Opinions

Een testament van onze tijd.

Binnen 30 jaar haalt men waarschijnlijk meer dan één wenkbrauw tijdens het kijken van deze film, maar voor nu voelt het allemaal zeer fris en modern aan.

Het "fake" karakter van deze docu zal waarschijnlijk wel een discussiepunt blijven. Het zou mij in ieder geval niet verbazen moest dit echt zijn, anderzijds is de enige manier om mensen nog op een Blair Wtich manier weg te blazen door gewoon knalhard te blijven beweren dat het echt is. Toegeven dat het om een fake docu gaat haalt de angel er al snel uit.

Al bij al een sterk drama dat de drang om een ander persoon te zijn mooi documenteert. Zeker de rol van sites als Facebook en het web in het algemeen zijn daar mooi mee verweven. Acteerwerk is goed, stilering best effectief en het geheel komt vooral erg geloofwaardig over. Wat niet zo vreemd zou zijn moest het uiteindelijk allemaal echt zijn.

Fijn filmpje dus. Echt hoog zullen deze dingen waarschijnlijk nooit scoren bij mij, al was het maar om de vorm, maar verder een effectief en origineel drama.

3.5*

Dat critici tegenwoordig écht niet meer serieus te nemen zijn wist is al een tijdje, dat ze elkaar maar al te graag naapen is ook geen verrassing meer. Dat de éne de andere dan probeerde te overtreffen met een nog lagere score of nog straffere negatieve kritiek ... ach ja, die mensen moeten ook hun geld verdienen, maar met film kritiek heeft het nog maar weinig te maken.

Musicals zijn m'n ding niet, ook bij deze film is dat er echt niet beter op geworden. En dit is ook écht een volbloed musical, want 75% van de film is introductie van personages door middel van liedjes. Het verhaal is erg beperkt, veel drama of progressie zit er ook niet in. Je krijgt nummer na nummer voorgeschoteld, en dan eindigt het op de meest voorspelbare manier.

Maar toch, hulde aan Hooper, want de keuze om te gaan voor een weirde mix van mens, kat en furry is geniaal. Het is de uncanny valley van uncanny valley. Het ziet er niet uit, maar toch kan je je ogen er niet vanaf houden. En Hooper gaat er ook vol voor. Rebel Wilson die krols aan haar dijen ligt te krabben, Ian McKellen die uit een bordje water zit te slurpen, Judi Dench die poogt te zingen en Idris Elba die als naakt-bruine furry z'n ding doet ... het is niks minder dan hilarisch en weird.

Je houdt het niet voor mogelijk dat ze dit in een groots opgezette commerciële film hebben durven doen, maar een beetje weirdness moet zo snel mogelijk neergehaald worden. De filmliefhebber grijpt liever terug naar herkenbaarheid en comfort dan eens iets geks te willen zien.

Een grotere musical liefhebber ben ik van deze film niet geworden, maar ik wou dat men meer films als deze durfden te produceren, daar wil ik dan wél graag een keer voor naar de bioscoop.

2.5*

Hah.

Doorgaans waardeer is dit soort films toch iets hoger dan het gemiddelde. Catwoman leek geen beste film op papier, maar Pitof heeft met Vidocq toch een erg fijne film afgeleverd én een beetje cheese in combinatie met het superheldengenre kan ik best hebben.

Maar blijkbaar is het toch gewoon écht zo slecht. Van de werkelijk beschamende CG tot de vreselijke overacting van Berry en Stone, van het domme plotje tot de irritante romance. En als klap op de vuurpijl de werkelijk droevige gevechten ... deze film heeft echt gewoo helemaal niks te bieden.

Zo'n film die allicht een documentaire verdient, want het kan niet anders dan dat er achter de schermen té veel is fout gegaan. Het resultaat is echt abominabel, niet om aan te zien. En den mag je nog blij zijn dat het hoop en al 100 minuten duurt, ipv de gebruikelijke 2+ uur.

Mnee, Pitof schiet hier serieus mis.

0.5*

Lastig.

Als avonturenfilm, weinig op af te dingen. Geweldige locatie waar graag gebruik van gemaakt wordt. Grootse grotten, veel water, ijs, vuur ... een soort van ondergronds paradijs dat perfect dienst doet als pretpark voor deze film.

Maar het is eigenlijk een horrorfilm en als creature flick is het echt een stuk minder. Het monster ziet er belabberd uit, een goedkope Giger-clone die maar weinig indruk weet te maken. De personages zelf zijn ook niet al te boeiend, waardoor het maar lastig meevoelen is met de crew.

Toch blijft de film wel interessant, al moet je dan zelf de monsters tussendoor maar een beetje censureren. De setting blijf intrigeren en het blijft boeien, al is het laatste half uur duidelijk het minste deel van de film.

