Opinions

Best apart.

Een film die twee invloeden mengt. Enerzijds is er een soort van Nikita-achtige intro waar een jong meisje tot moordenares opgeleid wordt. Daarna een bos-hunt waar de rolverdeling even overhoop gegooid wordt.

Wat deze film denk ik iets moeilijker maakt is de combinatie van enerzijds een nogal kille ondertoon met een eerder theatrale uitvoering. Shields is niet geïnteresseerd in motieven en achtergronden van personages, maar houdt zich bij het strikt noodzakelijke. Anderzijds zijn personages en settings erg gestileerd en extrovert. Die lampen in het bos zijn uiteraard niet toevallig wat feller dan je zou verwachten.

Het zorgt er wel voor dat de film iets origineler is dan de doorsnee genrefilm die met deze elementen aan de slag gaat. Van begin tot einde stijlvol, niet eng of bloederig maar redelijk methodisch neergezet. Die kilte zie je zelden tot nooit in dit soort film en net daarom weer verfrissend.

Acteerwerk verder ook aardig, visueel de moeite, enkel qua soundtrack had het misschien wel net iets sterker gemogen. Moet al hard m'n best doen om er een half uurtje later nog wat van te herinneren. Maar al bij al een tof filmpje. De lage score was ook wel te verwachten. Dit soort genrefilms scoren al een tijdje erg laag, komt daar nog eens bij dat het allemaal net iets minder toegankelijk en hapklaar is.

3.5*

Kill Billy.

Het meest opvallende aan deze ode aan de slasher is dat ondanks de stortvloed aan 80s verwijzingen, de film zélf er niet echt 80s uitziet. Het idee dat een aantal jongeren in een film terecht komen is niet superorigineel, maar aangezien het hier een typische 80s slasher betreft is het toch vreemd dat de film resoluut voor een andere look gaat.

Het is een stuk kleurrijker, met opvallender camerawerk en een bijna sprookjesachtig sfeertje. Alsof je Burton een 80s slasher zou laten maken. Helemaal passen deed het niet, maar ik vond het op zich best leuk en al helemaal gezien het alternatief.

De humor is redelijk, al zijn het vooral de ideeën die redelijk inventief zijn en een glimlach weten los te weken. De personages zelf zijn een beetje flauw, de oneliners niet leuk (misschien een iets té strakke ode in dat geval) en sommige van de expliciete grappen vallen dood neer. Ook niet zo blij met het streepje onnodige drama, erg slecht uitgevoerd en daarom ook redelijk ongepast.

Maar verder wel leuk voor een keertje. De meeste mensen hebben wel eens een slasher gezien, dat zou moeten volstaan om de humor van deze film te kunnen waarderen. Niet echt hoogstaand, ook niet de beste in z'n genre, maar zeker wel vlot vermaak.

3.0*

Fijn.

China doet Hong Kong martial arts. Het is duidelijk dat ze nog een wegje af te leggen hebben, deze film kan zich maar zelden meten met het betere werk uit Hong Kong, maar de basiskwaliteit is er gelukkig wel. Dat maakt dat deze film makkelijk aan te raden valt aan martial arts liefhebbers.

Vooral de martial arts zelf verdient wel een pluimpje, wat de makers uiteindelijk ook gekregen hebben in de vorm van een Golden Horse voor Best Action Choreography. En terecht. Best origineel vechtwerk, strak in beeld gebracht en mooi uitgevoerd. Vooral de finale in de smalle steeg is er eentje om in te kaderen. 't Is wel een wat drogere vorm dus geen uren durende gevechten en kunst- en vliegwerk, maar slicke, coole moves.

De setting is mooi vormgegeven, het verhaaltje is basic (beetje Yip Man-achtig) en de muziek kleurt niet buiten de lijntjes. Sound effects zijn misschien iets té dik aangezet, maar dat is ook wel eigen aan het genre. Camerawerk had allicht iets spectaculairder gemogen, maar nu Hong Kong het wat rustiger aan doet met dit soort films is deze Final Master welgekomen.

Nog niet de meesterwerkjes die Hong Kong in dit genre voorschotelt, maar het komt aardig dicht in de buurt.

3.5*

Tegenvaller.

Timothy Woodward Jr. is duidelijk een liefhebber van het genre, maar dat maakt hem nog geen geschikte regisseur natuurlijk. Met zowel Shaye als Todd op de credits verzamelt hij in ieder geval genoeg fanboy clout, maar daarmee lijkt het voor Woodward ook wel zo'n beetje genoeg.

