Opinions

Fijn.

Han Han komt met een fris, leuk filmpje op de proppen. Geen echte hoogvlieger, daarvoor valt het dan net weer wat te licht uit, maar wie een bovengemiddeld tussendoortje wil zit hier echt wel op het goede adres.

Eddie Peng als drama acteur blijft een wat moeilijke bevalling, zeker wanneer ze van hem proberen een oud personage te maken, maar los van die eerste scenes doet hij het toch best goed. Al ligt de wat lossere rol hem ook wel iets beter. Ook de rest van de cast doet het niet slecht, al zijn er niet echt stand-out acteurs.

Visueel is het een goeie combinatie van modern en klassiek. De shots zien er verzorgd uit. Mooi kleurgebruik en stijlvol in beeld gebracht, maar af en toe ook wel iets frivoler en jonger. De openingsscene is dat wel van iets hoger niveau dan de rest van de film (hoewel soms bijna reclame-achtig), maar over het algemeen zeker niks te klagen.

Echt veel slechter wordt het nergens, maar de film kent gewoon iets te weinig hoogtepuntjes en over het geheel blijft de film misschien net wat te braaf. Duurt gelukkig niet te lang en ik ben benieuwd waar Han Han nog mee komt. Het hoeft niet zo heel veel meer te zijn voor een nog hogere score.

3.5*

Beter dan Mari.

Ik kende Seong-kang Lee al wel, en hoewel niet perfect wist Yobi me beter te bekoren dan Lee's eerste.

De achtergronden zijn vaak prachtig, zo ook al het dode wat geanimeerd moet worden. Maar de mensen en andere beestjes zien er vaak niet al te best uit. Lee probeert ze wat weelderiger te animeren dan normaal in Aziatische animatie, maar de animatie zelf is hoekig en houterig. Niet al te mooi effect. Jammer, want dat maakt dat de film eigenlijk constant visueel tegenstrijdig is.

Tempo is ook niet al te best, maar individuele scenes zijn vaak wel erg mooi. Eerste deel doet inderdaad sterk denken aan Ghibli (maar met wat obligatoire en compleet overbodige bad guys), tweede deel staat daar haaks op en hoewel ook wel sterk op zichzelf voelt nogal sterk als iets wat er aangeplakt is. Zoals vaak in Koreaanse films mikken ze op teveel doelen en raken ze niet al te veel.

Toch blijven afzonderlijke elementen boeien. Sommige shots zijn prachtig, sommige scenes aandoenlijk en een aantal momenten erg fijn en relax. Maar als geheel wil het niet echt vlotten. Te zenuwachtig en te geknutseld om echt lekker te lopen.

3.0*

Eerder flauwe bedoening.

Het is allemaal niet slecht, maar zo heel veel heeft het ook weer niet om het lijf. Renck kiest ervoor om een rustige, wat lome weergave te geven van de bekende ramp, maar halverwege lijkt de koek een beetje op. De laatste twee episodes voelden eigenlijk vooral als filler aan.

Onbegrijpelijk verder dat men ervoor gekozen heeft om met Engelstalige acteurs te werken. Je mag in 2019 toch wel verwachten dat dit gewoon in het Russisch kan. De cast doet het verder niet slecht, maar ik heb me er wel vijf afleveringen lang aan geërgerd.

En verder is het gewoon matige filmerij. Erg functioneel, gericht op het vertellen van een verhaaltje, met wat politieke achtergronden en veel moeilijk kijkende mensen, ook met wat kritiek op Rusland (of dat nu zo geweldig slim is vraag ik me ook af). Hier en daar wat indrukwekkende momenten, maar ze verzinken in een verder redelijk sfeerloos geheel.

De hype die rond dit soort producties hangt kan ik maar moeilijk vatten.

2.5*

Gaaf.

Films als deze zijn altijd lastig, het horror genre heeft te lijden onder een aantal terugkerende clichés die echter nooit de uiteindelijke kwaliteit van de film zelf bepalen. Het ligt meer in de details die bepalen of je in de film zit of niet. Als dit niet lukt krijg je een hoop geleuter over onlogische handelingen en plotholes, maar da's eerder een gevolg dan een oorzaak van een slechte horror.

