Opinions

Redelijk horrortje.

Tom Lewis had er duidelijk wel zin in. Script, regie, editing ... zo'n film waarin de regisseur echt z'n hoofdrol opeist, en dat merkt je ook wel. Het zorgt ervoor dat deze film zich net dat beetje boven de middelmaat uittilt, anderzijds is ook wel duidelijk dat Lewis niet dát grote talent is dat op z'n eentje een meesterwerk kan produceren.

Visueel oké. Veel schuin camerawerk en oversatureerde beelden. Het geeft de film een duidelijke en eigen look, al is het dan niet altijd even mooi en kan het het beperkte budget niet altijd even goed verhullen. Acteerwerk is matig (maar nooit echt onder de maat), soundtrack is redelijk flauw (vooral die muziek op de rave is echt om te huilen).

Voor het verhaal hoef je het ook niet te doen, dat is een samenraapsel van bekend terrein. Maar het sfeertje is wel aardig. Hoewel het nooit echt eng wil worden, heeft de film toch iets drukkends. Het is dan ook geen horrorfilm die je nog jaren zal bijblijven, maar voor een keertje best leuk voer.

3.0*

Mooi drama.

Wanneer je shots van blauwe luchten en stapelwolken krijgt vergezelgd van een orkestje cicadas dan weet je al ongeveer wat te verwachten van deze film. Eén scene uitgezonderd (het aparte visuitstapje) houdt Sono zich mooi aan de regeltjes van het oertypische Japanse drama.

Een film die verder niet echt in het oeuvre van Sono past. Op het einde blijkt de film opgedragen aan zijn vader, geen idee wat er verder tussen die twee gespeeld heeft maar blijkbaar moest Sono wat van het hart. In dat opzicht valt de kanker bij Shiro nog wel te begrijpen, aangezien uit dat dilemma de sterkste vraagstukken naar voren komen, maar echt goed werken vond ik het niet. Had voor mij ook niet zo gehoeven.

Had de film ook net ietsje korter gemaakt, wat het drama wat ten goede was gekomen. Nu sleept het einde iets te lang aan. Maar verder een mooi, klein en integer filmpje met een aantal heerlijk rustgevende, tedere scenes. Toch gek om dit gevoel in een Sono film terug te vinden.

Geen echte aanrader voor Sono liefhebbers dus, zij die op zoek zijn naar solide aanvullers binnen het Japanse drama genre hebben hier echter een mooie kluif aan. Had nog wat sterker gekund, maar verder een solide en goed werkje.

3.5*

Begint wel goed.

Had hier ook wel zin in. De vorige van Su Lun vond ik erg fijn, maar het was wel een redelijk obscuur filmpje. Ik was eigenlijk een beetje verbaasd dat hij met een tweede kwam, want veel van die Chinese regisseurs slagen er wel in een goeie eerste te maken, maar daarna hoor je er niks meer van.

De intro is wat vaag, met een vrouw die op mannenjacht is. Veel eisen lijkt ze niet te stellen, behalve dan dat hij haar een huis moet kopen. Het wordt leuker wanneer er plots een wat eigenwijs tijdreisverhaaltje bijgeduwd wordt. Mooi in beeld gebracht en ook apart uitgewerkt.

Maar ook dat blijkt maar een opzet naar een romantisch gebeuren dat jammer genoeg veel minder weet te overtuigen. De romance en het drama errond zijn niet al te boeiend en ondanks dat het visueel wel leuk blijft, werd de film mij toch wat té commercieel.

Er zit nog steeds genoeg leuks in, maar ik had er toch wat meer van verwacht.

3.0*

Doorsnee Statham.

Dit soort filmpjes kunnen er altijd makkelijk bij, al blijven ze zelden hangen. Statham doet wat hij moet doen en doet het goed, Phillippe vind ik altijd wel een leuke toevoeging. Alleen jammer van Snipes, die vent kan echt niet acteren.

Verhaaltje komt met een paar twistjes, zag de effectieve plotdingetjes niet echt aankomen maar dat er gekeerd en gedraaid gaat worden is al vanaf het begin duidelijk. Gewoon kijken en aannemen wat er getoond wordt dus. Al moet gezegd dat de clues wel héél duidelijk gegeven worden, dus wie graag alles zit uit te pluizen tijdens de film heeft heel wat kans om het einde al te raden.

