Opinions

Vreselijk.

Toch is het wel interessant hoe Disney ermee wegkomt hun IPs op zo'n manier uit te melken dat de main features én hun imago daar eigenlijk niet onder te lijden hebben. Deze Disney B vervolgen zijn eigenlijk zelden wat waard, maar in tegenstelling tot de gemiddelde sequel zien mensen het doorgaans niet als een smet op het IP in het algemeen.

Komt misschien omdat de films ook niet echt waardige vervolgen pogen te zijn. Deze Fox and the Hound 2 leent de personages van het origineel, maar het verhaal staat compleet los van de eerste film en voelt ook amper als een filmverhaal. Veel meer dan "er is een kermis in het dorp en Copper mag meezingen" is het ook niet.

Animatie is qua stijl ook verschillend en qua uitwerking ook duidelijk een stuk goedkoper. Erg matige CG en een weinig gedetailleerde stijl maken het er niet echt aantrekkelijker op. De soundtrack is daarbij ook compleet dramatisch, dat het "bij de setting past" is amper een excuus te noemen. Slechte muziek is slechte muziek.

Het duurt hoop en al een uur, maar binnen dat uur gebeurt echt niks noemenswaardig en is er ook helemaal niks interessants te zien. Je moet als zwaar fan zijn van het origineel om hier iets uit te halen gok ik zo.

0.5*

Eén van de betere Disney films.

Hoewel er nog steeds een heel aantal stukken tussenzitten waar wat mij betreft genoeg op aan te merken valt, schijnt er toch een iets duisterder verhaaltje tussen alle schattigheid door. Het begint al met een zeer mooie intro, maar ook het berengevecht op het einde is iets grimmiger dan ik van Disney gewoon ben.

Niet al te veel liedjes en de liedjes die er dan zijn lijken vaak meer op woordspelletjes. Verder wel jammer van die twee vogels en het wormpje. Zo ongerelateerd aan de rest van de film dat het wel zeer sterk naar gewone filler ruikt. Beetje zoals Scratt in Ice Age. Grappig vond ik het al helemaal niet, dus had volledig geschrapt mogen worden.

De animatie is in deze film ook van een iets minder niveau. Vooral het camerawerk is soms erg statisch. Het zorgt er blijkbaar wel voor dat de achtergronden ditmaal iets aparter van stijl zijn, waardoor het meteen een stuk aangenamer wordt om kijken. Ze mogen van mij meer dit soort trade-offs maken.

Vond het best wel redelijk filmpje. Nergens echt groots of echt sterk, maar toch een wat volwassener verhaal met een aantal zeer degelijke scenes.

2.5*

Oei.

Op screenshot ziet het er best mooi uit. In het echt is dit een kitscherig en pover geacteerd fantasy filmpje. Zeker niet wat ik me erbij voorgesteld had.

Vanaf het begin al duidelijk eigenlijk. De sets overtuigen nooit, de kostuums zijn redelijk ridicuul en het acteerwerk is te slecht voor woorden. Een comedy komt er misschien nog mee weg, maar een fantasy verhaaltje als dit mag iets solider zijn qua acteerprestaties.

Visueel wel een paar érg knappe momenten, maar evenvaak dat de CG goedkoop oogt en de combinatie met de echte beelden voor geen meter loopt. Soundtrack is trouwens écht dramatisch. Eén of andere afgeleide van de theme song van Titanic (dat Celine Dion gedrocht) dat maar door blijft blèren.

En zo wisselt het eigenlijk constant met deze film. Het ene moment komt er een geweldig moment voorbij, het volgende moment doet het pijn aan de ogen. Er is duidelijk een hoop aan het bewegen in China, maar het is me ondertussen wel duidelijk dat het ook af en toe tot vreselijke bijproducten kan leiden.

1.5*

Fikse tegenvaller.

Qua stijl kan deze film aansluiten bij films als The Fighter en Warrior. 't Is allemaal wat kleurloos, erg droog en wat bits qua toon. Maar Foxcatcher is dan nog wel de meest gestileerde in dit genre, vooral het tempo krijgt een aardige knauw, waardoor de film best traag voortkruipt.

Mijn probleem zat vooral bij Carell en Tatum, die echt zo'n ridicule personages neerzetten dat ik bij momenten het gevoel had naar een zwarte comedy te kijken. Tatum loopt de hele film met een pruillipje rond (en lijkt wel stoned, zelfs voor hij aan de drugs gaat) en Carrell gaat duidelijk gebukt onder z'n protheses. Ik zal binnenkort de docu over de echte persoon nog wel eens kijken, maar dit leek echt nergens naar.