De setting is in ieder geval geweldig. Desolaat, bar en grijs. Het groepje jeugd is uiterst verdraagbaar en bij momenten zelfs gezellig. Visueel sterk, met "right there" camerawerk zonder dat het er lelijk of goedkoop uitziet. Deze film hoeft dan ook helemaal (en gelukkig) niet met Paranormal Activity vergeleken te worden. Soundtrack is trouwens ook klasse. Goed gebruik van stilte, aangevuld met lekkere illbient. Zorgt voor een creepy sfeertje.

Laatste half uur is dan ook een aardig tense gebeuren, niet sinds [rec] meer meegemaakt in de bioscoop. Uiterst geslaagde film dus, doet alles goed, al is dat vooral persoonlijk, en gezien het type film zijn de kleinste missers vaak al fataal voor de totaalbeleving.

4.0* en een uitgebreide review

Nogal pover.

Ik weet niet echt genoeg meer van Scream om een echt goeie vergelijking te maken, maar deze valt wel duidelijk in hetzelfde straatje met films.

Wat highschool perikelen staan garant voor een vervelend stel personages. Tel daarbij een énorm flauwe twist (nogal getelefoneerd ook), wat matige humor en wat zoutloze moorden en je hebt vooral rekvulling voor videotheken. Zo lijkt het alsof ze écht wel veel films hebben.

Op zich valt het nog mee voor een keertje, al is het typisch een filmpje waar je binnen het uur een recentietje moet neerpennen of je bent het meeste alweer vergeten.

Zit net op het randje vermoed ik want veel meer valt er niet meer over te vertellen.

1.5*

Drags.

Het helpt allicht dat alle seizoen van RuPaul hier over Netflix gepasseerd zijn. Niet dat ik een laaiende fan ben, maar als programma geeft het toch een zeker inzicht in een wereld die daarvoor écht wel ontoegankelijk en onbegrijpelijk was.

Het helpt dat je een aantal drags herkent, maar vooral dat de humor net iets beter te plaatsen valt. Ik kan me voorstellen dat ik het zonder die context een stuk slechter had gevonden, want als film stelt het verder erg weinig voor.

Het oogt redelijk goedkoop, de drags zijn best slechte klassieke acteurs en het tempo van de film is aardig hoekig. Echt vlot lopen doet het nooit. Maar sommige scenes zijn toch best grappig, in a drag kind of way. Foute nummertjes, fake bitch fights and een geinige anti-straight scene zorgen voor wat animo in deze film.

Dat redt het redelijk van de totale ondergang, maar zelfs met een beperkte speelduur is het na een tijdje toch wel uitgewerkt. De semi-amateuristische kitsch is vaak onderdeel van de show, maar persoonlijk ben ik daar niet zo'n geweldig grote fan van.

2.0*

Absoluut niet eens met alle negatieve reacties, al begrijp ik ze wel.

Cherry Tree Lane is geen typische horror. Vooral het feit dat de gijzelnemers redelijk menselijk zijn ipv gemene duistere boemannen maakt de film redelijk uniek.

Het zijn een paar jonge kerels die wraak komen nemen op de zoon van een koppel. Ze hebben andere morale waarden en gaan duidelijk grenzen over, maar tegelijktijd gedragen ze zich ook als gewone schoftjes. Die tweestrijd maakt deze film absoluut de moeite.

Verder brengt de film weinig tot niks, dus als dat niet boeit dan kom je al snel op een laag cijfer. Toch is het visueel zeer prettig en is de soundtrack krachtig.

Goeie film van Williams die wat meer gegroeid is als regisseur. Z'n beste film totnogtoe.

4.0* en een uitgebreide review

Hmmm, ben er iets minder over te spreken.

De basis van To's latere werk zie je hier wel al terug. Bij momenten zeker erg stijlvol. Met name dan de belichting en de vuurgevechten, die niet al te actievol zijn maar wel sfeervol en mooi opgebouwd inderdaad.

Toch is het visueel vaak wat te donker en is de soundtrack bij momenten storend element. Het verhaaltje is hypersimpel tot na een minuut of 65 "The Mission" eigenlijk gedaan is en er een vreemde epiloog aangehangen wordt die normaal gezien het merendeel van een film zou opeisen.

