Opinions

Kleine tegenvaller toch.

Over de soundtrack niks dan lof, hoewel ook daar wel een beetje extra regie een meerwaarde had kunnen bieden. Maar ik hoef er niet al te veel over te klagen, gewoon dik 70 minuten lang distorted, ongezellige illbient. Woofertje aan en lekker brommen maar.

Jammer genoeg is dat ook meteen het hoogtepunt. Het is dan wel een experimentele horror, het doet sterk terugdenken aan een film als Begotten, waardoor het dus niet zo heel verrassend of origineel is. Toch wel een gemiste kans vind ik, als je dan iets als dit maakt, zorg er dan in ieder geval voor dat het wat creatiever aanvoelt.

Visueel is het maar een mager beestje. Veel dezelfde effectjes die voorbijkomen, de verwachte groezel, maar ook veel matig camerawerk. Het oogt ook best goedkoop en fake, soms moeilijk in te schatten of het nu gewoon amateuristisch was, of je naar falende performance art zat te kijken. Het effect is in ieder geval niet krachtig genoeg. Ook het schokkende gedeelte is maar erg mak, leek mij nogal wat onnodig prothesewerk bij te zitten.

Maar leuke soundtrack, en dit soort filmpjes verdienen ook wel wat positieve aandacht, al is het maar omdat ze toch lekker afwijken van de norm. Maar qua uitvoering met het toch echt veel beter.

3.0*

Wat een zooi.

Het was alweer lang geleden dat ik een Verhoeven gezien had, deze verscheen onlangs op Netflix en hoewel ik het niet zo geweldig heb met de Middeleeuwen werd mij een rauwe, brute film beloofd. Niet echt dus.

Het kwam mij nog steeds aardig geromantiseerd over, alleen dan niet de fluffy versie. Wel de versie waarin iedereen maar constant liep te plunderen en rijk gevulde tafels met vet eten op de meest boertige manieren naar binnen zat te werken. Ten midden van dit alles: Leigh en Hauer die compleet falen in het tot leven wekken van hun personages. De derde in de driehoek is al helemaal om te huilen.

Visueel saai en oninteressant, de soundtrack voegde ook bitter weinig toe. Verhoeven laat hier ook nog niet al te veel van z'n regietalent zien, het moddert maar wat aan en ondanks verwoede pogingen om het wat interessanter te maken was het af en toe aardig vechten tegen zware oogleden.

Mnee, Verhoeven is echt hit & miss en deze is vooral veel van het laatste. En hoe die Hauer het ooit tot buiten de NL grenzen geschopt heeft is mij ook een raadsel, wat een non-acteur.

1.0*

Zemeckis.

Het eerste half uur weet hij vlotjes door te komen. Wat actie, een paar indrukwekkende scenes, lekker Hollywoodiaans vlot. Maar daarna keert de film en wordt het eigenlijk een verslavingsdrama, met hier en daar wat rechtbankinvloeden.

Drama dus, en da's niet meteen meneer Zemeckis' beste kant. Het is dat Washington en Reilly het meer dan behoorlijk doen, want de film zelf bevat amper een greintje subtiliteit. Die combinatie zorgt ervoor dat het nooit echt goed wordt, maar dat de film ook nergens echt instort.

't Is wel een best lange zit, zeker omdat het drama nooit echt van de grond komt en het rechtbankgegeven nu ook weer niet zo spannend was. Waar Zemeckis houdt de vaart er wel in en kan wanneer nodig rekenen op z'n acteurs.

Zeker niet slecht, maar ook echt niet goed.

2.5*

Mja.

Helemaal niks mis met deze film. Kwam er achteraf pas achter dat het van Shimizu was, moet zeggen dat hij zich hier bijster goed weet te redden in Amerika. Het plotje mag dan niet superorigineel zijn (de groep die gestrand lijkt en te kampen krijgt met onverklaarbare gebeurtenissen ... die plotjes eindigen toch vaak met de clou dat ze allemaal dood zijn), toch weet Shimizu lang te verhullen waar de film nu eigenlijk heengaat.