Verder is het verhaaltje ook niet geweldig boeiend. Verrassende wending naar het einde toe, voor wie het verhaal nog niet kende, maar ik vond het nu niet bepaald opzienbarend of geweldig geschikt voor een verfilming.

Miller probeert er wel iets van te maken, de film zelf is op zich wat opvallender dan ik origineel verwacht had, het is dan ook jammer dat Miller keer op keer de verkeerde keuzes neemt, waardoor het resultaat echt alle richting en impact mist. Miste alle betrokkenheid bij verhaal en personages, vooral omdat ik die laatste nooit echt serieus kon nemen.

1.0*

Dit kan toch echt wel beter.

De film wordt in eerste instantie nog gered door een aardige cast. Met namen als Hopkins, Gosling, Pike en zelfs een jonge Kazan komen er toch acteurs voorbij die wel dragende rollen aankunnen.

Maar telkens weer voegen hun personages weinig toe. En telkens schikt de film zich in een al te bekend stramien. Hopkins die een Lecter doet, Gosling is een Cruise substituut, Pike en Kazan zijn twee nevenpersonages die vooral nodig zijn omdat zo'n film nu eenmaal ook een paar vrouwen in de marge moet hebben.

De openingsscene is de beste, aangezien je daar nog voelt dat Hopkins met iets geniaals bezig is. Maar hoe meer er onthuld wordt, hoe flauwer de verklaring blijkt te zijn en wanneer de film dan ook nog eens braaf alle verwachte paadjes bewandelt (inclusief einde waar Gosling half vanuit het niets toch nog een konijn een z'n hoed tovert en Hopkins te pakken heeft) dan wordt er te snel teveel stoom verloren.

Halverwege is het beste er dan ook wel vanaf, de rest is going through the motions. En ik ben niet zo'n geweldig fan van het Matlock genre, dus werd het vooral redelijk saai. Best jammer, want de basis lag er wel, enkel de durf ontbrak om er iets origineels mee te doen.

2.0*

Matig.

Op zich wel een aardige opzet voor een mystery met dikke horror/thriller invloeden. Geheugenverlies is altijd een dankbaar beginpunt, de directe aanpak van Gierasch weet ook wel te overtuigen.

De regie daarentegen is veel te zwak voor een film van dit kaliber. Gierasch lijkt zijn grote voorbeelden te immiteren, maak vaak oogt het eerder knullig dan het eng, benauwd of spannend is. En zelfs de gore, ondanks een paar stevige tafereeltjes, wil niet echt smerig zijn.

Acteerwerk is ook aan de matige kant, enkel Jones mag weer lekker zichzelf zijn. Blue valt iets te licht uit voor z'n personage, de rest is voornamelijk ondermaats. Visueel stelt het wat teleur, maar het is vooral de uitermate ongepaste soundtrack die deze film (en dan vooral de sfeer) finaal de das omdoet.

Jammer, want het potentieel was er wel. Had een betere regisseur verdiend.

2.5*

Brad Anderson is er weer.

De man van de bovengemiddelde zekerheid. Ondertussen de 9de film die ik van Anderson zie, nog nooit is het tegengevallen. Het is ook zelden écht geniaal, maar voor wat onderhuidse weirdness en een kleine mindfuck zit je bij hem altijd wel goed. En da's eigenlijk volledig wat deze film te bieden heeft.

Het is ook duidelijk dat Anderson al even meedraait in dit genre, want hij speelt een beetje met de genreclichés. Bij dit soort films weet je vaak al snel op welk punt de realiteit verlaten wordt. Anderson weet het echter op zo'n manier aan te dikken dat je als kijker aanvoelt dat er nog een twist achterzit.

Halverwege de film draait hij de rollen dan nog een keertje om, maar wel volgens hetzelfde patroon. En zo zit je uiteindelijk naar een film die kijken die erg voorspelbaar oogt, die erg bekend aanvoelt, maar waar het toch nog steeds alle kanten mee kan opgaan. Dan heb je met een stielman te maken.

De aankleding is verder wel aardig. Netjes geschoten, onderkoeld kleurenpalet met hier en daar een felle accentkleur. Strakke editing verder en een kundige soundtrack. De film kleurt nergens buiten de lijntjes, maar dat kan ook moeilijk aangezien Anderson expliciet met de grote clichés aan de slag gaat.

Het niveau van The Machinist is het nog steeds niet, maar uiterst solide en amusant genrewerk zeker wel. Laat hem maar lekker filmpjes blijven maken.