De film zelf voelt loom en ongeïnspireerd aan. Niet enkel het plotje is bekend terrein, maar alle horror cues voelen afgeraffeld en getelefoneerd aan. Zo slaagt Woodward er nooit in om echt sfeer op te bouwen en blijft de trage opbouw niet meer dan dat ... traag.

Het magere acteerwerk zit de film ook wel een beetje in de weg, vooral het vriendinnetje is echt niet om aan te zien. Verder een nogal saai verloop, een gebrek aan sfeer en een speelduur die met z'n 95 minuten nog steeds net wat te lang weet te zijn. Woodward had alles voor handen, maar blijkt uiteindelijk het talent te missen.

1.5*

Redelijk.

Nogal povere aanloop op de school. Ben die setting en dat soort taferelen wel aardig beu eigenlijk. Zeker als het op zo'n sitcom achtige manier gebracht wordt.

Bij de wraak wordt het gelukkig wat interessanter. Nooit echt goor (er valt eigenlijk amper wat te zien), maar wel aardig luguber en een klein beetje ongemakkelijk. Hoewel de pestkoppen zeker een filmisch lesje verdienen zijn de gepesten ook alles behalve sympathiek (het geloof erbij is trouwens een wat vreemde keuze).

Zitten inderdaad wel een paar zeer vreemde zaken in, zoals de nazi die er plots weer is en de verdeling binnen/buitenwacht. Zaken die gezien het sfeertje eigenlijk niet eens zo storend waren, maar wel wat slordig ogen.

Verder visueel wel redelijk, soundtrackje was ook best te doen, al blijft dat ook allemaal wat aan de brave kant. Maar gezien het budget toch meer dan voldoende.

Blijft wat té braaf om echt naar te zijn, acteerwerk is erg matig (en Dane vooral wat irritant overdreven), maar de kern vond ik wel erg solide.

Kleine 3.0*

Minder leuk dan dat het er uitziet.

Het verhaal erachter is uiteraard grappig. Zo eentje waar iedereen roept "only in America", anderzijds zie ik het evengoed in een boerengehucht in NL of BE gebeuren. In ieder geval leuk genoeg om deze docu eens te proberen.

Jammer genoeg is het hele beenverhaal maar een excuus. Blijkbaar leverde het niet genoeg filmmateriaal op, waardoor de rest gevuld wordt met de achtergrondverhaaltjes van de hoofdpersonages. Kleurrijke figuren denk je dan, maar het zijn gewoon lompe hillbillies uiteraard. De ene heeft een moeilijke jeugd gehad, de ander zit met een complex ...

Het boeit allemaal niet zo, die onzin die erbij gesleept wordt. Het gaat zo ook teveel op een ordinaire aflevering van Joris' Showroom lijken, ipv de vlotte docu die je verwacht rond dit bizarre verhaal. Tegenvaller dus.

2.0*

Simpele doorslag van de eerste film.

Maar dan met een zo mogelijk nog irritanter hoofdpersonage. Niet alleen is DeGeneres een onbegadigd voice actor, het veel te drukke visje dat ze nadoet is niet veel meer dan een two-trick pony. En wie het "korte-termijn geheugen" grapje na 5 minuten beu is, is het dat na 10 of 15 minuten wel.

Wat opvalt is dat Pixar het toch steeds moeilijker heeft om technisch te excelleren. Het ziet er niet slechter uit dan de competitie, maar technisch toch maar weinig opvallende zaken gezien. Toch een probleem voor Pixar, want dat was zowat hun sterkste punt. Nu verzuipt hun werk nog meer in dat van de competitie.

Enig lichtpuntje zijn de jonge visjes, iets waar Pixar toch ook nog enige kwaliteit in lijkt te hebben. Bij Monsters Inc ook hét lichtpunt van de film. Jammer genoeg is er maar weinig screentime voor hen weggelegd en volgt de film vooral één of ander saai avontuurtje met veelal vervelende personages en een voorspelbare afloop.

1.0*

Dus dit was dan de beste animatiefilm van 2003. Ik kan er maar 2 redenen voor bedenken. Getuigt ofwel van een erbarmelijke smaak of een totaal gebrek aan kennis. Mensen die dit de beste animatiefilm ooit vinden moeten dringend wat meer films kijken, of zichzelf uit de kleuterbanken hijsen.

Toegegeven, sommige personages (de belangrijkste dan) waren mooi vormgegeven, en enkele scenes zagen er zeker mooi uit (vooral dan die met de hengelvis), maar daar stopt het dan ook. De meeste omgevingen misten detail, zo ook de echte mensen. Een chronisch gebrek aan humor en enkele irritante personages (die schildpadden ) zorgen ervoor dat het "approved for kids" verhaaltje zielloos achterblijft.