Visueel niet zo heel boeiend en ook qua soundtrack stelt het niet veel voor. Typisch bandwerk op dat gebied, maar dat is meestal wel zo bij dit soort filmpjes. Redelijke doorsnee dus, maar met dat idee had ik het ook wel opgezet.

2.5*

Pover.

Attenborough maakt er een zeer typiche biopic van. Naast bekend is Chaplin een compleet onboeiend personage dat met zijn beslommeringen absoluut geen film kan vullen.

Downey doet het wel goed verder, als speelt de make-up op het einde hem wel een beetje parten. De rest is niet zo opvallend, al komen er best veel bekende namen voorbij.

't Is vooral een rommeltje, daarnaast redelijk gelikt en geromantiseerd. Zo'n biopic waar je eigenlijk geen bal van gelooft en die meer lijkt op een echte doorsnee film dan op het leven van een persoon. Geen slechte omschrijving van het hele genre jammer genoeg.

Vond het saai, het duurde lang en weet nergens interessant te worden. Middenstuk is wel vlot en er zit wat geinige herkenningspuntjes is (de bal op het strand), verder waardeloos gevalletje.

Edit: en wat vreselijk al die extra geforceerde scenes waar publiek/mensen met de grappen van Chaplin moesten lachen! Leek bijna op een statement, maar dat kan ik me moeilijk voorstellen.

1.0*

Fijn.

Blomkamp blijft wel een beetje opboksen tegen de verwachtingen die uit z'n eerste film voortkomen. Ook Chappie heeft daar hier en daar wat last van, kan weer niet tippen aan District 9 en voelt daarom al snel een beetje teleurstellend.

Die Antwoord was ook geen geweldige keuze. De twee acteren echt wel matig, wat op zich niet zo heel erg zou zijn moesten ze in een film spelen die rond hun typetjes gebouwd is. Maar Chappie is toch vooral een scifi gebeuren met wat misdaad elementen, niet de gekkigheid van Die Antwoord, en dat clasht geregeld.

Het zijn uiteindelijk toch ook vooral de actiescenes die deze film wat extras geven. Het hele gebeuren rond de robot zelf is matig uitgewerkt. De tech ziet er wel lekker uit, met Chappie als halve Patlabor, de Moose een Front Mission overblijfsel en Yolandi op het eind als Björkbot. Erg origineel is het allemaal niet, maar dankzij de techniek anno 2015 wel indrukwekkend. Vooral Chappie zelf is een knap staaltje effectenwerk.

Keek makkelijk weg, kent enkele hoogtepuntjes en laat zien dat Blomkamp potentieel genoeg heeft, maar er mist toch weer iets. Kleine details die er voor zorgen dat het net allemaal iets te makkelijk langs je heen gaat. Volgens mij gewoon een kwestie van tijd, het zal binnenkort wel weer een keertje raak zijn.

3.5*

De mindere.

Interessant om deze naast The Killing of John Lennon te leggen. Ze bespreken voor een groot deel hetzelde moment, er komen dan ook enorm veel dingen terug, maar toch zijn het twee verschillende films.

Chapter 27 is gelukkig ook geen feitjes-verhaal geworden. Ook deze film probeert onder de huid van Chapman te kruipen, maar hier werkt het niet echt. Aan Leto heeft het niet gelegen. Die zag er freaky uit en zat gewoon goed in z'n rol. Maar z'n personage wordt hier slecht uitgediept. In The Killing ... werd Chapman een persoon. Weliswaar een irritant, gestoord en debiel persoon, maar wel iemand wiens geflipte, eigen denkwereld een motivatie gaf voor de moord. Dat ontbreekt hier compleet, waardoor het 80 minuten lang naar een gek mannetje kijken is.

Visueel ook wat minder, qua soundtrack te braaf, al geldt ook hier dat er niet voor de makkelijkste weg gekozen is. Geen resem Lennon-nummers dus.

The Killing of John Lennon haalt het op elk gebied, behalve dan dat deze iets vlotter eindigt. Verder eerder interessant als vergelijkingsmateriaal dan dat het een echt goede film is. Enige wat deze film dan nog rest is een goede Leto.

2.0*

Aardige Burton.

Aankleding van de film is leuk, vind die cartooneske live action decors toch vaak wel leuk. Film deed me dan ook denken aan een Lemony Snicket.

Minder was de CGi die soms af en toe wel erg lelijk was (vooral in de intro). Ook niet altijd even gelukkig gebruikt, maar het doet uiteindelijk niet erg veel af de stilering en het blijft meestal functioneel.

