft aanslepen. Verder een plotje dat wat teveel aandacht eist, zéér matige gore en niet al te veel spanning.

Rest enkel een waardig einde, wat toch ietwat onverwacht kwam, maar wel eens een leuke finale breit aan een Amerikaanse mainstream horror.

Als opvullertje nét voldoende, maar verder uiterst vergetelijk filmpje.

2.0*

Gemiste kans.

Niet zozeer een horror film, al is dat waarschijnlijk omdat de ondertussen overbekende Aziatische horror trucjes al lang hun effect kwijt zijn. Deze films staat tegenwoordig meer te boek als mysterieuze dramas, zo worden ze ook gepresenteerd.

Op zich heeft dit filmpje alles om zowel mooi dramatisch als mysterieus uit de hoek te komen. Visueel ook mooi ingevuld, alleen de soundtrack wil niet echt meewerken. Overaanwezig en vaak té bepalend voor de sfeer, wat een tegendraads effect heeft.

Jammer, want het verhaaltje zit uiteindelijk redelijk goed in elkaar (al is het niks verrassend), visueel is het bij momenten genieten (mooi kleurgebruik vooral), maar de sfeer schiet gewoon iets tekort, waardoor zeker de keyscenes niet voldoende uit de verf komen.

Als opvullertje wel redelijk oké, een redelijk kwalitatief tussendoortje dus, maar echt opvallen tussen al de rest doet deze film niet.

3.0*

Leuk, maar met een kanttekening.

Had de films van Stoller beter in andere volgorde kunnen kijken. Greek is duidelijk de betere film, maar de referenties tussen beide films zorgen hier voor wat extras. Chronologisch is dat alleen niet helemaal fair natuurlijk.

Deze film lijkt een voorloper van The Heartbreak Kid te zijn, en daarmee is eigenlijk het meeste wel gezegd. Wat explicietere sexgrapjes, mooie omgeving en wat matige liefdesperikelen. Verder wat leuke bijrolletjes (Brand is weer geweldig), een aantal geslaagde grapjes en een redelijk relaxed sfeertje.

Maar ook typische minpunten. Een aantal grappen die compleet niet aankomen, een te lange speelduur en een veel te serieuzer (althans poging tot) laatste half uur dat maar niet wil werken. Doet het bijna nooit in een comedy als deze.

De balans is net positief, mede dus doordat er nogal wat links tussen deze film en Get Him To The Greek bestaan. De verdere popverwijzingen zijn ook wel een leuke toevoeging. Vind Stoller met z'n twee filmpjes toch duidelijk boven het Apatow geneuzel uitsteken. Ligt vooral aan het gebrek aan vuilbekkende improvisatie vermoed ik.

3.0*

Erg leuke film dit.

Erg kundig vooral. Beetje tekenend wel dat je een land kan doen geloven dat dit echt is, want de toevalligheden zijn toch net iets te toevallig, en de jokes toch net iets te opvallend, maar verder zeer goed in elkaar gezet.

Erg mooie reproductie ook van de oude stijl, visueel daarom erg knap (maar niet mooi). 54 minuten is kort, maar waarschijnlijk toch net iets te lang voor één practical joke. Maar da's ook zo'n beetje de enige kritiek, plus het feit dat ik dit verder geen wereldschokkende prachtige cinema vind, wel uiterst lekker vermaak. Extra stukje waarin de makers de film toelichten is ook erg fijn.

Dikke 3.5*, zeker de moeite om een keertje te zijn, niet enkel het docugenre maar ook het publiek wordt stevig op de korrel genomen.

Njah.

Eén grote verkoopspraat voor vegetarisch, zelfs veganistisch eetgedrag. Geen spatje aan kritiek te vinden in de gehele 90 minuten die deze advertentie duurt ... behalve dan misschien de eerste 5 seconden, waarin aangeraden wordt absoluut niet op eigen risico en tegen het advies van je eigen dokter in over te schakelen op deze "behandeling".