Locatie is alvast fijn. Lijkt lang te gaan uitdraaien op een gewonen thriller, pas in het laatste half uur begrijp je waarom er ook horror bij de omschrijving staat. Maar ook als thriller vond ik het geslaagd. Best duister gefilmd, onheilspellend en sfeervol zelfs zonder dat er echt directe aanleiding is. Verder heel wat bekende gezichten, al zijn het vaak ook acteurs die al een tijdje op de achtergrond zijn geraakt (waar heeft Shimizu Bibb opgegraven?).

Echt eng wil het net niet worden en de scares zijn soms iets te goedkoop (die laatste scene had toch echt geschrapt moeten worden), maar verder een leuk, sfeervol en niet geheel voorspelbaar thriller/horrortje.

3.5*

Niet al te best.

Enorm lange intro, duurt echt erg lang alvorens er wat zombies te zien zijn. Slecht acteerwerk en belabberde personages maken het eerste gedeelte dan ook supersaai.

Wordt iets leuker wanneer er effectief zombies zijn, al zijn deze ook niet al te boeiend, is de gore erg beperkt en redelijk muf en is de film ook allesbehalve spannend. Scoort dus redelijk slecht op het hele horrorgebeuren.

Enkel de humor was nog redelijk te pruimen, met de running gag van de Chinese vent en dat oude omatje. Spaars grappige momenten in een verder redelijk saai filmpje. Alles is gewoon te goedkoop en véél te braaf om indruk te kunnen maken.

1.0*

Melig.

Wat op zich niet zo heel erg is, maar gezien de twee vervelende hoofdpersonages komt de "romance" nooit uit de verf. Integendeel zelfs. Het kinderlijke geleuter begint na een tijdje te vervelen en werkt de intenties van de film tegen.

Het helpt ook niet dat het verhaal zichzelf in de film zelf herhaalt. Eerst valt het meisje voor de jongen, nét wanneer de jongen om is begint het meisje een hekel te krijgen aan hem. En zo heb je meteen deel 2 van deze hele jeugdsaga.

Visueel fleurig, dat wel, maar veel te gelikt en te kitscherig. De 50s/60s sfeer zit er ook wel redelijk in, maar spreekt mij niet zo aan en is ook wel érg makkelijk (paar voorspelbare hitjes en kledij voornamelijk). Allemaal veel te keurig, maar dat heb je met Reiner films.

Mnee, deed me weinig.

1.5*

Redelijk.

Het type "zwarte" comedy waar ik 15 jaar geleden wel ontvankelijk voor geweest zou zijn. Tegenwoordig erg braafjes uiteraard, maar de steeds verder uit de hand lopende situatie (en dan vooral uiteindelijk met het meth koppel) zou mij wel gelegen hebben.

VInd het nog steeds wel vermakelijk, maar echt groots is het uiteraard niet. Stiller in een redelijk rol, Arquette en Leoni spelen ook aardig mee. Nog wat leuke bijpersonages, links en rechts wat grappige situaties en geslaagde grapjes, maar veel meer valt er ook weer niet te halen.

Naar moderne normen is het allemaal wat braaf en makjes uitgewerkt. Russell verder ook wel een redelijk regisseur, maar een echte fan word ik niet denk ik.

2.5*

Rare Lau.

Geen idee waarom hij dit filmpje gemaakt heeft. Niet z'n eerste "buitenlandse" film natuurlijk (hij ging voor Daisy ook al een keertje naar Korea), maar waarom hij nu zo nodig naar Amerika moest om daar een wat doorsnee thrillertje te draaien?

Ook geen idee waar mensen veel visuele eigenheid gezien hebben. Zag er nogal wat commentaar op, maar vond het er wat teleurstellend gewoontjes (Amerikaans) uitzien. Meestal wel leuk als een buitenlandse regisseur zijn visie kan geven op een land, maar daar is bitter weinig van te herkennen hier. Enkel de soundtrack sprong er positief uit wat mij betreft.

Verder zijn Gere en Danes redelijk zwak en is het verhaaltje wat flauw. Gewoon een doorsnee straight-to-DVD thrillertje met misschien een wat gewaagder onderwerp, waarom Lau net daaraan z'n handen daaraan wou branden (hij heeft al in veel genres gewerkt, maar dit is hem niet echt eigen) blijft een raadsel.