Depp vond ik wat minder in z'n rol (beetje irritant personage), de kindjes waren dan wel weer erg koddig. Vooral de moeder-dochter combo met de kauwgom was leuk.

Beetje jammer dat de film nogal repetitief wordt binnen de fabriek, met telkens een kamer, liedje en negertje minder. Bij de derde en vierde kamer wist ik het wel. Film duurt dan ook iets te lang.

Maar er valt uiteindelijk wel genoeg te genieten. Aardig magisch en creatief, humor komt er goed genoeg door, maar Burton is voor mij toch een regisseur die z'n duistere kant veel meer aandacht mag geven.

2.5*

Matig highschoolgebeuren.

Sowieso niet echt m'n favoriete setting, maar de opzet leek toch wat ruimte te laten voor een grappige film.

De film slaagt daar deels in. Charlie is wel een lollig figuur en vooral thuis, samen met z'n ma, weet hij het ook wel leuk te houden. Op school is het minder, vooral omdat de film daar een nogal saaie weg bewandelt.

Echt grappig is de film zelfden, maar wat lolletjes in de kantlijn. Maar vervelen doet het allemaal niet, wat toch al heel wat is bij een film als deze.

Niet echt verkeerd, soms leuk, maar over het algemeen véél te doorsnee om echt op te vallen. Verbaast me dan ook niet dat we van Poll niet veel meer gehoord hebben.

2.5*

Best oké.

Al is het nu ook weer geen film die écht hoge ogen zal gooien. Toch een beetje jammer, want Hannon's naam zorgt toch altijd voor iets hogere verwachtingen. Niet dat het slecht geregisseerd is trouwens, maar het mist toch ook wel weer een beetje een eigen stempel.

De film biedt een redelijk open kijkje in de secte van Charles Manson, door de ogen van drie vrouwen die betrokken waren bij de moorden. Vanuit hun cellen zorgen flashbacks dat het verhaal, en vooral ook de wereld van Manson, een beetje vorm krijgt. Zo héél schokkend of verrassend is het misschien niet, maar het boeit wel.

Enige jammere is dat het toch een beetje onverklaarbaar blijft hoe Manson die mensen zo ver kreeg. Tijd & setting zal wel meegespeeld hebben, maar dat kwam maar matig naar voren. Einde was misschien ook net wat te mak, maar gezien het eerder dramatische karakter van de film is dat ook wel te verklaren.

Niet slecht, maar had iets meer oomph in gemogen.

3.0*

Wel oké.

Nichol's laatste film. Had er niet eerder van gehoord, maar dat alleen is toch reden genoeg om deze even mee te pikken. En moet zeggen dat het me nog best meeviel.

Ik ben niet bekend met het echte verhaal, dus geen idee hoe dicht Nichols uiteindelijk bij de waarheid gebleven is. Allicht ook niet het méést belangrijke aspect van deze film, anderzijds wordt dat misschien wel een beetje verondersteld, gezien het genre.

Maar ik klaag niet, deze meer tongue-in-cheek benadering van de Amerikaanse politiek is een stuk interessanter om kijken. Zélfs Hanks doet het redelijk goed, de enige die nog steeds weinig schwung in haar spel weet te leggen is Roberts. Maar de echte ster van deze film is duidelijk PSH, geweldige rol.

Los van het luchtige karakter is de film misschien net wat te gewoontjes, maar ik ben ook niet zo'n fan van Nichols' stijl verder. Op zich best aardig om een keertje mee te pikken. Leg de verwachtingen niet te hoog en verwacht geen episch politiek steekspel, dan komt het best wel goed.

2.5*

Slecht maar wel beter dan verwacht.

McG is één van die Amerikaanse actieregisseurs waar ik wel een beetje benieuwd naar ben. Deels door zijn Terminator film, deels omdat hij films lijkt te maken die eigenlijk zo leuk willen zijn ipv vast te houden aan onzinnige logica.

Dat is ook wel érg duidelijk te zien in deze film. Eigenlijk één grote comedy met wat actiescenes tussendoor. Die zijn niet altijd even sterk, net als de comedy trouwens. Maar de tongue in cheek ligt er zo dik bovenop dat het wel te behappen is.

Ook de cast is opvallend, vooral de acteurs in de tweede lijn. Murray is dan nog één van de minder aparte keuzes, vooral Rockwel en Glover vallen op in een film als deze. Ook Curry doet het wel aardig, al doet hij niet veel meer dan een vettig lachje bovenhalen.