Dan verwacht ik ten minste toch wel dat ze in die 90 minuten even 5 minuutjes vinden waar ze uitleggen wat dan net het gevaar is. Verder ogen het ook niet de méést betrouwbare figuren moet ik zeggen en zijn de korte fragmenten van "tegenstanders" wel weer erg slim gekozen. Althans, "slim" binnen de boodschap van de docu.

Het is niet beter of slechter qua boodschap dan een Michael Moore docu, alleen mist dit nog de amusementswaarde, waardoor het wel een hele lange zit wordt. Constant het idee dat je maar een halve waarheid voorgeschoteld krijgt (niet zozeer dat ze liegen maar dat er een hoop niet verteld wordt), daarbij ook een Amerikaanse docu, waar het dagelijk dieet toch écht nog een hoop dramatischer is dan hier, dus geen idee hoe relevant het dan is voor ons (buiten wat vluchtige statistiekjes in de marge).

Nee, dit soort propaganda doet niemand goed. Mensen die al overtuigd zijn hebben dit niet nodig, mensen die hierdoor overtuigd worden moeten dringend eens wat kritischer naar zaken kijken. Dat maakt niet dat ik ontken wat hier gezegd wordt, alleen dat het nooit of te nimmer geloofwaardig overkomt en dus bijna volledig zijn waarde verliest.

1.0*

Mooi mooi.

Zo'n filmpje dat de rand opzoekt tussen arthouse en genre. Mengin maakt het zichzelf daar niet echt makkelijk mee, wat het beperkt haar doelpubliek enorm, maar het is mijn persoonlijke sweet spot en ondanks een beperkt budget maakt de film het helemaal waar.

Qua plot hoef je niet te veel te verwachten. Het thema is daarentegen wel erg duidelijk (rouw om een geliefde), de film is opgedeeld in 7 hoofdstukken die elk een deel van het verwerkingsproces behandelen. De rode draad is niet zo complex, maar Mengin speelt het toch vooral op sfeer.

Visueel erg expressief, de soundtrack is cool, acteerwerk (met Mengin zelf in de hoofdrol) is goed voor een film als deze. Leuke cameo ook van Nahon, dan weet je ongeveer al in welk straatje het valt. Een film die makkelijk te plaatsen valt binnen de recente "Franse genre vrouwen" hype, maar Mengin gaat toch nog een stuk verder dan haar nichegenoten. Dikke aanrader, maar weet waar je aan begint.

4.5* en een uitgebreide review

Schattig filmpje.

Veel leuke ideetjes met een fris gevoel voor humor. Scenes zoals de "gele smiley afkomst " zijn eigenlijk goud waard en vind je niet meteen terug in andere films.

Het is aangenaam om volgen, soms ligt het er alleen net iets te dik op, vooral de drama scenes dan. Muziek is soms te zeemzoet om echt meegesleept te worden, hoewel het verhaal met Jenny wel voor wat welgekomen onzachtheid zorgt.

Misschien net iets te lang, maar genoeg aandoenlijke scenes en leuke, rustige quirckyness. Deed me een beetje aan films ala Taste of Tea denken, al brengen die het idee nog wel wat verder.

Verdienstelijke 3.5*

Pover.

Gordon heeft duidelijk niet veel te zoeken in het science-fiction hoekje. De setting is eigenlijk te triest voor woorden, met een belabberde en overmatig gekopieerde toekomstvisie, inclusief ijzeren stemmen en overijverige computers. Boehoe.

Lambert is een zo mogelijk nog triestere toevoeging, vreselijk acteurprobeersel. Gelukkig zijn de rollen can Combs en Smith wel te pruimen, gaan er lekker over.

Voor de gore hoef je het ook al niet te doen, erg matig en nogal saai gebracht. Verder veel plastieken decors en grappige macho onzin die nergens op lijkt in zo'n kartonnen sci-fi decortje uit de jaren 80.

Goede dosis vermakelijke foutheid en een paar leuke extentrieke rollen, maar uiteindelijk te pover en te slecht om echt leuk te worden. Allemaal erg goedkoop.