Vond het op zich nog wel oké, maar ik hou dan ook wel van dit soort grot-films. De link met The Descent is snel gemaakt, maar als horrorfilm staat die wel op een totaal ander niveau. The Cave is beter als avonturenfilm, maar zet daar jammer genoeg wat te weinig op in.

3.0*

Heh.

Film die nog best behapbaar is voor een half uurtje. Wat erg flauwe grapjes die wel een lachje verdienen, maar het valt al snel op dat de film niet zo heel veel meer te bieden heeft. Bedoeld knullig kan best leuk zijn, maar daarmee haal je geen 90 minuten natuurlijk.

De brakke effecten missen zeker in het begin hun effect niet. Aangezien dit een volbloed komedie is komt de film er ook nog wel mee weg, maar na een tijdje gaat het toch een beetje vervelen, zeker wanneer bepaalde dingen niet alleen grappig knullig, maar gewoon ronduit slecht zijn.

Beetje hetzelfde met de humor. In het begin nog best grappig, maar veel variatie zit er niet in en wanneer na een tijdje het verhaaltje (voor zover dat er echt is) overneemt zakt het niveau van de film zeer snel weg.

Ach ja, voor een keertje is het geen complete ramp en het eerste half uur is gevoelig leuker, maar over 90 minuten gezien toch een film die aardig sleept en niet grappig genoeg is voor een komedie.

1.5*

Niet echt geweldig.

Die Taiwanese martial arts films zijn toch vaak wat anders dan hun HK broertjes. Op zich niet zo erg natuurlijk, een beetje variatie is welgekomen, vooral omdat HK er ook echt wel genoeg geproduceerd heeft. Alleen weet de Taiwanese variant zelden te overtuigen.

Deze Run Away voelt aan als een film die het wat serieuzer wil aanpakken. Het tempo ligt een stuk lager, het wordt wat netter in beeld gebracht en de actie is veel beperkter. Daarnaast is het drama ook een stuk ruwer. Allemaal leuk en aardig, maar echt leuk is het alleen niet.

Het is zo'n film waar de arthouse-achtige elementen de martial arts in de weg zitten, en omgekeerd. Een vis noch vlees filmpje, dat dan ook nog eens bijna 2 uur duurt. Na een tijdje is het gewoon saai, hoe edgy de film ook probeert te zijn. Nogal teleurstellend.

2.0*

Tof.

Ik hou best van stop-motion, maar heb het laatste jaar toch ook een hoop povere, vaak Oost-Europese, films gezien die mij een beetje ontnuchterd hebben. Deze weet gelukkig de charme die ik zoek in deze films perfect te capteren. Waarvoor dank aan de makers in ieder geval!

Een geinig uitgangspunt ook. Het koloniale verleden van België is een onderwerp dat niet al te vaak aangesneden wordt in onze fictie, het is ook een geruststelling dat de makers deze kans ook niet puur grijpen om een beetje oud zeer open te gooien en het daarbij te laten.

Vijf korte verhalen die elk gelinkt zijn aan het Belgische koloniale verleden, maar niet specifiek daarover gaan. Vaak kleine verhalen over simpele personages, met een enigszins surreeel verloop. Ondanks dat het budget beperkt zal geweest zijn, ziet het er allemaal uiterst charmant en leuk uit, waardoor de 45 minuten voorbijvliegen.

Leuk filmpje. Grappig, een beetje surrealistisch, droog en een beetje klein drama. Best uniek.

3.5*

Wel eens met wat men hierboven zegt.

Het verhaal is zo'n énorm cliché dat de film echt op sfeer alleen moet steunen. Vraag me soms toch wel af wat bepaalde script-schrijvers bezielt om steeds weer dezelfde verhaaltjes uit te schrijven. Hier zit echt niks maar dan ook niks origineels in.

Gelukkig valt het sfeertje nog wel mee. De setting is sfeervol, af en toe wat mooie shots en de film is verder ook aardig opgebouwd. Begin wel te merken dat ik die niemand gelooft hem/haar stukken steeds vervelender begin te vinden in dit soort films, dit sleept hier dan ook iets te lang aan naar mijn zin.

We hebben het allemaal al 100 keer gezien, maar het barre sfeertje zorgt ervoor dat het toch nog goed te behappen valt. Wie dit soort films enkel voor het boeiende verhaal kijkt kan best zo ver mogelijk uit de buurt blijven, maar qua sfeer is het best oké.

3.0*

Kort samengevat .. gezellig.

Best een leuke comedy, al houdt de film stevig vast aan bestaande formats en komt de meeste lol toch echt wel van de cast zelf. Helms vond ik iets teveel op een Ben Stiller stand-in lijken, vooral Reilly weet een aantal keren aardig grappig uit de hoek te komen. Heche vond ik letterlijk onherkenbaar, Whitlock Jr. een leuke verrassing. Hoe verder de film vorderde, hoe grappiger z'n personage werd.