Groots is het allemaal niet, maar wél vlot, kleurrijk en met een dikke knipoog.

2.5*

Iets beter dan deel 1.

Op zich een redelijk standaard vervolg, dat gewoon wat groter en impressionanter probeert te zijn dan het eerste deel. Meer van hetzelfde dus en dat durft wel eens wat saaier aanvoelen. De enige remedie die een film als deze dan heeft is om merkelijk meer te bieden.

En dat gebeurt ook wel. De juiste toon van de film wordt wat makkelijker gevonden, waardoor het eigenlijk vanaf de eerste scene lekker over-the-top is. CG blijft soms echt wel wat achter (leuk hoor, die scene van de dam, maar het zag er wel écht slecht uit), maar het is in ieder geval functioneel, dus dat valt wel te vergeven. Iets minder vond ik de drie actrices, die bij momenten té vervelend werden. Het leek er soms iets teveel op dat ze zélf heel veel lol op de set hadden, maar het publiek er niet meteen wouden bij betrekken.

Verder veel onzinnigheid, hopen cameos en spectulaire scenes (al ogen ze dan niet écht spectaculair vanwege het camp-gehalte). Enige echte probleem met deze film is dat McG heel veel moeite heeft de openingsscene te overtreffen, waardoor het tweede deel wat aan impact mist. Maar verder grappig vermaak, deze film wilde verder ook niet teveel bieden had ik de indruk.

3.0*

Geinig.

Des te meer omdat je dit soort films nog maar zelden ziet. Horror is tegenwoordig wat subversiever, gelaagder, trager, gemixed met andere genres en whatnot. Maar wie wat stelletjes op road trip, maar vooral op weg naar de slachtbank wil zien, die moet echt ver gaan zoeken.

De cast is brak, maar niet zo erg dat het onkijkbaar wordt. gewoon ideaal slachtvee. Het enige jammere is dan dat de film een nogal lange aanloop neemt, het duurt best lang alvorens de eerste echte slachtoffers gemeld worden (de flashbacks dan even niet meegerekend).

De horror zelf is leuk, vooral omdat het gewoon lekker in beeld gebeurt allemaal. Ook daar is tegenwoordig een nijpend gebrek aan. Verder is het allemaal niet zo denderend, maar het is wél effectieve horror fun. Gewoon simpel en zonder gène, maar wel geslaagd op de punten waar je normaal een horror op afrekent.

3.0*

Iets beter Bunuel.

Vooral dankzij het begin dan, dat vond ik op zich nog enigszins vermakelijk. Licht bevreemdende gebeurtenissen en een vervelend 6-tal aan personages, ik kon er de humor nog wel van inzien. Wanneer Bunuel het echter wat vreemder probeert te maken, botst hij al snel op z'n beperkingen.

Want zijn regie is redelijk kaal en zo maf is het uiteindelijk ook helemaal niet. De film begint een beetje in herhaling te vallen en een aantal scenes zijn eerder vervelend, zoals de dromen op het einde. Beetje goedkoop en makkelijke oplossing vond ik dat.

Ook de kritiek op de hogere klasse is niet bepaald van een hoog niveau. De scene met de chauffeur die een glaasje mee moet dringen is één en al cringe, verder is het doelwit nogal makkelijk en mist de humor scherpte. Al zal het in z'n tijd wel wat spannender geweest zijn.

Mnee, eerste kwartiertje ofzo leek nog iets te worden, maar daarna gaat het redelijk bergaf met deze film. Laatste half uur is vooral vervelend. Het zal nooit wat worden tussen mij en Bunuel denk ik. Al heeft hij ook wel slechtere films dan deze gemaakt.

1.5*

Fijne film.

Al is het eentje die de kwaliteiten én de zwaktes van Smith goed blootlegt. De man heeft een geweldig oor voor dialogen. Vooral in het begin zitter er enkele sterke staaltjes in de film (de toespraak van die zwarte kerel).

Maar ook qua dramatiek weet Smith een leuke film neer te pennen. Niet vaak zie je het verhaal van een lesbiënne die straight gaat. Het omgekeerde kennen we ondertussen wel, dit is waarschijnlijk wat minder politiek correct. 't Is in ieder geval een boeiende variatie en eentje die met veel eerlijkheid vertoond wordt.

Minder wordt het wanneer Smith dialoog en dramatische momenten gaat combineren. In enkele dramatisch keyscenes (zoals in de wagen) blijven de personages maar doorkwekken dat het vervelend wordt. Jammer, want op die nogal belangrijke punten faalt de film wel een beetje.