3.5*

Beetje doordeweeks.

Toch heel wat minder dan Darkness vond ik dit. Kan er mijn vinger niet opleggen, maar terwijl ik die film nog oprecht spannend vond, was dit filmpje wel sfeervol maar nergens echt spannend.

Komt misschien omdat het verhaaltje nu echt wel al verteld is, en het ook qua sfeer redelijk braaf binnen de lijntjes blijft. Eén van de zaken die mij bijvoorbeeld irriteerde was het feit dat Flockhart een verleden met zich meedroeg. Had even geen zin om weer stukje voor stukje zo'n heel verhaal uit te doeken te zien gaan terwijl het relevant blijkt voor de film.

Visueel aardig, dat wel, ook wel sfeervol, maar er zijn er ondertussen zoveel die beter en meer bieden.

Wel onderhoudend, dus 2.5*, maar Darkness vond ik heel wat beter.

Nieuwe Winans!

En net als Ink is het weer een erg fijne film geworden. Urban fantasy is sowieso al niet zo populair, het is ook best een lastig genre om goed neer te zetten op een beperkt budget. Gelukkig zijn er mensen als Winans die er alles aan doen om dit genre toch levend te houden.

Duidelijk dat Winans veel geleerd heeft van Ink. Deze film is wat meer solide, tegelijkertijd verliest het daarmee ook wel een beetje van z'n speelsheid. Visueel absoluut de moeite, qua concept ook boeiend en de soundtrack is zoals steeds een meerwaarde. Helpt als een regisseur zelf de soundtrack verzorgt.

Acteerwerk blijft een teer puntje en de opbouw is bewust traag, terwijl het einde bewust veel vragen onbeantwoord laat. Allemaal zaken die de film wat minder toegankelijk maken naar het grote publiek, maar fans van het genre hebben hier een vette kluif aan. Ink was een sterke binnenkomer, met The Frame bevestigt Winans z'n talent.

Hopelijk loopt deze film ook goed, want het zou jammer zijn een regisseur als deze te verliezen.

4.0* en een uitgebreide review

Mumblecore dus.

Soms weet ik ook niet waar ik bepaalde ideeën vandaan haal, maar in m'n hoofd was dit een arthouse drama over travestieten. Ik vermoed dat het iets te doen heeft met de rose poster (die me aan een soortgelijke film deed denken allicht?), maar zeker ben ik niet. Was dus even omschakelen.

Achteraf gezien had ik liever een arthouse drama over travestieten gehad. Bij gebrek aan een subtielere en beleefdere omschrijven: Frances is echt een vervelend klotewijf. Het type waar ik in het echt zo ver mogelijk van zou weglopen en dus liever ook geen 90 minuten naar zit te staren in een film.

Sowieso erg veel stuntelige conversaties voor iets wat toch onder de mumblecore zou moeten vallen? Beetje hip langs elkaar wegconverseren, maar het komt er te hoekig en te onspontaan uit om aan te slaan. Verder veel problemen die op de meest vreemde manieren gecreëerd moeten worden. Frances haalt vooral zichzelf veel problemen op de hals in situaties die daar compleet geen aanleiding voor geven.

Het zwart/wit voegt helemaal niet toe en is een duidelijk stijlkeuze "omdat het moet", verder is een zekere luchtigheid die teniet gedaan wordt door bijna genante pogingen tot humor. De irritaties stapelden zich in ieder geval op.

Er wordt hier links en rechts naar Allen verwezen en die link zit er inderdaad in. Dat Baumbach dan nog maar eens goed naar Allen kijkt, want dit is een vreselijk irritant aftreksel, een irritante, geforceerde film rond een irritant personage die dan ook nog eens op de meest melige manier afloopt.

't Is dat de montage de luchtigheid nog enigszins ondersteunt zodat het nergens echt begint te slepen, maar was maar wat blij toen dit onding eindelijk afgelopen was.

1.0*

Lollig.

Kan altijd wel lachen wanneer het dit soort indie/performance projectjes aangaat. Het is toch altijd een hoop aanstellerij en voor een comedy komt dat goed uit. Ondanks dat er uiteindelijk toch wat drama (en een tragischere toon) om de hoek komt kijken blijft de film gelukkig een zekere luchtigheid behouden, zodat niet enkel het eerste half uur te pruimen valt.