Beetje jammer van de wat lauwe climax. Een eeuwig pijnpunt voor comedies als deze, maar blijkbaar hoort het erbij. Vind het altijd jammer om tijd te verliezen aan amper werkende drama stukjes, daar kijk ik dit soort filmpjes uiteindelijk niet voor.

Uiteindelijk resulteert deze film in een gezellig onderonsje tussen 4 fijne acteurs, Helms vond ik jammer genoeg de minste uit het gezelschap, maar vervelend vond ik hem verder ook weer niet en de rest vangt hem aardig op.

Aardig avondvullertje, veel meer is het ook niet, maar af en toe wat gezapige gezelligheid kan ook geen kwaad.

3.0*

Nogal een irritante film om kijken.

Bij het maken van de film moet het nochthans erg lang goed gegaan zijn. Singh gaat uit van een slim verhaaltje. Eentje wat hem toelaat met bijna volledige vrijheid een film te maken. Geen grenzen als je in de gedachtenwereld van een ander persoon duikt. Slim ook om het verhaaltje (ach, wat stelt het voor in dit soort filmpjes, Silence of the Lambs had echt geen boeiender verhaal) gewoon naar de achtergrond te schuiven.

De beelden en de vormgeving krijgen veel aandacht. Tot daar ging alles goed. Fout 1: Howard Shore. Die mens z'n gejengel weet veel sfeer uit de film te halen. Vooral de muziek bij de woestijnscenes was oorverdovend slecht. Jammer genoeg valt het visueel ook vaak in het water. Volgens mij heeft Singh anders wel sterke voorontwerpschetsen gehad, want het potentieel lag vaak net onder de oppervlakte. Jammer dat erg mooie shots vaak afgewisseld worden met vreselijke kitsch, nog spijtiger dat het geheel voortrolt als een manke, zwangere ballerina. The Cell loopt niet. Slecht ritme, foute montage, manke shots, waardoor ook de beelden erg aan kracht moeten inboeten.

Wat Lopez betreft, volgens mij heeft de antifanbrigade hier veel meer in de pap te brokken als ik de commentaren zo lees. Geen geweldige actrice, maar in wat verschilt ze nu van de doorsnee actrice ?

Erg jammer dat er veel potentieel - en toegeven, ze zaten er dicht bij - toch zo jammerlijk verspeeld wordt. Je kan alleen maar dromen wat zo'n film oplevert met een Doyle achter de camera. Jammer genoeg niks aan te doen. Toch kijk ik nog veel liever dit soort gefaalde experimenten dan doorsnee uitgewerkte rotzooi.

2.5*

Leuk.

Niet meteen het soort film dat je verwacht van Gervais en Merchant, die hun humor toch doorgaans op andere plekken gaan zoeken. Dit is eigenlijk vooral feelgood, hoewel de basis toch een soort van sociaal drama is. Maar gelukkig laat men de zwaarmoedigheid links liggen (is ook al zo vaak gedaan) en kiest het duo voor een warmere aanpak.

Dat het uiteindelijk van de hand van Gervais/Merchant is merk je voornamelijk aan de cameos. Beide heren zelf natuurlijk, maar Speirs, David Earl en uiteraard Karl Pilkington behoren allemaal tot hun wereldje, hoewel sommigen pas na deze film. Soms het het verlaat kijken ook zo z'n voordelen.

Verder een filmpje dat voorbij vliegt Best grappig, ligt ook niet zwaar op de maag, maar is op de juiste momenten toch ook wel emotioneel raak. Acteurs doen het allen goed, regie is kundig (maar wel eerder braaf) en het duurt ook niet al te lang.

Erg fijne filler met andere wooden. Een echt meesterwerk is het niet, daarvoor kleurt het toch net wat teveel binnen de lijntjes, maar heb er mij best mee geamuseerd.

3.5*

Aardig.

Marshall houdt z'n film redelijk klein en simpel, een vlotte actiefilm die de meeste historische poespas gelukkig overboord gooit om zo aan minuten te winnen. Jammer genoeg blijft er daardoor soms wel een iets te simpele film over.

Locaties zijn fijn, de gevechten worden aardig in beeld gebracht en visueel kan Marshall z'n mannetje wel staan. Maar na verloop van tijd wordt het toch allemaal een beetje saai en kant het kat en muis spelletje niet zo enorm hard meer boeien.

In de handen van één of andere Hollywood studio was het vast veel slechter geweest, Marshall bewijst een kundig regisseur te zijn, maar het is toch net allemaal iets te karig om écht leuk te worden.

3.0*

Meer van verwacht.