Verder een hoop gezeik over Adams' stem (vreemd trouwens, zeg je dat een actrice een lelijke kop heeft dan ben je kortzichtig, maar kappen op haar stemgeluid mag blijkbaar wel ?). Ik ben het eens met Goodfella dat het haar personage zelfs goed deed.

En wat de sprekende Silent Bob betreft ... running gag heeft dat. Verder nog duimpjes omhoog voor Jason Lee en al bij al was het een erg aangename film. Jammer dat Smith z'n pen om sommige momenten niet onder controle kon houden.

3.5*

Eco-docu.

Het verbleken van het koraal is een redelijk hot topic, ook binnen wat meer wetenschappelijke kringen, dus ik was al op de hoogte van het probleem. Wetenschappelijke bronnen zijn doorgaans net iets voorzichtiger met uitspraken dan docus als deze, maar daar was ik al op voorbereid.

Voordeel is dat Chasing Coral zich niet verstopt achter een valse waan van wetenschap. Men is redelijk eerlijk over de bedoeling en de gebruikte methodes van de docu, dat maakt het meteen al een pak makkelijker te behappen.

Verder ben ik altijd wel te porren voor een onderwaterdocu, al ligt de focus hier toch echt op het eco-stuk, eerder dan onderwaterpracht. Wel leuk om de mensen van NOAA ook even te zien, grote fan van hun Okeanus Explorer livestreams.

Heel informatief was het eerlijk gezegd niet, of je moest nog niet echt op de hoogte zijn van het onderwerp. Verder ook wel iets te drammerig, maar ze zijn er in ieder geval eerlijk over.

2.0*

Fijn!

Hoewe deze stijl mij normaal niet zo ligt wordt er hier erg mooi mee omgesprongen. Komt ook doordat het universum in deze film echt leuk is. Lijkt veel op Laputa en (inderdaad) Mario Galaxy.

Erg belangrijk voor een avonturenfilm en een zeldzaamheid, de film is ook zo slim om niet te lang te duren zodat alle ideetjes leuk en fris blijven en filler vermeden wordt.

Verwacht niet teveel van de film, qua verhaal en techniek zijn er véél betere films, maar de uitwerking is warm,gezellig en creatief. En vooral avontuurlijk.

4.0* en een uitgebreide review

Edit: en kijken met Franse voice track (uiteraard). Even de Engelse dub trailer gekeken en dat valt amper uit te zitten.

Goed.

Al vraag je je af waar Nakata nu weer verzeild is geraakt. Ooit dé man van de Japanse horror (al dan niet terecht) komt hij nu vaak met de meest vreemde projecten aanzetten. Hoewel het thema dan wel weer typisch iets Japans is.

De chatroom lijkt inderdaad een beetje outdated al wordt het concept wel mooi vormgegeven. Best mooie beelden in het binaire wereldje, terwijl de wereld erbuiten vaak erg grauw wordt weergegeven.

Acteerwerk is ook wel oké, Johnson is zich tegen een razendsnel tempo bekend aan het maken binnen het filmwereldje. Nakata test halverwege iets te lang de rek van de film maar tegen het einde aan raast het weer lekker verder.

Mist iets om net als een echt goeie film door het leven te gaan, al weet ik eigenlijk niet zozeer wat. Zelfs de electronic-geïnspireerde soundtrack kon mij best bekoren. Misschien ligt het aan de iets te cheesy weergave van het chatroomconcept (we lopen door een gang naar het kamertje waar we willen chatten).

Verder wel een fijn en goed filmpje. Jammer dat z'n andere projecten zo lastig aan te komen zijn.

3.5*

China in de US.

Over de tijdslijn ga ik het niet hebben, maar Chinesen in de US is toch een kleine niche op zichzelf. Meestal zijn het de drama/romantiek regisseurs die zich aan het genre wagen, uit de losse pols denk ik dat Ang Lee als één van de aanstokers gezien kan worden, maar je kan toch wel een aardig plankje films met hetzelfde thema verzamelen denk ik zo.

Deze van Mabel Cheung is niet geweldig slecht, maar ook niet echt denderend. Ik blijf het moeilijk hebben met de acteerstijl van Chow in dit soort films. 't Is niet dat ik het een vreselijk slechte acteur vindt, maar voor een drama is hij meestal te lolbroekerig. Alsof hij meedoet aan een komisch toneelstuk ipv een drama film. Chung is beter, maar aangezien de film rond hun relatie draait kan zij het ook niet alleen redden natuurlijk.