1.5*

Fijne herziening.

Het helpt dat er ondertussen wat tijd tussen heeft gezeten, zo liggen de verwachtingen net wat realistischer. Een nieuwe Pi of Requiem vind ik het nog steeds niet, wel een film die netjes zijn eigen ding is en op z'n eigen manier toch best wild uniek is.

Het is vooral het toekomstsegment dat het meest aanspreekt, maar dat mag niet verbazen. Hoe maf de special effects ook klinken (microfotografie enzo), het werkt gewoon geweldig goed. De film heeft even nodig om op gang te komen, maar wanneer alle pionnetjes neergezet zijn is het een redelijk indrukwekkende spurt richting een geweldige finale.

Aronofsky blijft toch een geweldig regisseur. Niet zonder kleine uitschuivers en wie subtiele cinema verwacht kan hem maar beter links laten liggen, maar hij weet toch altijd iets unieks te maken, waarmee The Fountain wel degelijk een waardevolle toevoeging is aan zijn oeuvre.

4.0* en een uitgebreide review

Fijn filmpje.

Weet niet waarom maar heb mezelf blijkbaar ooit wijsgemaakt dat dit een remake was van Brodre. Nu ben ik ook niet MM's grootste Bier kenner, maar het werd me toch al redelijk snel duidelijk dat dit weinig te maken had met haar film.

Daarvoor ligt de nadruk te sterk op het geweld en de actie. Vond het best een meevaller, want ik had een wat tragere film verwacht die meer naar het drama op zoek ging. Dat zit er ook wel in, maar beperkter.

Qua acteerwerk best aardig. Wahlberg redt zich meestal wel in dit soort rollen, Andre was ook meer dan behoorlijk maar het was toch Gibson die mij het meest beviel. Heeft een bekend hoofd ook, maar weet niet echt waar ik hem eerder in gezien heb. Enkel Hedlund vond ik wat tegenvallen.

De actie is verder best direct en relatief hard, nog een aangename verrassing. En het kille Detroit zorgt voor de perfecte setting. De film oogt daarom nogal grijs en grauw, maar dat past wel bij het sfeertje waar Singleton op mikt.

Viel me goed mee deze Four Brothers, zal binnenkort nog wel eens wat van Singleton opzoeken.

3.5*

Eenvoudig maar best lollig.

Een simpele opzet die de film al snel in vier hoofdstukken verdeeld. Koppel dat geen verplichtingen wil wordt toch verplicht met kerst hun vier families te bezoeken (want de ouders zijn allen gescheiden). Ideaal om warm te lopen voor het familiale leven!

Elk gezin is als een mini-film, het helpt om het allemaal wat leuk te houden. Wanneer je de ene familie beu begint te raken zijn Vaughn en Witterspoon alweer op weg naar de volgende. Dat het naar het einde toe iets dramatischer wordt is voorspelbaar, gelukkig duurt dat segment niet al te lang.

Humor is wel oké, al is het dan zelden écht grappig. Vaughn en Witterspoon zijn niet het meest logische komische duo, maar ze trekken hun plan. Zoals wel vaker zijn het de randpersonages die in dit soort films voor de meeste humor zorgen. Persoonlijk erg kunnen lachen om de rol van Favreau, past compleet niet bij hem maar daarom extra lollig.

Memorabel is het niet, maar dat hoeft een film als deze eigenlijk ook niet te zijn. Als kerstkomedie is het redelijk geslaagd, meer verwachtte ik er ook niet van.

2.5*

Barslecht.

De intro zet meteen al de toon. Derderangsanimatietje voorzien van de meest vreselijke soundtrack. Naast Roth en het hotel trouwens dé rode draad doorheen de film. De soundtrack blijft de hele 98 minuten irritant doorblèren.