Boeiend als rariteit (voor de mensen die Lau een beetje kennen dan), maar verder eentje om links te laten liggen.

2.0*

Fijne film.

Mix van arthouse en genre werk, waarbij het lage budget net voldoende gemaskeerd wordt. Je ziet nog wel dat het allemaal niet teveel gekost heeft, maar de cinematografie is stijlvol en de score doet meer dan z'n werk. Maar er zijn van die momentjes waarop het ook nét niet is.

Qua structuur verder wel een interessante film, met een kalmere start en een duisterder tweede deel, en nogal wrange finale. De speelduur is gelukkig niet te lang en ik zat na een tijdje echt wel in de film. Mooie mix van stijlen, al zal de film daardoor misschien nooit echt een groot publiek kunnen aanspreken.

4.0* en een uitgebreide review

Fijn.

Een warm, gezellig en mooi dramatje, dat het jammer genoeg nalaat om op drama gebied ook echt vol te overtuigen.

Visueel in ieder geval meer dan geslaagd. Wie bij de intro van Rin niet even aan Dolls terugdenkt heeft de film van Kitano waarschijnlijk nooit gezien, maar Koizumi neemt verder ook genoeg de tijd om mooi plaatjes in de film te smokkelen.

Verder wel leuk om een familie aan vrouwen doorheen de tijd te zien, maar daardoor krijg je wel aardig wat fragmentatie binnen de film. De fragmenten staan ook niet echt op zichzelf, dus af en toe is het heen en weer switchen een beetje jammer, zeker omdat de stijl van elk segment ook sterk verschilt. Het maakt de film iets onevenwichtiger dan nodig en het zorgt er ook voor dat het drama nooit écht wil aarden.

Maar verder weinig tot niks op aan te merken, kijkt erg lekker weg, ziet er erg mooi uit en vliegt nergens uit de bocht qua sentiment.

3.5*

Eindelijk een echt goeie Strickland.

Ik had er eerlijk gezegd niet meer op gehoopt. Strickland was voor mij een type A24 regisseur. Interessante premisses en best gestileerd werk, maar ook altijd wat te braaf en tegengewerkt door iets te graag binnen het klassieke arthouse vakje te willen vallen. Die overgave om echt los te gaan leek steeds te missen.

Die insteek is er hier nog steeds wel, met twee belangrijke uitzonderingen. Allereerste de score en het sound design, die echt wel indrukwekkend zijn. Lekker noisy, maar dan ook nog eens met veel extra geklooi erdoor. Daarnaast ook de humor die in deze film zit, waarbij Strickland toch een loopje neemt met de creatieve wereld, zonder dat té opzichtig of té makkelijk te willen doen.

Visueel is het strak, maar niet helemaal op hetzelfde niveau als de muziek. Het plot is weird, de personages ook, en de film laat je ze vooral zelf ontdekken, eerder dan snel alles te willen schetsen. Erg toffe film dit, ik hoop van harte dat Strickland deze lijn kan en mag doorzetten.

4.0* en een uitgebreide review

Begrijp de flop 100 notering ook niet zo.

Veel van de originele flaws zijn ook in deze terug te vinden. Derderangsacteerwerk, saai en voorspelbaar verhaaltje (niet meer dan een herhalingsoefening) en uiteindelijk duren beide films ook te lang.

Maar ook de positieve punten zijn hetzelfde. Leuke special effects, die helemaal niet onder hoeven doen voor deel 1. Deze is wat gorier, dat wel, maar vond ik op zich ook niet erg.

Wat mij hier nog het meest verveelde was dat ik naar een soort van Aliens meets The Fly zat te kijken. Qua setting, soundtrack en shots deed deze me veeleer aan de Alien reeks denken. Komt jammer genoeg nergens in de buurt van deze films, en is dus heel wat minder. Soort van slap aftreksel.

Hier en daar wel wat leuke scenes, genoeg gory dingen, al is het allemaal niet spectaculair. De eerste is nog steeds beter, maar zo'n groot verschil is er nu ook weer niet vind ik. Vind de algemene reacties dus (met flop 100 resultaat) toch wat overtrokken. 1.5*

Oh my.