Drama zelf is niet verkeerd en iets beter dan gemiddeld in dit soort films te zien. Cheung houdt er een sober maar redelijk visueel stijltje op na, de soundtrack is een duidelijk niveautje lager. Ook het acteerwerk van secundaire personage is érg beperkt, bij momenten gewoon storend.

Ik ben doorgaans niet zo'n geweldige fan van dit soort films, deze is daar geen uitzondering op. Het drama werkt gewoon niet goed genoeg, waardoor er niet zo heel veel meer overblijft. Gelukkig doet Chung het aardig en is de film niet compleet visueel brak, maar hoger dan middelmaat wordt het daarmee niet getild.

2.5*

Fijn.

Tijdens het kijken voelde ik de Drive links al aankomen, terwijl de film niet veel meer dan een revival is van de racefilmpjes die eind jaren 90 uit Japan en HK kwamen. Erg populair toen die baan races, Initial D probeerde een 7-tal jaar geleden het genre opnieuw aan de oppervlakte te brengen maar toen bleef het bij die ene film.

De film is een Milkyway product, dus de mix met het politiewereldje is dan ook niet vreemd. Het levert een vlotte actiefilm op, met aardig wat stijlvolle en geweldig in beeld gebrachte achtervolgingen, maar het race gedoe is toch niet helemaal aan mij besteed. Vind het vaak wat patserig.

Shawn Yue is altijd een geweldig troef, Anthony Wong speelt ook weer erg solide is z'n één miljardste filmrol. Die vent is echt gewoon niet klein te krijgen lijkt het wel. Alles is sfeervol in beeld gebracht, de kwaliteit die je doorgaans van een Milkyway film verwacht wordt dus weer makkelijk gehaald.

3.5*

Fijne film.

Vooral omdat ik normaal niet zo van biopics houdt. Met Che Guevara heb ik verder ook niks, dus qua onderwerp deed het me vooraf niet veel. Maar dit blijft een Soderbergh film, dus moest hij er wel aan geloven.

En viel dus 100% mee. Del Toro speelt goed, verder geen Amerikaanse regisseurs in sleutelrollen (erg fijn), mooi geschoten en hoewel aan de trage kant, wel erg fijn verteld. Het mag dan niet zo blits zijn als velen gehoopt hadden, dat vind ik hier eerder een pluspunt dan een negatieve kant van de film.

Inhoudelijk lijkt het wat op een documentaire, maar dan erg filmisch gebracht. Het zorgt ervoor dat de twee uur nooit gaan slepen. Wél vond ik dat Guevara érg positief neergezet wordt. Zoals gezegd weet ik verder niet veel van de man, maar zo'n engeltje als in deze film zal hij ook wel weer niet geweest zijn.

Binnenkort maar eens gaan zitten voor het tweede deel.

3.0*

Film met twee gezichten.

Staat ook vaak te boek als horror, het eerste uur is niet meteen duidelijk waarom. Thriller met een duisterkomisch randje is dan een betere omschrijving, al vond ik de aanloop wel duidelijk het minste deel van de film.

Misschien omdat het psychologische aspect van deze Cheap Thrills niet meteen goed uit de verf komt. Katz doet wel een poging om er een klein beetje diepgang en motivatie in te steken, maar echt overtuigen doet het nooit. Daarvoor escaleert het misschien net iets te snel en zit het komische aspect ook iets teveel in de weg.

Daarom is het ook zo fijn wanneer het laatste half uur eindelijk de gaspedaal induwt. Gedaan met tegen iemand's broek zeiken of in een ander z'n huis gaan kakken, eindelijk vliegen er wat ledematen in het rond en wordt de humor wat zwarter. De ontspoorde versie van deze film is een stuk leuker.

Het is niet zo dat het laatste half uur de film echt moet redden, het eerste uur is ook wel oké, maar het zorgt er wel voor dat de film een stuk memorabeler is (en die horror aanduiding toch ook wel verdient, al blijft het wel redelijk braaf). Lollig tussendoortje.

3.5*

Oké.

Zoals de meeste films van Plympton eigenlijk wel. Aan leuke ideetjes geen gebrek, het duurt niet te lang en conceptueel zit het ook wel goed in elkaar. Toch doen z'n films mij uiteindelijk niet zoveel.