Erg fris of origineel zou ik het niet durven noemen, buiten wat tweetjes op het scherm is het toch vooral erg degelijk in elkaar gezet. Het enige visuele teken van leven is Frank's hoofd, blijft van begin tot einde iets vreemds wat door het beeld heenbeweegt.

Gleeson is erg leuk, Gyllenhaal misschien net iets té dik aangezet en Fassbender steelt eigenlijk de show, zelfs al zie je hem eigenlijk enkel als kartonnen hoofd door de film ronddwalen. Verloop van de film is ook niet écht origineel, maar onderhoudend is het allemaal wel.

De film is komisch genoeg, niet te dramatisch naar het einde toe en weet met enkele kleine details genoeg origineel te zijn. Leuk tussendoortje, al had het qua regie wel net iets meer mogen zijn.

3.5*

Zeer matig.

Grappigste aan de hele Frankenstein legende is waarschijnlijk nog wel dat iedereen het monster als "Frankenstein" ziet, terwijl het eigenlijk verwijst naar de professor. Ik laat me er ook nog elke keer aan vangen.

Verder is het een film met aardig wat mankementjes. Het loopt allemaal nogal stroef, met veel gekke sprongen in het verhaal en vreemde tempowisselingen. Verder spendeert Whale veel tijd aan grootse decors, maar wanneer hét moment supreme zich dan aandient, hangt het monster ergens boven het gebouw en zie je als kijker niks behalve wat vreselijke overacting van de mensen die beneden zitten wachten.

Ook vele continuiteitsfouten, zoals in de scene met het kleine meisje. Kat ineens weg, monster ineens in het water. Het zijn ook zaken die weinig met technische beperkingen te maken hebben, gewoon slordigheid. Een rare scene ook, waar een belangrijk punt over het monster op nogal vluchtige wijze gemaakt wordt. Ook het binnendringen van het monster in het huis is te weird voor woorden. Eerst denken ze dat hij op zolder zit, dan in de kelder, maar uiteindelijk komt hij gewoon via een raampje achter binnen ... eh?

Eng of spannend is het allemaal niet, sfeervol is het bij momenten. Vooral dat de scenes in het begin, in het lab, en op het einde op de molen. Maar veel stelt het allemaal niet voor, na de grote climax volgt er meteen alweer een luchtig momentje, iets met een glaasje wijn waar ik ook compleet de pointe miste.

Erg lauwe horrorklassieker dus, nog wel aardig om eens gezien te hebben, vooral omdat het ook maar 70 minuutjes duurt, maar er schort toch best een hoop aan deze film.

1.5*

Branagh show.

Hij neemt de hoofdrol én regie op zich, weinigen die daarmee wegkomen en Branagh behoort wat mij betreft niet tot dat lijstje. Povere acteerprestatie, die enkel ondertroffen wordt door De Niro's rol als het monster.

Daarmee verliest de film al veel aan kracht, want dit is toch vooral meer drama dan horror. Buiten een paar zeldzame momentjes hoor je vooral medelijden te krijgen met het monster, maar daar slagen De Niro en Branagh nooit in.

Visueel ook maar matig, met niet zo'n beste effecten en een wat kalige aankleding soms. Verder kende ik deze versie van het verhaal nog niet, maar voegt het ook niet zo heel veel toe. Enige waar ik wat van schrok is dat het monster niet via een blikseminslag tot leven gewekt werd ... dat is voor mij toch hét beeld van Frankenstein, maar blijkbaar maakt dat geen deel uit van het originele verhaal?

Beetje vergelijkbaar met Bram Stoker's Dracula, maar dan vond ik die film toch beter. Branagh is niet genoeg regisseur en acteur om dit verhaal tot een goed einde te brengen.

1.5*

Fijn.

Maar het moet gezegd, er zijn moeilijkere films om te maken als je eerste echte project. Weiner maakt er zich redelijk makkelijk vanaf, doet niet zoveel meer als wat je laatst al zag in een soortgelijke Bigfoot film, maar weet wel te vermaken.

Het decor helpt daar zeker een handje bij. Mooie omgevingen, zeker voor een horrorfilm. De docu-stijl laat niet al te veel ruimte voor series aan mooie plaatjes, maar links en rechts laat Weiner zich toch verleiden. Verder is de crew ook best aangenaam. Geen vervelende jongeren op een kinderuitstap deze keer, wel een stel volwassen kinderen die betaald krijgen voor hun job. Wel jammer dat die gids als eerste het loodje moest leggen, was veruit het leukste personage in de film.