Zeker niet Wong's beste rol maar hij heeft ondertussen wel genoeg reputatie opgebouwd zodat ik het toch leuk vind hem aan het werk te zien. Doet het verder ook zeker niet slecht.

Matig actiefilmpje, visueel mooi maar verre van afgewerkt, vooral weinig actie en nogal slecht gedoseerde verhaallijn.

Kleine 3*

Even de laksheid van eerdere stemmers goedmaken.

Met CJ7 mikt Stephen Chow wat meer op het jongere volk. Deed me wat denken aan Danny Boyle's Millions. Jammer voor de fans met een strak verwachtingspatroon, maar daarom niet minder goed.

Chow redt zich erg goed. Er zit nog steeds geinige humor in, de kindjes doen het écht leuk (met vooral dat mini-crimineeltje en die reus-kindjes die erg freaky zijn). Verder is Chow gewoon een sterk acteur voor dit soort film is is CJ7 zelf echt een geweldige creatie.

De film bewandelt platgetreden paadjes maar doet dat op een erg eerlijke, aandoenlijke manier. Had misschien net ietsje minder dramatisch gemogen maar verder vond ik het gewoon een erg lief en aandoenlijk filmpje.

Het is niet de knotsgekke onnozelheid van z'n vorige films, maar nergens staat dat Chow verplicht is tot in de eeuwigheid steeds opnieuw dezelfde film te maken.

Totoro meets ET op z'n Chinees. Ik vond het best fijn met genoeg te genieten. Zij die laag stemmen en niks neerpennen hebben gewoon ongelijk.

4.0*

Best oké.

Jammer dat Daniel Wu wel moet onderdoen voor Louis Koo. Nu heeft die sowieso ook de leukste rol, maar erg spetteren doet het nooit tussen deze twee.

Best sfeervol in beeld gebracht verder, al mist het de finesse die een Dante Lam of Johnnie To wel op tafel kunnen leggen. Het is best slicht, vlot en stylish allemaal, maar erg opvallen tussen die andere HK films doet het niet. Het is dan ook een aardig populair subgenre daar.

Her en der wat leuke actiescenes, de wat meer psychologische filler is ook goed te pruimen, wel positief opvallend dat glitch effecten als personages breken. Leuke en originele toevoeging in een verder redelijk klassiek maar stijlvol politiefilmpje.

3.5*

Ik volg Ho-Cheung Pang al een tijdje en na Isabella ben ik gewoon fan.

Exodus is een aparte film, die het arthouse gevoel van Isabella mixed met de lichtzwarte humor van z'n vorige films.

Het resultaat is uitermate apart, maar vreemd en moeilijk aan te raden. De film is traag, mooie cinematografie, klassieke score en gaat werkelijk nergens over. Blijkbaar zijn er vrouwen die in de vrouwentoiletten een complot tegen het mannelijke ras smeden. Mjah ...

Ijskoud en onderkoeld maar uiteindelijk erg grappig en verfrissend filmpje.

4.0*

Langere review hier

Gave film.

Wordt voorgesteld als de volgende Art of the Devil maar is veel meer dan dat. Er zit ook wat Dumplings in, met een mindfuck sausje overheen.

Hoewel de horror lekker vlot/hard is, maakt het uiteindelijk maar een deeltje uit van de film. Het verhaal draait meer rond Bus en welke wonden het verleden achtergelaten heeft.

Visueel een waar feestje. Prachtige high-contrast zwart-kleur fotografie, volgens mij nog nooit beter gezien. Verder wel veel stijlen door elkaar, passend bij elke scene maar doorheen de film zal het voor sommigen wel wat veel zijn.

Indrukwekkend horrorfilmpje. Niet echt doorsnee, met een aantal twists die weinig benadrukt worden en meer gewoon deel uitmaken van het verhaal, dus genoeg voor voor cliché-aanbidders om over te vallen.

4.5* en een uitgebreide review[

Aan zo'n idiote samengesmolten versie begin ik niet (wordt hier ook leuk met stemmen zo), mooi gewoon het "echte" deel 1 gekeken.

Viel me toch wat tegen, zeker na vanochtend ook Warlords gezien te hebben. Op elk vlak doet Woo onder, en dat met een budget dat 3-4 keer zo hoog is.