Animatiefilms blijven slachtoffer van het Amerikaanse 'for kids only' imago, en hier wordt blijkbaar alleen maar al te graag geslikt. 1* voor wat technische hoogstandjes, maar de rest is peutermateriaal.

We all live, or we all die.

Het vat zo'n beetje de film samen. Webber wordt tot held uitgeroepen want want hij weet iedereen op het schip te redden, maar maakt daarbij wel de keuze om het leven van een hoop mensen op het spel te zetten. Het is een discutabel moraaltje en eentje die zich zelden goed naar de realiteit weet te vertalen. Het is namelijk niet Webber zelf die een heldendaad verricht, hij maakt vooral een gok met het leven van 32 matrozen.

Maar ach, daar is het verder ook de film niet naar, deze Finest Hours richt zich vooral op de romantiek van de situatie, aangevuld door een of ander melig romantisch subplotje. Het is op waargebeurde feiten gebaseerd (met fototjes achteraf), maar Gillespie weet het nooit geloofwaardig te brengen. Het voelt vooral plat en manipulatief aan.

CG is niet bijster, al zag het zinkende schip er zelf wel indrukwekkend uit. Verder nogal voorspelbaar en met bijna 120 minuten op de teller ook makkelijk een half uur te lang. Begon al snel te vervelen deze film en ondanks een kleine opleving naar het einde toe (de eigenlijke redding) wordt het nooit spannend.

Wat is er toch met Gillespie gebeurd ...

1.5*

Tja.

Zo'n docu die naar mijn mening een stuk beter had gekund, maar die waarschijnlijk wel halve bevolkingsgroepen aanspreekt. Er wordt vooral op sentiment gespeeld, iets waar ik minder gevoelig voor ben dan een goed gefundeerd argument. En daar laat deze docu het een beetje hangen.

Niet dat het onderwerp nog zoveel argumenten nodig heeft. Ik heb weinig tegen een streepje kapitalisme, maar de farmaceutische industrie maakt het toch wat te bont. Dat bedrijven maximale winst willen puren uit het verkopen van luxetelefoon, so be it. Daar moet de consument zelf maar z'n verantwoordelijkheid in dragen. Medicijnen zijn een ander verhaal wat mij betreft.

Het is dan ook schrijnend wanneer je verhalen hoort dat patenten mensenlevens kosten. Anderzijds zijn er ook verhalen dat het niet verkrijgen van patenten ervoor zorgt dat bedrijven gewoon niet geïnteresseerd zijn in het vinden van een medicijn omdat het hen toch niks oplevert (en alleen maar kost aan R&D).

Maar veel voegt deze docu daar niet aan toe. Je krijgt vooral veel beelden en verhalen van de mensen die direct getroffen zijn. Dat is inderdaad zielig, maar daar kan je bij een probleem van deze omvang echt geen case op bouwen. Vond het dan ook geen beste keuze en na een tijdje had ik het ook gewoon wel gezien.

Wat niet wegneemt dat het onderwerp wel weer eens onder de bredere aandacht mag, jammer genoeg vond ik dit niet meteen de meest gepaste manier om dat te doen.

2.0*

Heerlijk actiefilmpje.

Draait rond 4 matches and 1 training, de rest is een beetje opvulling die uitlegt waarom het team meedoet aan de Fireball wedstrijden.

De digitale look is een beetje flets tijdens de dramatische stukken maar wordt optimaal benut tijdens de actiescenes. Heerlijk vlotte en snelle wedstrijden, mooi en actief in beeld gebracht. Kan Mann nog wel wat van leren.

't Is meer knokken dan basketball, hoewel de balans in de tweede wedstrijd er best mag zijn. Verder erg cool en best rauw allemaal. Extreem genietbaar actiefilmpje, zo mogen ze er meer maken.

4.5* en een uitgebreide review

Erg matig.

Een mix van docu en drama. De film zelf is volledige gestaged, maar de acteurs zijn wel allemaal echte brandweerlieden. Dat lijkt een goed idee, maar het gezapige eerste half uur is echt vreselijk om zien. Erg stroef en fake, en zonder enige overtuiging. En zo komt de hele opzet van deze film helemaal niet uit de verf.

Het tweede deel is gelukkig wel wat beter. Er komt eindelijk een beetje spanning in de film en visueel wordt het ook net iets aantrekkelijk, toch blijft het eigenlijk de hele tijd wat gekunsteld aanvoelen. Je krijgt nooit echt het gevoel naar iets werkelijks te kijken, maar het is ook niet spannend genoeg voor een puur dramatische vertelling.