Verder volgt het erg zolgvuldig de fake-docu template die de laatste jaren sterk ik komen opzetten. Een echte hoogvlieger is het niet, daarvoor neemt Weiner te weinig risico (de camera blijft bijvoorbeeld redelijk statisch - chaotische loopscenes zijn namelijk altijd iets lastiger om écht goed te maken dan het lijkt) en ish et allemaal iets te voorspelbaar, maar het is zeker aaridg vermaak en leuke filler tot het volgende fake-docu/found-footage hoogtepunt.

3.0*

Genieten.

Eerste 20 minuten zijn inderdaad wat roestig (waarom praat iedereen ook Engels? Zeker als je in Tsjechië gaat schieten met een internationale cast?) maar eens in het dorpje aangekomen is het dubbel en dik genieten van wat Raaphorst voorschotelt.

Geweldige creature designs en ditto effecten zorgen ervoor dat die eerste 20 minuten snel vergeten zijn. Echt spannend of goor wordt deze film niet, maar Raaphorst blijft verbazen met z'n leger en wanneer Frankenstein zelf op het toneel verschijnt is het nog een 20tal minuten volop genieten.

Beste Nederlandse film die ik al gezien heb (Umfeld dan maar even niet meegerekend). Draagt zowaar iets unieks bij aan het genre en het ziet er allemaal meer dan keurig uit. Wat jammer van de found footage stijl (WCS liet betere dingen zien), maar Raaphorst moet gewoon meer films maken.

4.0* en een uitgebreide review

Mooi!

Leuke verrassing. Vond Vincent sowieso altijd al Burton's beste werk, Frankenweenie is het geestelijk kind van Vincent (meer nog dan van de originele Frankenweenie short).

Prachtige zwart-wit stop-motion, een fijn passende Elfman soundtrack en voor de verandering een keer goeie voice actors. Daarbij ook een aantal erg leuke references die vaak iets verder gaan dan enkel wat oppervlakkige verwijzingen (Gamera was een voltreffer). Character design ook al geweldig, eigenlijk maar weinig op aan te merken.

Nog het verrassendste was dat het 3D effect voor het eerst echt goed werkte. Helpt natuurlijk dat het hier om een zwart-wit film gaat (geen doffere kleuren), maar vooral het gevoel dat je zelf doorheen de set vliegt is extra mooi bij dit soort stop-motion projecten. Wanneer er veel beweging is valt het 3D effect een beetje tegen, maar da's een kleine kanttekening. Niet dat ik 3D nu ineens geweldig vind, maar in deze context werkte het perfect.

Erg leuke film dus. Genoeg humor en érg veel charme. Beste film die ik dit jaar in de bios gezien heb

4.0* en een uitgebreide review

Mjah.

Dat Spike Lee dit geregisseerd heeft zal er wel een beetje aan meehelpen dat het op MM staat. David Lynch heeft een soorgelijk project, maar toegegeven, het is een dunne lijn.

An sich inderdaad een stand-up show, al is het wel wat visueler dan normaal, Leguizamo werkt redelijk veel met achtergrondbeelden en licht om z'n eigentheatertje wat schwung mee te geven. Daar ligt het probleem dan ook niet zo.

Leguizamo is gewoon niet zo grappig, wat best een probleem is voor een show als deze. Daarnaast is het topic ook niet al te boeiend, de grapjes zijn vaak nogal uitegekauwd en/of voorspelbaar, en Leguizamo mist gewoon een eigen stijltje. Z'n dramatische slot komt daarom ook niet over, waardoor de show ook met een aardige domper afsluit.

1.5*

Best oké.

Beetje raar dat een Britse film in Amerika moet afspelen, maar stoort verder ook niet zo. Sfeertje is gelukkig wel redelijk Brits, zeker visueel.

Film neemt een lange aanloop. Duurt eigenlijk tot halverwege alvorens het verhaaltje echt in gang schiet. Beste moment van de film ook. Aparte wending en wat daarop volgt zijn eigenlijk best spannende minuten.

Tweede deel is dan wel aardig maar door de lange aanloop moet het allemaal te snel gaan en wordt het af en toe zelfs aardig slordig. Zeker de laatste 10 minuten zijn maar plichtsbewust in elkaar geknutseld.

Toch zit er een fijn sfeertje in de film, kent het halverwege een stevige opflakkering en gaat het nergens irriteren.

Geen echt hoogvlieger, maar als tussendoortje goed te pruimen. Verbetering tov Shrooms in ieder geval. Grootste minpunt is eigenlijk nog dat er met de strobes zo weinig interessants gedaan wordt.

3.0*

Toch iets meer van verwacht.