Allereerst de vechtslagen, die er een stuk minder boeiend uitzien. Hoewel het wél erg mooi was om de schildpad-strategie in werking te zien, duurde dat maar kort. De echte gevechten worden brak en inspiratieloos in beeld gebracht. Editing is niet goed, CG soms een doorn in het oog en de choreografie vaak ronduit teleurstellend.

Gelukkig (!) is dat maar een deel van de film. De gesprekken tussen Leung en Kaneshiro zijn veel leuker, de hele tussensequentie is ook eigenlijk het hoogtepunt van de film. Camerawerk veel mooier, ook de muziek is beter, met als toetje de play-off tussen de twee acteurs.

Wel jammer dat de cast wat te groot is. Erg veel grote namen, maar buiten Leung en Kaneshiro is er eigenlijk niemand die echt positief opvalt. En ook deze twee missen wat edge. Erg braaf allemaal, zeker als je naar de ruwe karakters van Warlords kijkt. Heb je een veel betere kluif aan. Maar dit zwart/wit goed/slecht gebeuren verkoopt natuurlijk wel beter.

Resten er Woo's duiven, ook die zitten er maar een beetje pips bij, sommigen zijn zelfs in het verhaal geschreven. Beetje goedkoop vond ik het. Duidelijk dat Woo eigenlijk geen kaas gegeten heeft van dit genre, het budget moet dan de rest maar oplossen. Vond het hele taktische spel in deze film wel interessant, maar de veldslagen zelf vielen enorm tegen. Gelukkig ook in deze film maar een onderdeeltje van het geheel, hoop dat voor deel 2 hetzelfde geldt.

Nipte 3*, en kan al raden welke delen uit de Europese versie uitgeknipt zijn. Volgens mij schiet er dan niet veel meer over van m'n waardering. Daar moet je als filmfan echt voor naar de bios

Duidelijk beter dan deel 1.

De aanloop naar de veldslag is ook hier weer het interessantste deel, dat wel. Kabbelt leuk voort, leuke taktische zetjes en aardig wat gekeuvel ondertussen.

De uiteindelijk veldslag die volgt duurt te lang, maar bevat wel nog een paar interessante stukken. Vind die schildbastions altijd leuk om te zien, en ook de show-off (gelukkig weer meer one-on-one) op het eind mocht er zijn.

Wel teveel mensen die sterven aan pijltjes, zwaardslashes en brandbommen. Na 45 minuten veldslag is dat niet al te boeiend meer, en als de volgende linie schutters zich aandient is het soms even doorbijten. CG is trouwens soms ook echt slecht, zeker de wijdse zichten en het vuur is niet altijd even mooi om aanzien.

Acteurs zitten wel weer goed in hun vul, ook iets beter in hun rol had ik het idee. In ieder geval kwamen ze wat beter uit de verf dan in deel 1.

Kleine verbetering op elk vlak dus, maar geweldig vind ik beide films nog steeds niet. Daarvoor missen ze toch wat pit en schort het te vaak in de afwerking.

3.5*

Oude Lau.

Nog duidelijk onder de knoet van Jing Wong, zoals de meeste van Lau's ouder werk (pre-Young & Dangerous). Maar best wel een apart filmpje. Na de eerste 5 minuten dacht ik het verloop wel in de mot te hebben, dat liep toch even andes.

De transformatie van Yu-Lan (en niet zoals in het plot staat: volgens een vooraf bedacht plan) is verrassend. Uiterst naief in het begin, maar naarmate de film steeds leiper, om uiteindelijk als machtshongerige heerser te eindigen. Fijn verloop.

Visueel blijft het raar dat '95 niet opkan tegen '93 in HK. De stijl komt er nog wel doorheen, maar het is veelal op automatische piloot. Niet slecht, maar indrukwekkend is het niet. Verder zeker geen actiefilm verwachten, veel drama en keizersperikelen en een hoop verraad om alles aan elkaar te rijgen.

Geen slechte film van Lau. Uitwerking is oké maar niks opzienbarend, verloop van de film is dat wel. Al bij al een boeiend regisseur die meer aandacht verdient op MM.

3.0*

Zeer matig.

Heb zo'n vermoeden dat de regie vooral in handen lag van Lai, waar Yuen dan de actiescenes onder handen mocht nemen. Gebeurt wel vaker dat hij daarvoor ook echt als regisseur gecredit wordt.