Het "origineel". Voor de meeste mensen van mijn generatie zal de film van Cronenberg altijd de "echte" The Fly blijven, uiteraard was deze eerder. Maar wie een boompje wil opzetten over originaliteit enzo kan er toch maar beter rekening mee houden dat deze film weer afgeleid is van een bestaand verhaal, aldus de begincredits. Tot zover het originaliteitsgegeven.

Ik heb niet zoveel met 50s scifi en echt horror kan je dit niet noemen. Maar ik kan er nog wel ergens van genieten als het de kitschgrens ver overschrijdt. Tough luck. The Fly is een film die ik nog wel geapprecieerd zie worden door een ironisch publiek, maar als "serieuze" film vond ik het absoluut niet om aan te zien.

Het acteerwerk is echt om te huilen (misschien had Owens eens naar haar eigen takes kunnen kijken, dan waren er vast wél echte tranen aan te pas gekomen), de effecten zijn basic en eerder saai en de film wil soms wel spannend zijn, maar oogt vaak eerder een rasechte comedy. Zo is het hele middenstuk met het vangen van de vlieg hilarisch, moest het niet zo serieus gebracht worden.

Ondanks dat de speelduur beperkt is sleept het enorm. Nergens is er enige spanning, de boodschap is ééndimensionaal (al is het nog wel grappig om te zien dat er in 60 jaar niet zoveel veranderd is en men nog steeds met dezelfde angsten zit) en de leuke momentjes zijn kort en ver verspreid doorheen de film.

Mnee, de tijd is niet mals voor dit soort films. Enige leuke zijn de kitscherige wetenschappersdecors en het spinnetje op het einde, maar daar kan je nog geen trailer mee vullen.

1.0*

Deze Cronenberg heeft serieus wat tegen zich.

Want wat een ongelooflijk belabberd toneel. Je zou het amper geloven dat Goldblum en Davis professionele acteurs zijn Veel lachwekkend slechte scenes tussen beiden. Ook het verhaaltje is te simpel en dom om waar te zijn. Met wat extra gevit vraag ik me ook af waarom Seth eigenlijk muteert ... z'n DNA was toch gewoon gefuseerd, lijkt me dan dat hij er als halve vlieg uitkomt ipv te gaan muteren

Enige wat deze film tot op zekere hoogte red zijn de special effect. Die laatste 15 minuten zorgen makkelijk nog voor een extra *. Wat zorgt voor een totaal van 2.5*. Niet onaardig om eens door te kijken, maar erg slecht en enkel het laatste kwartier boeiend genoeg. Weer een half-flaterende Cronenberg dus.

Eerste Astaire/Rogers samenwerking (als ik het goed heb).

Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat ze hier second violin spelen. Al moet gezegd dat ze toch een redelijk lijvige rol hebben én dat ze het hoofdduo makkelijk overschaduwen. Geen verrassing dus dat ze naderhand zélf de hoofdrollen mochten invullen.

Verder een redelijk klassieke musical uit de jaren '30. Vlot begin, middenstuk sleept wat (weer zo'n érg uitgebreid muziekgedeelte met veel dans) en een einde dat weer heel wat vlotter loopt. Beetje een ridicuul einde natuurlijk, maar vond het wel grappig. Lekker lak aan wat realistisch is en gewoon alles vlotjes aan elkaar editen.

Moet zeggen dat ik dit soort films vaker wat vlotter vind dan de Kelly musicals. Duren doorgaans ook maar 90 minuutjes (ipv tegen de 120 aan te schurken), vind ik toch fijner.

1.5*

Leuke (oude) Yuen.

Voor het verhaaltje, het drama en de intriges moet je deze film absoluut niet kijken. Die eerste Yuen films zijn nog aardig amateuristisch op bepaalde zaken. Maar daar is hij dan ook niet bekend mee geworden.

Wel gaaf zijn de gevechten. Hoewel hier soms nog ietwat traag en geoefend (zeker het eerste gevecht) zijn de choreografieên origineel en geweldig knap in elkaar gedraaid. Met beter camerawerk en iets vlotter touwenwerk zou het er later allemaal nog iets vlotter uit gaan zien, maar de kunstjes die Yuen steeds weer weet te verzinnen zijn een waar genot om naar te kijken.