Hoewel de artstyle best aardig is weet het mij meestal geen uur+ te boeien. De animatie is wel goed, maar echt aanspreken doet het niet. Qua stijl iets te Europees voor mijn smaak, waardoor ik steeds iets na halverwege m'n aandacht een beetje verlies bij z'n film.

Maar voor animatieliefhebbers toch wel de moeite. Veel beter dan de Amerikaanse CG animatie en er zitten echt wel leuke scenes in, alleen als geheel iets te steriel.

3.0*

Aardig.

Alweer een tijdje geleden dat Favreau wat maakte. Z'n output is redelijk wisselend, maar een film als deze heeft hij best wel in de vingers. Hij neemt ook zelf nog eens de hoofdrol op, dus kan hij gewoon rustig z'n gang gaan.

Doet in het begin wat denken aan de Aziatische eetfilms. Als het maar suddert, alleen komt er daar meestal meer stoom vanaf. Het koken wordt in ieder geval érg smakelijk in beeld gebracht, toch niet onbelangrijk voor een film over een kok (leuk ook het stukje tijdens de aftiteling trouwens).

Verder is het vooral Leguizamo die positief opvalt. Beetje jammer dat hij niet bij de credits vermeld staat hierboven, want hij is naast het zoontje en Favreau toch zowat het grootste personage. Maar erg verwonderlijk is het niet dat acteurs/trices als Johansson (alweer) en Downey Jr wat meer naar voren gepushed worden. Erg veel zijn ze alleen niet te zien.

Hoewel het drama misschien iets teveel overheerst op sommige momenten, is Chef vooral een smakelijke, zonnige en opgewekte feel-good film geworden. Zelfs als het slecht gaat loopt alles nog wel redelijk vlotjes, eens in Miami aangekomen wordt alle negativiteit overboord gegooid en is er enkel nog maar plaats voor mooie gedachten en blije plotlijntjes.

Geen geniale cinema, maar het kijkt best lekker weg. Iets te lang en het had iets komischer gemogen, maar qua sfeer zit het verder wel goed en hoewel deze film waarschijnlijk veel te veel gekost heeft pretendeert het ook niet veel meer dan dat.

3.0*

Best tof.

De Cold War films zijn ook redelijk, al zijn het dan niet meteen de grote hoogvliegers in het genre. Dat is deze film trouwens ook niet, teveel clichés die op nogal lompe manier uitgewerkt en geïntroduceerd worden, maar vermaken doet het wel.

Vooral dan omdat de actie toch meer dan naar behoren is. Een paar memorabele actiescenes die de film kleuren. Nodig ook want het verhaaltje rond één of andere gevaarlijke bom is redelijk cheesy en doet denken aan goedkopere actiefilms.

De laatste tijd valt ook op dat HK en Zuid-Korea elkaar meer en meer opzoeken. Geen idee wat daar juist de reden voor is, maar die kruisbestuiving levert zelden echt iets concreet positiefs op. Ook in deze film is niet meteen duidelijk waarom die mix er gekomen is (al zal het uiteindelijk wel een financiele reden hebben).

Maar wie zin heeft in een explosief HK actiefilmpje heeft aan deze Helios geen verkeerde optie. Al moet je dan het wat lompe verhaal er wel bijnemen.

3.5*

Moeilijk.

Achteraf bekeken had ik hem waarschijnlijk beter stil bekeken, al leek me ook dat wat van het goede teveel. Aangezien deze film toch vooral rond ritmiek draait is een bijbehorende soundtrack van onschatbare meerwaarde. Maar dan moet het wel een goeie zijn natuurlijk.

Ik had de versie met de Cinematic Orchestra soundtrack onder. Een ware aanfluiting wat mij betreft. Eén of ander halfbakken loungy gevalletje dat ondertussen even verouderd klinkt dan de film oogt, alleen dan wel afkomstig uit een compleet ander tijdperk. Wat muffe dnb reuteltjes tussendoor tijdens de snelle stukjes, vervelende eeuwigdurende climaxen met een vervelende jazzy afdronk terwijl de film zelf ondertussen al lang terug afgekoeld was. Echt als een tang op een varken.

Even voor de lol door de andere versies geskipped op YouTube, die klonken jammer genoeg al helemaal niks beter. Blijft toch een trieste bedoening met die silent films.