Die actiescenes zijn duidelijk van hoog niveau, al is het verre van het beste wat Yuen ook op het scherme getoverd heeft. Ondertussen is z'n stijltje ook wel bekend (vooral in de scene met de stokken), de actrices brengen het best geloofwaardig.

Verder een lauw Cat C filmpje. Verhaaltje is melig en het drama werkt voor geen meter. Komt ook omdat de dames, naast knokken, over betrekkelijk weinig acteertalent beschikken. Filmpje oogt ook erg grijs, maar da's typisch voor die HK policiers. Mooi is het in ieder geval niet.

Dankzij de actiescenes nog een redelijke score, verder valt er niet veel te beleven in deze film. Voor fans van Yuen dus

2.0*

Aardig.

Ik ben niet meteen bekend met het historisch belang van deze film, maar aangezien Chi Ma 17 stemmen verzameld heeft zal het toch wel ergens wat betekend hebben, de meeste Shaw Bros en Cheh Chang) films mogen al blij zijn als ze 10 stemmen halen.

Nu ik ook wat oudere Shaw Bros films bekeken heb valt het op dat er eigenlijk amper af te leiden valt uit welke periode de films komen. Of het nu vroege '70s of '80s is, ze zien er eigenlijk gewoon steeds hetzelfde uit. Dan lijkt deze Chi Ma zelfs nog iets moderner, komt allicht door de vele buitenopnames.

Het verhaal deed een beetje wat denken aan The Warlords, ook een teampje dat zich opwerkt tot gerespecteerde vechters, al zijn de details wel een beetje anders. Ti Lung is ondertussen een bekend gezicht, ook niet zo vreemd aangezien hij in bijna elke Shaw Bros wel voorbij komt. Gevechten zijn een beetje stroef en met bijna 2 uur op de teller is de film ook iets te langgerekt, maar het verveelt niet en dat wil ook wel wat zeggen, voor een niche waar de meeste films toch écht wel veel op elkaar lijken.

Degelijke oude Chang dus, allicht toch iets essentiëler dan sommige denken.

3.0*

Uiterst sterk tussendoortje.

Love In A Puff voelt lichtvoetig en fris aan. Een film die duidelijk niet al te veel tijd in beslag genomen heeft om te maken. Ook pas gemaakt na Dream Home, maar wel eerder uitgekomen.

En toch herbergt dit filmpje veel moois. Paar prachtige shots, sterk camerawerk, leuke acteurs en een eenvoudig maar vlot romantisch verhaaltje. Apart ook de moderne, relevante insteek waar de rookpauzes centraal staan en Facebook een film een andere wending kan geven.

Fans van Pang moeten geen twee keer nadenken. Lijkt qua stijl vooral op Trivial Matters, 't is geen meesterwerk maar wel erg leuk, vermakelijk en stijlvol.

4.0* en een uitgebreide review

Njah

Vanuit een bepaalde hoek misschien een typisch Japanse horror, al moet je het toch niet in de commerciële hoek gaan zoeken. 15 jaar geleden was dit ongetwijfeld uitgegroeid tot een cultfilmpje, misschien zelfs met een lokale DVD release, maar tegenwoordig ligt dat toch wat moeilijker.

Een trage aanloop, dat zeker. Oogt ook een beetje goedkoop en dat is het waarschijnlijk ook gewoon. De "killer" van dienst is op papier ook maar suf. Klei. Met een background story die je waarschijnlijk ook nog wel zelf had kunnen bedenken. Echt grootse cinema is het dus zeker niet.

Qua horror ook niet al te veel gore of scares verwachten, maar freaky is het absoluut wel. Met wat creatief boetseerwerk en enkele creatieve ideetjes wordt er toch een toffe "killer" neergezet, eentje die er op het einde ook redelijk creepy uitziet.

Je moet het geknutsel een beetje kunnen waarderen, maar dan heb je ook wel wat. Gewoon een erg tof horrotje. Qua idee klinkt het niet echt sexy, maar de uitwerking zorgt ervoor dat het toch goed werkt.

3.5*

Erg fikse tegenvaller vond ik dit.

Lijkt de poster erg mooi, en klinken Sai en Kitano mooi in de oren, tijdens de film blijft er weinig van over. In plaats van een of ander subtiel drama krijgen we een lawaaierige hoop onprettigheden.