Meteen de hoofdattractie van de film, waar hij dan ook z'n punten mee scoort. Duurt gelukkig ook niet te lang, had wel iets meer humor mogen hebben en op sommige momenten iets minder stroef mogen ogen, maar verder weer een klein, ruw martial arts pareltje.

3.0*

Leuke film, al is hij wel heel low-budget. Het concept is simpel. We krijgen de (onbewerkte) tape te zien van een reportage die geschoten wordt. Slachtoffer is een jonge man met een obsessie, gesprekken afluisteren. Het begint ontschuldig, maar wanneer ze een gesprek opvangen van de lokale yakuza, ontspoort de reportage.

Goeie film, die z'n ware gezicht pas op het einde toont. Typische escalatiefilm, waarbij je in het begin licht in slaap gewiegd wordt, om daarna hard terug wakker geschopt te worden. Asano blijft één van de boeiendste acteurs in Japan. Ongelooflijk hoe die man z'n rollen steeds weet uit te zoeken.

Op slechts twee plaatsen wordt wat extra filmisch oppoetswerk gebruik, maar het komt nooit geforceerd over, en het blijft zeer passend. Knappe film, geen hoogvlieger, daarvoor blijft die reportagestijl mij net te lelijk ogen, maar het beoogde effect werd zeker bereikt. Wat mij betreft heel wat treffender dan Moore's Bowling For Columbine. 3.5*

Op aanraden van Mug (wijst met vinger) een keer gezien.

Vind het 6 keer niks. Vooral het concept vind ik redelijk waardeloos. Het gebral van één oude vent die ons door de belangrijkste Westerse oorlogen van de 20e eeuw leidt. Het probleem is vooral dat McNamara vaak overkomt als een wat overenthousiaste opa die eindelijk z'n verhaal mag doen en hier en daar maar wat aandikt. Doet me denken aan één de meest befaamde Fast Show sketches, die traditiegetrouw eindigt met "I was very drunk that day ... .

Daarbij zijn de 11 lesjes waar de film aan opgehangen is van dubieus niveau. Varierend van opgedroogde volkswijsheden (never say never) tot vreselijke dooddoeners (You can't change human nature). De illustratie van die lesjes is vaak ook ver te zoeken. Laat staan dat ze enig gewicht aan de uitspraken zouden kunnen geven.

McNamara is ook een paar keer erg storend, vooral wanneer woorden als "responsability" vallen. Op weinig subtiele wijze danst hij rond die vragen heen, op het einde geeft hij zelfs nog een keer z'n eigen trucje vrij (beantwoord niet de vragen die gesteld worden, maar de vragen waarvan je zou willen dat ze gesteld worden). McNamara zet de hele docu van Morris op de helling als simpele promopraat. Zwak.

Verder zijn de archiefbeelden erg saai en doen die "vragen van achter de camera" erg amateuristisch aan. Vond dit allerminst boeiend.

1.0*

Erg flauw Carpenter product.

Aan de trage kant, run of the mill spookverhaaltje. Nogal idiote special effects, erg fake en nergens spannend.

Vond de moorden hier echt niks, heb geen enkel schrikmoment gezien en vond het geheel, zelfs gezien de speelduur, slaapverwekkend.

En om Reinbo alvast gerust te stellen, het was de widescreen versie.

Pover Carpenter filmpje, dat de muziek van Halloween schaamteloos reproduceert en verder nooit echt een goeie sfeer weet neer te zetten.

1.5*

Instagram en de influencers.

Ik probeer al een tijdje een goede docu te vinden over de internet mediahypes die de laatste jaren sterk in opkomst zijn, maar dat blijkt niet zo makkelijk. Af en toe verschijnt er wel eentje over, maar het zijn nooit echt heel serieuze docus. Ook deze heeft met dat probleem te kampen.

Nu doet Asri nog wel z'n best om een hoop puntjes rond de hypes aan te stippen, maar het zijn toch vooral de voorspelbare zaken die weer bovengehaald worden. Een onderzoekje over het effect van social media, wat interviews met influencers waar je niks wijzer van wordt en een centraal staand plotje dat eigenlijk nergens over gaat.