Het is een beetje jammer, want het is niet bepaald een ode aan de mensen die hier centraal gesteld worden, en die toch een bewonderenswaardig beroep uitoefenen. Nog niet echt onder de indruk van het werk van Jennings, al was het dan wel beter dan z'n volbloed docu die ik eerder zag.

1.5*

Mnee.

Na een minuutje of 10 had ik er eigenlijk al geen zin meer in. Begint een beetje als Cronenberg's Scanners, wordt daarna alleen maar erger. En dat wil wat zeggen, aangezien het geheel een dikke 110 minuten duurt.

Vré-se-lijk acteerwerk, vooral die Kurt Russell look-a-like was niet te doen. Maar ook enorm lelijk in beeld gebracht. Slechte editing, pover camerawerk en een uberlelijke 80s uitstraling.

Verhaaltje kon ik ook niet al te veel mee, veel van het drama was ook eerder lachwekkend dan serieus te nemen.

Eén van de slechtste films die ik in lange tijd gezien heb. Eentje om erg snel weer te vergeten ook.

0.5*

Nogal doodse film.

Wil vooral graag een thriller zijn, maar probeert er op het einde dan toch nog wat actie bij te lappen. Nodeloos, want de actiemomentjes zijn uitermate flauw en de spanning lag op dat moment ook niet enorm hoog. Dat het dan uiteindelijk 150+ minuten moet duren is vooral zeer vervelend.

Hoofdschuldige is toch wel Pollack, wiens regie compleet lam oogt. De film straalt helemaal niks uit, lijkt zich neer te leggen bij het plot (/boek van Grisham) en doet niet veel meer dan vertellen, vertellen en nog eens vertellen. Op geweldig acteerwerk hoeft Pollack verder ook niet te rekenen. Iedereen doet z'n job en dat ik het wel zo'n beetje.

Een erg flauw thrillertje dus, dat véél te lang duurt en veel te weinig spanning kent. Het beetje opbouw halverwege doet nog enigszins hopen, maar het gehele laatste uur is gewoon een deceptie. Snel weer vergeten deze film, zoals de meeste mensen ondertussen ook gedaan hebben.

1.5*

80s classic.

Eéntje die ik nog nooit gezien had. Wel ooit stukken van een Rambo film gezien als klein kereltje, maar nooit echt veel interesse in gehad. Toch zal het niet deze geweest zijn, want ik had me eigenlijk aan een Vietnam-actiefilm verwacht. Blijkbaar speelt deel 1 zich gewoon in good old USA af.

Stallone valt te pruimen als hij z'n mond niet opentrekt. Het is een vreemde gewaardwording, maar vanaf het moment dat hij zich fysiek moet inspannen of hij een dialoog moet opdrammen (want er bij hem ook uitziet als fysiek inspannen) komt hij over als een geweldige randdebiel. Maar als hij gewoon z'n strakke, stille gezicht opzette dan viel het best mee.

De film oogde qua stijl iets serieuzer dan ik verwachtte, toch heb ik meermaals een oogje moeten dichtknijpen omdat het "maar" een actiefilm was. De hele vete tussen Rambo en de politiemacht is een beetje belachelijk en komt niet bepaald geloofwaardig over. Da's op zich niet eens zo'n groot probleem voor een film als deze, maar dat wil wel zeggen dat de poging tot enige meerwaarde in deze film wat overbodig aanvoelt.

De actie is redelijk, maar nergens echt geweldig indrukwekkend of enerverend. Stallone komt het best tot z'n recht als hij wat in het bos kan rondsluipen, het kat & muis spel op het eind was minder, zo ook de carchases en die vreselijke speech op het eind.

Er hing wat mij betreft nog een stevige 70s vibe in deze film, dat terwijl Rambo toch een écht 80s product is. Maar dat zal dan wel door de vervolgen komen neem ik aan. In ieder geval een enigszins verrassend eerste deel, maar niet bepaald veel beter dan ik verwacht had.

2.0*

Simpel, maar fascinerend.

Een grootse docu is dit niet, daarvoor oogt het wat goedkoop, is de structuur niet heel sterk en zit er net niet genoeg vlees aan het onderwerp. Maar het onderwerp zelf boeit wel, waardoor de vorm toch even naar de achtergrond geduwd werd.

De vraag die deze docu achterlaat is of die stammen baat hebben bij hun beschermde status. Als je de stammen zelf aan het woord hoort lijkt het niet en is het meer vanwege ons romantisch idee dat ze met rust gelaten worden. Uiteraard met het excuus dat er ze zelf mogen beslissen over hun doen en laten (sowieso toch wel een uniek recht).