Het is geen geheim dat ik geen groot liefhebber ben van de klassieke film, maar die oude horrors hebben vaak toch nog enige charme. Ze duren ook meestal niet te lang en voor een keertje is het geen ramp. Veel typische moderne horrorkenmerken vallen er niet meer te herkennen in die films, maar Freaks is toch wel érg magertjes op dat gebied.

Het shockerende mis ik ook gewoon. Men heeft werkelijk misvormde mensen gecast voor de rollen van "de freaks", maar hoezo is dat erg? De meeste zijn ook niet zo freakish en echt opvallend exploiteren doet de film hen nu ook weer niet. Ze maken deel uit van de setting en acteren binnen een plotje, meer is het niet.

Op het einde van de film zit er een thriller-achtige scene in, maar daarvoor kan je het toch ook moeilijk als horror omschrijven. We schrijven het dan maar toe aan andere normen. Los daarvan is het plotje erg flauw, het acteerwerk beneden alle pijl en is het drama compleet mislukt. Voor een film die amper 60 minuten duurt is het redelijk saai, toch jammer.

Mnee, had me hier iets meer van voorgesteld. Flauw filmpje, z'n imago compleet onwaardig.

1.0*

Een gek project.

Het mag dan een échte kerstfilm zijn, met namen als Spacey, Vaughn en Giamatti in de grootste rollen verwacht je toch een soort van snederige dubbele bodem in de humor. Die is er niet.

Althans, niet doorlopend. Links en rechts zitten er wel wat grappigere momenten, maar die passen dan niet zozeer in het kerstfilmgedeelte (zoals de hulpgroep voor broers van bekende mensen, lollig maar niet echt een scene voor deze film?)

Het resultaat is een nogal mat filmpje waar je verbaasd zit te kijken naar sommige acteurs en hun typetjes. In dat opzicht is het nog wel grappig (reken Kathy Bates er ook maar bij), verder een aardig mislukt idee.

1.5*

Die Yu toch. Vreemd regisseur. Doet veel pulp maar weet daartussen toch heel wat te brengen.

Dit was me al getipt als de beste van de reeks, uiteindelijk dan toch een Jason film boven de 2.5*. Vond Jason voor het eerst een keertje echt indrukwekkend als moordmachine. Geen hillbilly meer die te dom is te beseffen dat hij eigenlijk al lang dood had moeten zijn. Hij ramt meer, ziet er ook wat imposanter uit. De scene waar hij Freddy door een hele hutwand heenramt is gewoon erg gaaf. Dat soort dingen heb ik nu net gemist in de eerste delen, waar het veel te veel "stab-fall" was.

Met Freddy heb ik niet zoveel maar die krijgt er dan ook gelukkig goed van langs. Hij is wat slimmer als Jason, maar wat haal je daarmee als die vent gewoon elke keer weer opstaat en terug op je afstormt.

Verder is het verhaalt slecht , idem dito het acteerwerk, maar zelfs dat weet Yu met een knipoog te brengen. Net zoals hij met Chucky deed, brengt hij wat zelfrelativatie mee. Voor een écht goeie horror is dat nefast, voor een reeks die veel te saai is een redding.

3*, best wat afgelachen. Amusantste deel.

Ongelofelijke brolfilm.

Ik zag er wel de humor van in, vond het alleen allesbehalve grappig. Freddy wordt als complete clown neergezet (op die bezem ) maar is gewoon niet leuk.

Vreselijk slechte acteerprestaties en special effects ook, een onnozel verhaaltje en echt enorm duffe kills. Dieptepunt was waarschijnlijk dat computer spelletje ?

Veruit de minste van de reeks, aannemelijk ook dat Craven zelf het heft in eigen handen nam om er nog een echt eind aan te breien. Dit was compleet ondermaats.

0.5*

"Did you hear about turducken?"

De beste grap, een referentie naar één van de hoogtepunten van Amerika's gortige cuisine, zit verstopt in de end credits. Da's toch best jammer lijkt me zo. Tijdens de film zelf waren er best een paar momentjes die voor een grijs of glimlach zorgden, maar de meeste humor was beproefd en niet-grappig.

Visueel geldt eigenlijk hetzelfde. Zeker de achtergronden en bepaalde camerastandpunten zijn goed te genieten, de personages steken daar schril tegen af. Visueel swingt de film dan ook alle kanten uit, met te weinig uitschieters naar boven.

Harrelson en Wilson doen het nog aardig, toch blijven het vooral grote namen op een poster in plaats van begaafde dubbers. De rest van de cast was beduidend minder, zeker die Mexiaanse accentjes en whatnot hoeven voor mij niet zo.