Asri probeert namelijk volgers te ronselen. Dat brengt hem op wat plaatsen, met ondere andere een heel segment in Silicon Valley waar hij uiteindelijk niet van waarde te spreken krijgt. Puur tijdverlies, behalve dat het zogezegd "leuk materiaal" zou moeten opleveren. Veruit het minste stuk van deze docu.

Interessant is wel dat het onbewust een blik gunt in de hippere wereld van het Midden-Oosten. Nu is wel al bekend dat Dubai een stuk wereldser is tegenwoordig, maar het is een beeld dat in het Westen toch zelden aandacht krijgt. We zien liever armoedige tulbanden, het liefst in geïmporteerde arthouse uit de regio.

Hier en daar komt er wel iets interessants naar boven, vooral dan omdat je bepaalde mensen bezig ziet met wat ze dagelijks doen en omdat het een wereld is die voor de meeste 25+ers eigenlijk compleet vreemd is. Maar veel duidelijkheid en inzicht hoef je ook van deze docu niet te verwachten.

2.5*

Astaire & Rogers.

Een hele tijd geleden hun ander werk al eens gekeken, deze was er op de één of andere manier tussenuit geglipt. Ik vermoed vanwege de wat langere speelduur, een musical vind ik meestal beter wanneer het binnen de traditionele 90 minuten valt. Sowieso al niet zo'n fan van het genre, dus compacter is beter.

Ook deze is wat te lang, maar verder is het een erg typisch werkje dat die liefhebbers zeker moet kunnen aanspreken. Een paar erg bekende nummertjes van Irving Berlin, Astaire & Rogers die perfect op elkaar ingespeeld zijn en ondanks een hoop drama in het plot toch veel luchtigheid.

Zo blijkt ook uit het einde. Maar een dubieus happy end, maar iedereen zit wel breed te lachen en te zwaaien naar elkaar. Typerend voor dit soort film, waar een hoop drama de volgende scene alweer lang vergeten is.

Weinig momenten die eruit springen of echt memorabel zijn, maar het is ondanks de speelduur toch een best makkelijke zit.

2.0*

Blijft overeind bij herziening.

Al vond ik het wel net iets minder speciaal allemaal. Toch moet gezegd dat deze eerste Nolan z'n basiskracht wel blijft behouden. Een leuke puzzel zonder al te veel opsmuk, waarbij het gebrek aan opsmuk de puzzel zelf nog wat intrigerender maakt.

Nolan blijft voor mij het archetype van een regisseur die beter presteert wanneer je hem z'n hele budget afneemt, zodat hij gedwongen wordt om het sober te houden en op zoek moet naar creatievere oplossingen.

Het zwart/wit gecombineerd met een ambient soundtrack mag dan niet geweldig origineel zijn, het werkt wel en zorgt ervoor dat de film een gestileerde indruk achterlaat. Het verhaaltje met een paar leuke twists en een gebrekkige scheiding tussen normale scenes en flashbacks doet de rest.

Blijft fijn dit, jammer dat het zo snel bergaf gegaan is met Nolan.

4.0* en een uitgebreide review

Goed.

Niet supergoed en zeker niet op Ratanaruang's normale niveau, maar nog wel steeds gewoon goed. De film mist inderdaad wat momenten en/of scenes die hem naar een hoger niveau kunnen tillen, het deed mij wat denken aan een Bangkok Dangerous op z'n Ratanaruang's, maar dan zonder de onderscheidende hand van Ratanaruang.

Verder wel stijlvol in beeld gebracht, het verhaaltje boeit zeker wel en hoewel er met het hele ondersteboven gebeuren weinig gedaan werd maakt het de film ook absoluut niet slechter. Maar het helpt dan ook altijd om een film zonder al te veel concrete verwachtingen in te gaan.

Visueel meer dan in orde, acteerwerk is goed en de soundtrack is typisch onderkoeld. Mooi einde ook, het is jammer dat Ratanaruang zich niet een scene of drie-vier echt toegeëigend had, anders had er zeker nog meer in gezeten.

3.5*

Goeie Law.

Na twee iets mindere werkjes komt Law weer met een betere film. Nog steeds slaagt hij er niet in om een echt overtuigende film af te leveren, maar met Curse of the Deserted komt hij aardig dicht in de buurt.