Boeiend om toch even een kijkje in hun leefwereld te krijgen. Veel antwoorden geeft de docu niet, het is eerder registrerend met korte interviews van stamleden die de oversteek naar de semi-beschaafde wereld gemaakt hebben (ze wonen nog steeds in krotterige hutten in het regenwoud, maar dan met kleren aan).

Leuk kijkje in een wereld die verder niet al te veel aandacht krijgt, met een toch best sterke centrale vraag. Beetje kort en gammel in elkaar gestoken, maar dat neem ik er maar bij.

3.0*

Best oké.

Zeker voor een vierde deel in een reeks, al helemaal aangezien het om een prequel gaat. Dat zijn toch veelal tekenen dat het aan inspiratie een beetje op is geraakt. Nu heb je niet zo héél veel inspiratie nodig om een deel van deze reeks bij te schrijven, maar toch.

Geen gebrek aan makkelijke maatschappijkritiek. Ondanks dat het er erg dik opligt, is dit verder ook wel genrefilm genoeg om je daar niet al te sterk aan te hoeven storen. Het zit er wel in en subtiel is het niet, maar het is verder niet zo heel belangrijk.

Wel belangrijk is die eerste purge, en zeker het begin daarvan is zeker de moeite. Slimme zet met de lichtgevende lenzen, dat leidt tot enkele creepy en sfeervolle scenes. Het is op dat moment dan ook een zeer geslaagd horrortje, meer nog dan in voorgaande delen.

Jammer dan dat de film keert naar meer actie. Da's duidelijk niet McMurray's sterkste kant, maar daar zit je wel mee opgescheept het laatste half uur. Het niveau daalt teveel en doet vooral denken hoeveel deze film beter was geweest had men zich gewoon bij de horrorkant gehouden.

Maar vermakelijk blijft het wel. Na vier delen is dat niet verkeerd, weinig franchises die daar in slagen.

3.0*

Redelijk.

Het eerste uur is veruit het beste, dan lijkt het allemaal nog ergens heen te gaan. Het Britse lagere milieu is boeiend vertoeven, de personages zijn lekker onbeschoft en rudimentair. Jammer genoeg mist de film daarna aan kracht.

Het tweede deel duurt te lang, is een beetje doelloos en serveert nogal voorspelbaar en weinig verheffend drama. Films als deze willen nogal eens té graag zielig overkomen en daar heeft Arnold wel een handje van weg. Jammer, want verder was het best sterk geacteerd, nu boet de film veel in.

Visueel wel erg lelijk, vreselijk beeldformaat en brak camerawerk. Soundtrack is ook niet al te boeiend, al zorgen de dansscenes wel voor wat apartere accenten. Iets betere soundtrack keuze had de film ook wel goed gedaan.

Vond het uiteindelijk wel oké, maar meteen ook weinig opvallend of uitdagend. Filler voor arthouse bioscoopjes, waar mensen naartoe kunnen die weten wat te verwachten. Er had zeker meer ingezeten als het tweede deel wat eerlijker was geweest.

3.0*

Beetje misleidend.

Een docu over 6 mensen en hun relatie met de zee, maar eigenlijk is dit gewoon een surferdoc die een klein beetje breder wil gaan. Slim dan ook om te beginnen met het verhaaltje dat eigenlijk het verst van het surfwereldje staat. Is meteen ook het interessantste deel.

Naarmate de doc vordert komen de planken steeds meer in beeld en dat boeit me dan wat minder. Nog steeds wel fijn beeldmateriaal, dat moet gezegd. Er hangt ook een best rustig en relaxt sfeertje, maar met een onderwerp als dit kan je volgens mij toch véél meer doen.

Als tussendoortje valt het nog wel mee, vooral wie graag van natuurdocus/zee houdt, maar verwacht er niet te veel van zou ik zeggen. Surf fans hebben er misschien meer mee, ik begrijp niet zo goed waarom Malloy zich daar niet gewoon bij gehouden heeft. Z'n vorige docu was ook gewoon over surfers zag ik.

2.0*

Nét niet.

Weet niet wat het is maar het gaat de laatste tijd wat minder met de Japanse film. Iets teveel slordigheden, ietwat te grijs om nog echt zo te kunnen overtuigen als 5 jaar geleden.

Fish Story doet erg veel goed, daar niet van. De structuur van de film is geweldig. Compleet onnavolgbaar aan elkaar genaaid, waardoor je tot op het einde eigenlijk geen idee hebt waar het naartoe wil.