Het eerste uur valt nog best mee. Ziet er allemaal nogal doorsnee uit, de muziek is aardig maar beproefd, maar vooral een nogal ruwe en realistische vorm van geweld zorgen voor een wrange sfeer. Jammer genoeg is dit geen uppercut (daarvoor duurt de film ook wat lang), maar meer een zeurende pijn. In het begin is het allemaal nog vervelend en heb je er last van, maar na verloop van tijd vervaagt het en voor je het weet voel je er niks meer van.

Zo erg zelfs dat sommige scenes komisch overkomen. Het boeltje blijft zich herhalen, telkens wordt dezelfde kant van Kitano's personage belicht, de rest loopt er enkel bij om afgeranseld te worden, of zelf wat af te ranselen. Wie vond dat Izo repetitief was staat nog wat te wachten.

Erg jammer dus, dat Sai maar snel terugkeert naar z'n Doing Time dagen. Dit is een overlangdradig, beproefd en zeurderig werkje van een ouwe vent. 2*

Spike Lee kan het toch nog.

Na zijn Oldboy remake leek hij afgeschreven te zijn, maar met deze Chi-Raq weet hij toch weer iets eigens neer te zetten. Misschien iets te eigen, waardoor de meningen allicht verdeeld zullen zijn, maar dit is ten minste weer een film van een regisseur die iets bij te dragen heeft.

Perfect is het zeker niet. Hiphop kan best poetisch zijn, maar de dialogen zijn soms iets te simpel op rijmvorm geschreven. De muzikale performances zijn ook niet echt op niveau en John Cusack ... zijn speech was dramatisch, net als z'n hele rol eigenlijk.

Zo had het misschien net wat korter gekund, zodat de blitse stijl ook nog tot een vlotte film had kunnen leiden. Nu is het in z'n geheel wat te traag en slepen sommige scenes te lang aan, terwijl er verder toch een strak tempo inzit.

Visueel is het best de moeite, de soundtrack (los van de performances) is goed en gepast, het verhaaltje leuk gebracht. Maar toch vooral het gevoel dat je naar iets zit te kijken wat je nog niet vaak eerder in deze vorm gezien hebt. Leuke film van Spike Lee, maar had makkelijk nog wat beter gekund.

3.5*

Leuk.

Doe eens een Italiaanse superheldenfilm. Italië is niet meteen het land waarbij je aan vlotte genre cinema denkt, dat is er af en toe ook wel een klein beetje aan te merken, maar over het algemeen weet Mainetti hier toch een vermakelijk filmpje, mét eigen smoel, neer te zetten.

Het superheldenaspect is eerder beperkt. Een korte origin story ala Spider-Man maakt een crimineel bovennatuurlijk sterk. De film is echter niet zo geïnteresseerd in het klassieke superheldengebeuren, uiteindelijk is het meer een misdaadfilm waarin één (en uiteindelijk twee) personage een stuk sterker is.

Visueel oogt het best vlot, alleen zijn sommige effect shots wel wat aan de goedkope kant. Beetje raar gebruik van rook/stof soms om impact te faken, maar het blijft vaak vooral bij faken. Maar da's eigenlijk het enige kritiekpuntje, verder is de film netjes en modern geschoten. Best bruut en grof ook, acteurs doen het naar behoren en er zit ook best wat humor in verscholen.

Alles aanwezig voor 110 minuten lekker, atypisch genre amusement. Alsof je naar een Italiaanse Luc Besson film zit te kijken. Hopelijk schudt deze film anderen in Italië een beetje wakker.

3.5*

Goed voor Marshall.

Totdusver de man van de 1* films, deze Chicago springt daar toch een beetje bovenuit. Niet dat het dan meteen een geniale musical is, er loopt nog best wat mis hier en daar, maar er zijn in ieder geval toch enkele momenten die er positief uitspringen.

Leukste vond ik de buikspreekpop scene, die zag er toch best leuk en creatief uit. Ook het nummer met de 6 vrouwen was best in orde. Al is het dan wel vooral de montage en aankleding die opvalt, de muziek zelf is niet echt speciaal. Veel minder was dan wel het optreden van Gere in deze film, die kan je duidelijk beter niet laten zingen.