't Is minder erg dan een aantal andere recente Amerikaanse CG comedies, maar de humor van dit soort films is absoluut de mijne niet en visueel stelt het (paar momentjes uitgezonderd) ook helemaal niks voor. En veel meer hebben deze films ook niet te bieden, dus armoe troef.

1.5*

Welgekomen.

Wheatley heeft duidelijk talent, maar dat komt er niet altijd even goed uit. Soms vertilt hij zich een beetje, en hoewel dat nog steeds beter is dan een hoop regisseurs die er gewoon niks van bakken, is het ook best jammer dat Wheatley z'n talent zo weinig tot volle bloei laat komen.

Niet dat Free Fire dié film geworden is, het is op zich een redelijk eenvoudig tussendoortje, maar wel eentje met enorm veel plezier en liefde gemaakt. En daar had ik bij Wheatley wel weer een keer zin in. Weg van alle gedoe, gewoon een eenvoudig filmpje waarin hij los kan gaan.

En dat doet hij ook. Het begint nog een beetje saai, met een typische wapendeal en wat shady personages. Maar wanneer het gevecht begint ontspint zich een geniale stand-off waar niemand meer bij elkaar hoort en de poppetjes één voor één afgeslacht worden, al gaan daar meestal wel verschillende stadia over vooraleer ze finaal neervallen.

Actie en misdaad dus, maar vooral lekker wat zwarte humor. Met acteurs als Murphy en Copley zit dat ook best goed, aangevuld met wat leuke Britse charme (Michael Smiley). Erg vermakelijk dit, er had misschien nog net wat meer met de locatie/cinematografie gedaan kunnen worden, maar verder een erg fijn tussendoortje.

3.5*

Leuke docu van Valve.

Ik ben nooit echt een competitief gamer geweest, ik heb het sowieso altijd meer gehad voor single player dan multiplayer. Maar heb er al genoeg game uurtjes opzitten om affiniteit te hebben met het onderwerp. Toch is deze Free To Play een compleet nieuwe wereld waar ik maar weinig vanaf wist.

Kundig in elkaar gezet door Valve. Het is alsof je naar een naieve kinderdroom zit te kijken die eindelijk werkelijkheid aan het worden is. Niet dat ik me geweldig thuis zou voelen in het wereldje, maar elk gamertje van vroeger droomde er wel van geld te verdienen met het spelen van games. Als je dan ziet dat er tegenwoordig potjes van 1 mil dollar klaarliggen voor de winnaars ... niet mis.

De docu kent een mooie build-up, onderbreekt op de juiste momenten met wat achtergrond over de verschillende spelers (leuk dat het zo'n internationale bende is) en is ook meer dan aardig in elkaar gezet. Mooi werk van Valve, 100 keer beter dan de "professionele" gamer-docus.

3.5*

Leuke serie om volgen, maar vooral geniaal hoe sterk ze er in geslaagd zijn om de 3D animatie een 2D feel te geven.

De eerste paar episodes had ik het zelf niet helemaal door, toch is het aan zeer kleine details nog wel merkbaar. Verder een aardig verhaaltje, misschien iets te luchtig en iets te op elkaar gepakt, maar zeer vermakelijk met een gave climax in episode 3 en 7.

Morita (de man achter Kakurenbo) weet hier een geniale sprong voorwaarts te maken. Cellshading van een geheel ander niveau, die vooral super indrukwekkend wordt tijdens de actie scenes.

4.0* en een uitgebreide review

Aardige politiethriller.

Van De Niro ben ik nooit echt fan geweest, ook op z'n oude dag vind ik hem niet al te geweldig, maar storend is hij niet. Van Whitaker ben ik wel fan, hij speelt hier niet meteen de pannen van het dak maar zelfs op automatische piloot blijft hij een geweldig acteur. Vreemd genoeg vind ik 50 Cent meestal ook wel aardig, deze film is daar geen uitzondering op.

Visueel best een aangenaam stijltje, al is het best wel vluchtig allemaal, zonder écht hyper te worden. Valt tussen een beetje tussen twee werelden in, maar het resultaat is niet verkeerd. Plotje is verder wat simpel, met misdadige politie, een paar twistjes en een einde dat je al van ver ziet aankomen. Daarvoor moet je deze zeker niet gaan kijken.