Paar erg goeie droge grappen ook. De opbouw naar de onthulling van de minuut stilte bijvoorbeeld. Geniale anticlimax. Vond het punk-gedeeltje op het einde iets teveel tijd in beslag nemen ivm met de andere stukjes (de platenwinkel was eigenlijk het leukst), maar verder ook daar niks te klagen.

Verder nog wat leuke verwijzingen, Karakte Kid en Armageddon (nogal letterlijk) vielen mij het meest op.

Gewoon jammer dat het visueel allemaal wat onafgewerkt oogt. Niet slecht, niet vervelend of amateuristisch, gewoon wat grijs voor een film als deze. Waar is het fleurige, eigenzinnige en knotsgekke visuele geweld gebleven bij films als deze? Een film als Fish Story is ideaal voor wat gekke opsmuk, maar het blijft allemaal erg gelikt en braaf (verkoopbaar?). Ik mis het best wel.

Grootste euvel van de film, die verder dient als heerlijk vertier. Een typische 3.75* film, die het toch moet stellen met een afronding naar beneden. Jammer, had er graag meer aan kwijt gekund, had er zeker ook iets meer van verwacht.

Erg dikke 3.5*

Njah.

Dat een film als deze niet eens zijn weg naar IMDb weet te vinden is toch wel erg vreemd. Ik volg China nu al een aantal jaar en het is soms verbazend hoe moeilijke sommige films het hebben om buiten de Chinese landsgrenzen door te breken, maar 't is toch alweer even geleden dat een film zelfs niet op IMDb te vinden was.

Wat het nog vreemder maakt is dat dit zo'n film is die het toch best oké zou moeten doen op festivals, zeker naar een iets jonger publiek. Comic book invloeden, Crows-achtig verhaaltje, best wat geweld en een hippe, coole soundtrack. Film ziet er visueel verder redelijk blits uit, dus daar kan het ook al niet aan liggen.

Oké, Chinese humor is iets waar je aan moet wennen en het begint allemaal best luchtig, maar mensen die zich daaraan storen krijgen halverwege toch een serieuze draai in toon. Waarom deze dan niet bekender is? Geen flauw idee. Ik vond het een erg leuke, mooi in elkaar gezette film.

4.0* en een uitgebreide review

Lastig.

Heb de film met Engelse dub gekeken. Kinski spreekt duidelijk Engels in deze film, mag Herzog nog zeggen wat hij wil, de Engelse dub is dan de meest logische. Wel érg slechte dub op sommige momenten (dat zwarte kereltje bij het treintje), maar dat zou met een Duitse dub niet veel beter geweest zijn.

Kinski ... ik begrijp waarom je iemand als Kinski in je film cast, maar acteren kan hij echt voor geen meter. Hij heeft een ijzeren kop die niet kapot te krijgen is, maar op bewegend beeld komt het helemaal niet over. Al is hij niet de enige die slecht acteert in deze film, Cardinale en Huerequeque zijn ook schandelig slecht.

Verder een film die vooral door verhalen over de productie tot de verbeelding spreekt. Geheel volgens de regels is het niet gegaan (bulldozers las ik?) maar ik ben verder ook niet iemand die onder de indruk is van zo'n onderneming. Het zal vast een hels werk geweest zijn, maar de meerwaarde ontsnapt mij vaak bij zulke ondernemingen. Hard werken kan iedereen, meestal is het dan ook vooral een teken van een gebrek aan scherpte om het op een snellere en betere manier te doen.

Maar Herzog en de jungle gaan wel goed samen. Ondertussen al de derde keer dat ik hem in die combinatie zie werken en eens de boot de rivier opgaat zit er een leuk avonturensfeertje in de film. Het duurt uiteindelijk allemaal wat lang en de scenes met de inboorlingen en de sleurtocht over de heuvel zijn terug van een minder niveau, maar Herzog weet wel iets magisch in z'n films te leggen. Een spanning die hoort bij het ontdekken van onontgonnen gebied.

Visueel stelt het jammer genoeg niet teveel voor en opera is ook absoluut mijn ding niet. Zoals wel vaker bij Herzog wel wat interessante elementen, maar een zwaar onevenwichtige film die deze keer ook véél te lang duurt.

2.0*

Fijne Yukisada.

Maar toch een kleine teleurstelling, want ik had achteraf het gevoel dat deze film nog makkelijk wat beter had gekund. Er zit nu een redelijk scherpe scheidingslijn in de film, ééntje die romantiek en mysterie iets te nadrukkelijk van elkaar scheidt.