Acteerwerk is redelijk, het verhaaltje nogal flauw, de muziek vooral erg matig. Over het algemeen ook geen film die ik opnieuw hoef te zien, maar er zitten enkele lichtpuntjes in. Jammer dat dit ouder werk is van Marshall, dan had het ook nog wat hoop naar de toekomst kunnen geven.

2.0*

Film die erg lang nodig heeft om eindelijk te overtuigen. Maar het lukt op de valreep.

Kuroki zet hier een apart sfeertje op. De hele film speelt zich hoofdzakelijk af op 1 locatie, met twee personen. Mitsue heeft het vallen van de atoombom duidelijk nog niet verwerkt, en komt door de lange gesprekken met haar vader eindelijk in het reine met zichzelf.

Audiovisueel gezien erg strak en afgewerkt, maar weinig overtuigend. Ergens ontbreekt er wat passie, niet alleen in de uitwerking. De film als geheel voelt redelijk droog aan, terwijl er toch duidelijk op drama gespeeld wordt. Misschien net iets erover, net niet subtiel genoeg aangepakt. De premisse is erg leuk, en houdt de film verder ook wel staande, maar de uitwerking laat soms wat te wensen over.

Behalve op het einde dus, waar een laatste confrontatie met de bom voor een erg mooie scene tussen Mitsue en haar vader zorgt.

Brengt de film uiteindelijk op een kleine 3.5*. Verveelt niet, ziet er erg aardig uit, maar weet niet echt te raken, behalve op het einde dan. Wel een mooi relaas over het vallen van de atoombom, maar zo zijn er al genoeg.

Leuke tweede film van H. Shimizu.

Op zich iets beter dan z'n eerste film, kan ook komen omdat Matsuo een aardig prominente rol heeft in deze film. Blijft toch één van Japan's meest komische acteurs. Ook Kiyoshiro Imawano vervult z'n rol erg goed trouwens, jammer dat hij vanaf een bepaald moment wat meer op de achtergrond verdwijnt.

Een typisch komisch -> drama filmpje verder. Aan de humor in het begin is duidelijk te merken dat Shimizu onder de vleugels van Kitano gewerkt heeft, maar de film heeft ook wel wat van Sabu's kenmerken in zich. Levert een paar droge, ongemakkelijke en hilarische scenes (de blind date) op.

Het dramagedeelte werkt wel maar voelt iets stuurlozer aan. Het laatste half uur wil niet echt tot een conclusie komen, waardoor je met het idee zit dat ofwel elke scene de laatste kon zijn, of de film nog een extra uur door kon gaan.

Visueel is het net zo droog als de humor, ook daar herken je Kitano's stijl wel in. De soundtrack is vooral komisch gericht. Niet bepaald super, maar het geeft de film wel een vrolijk sfeertje mee.

Shimizu zit aardig dicht tegen een écht goeie film aan, maar mist net dat beetje extra om het echt speciaal te maken. Toch jammer dat hij na deze film zowat compleet van het toneel verdwenen is, gezien de stijgende lijn tussen z'n eerste en deze film had er vast nog meer ingezeten.

Fijne 3.5*

Slecht.

Het zal best dat Disney nog zoekende was in z'n eerste eigen CG film, maar dit sloeg echt nergens op. Het eerste half uur is een film op zich. Na 30 minuten kan je de end credits laten rollen en niemand die er zich over zou verwonderen.

Daarna begint er plots een film over alien invasions ... zelden zo'n brute ommekeer gezien in een film. Verder is het een erg typische Amerikaanse CG animatie. Kwaliteiten en accenten mogen dan wel verschillen, het resultaat verschilt nooit veel. Ongrappig, onleuk en niet mooi.

Had zelfs geen idee of de kale stijl nu deel uitmaakte van de stijl of het om technische beperkingen uit die tijd ging, vond het in ieder geval er niet al te mooi uitzien. Enkel de wat minder blinkende CG effecten vond ik nog wel meevallen.

En zoals steeds, de soundtrack is de absolute doodsteek voor dit soort film. Wie kiest die nummers in hemelsnaam

1.0*

Zeer leuke, amusante en entertaining film.