Maar het sfeertje is best wel aardig. Ietwat donker, beetje gritty, leuke afgebleekte look. Allicht geen film die al te lang bijblijft of echt hoge toppen hoort te scheren, maar het gemiddelde vind ik hier toch wel opvallend laag. Ik ken legio slechtere films in dit genre.

3.0*

Het verhaal van Rick Ross, door Rick Ross.

Hij oogt een doodgewone man, maar was ooit de kingpin van de Amerikaanse drug scene. Als zwarte jongere hielp hij een hele generatie zwarten mee naar de haaien. Maar no worries, hij zit er wel mee maar het is toch vooral de Amerikaanse overheid die de grootste schuld treft.

Op zich is Ross' verhaal zeker boeiend. Althans, zolang het over het drugsgebeuren gaat. Tussendoor komt er nog een rechtzaak over één of andere rapper die met z'n naam gaan lopen is, compleet oninteressant en pure, onzinnige vulling. Dat kwartier had er zo uitgekund.

Wat deze docu vooral interessant maakt zijn de open getuigenissen, van crooked politie agenten tot dealers en liefjes, ze doen allen zonder al te veel schroom hun verhaal. Af en toe zal het wel iets mooier en of spannender gemaakt zijn dan het was, maar je krijgt nooit echt het gevoel dat er veel verborgen of verdoezeld wordt.

Maar na een tijdje wordt het wat veel van hetzelfde en vooral naar het einde toe wordt het meer inspirationeel. Ross die de ronde doet en mensen waarschuwt over de gevaren van drugs, de inmenging van de regering en de nasleep van het korststondige luxeleven. Ook dat had allemaal net iets strakker gekund.

Zo blijft dit een wat teleurstellende docu over een boeiend figuur. Maar meer dan zijn versie van het verhaal is het niet, en de echt kritische vragen worden toch vooral gemeden of worden snel van de hand gedaan met iets te makkelijke antwoorden.

2.0*

Iets met achtervolgingen.

Dat was het idee waarmee ik aan The French Connection begon. Maar tijdens het film kreeg ik sterk het idee dat ik me waarschijnlijk weer vergist had, want hoewel er wel wat achtervolgingen inzaten vond ik ze niet van een dermate geweldig niveau om er helemaal wild van te worden. Blijkt het uiteindelijk toch dié achtervolgingen film te zijn. Wat mij betreft ééntje die de tand des tijds niet al te best heeft doorstaan.

Grootste euvel voor mij blijft die 70s sfeer. Wat de ene gritty en realistisch noemt vind ik vooral erg kleurloos, zoutloos en lelijk. Vooral veel norse mensen, hobbelend camerawerk en hoe meer grijstinten per vierkante cm hoe beter. Het enige wat kleur bracht was het onrealistisch rode bloed (leek wel Shaw Bros materiaal), dat maakte het er ook niet echt beter op.

Vond de jonge Hackman als acteur niet echt geweldig, ook de rest acteert redelijk stroef. De film wil dan ook een eerder serieuze thriller zijn, maar zou wat mij betreft beter gewerkt hebben als een losser actiefilmpje. Gelukkig dat er op dat gebied wel genoeg actie is, dat maakt het nog enigszins kijkbaar, maar ik denk dat ik de 70s zowat het lelijkste filmdecennia vind wat er is, een stevige domper op het filmplezier.

Kan me verder wel inbeelden dat deze film in z'n tijd een trendsetter was, maar veel blijft er niet meer van over.

1.5*

Leuk.

Moest wel énorm hard denken aan The World's End, kan niet anders of Wright heeft deze film ook bekeken. Of het is gewoon een wederdienst omdat deze film toch ook wat van Shaun of the Dead geleend heeft.

Gelukkig wel stukken beter dan Shaun. Gezapige, wat onzinnige maar lekkere Britse pub/nerd humor. Valt wel op hoe er de laatste tijd veel nerd-comedies uitkomen. En dan niet het type lachen-met-nerds, eerder meeleven-met-nerds. Ook hier weer een stelletje "imagineers" die centraal staan.

Het hele tijdreisgebeuren levert een paar geinige scenes op. Zou het niet echt een parodie noemen, eerder een film die bewust omgaat met een hoop genreclichés en daarmee een eigen komischer universum probeert te scheppen. Het hoofdrol trio mag regelmatig schitteren, jammer dat Farris en de rest van de bijrolletjes niet op eenzelfde niveau meekunnen.

Vlot en grappig filmpje. Qua humor zeker geslaagd, op andere vlakken alleen iets te simpel misschien. Dan doet Wright het met z'n World's End toch weer een stuk beter.

3.5*