Beide delen zijn echt wel naar behoren uitgewerkt, maar na een best mooi romantisch eerste deel zat ik helemaal niet op een genreswitch te wachten. Er wordt tijdens dat eerste deel ook al iets teveel gehint naar het tweede deel van de film, waardoor het allemaal een beetje te plichtsmatig aanvoelt.

Maar verder een film die op niveau is. Visueel erg netjes, met veel aandacht voor belichting. Goed acteerwerk en een fijne soundtrack. Yukisada is gewoon een erg goed regisseur, die amper een slechte film gemaakt heeft. Deze is ook zeker de moeite, al helemaal voor de fans van de beste man, maar het had ook zomaar een halfje hoger kunnen uitvallen, bij een iets betere balans. Of een iets verrassendere switch, zoals bij Pink and Grey.

3.5*

Klassieke anime.

Maar wel eentje die ik blijkbaar steeds gemist heb, ik kende de naam maar ben hem nooit eerder tegengekomen. Wie ooit A Wind Named Amnesia heeft gezien weet ongeveer wat te verwachten, de rest kan deze best nog even links laten liggen vermoed ik.

Animatie is op zich wel fijn, maar de character designs zijn zwaar verouderd. De setting is ook nog wel cool (al is het net allemaal iets te complex voor deze 65 minuten), met androids, superhelden en mechas, maar als film schiet het iets teveel verschillende kanten op.

Five Star Stories is dan ook het begin van een véél groter verhaal, maar da's nooit verfilmd geraakt (ook niet in serie vorm). Daarvoor moet je je dus tot de mangas richten. Resultaat is dat er wat teveel in deze film is gepropt. Veel leuke ideetjes, maar het moet allemaal snel gaan, dus tijd om iets naar behoren uit te werken is er niet.

't Is een redelijk tussendoortje, maar meer ook niet. Voor fans van de manga allicht iets leuker, maar wie niet bekend is met het verhaal/de setting krijgt een redelijk warrige film voorgeschoteld. Wie als een baksteen valt voor de 80s scifi anime look (denk Fist of the North Star) kan wel een poging wagen, de rest tempert z'n verwachtingen best.

2.0*

All over the place.

Beetje een mengelmoes van vanalles en nog wat. Het stuk dramatiek dat in het tweede deel sterk naar voren komt hoort er nog het minst in thuis. Maar ook de wat grovere/drogere momenten komen niet goed uit de verf met een duo als Segel/Blunt in de hoofdrol. Daarvoor zijn ze veel te blij.

Het lijkt alsof Stoller een studiofilm in z'n schoot geworpen kreeg, niks mocht veranderen en daarom maar wat van z'n eigen werk heeft toegevoegd. BIj momenten is het dan ook best geinig, maar veelal saai en routineus, waarbij tijdens het tweede deel vooral dat laatste gaat overheersen.

2+ uur voor een vehikel als dit is sowieos veels te veel. Had gecondenseerd kunnen worden tot een filmpje van 90 minuten, minus een hoop onnodig drama en misschien een iets spannender verloop. Al geef je met de titel zelf wel al een hoop weg natuurlijk.

2.0*

Best positief.

Nu ben ik wel een fan van stop motion, dus dat maakt een film als deze al snel wat leuker. Toch had ik enige bedenkingen wat betreft een Noorse stop motion uit de jaren 70. Heb de laatste tijd ook al een Russische Winnie the Pooh gezien uit de jaren '60 en dat was me toch een stuk amateuristisch ...

Soit, deze Grand Prix is dus best charmant. Het komt allemaal wat traag op gang, maar zo krijgt de film wel de tijd om in alle rust het detail van de personages en settings tot z'n recht te laten komen. Het oogt wat rustiek soms, maar er zit zeker genoeg creativiteit in.

De race is verder niet zo héél origineel, het verloop kan je eigenlijk wel raden zonder de film gezien te hebben, maar toch weet Caprino het nog spannend te maken, da's toch ook wel een gave. Fijn laatste half uur dus dat het een stuk begrijpelijker maakt waarom deze film door velen zo geliefd is.

3.0*

Vreselijk saaie bedoening.

Zoals wel meer "experimentele" films uit de jaren '60 zo blijkt. Dit zal vast wel erg spannend geweest zijn in z'n tijd, maar ik vond het totaal niet om aan te gluren. Dat beetje naakt stelt tegenwoordig echt niks meer voor, de belabberde beeldkwaliteit is geweldig irritant (het lijkt wel een slechte opname uit de jaren '30) en de soundtrack is afgrijselijk.