Eerste short wordt unaniem slecht bevonden, daar ben ik het sowieso mee eens. Té slecht voor woorden. Belachelijk verhaaltje dat vreselijk neergezet wordt. Het tweede filmpje is eigenlijk helemaal niks beter. Veel hysterie, maar leuk, grappig of goed geregisseerd is het allerminst. Daar waar dit soort projecten net ideaal zijn voor wat filmische uitstapjes. 2x 0.5*

Rodriguez maakt gelukkig nog wat goed. Ineens een regisseur die z'n stempel op een filmpje kan drukken. Visueel meteen 10 keer beter; de humor werkt eindelijk en hoewel Roth vervelend blijft is het best leuk en werkt het naar een sterke climax toe. Klein detail verder, maar hoe een Mexicaan en een Chinees ook een Mexiaans en Chinees kindje konden krijgen ... die genen mixten niet echt blijkbaar. 3.5*

Laatste short kent een sterke terugval. Het is geen geheim dat ik Tarantino als acteur niet kan luchten en hoewel het camerawerk duidelijk wel wat meer aandacht kreeg is de aankleding van de kamer zo schraal dat het absoluut geen aantrekkelijke visuele cinema oplevert. De dialogen stellen ook niks voor, net als de clou van het filmpje. Terug naar af dus, al was het nu ook weer niet zo erg als de eerste twee. 1.5*

De 1.5* die ik hieraan kwijtkan zijn vooral te danken aan Rodriguez. De enige die laat zien over enig serieus talent te beschikken. De rest irriteert vooral.

1.5*

Whoo, draak van een film.

Engelse droogheid is leuk, maar alleen als het er eigenlijk lekker overgaat. Dit was zo ongelofelijk duf

Flauwe grapjes, muffe karikaturen en een hoop dertigers gejank. De humor moet dan komen van mensen als Atkinson, die niet verder komt dan een flauw typetje dat enkele zogenaamd grappige versprekingen maakt.

Absoluut mijn ding niet. Melig en vreselijk dufromantisch, slecht geacteerd en enorm langdradig. Het ziet er ook allemaal niet uit en de soundtrack is om van te janken.

Had em ooit al een keertje gezien, vond het toen beter geloof ik. Heb me vooral geërgerd deze keer.

1*

Hele fijne verrassing.

De genialiteit ligt het in het gebruik van split screens, waarbij "archive footage" en "nagespeelde footage" in één shot getoond worden. Creert een raar gevoel van echtheid, vooral omdat het idee dat beiden fake zijn nogal vreemd en onnatuurlijk overkomt. Erg slim trucje.

Zorgt er ook voor dat de nagespeelde scenes nog steeds filmisch mogen zijn. Veel interessanter dan 90 minuten lelijkheid zoals in PA te zien was.

Acteerwerk sterk, sfeertje uitmuntend en het trucje, hoewel ook wel doorzichtig, gewoon slim en functioneel.

4.0* en een uitgebreide review

Mjah.

Had tijdens het kijken van deze docu vooral het gevoel dat wanneer elke Jambers reportage apart op de site zou mogen er geen plaats meer zou zijn voor films in de Top 250. Zo boeiend is dit toch niet? Elke week is er Joris' Showroom of soortgelijke drab voor mensen die graag naar dit soort marginale losers kijken.

Buiten Jos (hangt er maar een beetje bij en is eigenlijk de enige die nooit echt in de problemen lijkt te komen) zijn het allemaal personages die hun eigen graf graven, achteraf zich hun lot beklagen en dan rustig verder gaan met hun leven af te breken. Het levert af en toe grappige scenes op (de opgedroogde lijm is wel een klassieker, maar wat mij hoort het meer thuis in een recap van Man Bijt Hond hoogtepunten.

De docu zelf is even professioneel als de muziek van Jos. Lelijk gefilmd, vreselijke voice over en veel te random. Zat wel een paar keer vreemd te kijken toen er bijvoorbeeld een auto gestolen werd. Kan je dat zomaar filmen zonder medeplichtig te zijn aan de feiten?

Het duurt verder allemaal iets te lang, de typetjes redden de boel een beetje maar verder is dit de zoveelste belabberde docu die om onbegrijpelijke redenen de lucht in geprezen wordt.

1.5*