Op zich een vreemde mix van horror, fantasy en romantiek. Alle afzonderlijke delen zijn aardig uitgevoerd, maar de mix blijft soms wat onzeker overkomen. Een mooi geheel wil deze film niet echt worden en het heen en weer gespring tussen de verschillende genres breekt de film een beetje op.

Het einde zal de meeste mensen ook wel niet bevallen, persoonlijk vond ik het best oké zo. Yue acteert zoals altijd naar behoren, de rest van de cast doet gelukkig niet veel onder voor hem.

Zeker geen verkeerde film. Zitten veel leuke scenes in maar als geheel komt het net wat te kort. Wel een aardige variatie op het Aziatische horror gebeuren, al hoef je niks engs of smerigs te verwachten.

Dikke 3.5*

Geweldige herziening.

Geen idee wat mij er de eerste keer van weerhouden heeft om hier een 4.5* aan te geven. To doet hier echt geweldige dingen. Hij stript de typische misdaadfilm van alle onzin eromheen en focust zich bijna uitsluitend op de genre elementen.

En dat doet hij als de beste. Geweldig in beeld gebracht, erg passende soundtrack en ook perfect acteerwerk. Elke scene is eigenlijk bijna een kortfilm op zichzelf. To richt z'n camera steeds weer op individuen terwijl je zelden een totaalbeeld krijgt van een situatie, waardoor de spanning aardig opgebouwd wordt.

Af en toe gaat het dan ook helemaal los, een mooi contrast met de trage en rustige opbouw die de film verder kenmerkt. Perfect genrewerk, met To's stempel over zichtbaar. Het is hoe ik m'n films graag zie. Behoort tot z'n beste werk, met de scene bij de dokter als absolute hoogtepunt.

4.5* en een uitgebreide review

Leuk leuk.

Een film waar ik al een tijdje naar uitkijk, al is het maar omdat deze de frontrunner is van een hoop soortgelijke films die in de komende maanden weer de revue gaan passeren. 't Is met andere woorden tijd voor wat martial arts herkijk.

Uit het gezegende jaar '93 natuurlijk, het ontbreken van een boek over dat HK jaar is nog steeds een groot historisch gemis. Ik zou graag een keer wat meer weten rond wat nu net allemaal geleid heeft tot die explotie van kwaliteit (en de snelle teloorgang daarna).

In ieder geval is deze Fong Sai-Yuk één van de hoogtepunten uit dat jaar. Met Jet Li voorop natuurlijk, die vol z'n kunstjes mag tonen. En zeker ook Josephine Siao, die zicht zowel staande houdt op komsiche en actie vlak. Daarnaast zijn camerawerk en de editing geweldig, waardoor met een beperkt budget de magistrale choreografie toch eer aandaan wordt.

De drakerige (originele) dub en wat flauwe filler tussendoor verraden dat het werktempo redelijk hoog lag, maar deze film draait toch vooral om de actie en daarin blinkt het echt uit. Een film voor de liefhebber dus, maar die heeft dan ook wat.

4.0* en een uitgebreide review

Ook hier weer een fijne herziening.

Die 90s Hong Kong martial arts films bewaren gewoon erg goed. Komt omdat er sindsdien eigenlijk niet zo heel veel nieuwe films zijn gekomen die de snelheid + creativiteit van dit soort filmpjes evenaren. Of acteurs die de flair van een Jet Li hebben.

Maar het is wel écht genrewerk dit. Verhaaltje waarin een hoop gebeurt, maar niks echt belangrijk is. Veel actiescenes, wat humor tussendoor en Corey Yuen die helemaal wild kan gaan met de action choreography, omdat hij hier ook gewoon algemeen regisseur is.

Puur voor de fans van dit soort films natuurlijk, nieuwe zieltjes zal Fong Sai-Yuk niet winnen. Maar voor wie graag dit soort films ziet, een absolute prioriteit.

4.0* en een uitgebreide review

Lollig.

Chinese Western maar met een zware nadruk op het komische gedeelte. Verlaten dorpjes, treinrovers, bankrovers, lone rangers en noem maar op. Voeg daarbij nog een Japanse delegatie, een bordeel en Sammo Hung die alles samenhoudt en je hebt een redelijk grote cast die kris kras door elkaar gegooid wordt.