Als tijdsdocument jammer genoeg ook niet echt waardevol. Na vorig jaar wat kleurenfotos uit de 19e eeuw gezien te hebben zie je pas hoe compleet verwrongen en onwerkelijk die zwart/wit films uit begin 20e eeuw ogen. Op zich geen probleem als het over fictie gaat, maar als tijdsdocument daardoor wel redelijk waardeloos wat mij betreft. Het is niet alsof je daarwerkelijk terug zit te kijken in de tijd.

Rest het vaak apart en best modern (voor z'n tijd) ogende camerawerk. Ik had Vertov een latere geboortedatum gegund, hij zou zich geweldig kunnen uitleven in deze tijd denk ik, als grondlegger (? - in ieder geval historisch aanvaarde grondlegger) is het ondertussen echter allemaal wat voorbijgestreefd. Al zit er af en toe best nog wat moois in, het echte effect is er al lang uit.

Ik vind het vooral jammer dat films als deze nogal fel verknoeid worden door later toegevoegde soundtracks, die dan vooral niet tijdloos mogen klinken maar het moment van toevoegen moeten uitstralen, zodat men 10 jaar later nog eens kan lachen met het gedrocht men gecreeerd heeft. Anderzijds heb ik nooit veel zin om uit te zoeken met welke versie ik nu het best aan de slag kan, daarvoor vind ik de films zelf vaak niet interessant genoeg.

1.5*

Lief klein romantisch dramatje.

Fenfen Cheng is niet meteen origineel. Qua setting, toon en zelfs beeldtaal (treintjes in een Taiwanese film, hah) voelt het allemaal erg bekend aan. En ook al beter gedaan, dat moet gezegd. Maar dat doet weinig af aan het feit dat het toch allemaal wel werkt.

Het enige wat na een tijdje gaat tegenstaan is dat lelijke animatie effectje met de tekstjes erbij. Beetje geforceerd poëtisch, dat had deze film niet echt nodig, het was verder al zoet genoeg. Visueel echter wel fijn, mooi overbelicht en veel warme kleurtjes.

Personages zijn ook leuk en het drama is redelijk origineel. Niet de eerste film die zijn centraal koppel via een nogal aparte ziekte op de proef stelt, maar het is minder jankerig of zeurderig dan vaak het geval is. Gewoon een erg leuk tussendoortje dus, niet de eerste film die je aanraadt aan mensen op zoek naar Taiwanese toppers, maar wel meer dan waardige fillers voor mensen die de grote namen ondertussen al afgestreept hebben.

3.5*

Wong fluff.

Op zich is het wel leuk om een jonge Yun-Fat, Tsang, Cheung (en zelfs Pak-cheung) aan het werk te zien. Maar veel stelt het allemaal niet voor.

De parodieën zijn redelijk saai, op het Better Tomorrow stukje na. Verder een aantal verhaallijntjes die zo uit andere (toegegeven, dikwijls latere JW films) komen.

Goed geacteerd wordt er ook niet. Ligt er allemaal wel erg bovenop en het is nogal rommelig, zelf voor een comedy. Geen filmpje waar de meeste acteurs trots op zullen zijn. Wong zelf brengt het er waarschijnlijk zelf nog het beste vanaf in z'n kleine cameo.

Niet grappig genoeg, matig in beeld gebracht en de romance vlot ook niet echt goed. Toch zijn er nog scenes die goed op zichzelf kunnen staan en het filmpje kijkt makkelijk weg.

Toch begrijp ik steeds meer en meer waarom sommigen vaak nogal smalend reageren bij het noemen van Jing Wong. Al heeft hij naast dit soort onzin ook nog wel een hoop leuk werk gemaakt.

2.0*

Aparte JWong.

Nu is JWong niet vies van parodieën, integendeel zelfs, maar heb hem nog nooit één film volledig zien parodiëren. En dan kan toch tellen na 70 films. Fans van Infernal Affairs (en mensen die gewapend zijn tegen de flauwe HK humor) kunnen hier wel wat plezier uithalen denk ik.

Op sommige momenten best geinig, einde is bijvoorbeeld geniaal. Verder ook leuk dat Tsang hier dezelfde rol op zich neemt. Maar verder wat goedkoop en snel. Chapman To en Pak-cheung Chan zijn niet de grootste komische lichten en de film lijkt wat snel in elkaar geknutseld.

Toch kent het z'n momenten en door de korte speelduur gaat het ook niet echt vervelen. Verre van de beste JWong, een goeie film zou ik het ook niet noemen, maar er zit best wat vermaak in voor de fans.

2.0*