Prachtige combinatie van sets en klei animatie. De camerapans voegen veel te en maken het geheel heel wat dynamischer om kijker. De animatie zelf is prachtig afgewerkt en de details zijn talrijk.

Ook het verhaaltje is zeer geinig, zeker als de grote knipoog (wat dit toch wel is) overkomt. Mist een klein beetje pit, maar wordt gered door een beperkte speeltijd en enkele fenomenale scenes zoals de vliegtraining, de chicken pie machine en het bouwen van het vliegtuig.

Uiteraard enkel te kijken met originele voice acting, maar dat lijkt me wel duidelijk. Heb me zeer goed vermaakt, en ben het verder ook volledig met FK eens (al is een top 100 notering toch net wat te hoog). 4*

Nieuwe To!

Alleen daarom al interessant, want hij heeft toch zo'n 3-tal jaar stilgelegen. Hij gaat ook weer aan de slag met Ka-Fai, maar wie zich al grootse dingen begint voort te stellen kan maar beter z'n enthusiasme een beetje temperen. Hoewel best een aardige film, kan het lang niet tippen aan de beste To films.

Sowieso is het verhaaltje ietwat uitgekauwd. MMA vechter en zangeresje ontmoeten elkaar en bouwen aan hun weg naar succes. Tegenslagen etc etc, maar het einde laat zich wel raden natuurlijk. De film loopt zeker niet over van originaliteit, gelukkig dan maar dat we hier toch te maken hebben met een kundig regisseur.

Want hoe voorspel ook, toch werkt de film ook wel. De regie is dan ook best aardig en ook de twee leads doen het niet slecht. Niks echt memorabels, maar de algehele kwaliteit ligt toch wel een eindje boven de norm. Heb me dan ook best vermaakt met deze film, anderzijds vraag ik me ook af waarom To eigenlijk nog een comeback plant. Deze film geeft niet de indruk dat hij echt nog veel te vertellen of bij te dragen heeft. Maar z'n volgende is alweer in aantocht zag ik, dus hij wil duidelijk nog niet op pensioen.

Geen verkeerd filmpje, maar To's hoogdagen liggen duidelijk in het verleden.

3.5*

Fijn.

Ponoc is ontstaan uit de assen van Studio Ghibli. Hun eerste film had daar wat onder te lijden, aangezien de vergelijking té sterk gemaakt kon worden. Daarom dat deze anthology wel goed gelegen komt. De link met Ghibli is er nog steeds, maar in zulke projecten is het toch makkelijker om uit je comfort zone te treden.

En dat doen de heren ook. Enkel Yonebayashi mocht al eerder regisseren bij Ghibli, de andere twee hebben vooral als animatoren meegewerkt aan enkele van de grootste films uit het genre. De eerste short is dan ook de meest conventionele, terwijl de andere twee wat frissen en aparter ogen.

Maar de kwaliteit is er over de gehele lijn. Het is niet zo wild of uitdagend als een anthology van Studio 4°C uiteraard, maar wie graag eens een Ghibli filmpje keek en daarnaar terug verlangt heeft aan deze film een erg makkelijke aanrader.

Het leukste is dat er nog twee van zulke anthologies volgen. Heb er al zin in.

4.0* en een uitgebreide review

To & SB.

Het blijft raar, dat SB logo dat voor een To film komt. Sowieso schrok ik wat van het jaartal, '93 is best recent voor een SB film, die produceerden volgens mij toen niet al te veel films meer. Maar het is wel een typisch werkje uit de SB stal.

Toch allemaal wat netter geregisseerd. Het zou wat te ver gaan om te zeggen dat je hier echt al de stijl van To in herkent, maar het is duidelijk verzorgder dan de oudere SB films. Of dat nu met leeftijd of regisseur te maken heeft is alleen wat lastiger uit te maken.

In ieder geval zijn de setting, het type personages en de aankleding bekend voor fans van de studio. Camerawerk is duidelijk netter, acteerwerk ook iets beter en de actiescenes iets bevatten iets meer spektakel. Mooie eindscene, enige probleem is dat de wat romantischere/dramatischere scenes in het midden niet echt goed uit de verf komen en teveel aandacht opeisen.

Maar verder wel een lekker vermakelijk filmpje. Vlot, duurt niet te lang en bevat een aantal mooie martial arts scenes.

3.0*