Veel structuur zit er verder niet in. Men danst wat, er komt een vlieg voorbij, de camera gaat op plekken staan waardoor de film een zekere abstractie moet nastreven, maar het is effect is vooral slordig en warrig. Na een minuutje of 10 had ik het dan ook wel gezien, maar de film blijft gewoon lekker voorgaan tot de volle 45 minuten verstreken zijn.

Kunst? Mij best. Shockerend in z'n tijd? Zal best. Nog steeds relevant? Al lang niet meer. Wie de laatste 50 jaar even uit z'n geheugen kan zetten kan hier allicht nog wat plezier aan beleven, ik vond het vooral een erg vervelende en bovenal saaie zit.

0.5*

Eén van de weinige relikwieën uit mijn jeugd waar ik nog steeds wat mee heb.

Was echt lang geleden dat ik deze gezien had, maar toen ik 11 of 12 was, was dit één van m'n lievelingsfilms. Had er dus best wel zin in.

Viel me op hoe visueel aangenaam deze film nog steeds is. Schumacher speelt erg veel met licht, zijn het geen filters dan knippert en flasht er steeds wel wat in het beeld. Zorgt voor een erg coole sfeer.

Het thema boeit mij tegenwoordig niet meer, het melige verloop kon ik echter best naast mij neerleggen gezien het sfeervolle geheel. Vroeger vond ik het trouwens wel interessant, dat leven na de dood gedoe.

Soundtrack is af en toe iets te kitsch, met iets teveel 80s invloeden, maar verder een mooie overgangsfilm van de jaren 80 naar de jaren 90.

Vond het uiteindelijk erg sfeervol, visueel erg mooi vormgegeven en nergens saai. Leuke cast ook, al is deze film wel de reden waarom ik Sutherland en Bacon zo vaak door elkaar haal.

4.0*, nog steeds een erg sterke film wat mij betreft. Niet bepaald meer een favoriet, maar wel ondergewaardeerd hier op MM.

(en wie onder de Belgen herinnert zich Natural Born DJs nog ? )

Fijn herziening.

FLCL is eigenlijk nog steeds wat het 16 jaar geleden was. Een onbeschijflijke mix van alles anime en daarboven nog wat. Een animatie gemaakt door animators zonder veel oog voor het publiek. Anything goes en anything goes dan ook echt.

Het plot lijdt daar wat onder, als je dat belangrijk vindt. Maar verder is dit een heerlijk, fris en wild creatief werkje dat 150 minuten puur animatieplezier belichaamt. Van de fantastische animatie tot de verschillende artstyles en de ingebeitelde muziek (want ik mag dan geen J-Rock fan zijn, de soundtrack maakt gewoon 100% deel uit van het FLCL imago), alles klopt en werkt gewoon.

Wat me nog het meest verwondert is hoe de serie zowel chaos als melancholie uitstraalt, zelfs wanneer de twee constant gecontrasteerd worden. De serie heeft een soort van stop/start tempo dat vreselijk klinkt op papier, maar in het echt gewoon geweldig goed uitpakt. Het is als zo'n prentje waar je 2 tekeningen in kan herkennen afhankelijk van hoe je er naar kijkt, maar je kan ze nooit alle 2 tegelijkertijd zien.

Na 16 jaar nog altijd een unicum, het enige dat ik hiermee zou durven vergelijken in Kizumonogatari. Niet zozeer om specifieke kenmerken, wel om de opzet en de creatieve, gedurfde aanpak.

4.5* en een uitgebreide review

Wel interessant.

Alleen jammer genoeg wel heel wat meer van verwacht. Het is een film die het experimentele verbindt met het horror genre. Tsukamoto is nooit ver weg, de industrial scene heeft ook zijn aandeeltje in deze film. Elementen die je niet zo vaak terugziet in films, dus had ik er wel zin in.

Sowieso is het een erg goedkoop projectje, maar voor dit soort cinema heb je ook niet zoveel geld nodig. Een matige acteerprestatie of wat ruwe effecten neem je er makkelijk bij. Dat is uiteindelijk ook niet het probleem van deze film, wel dat de film een verrassend gebrek aan ritme heeft.

Toch raar, voor iemand die duidelijk wel voeling heeft met electronische muziek. Scenes hangen maar losjes aan elkaar, het hobbelt alle kanten op en uiteindelijk is het vooral een film van momenten en ideeën geworden, die nooit tot één geheel samenkomen. Sommige momenten zijn echt wel de moeite, andere zijn eerder wat belachelijk en onnozel.

Had dus veel meer in gezeten. Vooral met een betere editor en sound designer denk ik. Raar, want dat waren nu net de dingen waar ik het meest naar uitkeek bij deze film.

3.0*