Sammo Hung brengt een leuke mix van comedy en martial arts, vooral het eindgevecht (zoals zo vaak in dit soort films) mocht er wel zijn. Blijft een apart figuur, zeker als je hem ziet vechten, maar hij brengt het er toch altijd aardig vanaf.

Nogal wat bekende namen in deze film, loopt allemaal erg vlot en is zowel komisch als geslaagd qua actie. Erg leuk tussendoortje dus, maar groots wordt het nergens.

3.0*

Er werd er weer eentje nieuwsgierig.

Michal Siewierski mag in het rijtje nieuwsgierigen aansluiten. Want blijkbaar maken nieuwsgierige mensen tegenwoordig een docu als ze iets niet weten. Dan bellen ze wat wetenschappers op, duwen ze een camera onder hun neus en vragen ze er op los. Althans, zo wil deze docu ons laten geloven.

Volgens mij is Siewierski vooral een keertje op Reddit (oid) gaan kijken, heeft hij alle negatieve kritiek rond veganisme (of nee, wholefood plant-based) neergepend en die vragenlijst als leidraad gebruikt. Kwestie van meteen alle criticasters een stapje voor te zijn. Een nobel doel dat zeker.

Probleem is dat de antwoorden van de "kenners" op geen enkel moment overtuigen. Er wordt veel verwezen naar onderzoeken, maar nooit rechtstreeks. Het is allemaal zo logisch en makkelijk, maar de realiteit steekt het toch tegen. Grappigste nog één van de spreeksters die het zich beklaagde dat er op TV steeds een andere visie (de niet gezonde en niet gefundeerde) ook de nodige aandacht moet krijgen ... duikt ze uiteindelijk zélf op in een docu die maar wat aanmoddert.

Misschien is het eens tijd dat de wetenschappelijke kanalen dit soort docus eens zelf gaan produceren. Allicht dat er genoeg waarheid in deze docu verscholen zit, maar het wordt op zo'n droevige, trieste en belachelijke manier verkocht dat je er als kritische kijker helemaal niks mee kan. Echte wetenschap is natuurlijk minder swingend, maar men zou er wel aan geloofwaardigheid mee winnen. Dit is gewoon gebrabbel zonder inhoud en dus weer een docu die vooral reeds overtuigde mensen zal aanspreken.

0.5*

Template.

Eén van de vroege docus rond dit onderwerp en je ziet goed dat andere documentaires vlot dingen hebben overgenomen van deze film. Jammer genoeg is dat geen al te beste evolutie, want waar het deze docu aan ontbreekt (net als al die andere trouwens) is geloofwaardigheid.

Er wordt weer beroep gedaan op boerenverstand en een wat cynische kijk op onze welvaartsmaatschappij. Nu is dat laatste op zich niet zo verkeerd, maar waar dat bij een normaal denkend mens tot vertwijfeling leidt, is er voor vertwijfeling geen plaats in docu. Die hele grijszone wordt overgeslagen en zonder al te veel nuance of bewijs is men overtuigd van een hoop rare uitspraken waar je toch ook al snel wat vraagtekens bij kan zetten.

Zo hoef je online niet ver te zoeken om het hele anti-kanker vitamine C verhaal onderuit te halen. En ook de overdreven inname van vitames is ondertussen voldoende gedocumenteerd. Ook op gereputeerde publicaties. En dan is er die dame die niet gelooft in verschillende oplossingen voor verschillende ziektes ... het enige wat ze daarvoor aandragen zijn simpele redeneringen die de complexitiet van ons menselijk lichaam compleet links laten liggen.

10 jaar later zijn de superfoods in ieder geval even onderhevig aan marktuitbuiting als waar men hier zo graag tegen afzet. Een aparte sectie in de supermarkt waar producten absurd hoge prijzen hebben tot gevolg. Het verkoopt in ieder geval, maar of die mensen nu zoveel gezonder zijn ... kijkende naar het eetgedrag en ziektemeldingen op mijn werk zou ik zeggen: nee.

Dit soort docus blijven onzin, anderzijds is er een zeker ramptoerisme dat mij toch aantrekt om er af en toe eentje mee te pikken. Je kan er met een zekere humor naar kijken, maar uiteindelijk is het allemaal niet zo grappig.

1.0*