Althans, puur op basis van Le Samourai. Die vond ik nog wel oké, met deze film kon ik veel minder. Visueel veel minder. De lelijke kleuren en wat brakke bewegende camera zijn er nog steeds, wat ik miste waren de stijlvolle shots die in Melville's bekende wel af en toe voorbij kwamen.

Ook de soundtrack vond ik in die film véél beter. Wat er hier dan van jazzy muziek onderzit voegt weinig tot niks toe aan de film en begint na een tijdje gewoon ook te vervelen. En zelfs het acteerwerk vond ik minder. Delon verliest aan uitstraling door dat foute snorretje, de rest vond ik onopvallend.

Resten 140 minuten om een redelijk simpel verhaaltje te vertellen, wat me nergens echt wist te boeien. Het resultaat is een troosteloze, wat saaie film. De eerder zwijgende acteurs is zowat het enige positieve dat ik uit deze film heb kunnen halen. Jammer, had gehoopt dat Le Samourai meer graadmeter zou zijn voor Melville's andere films.

1.0*

Blijft na herziening ook weer geweldig.

Wat een heerlijk sfeertje hangt er in deze film. Lekker kalm en rustig. Het Japanse platteland is het ideale decor voor een film als deze. Ishii leukt het wat op met hier en daar welkome gekkigheid, maar het komt nooit in de buurt van de manische comedies die hij eerder maakte.

Visueel bij momenten subliem, een geweldige soundtrack en een stel acteurs waar je bijna geen slechte film mee kan maken. Vooral het opatje schittert in deze film, een onsterfelijk karakter als je het mij vraagt.

Ishii's mooiste en een film die bij elke herkijkbeurt fier overeind blijft staan.

4.5* en een uitgebreide review

Het latere werk van Cheh Chang.

Toch vreemd dat die oudere Shaw Bros films vaak wat meer solide aanvoelen. Het is alsof ze na 15 jaar dezelfde films maken wat slordig zijn geworden. Op bepaalde punten zijn de recentere films wel beter, maar geheel gezien verkies is toch de films uit de begin jaren '70.

Qua choreografie zijn de recentere iets leuker. Vooral wat verrassender en vlotter uitgevoerd. Minder hoekig zonder daarbij alles te hoeven verknippen en met links en rechts een mooi creatief elementje. Deze film was ook wat bloediger, al vind ik dat bij het Shaw Bros werk niet zoveel toevoegen. Acteerwerk is beperkt en de effecten zijn best goedkoop.

Verhaaltje is echter extreem simpel en die studio opnames vind ik toch wat afdoen aan de sfeer. Kan me inbeelden dat sommigen het net charmant vinden, maar ik zie toch liever gewone buitenopnames waar nodig.

Zoals steeds duurt het niet te lang en hoef je ook niet op een onnodige lange outro te rekenen. Eindscene met eindgevecht en dan meteen gedaan. De Shaw Bros hebben een ruime catalogus, wat het best eenvoudig maakt om hier en daar wat mee te pikken, maar groots is het toch zelden. Filmpjes voor de liefhebbers dus.

Deze Masked Avengers al helemaal. Zeker niet het beste Shaw Bros werk, maar vermakelijk blijft het wel.

2.5*

Altijd leuk dit soort zaken. Al mist dit project een hoop creativiteit, niet zo verwonderlijk met een hoop oude garde achter de camera.

Daardoor iets te weinig interessante stukjes, zijn er maar een 8-tal bijgebleven. Even in niet nader bepaalde volgorde:

1. Michael Cimino - No Translation Needed. Humor schijnt leuk door, het finale filmpje was erg grappig.

2. Atom Egoyan - Artaud Double Bill. Prachtige muziek en mooi gebruik van moderne technologie. Hou ik wel van.

3. Takeshi Kitano - One Fine Day. Prachtig openingsshot, leuk stukje en geweldig muziekje uiteraard.

4. Walter Salles - A 8 944 km de Cannes. Swingend, grappig, feestelijk en aanstekelijk.

5. Gus Van Sant - First Kiss. Luchtig en mooi geschoten. Lieflijk filmpje.

6. Lars von Trier - Occupations. Heerlijke wraak, iets waar de meeste biosgangers zich wel in kunnen herkennen vermoed ik.

7. Kar Wai Wong - I Travelled 9000 km To Give It To You. Hoogtepunt van de film. Geniaal geschoten, machtige sfeer.

8. Yimou Zhang - En Regardant le Film. De enige die het nostalgisch sfeertje laat werken.

De Coens heb ik compleet gemist (naam zegt me ook niks meer), net als het filmpje van Iñárritu. Zwaar teleurstellend was het filmpje van Abbas Kiarostami, naam die veel valt maar dit stelde twee keer niks voor.

Mjah, wat meer creativiteit doet dit soort filmpjes altijd goed. Staan meestal garant voor een paar erg interessante mislukkingen, die waren er hier jammer genoeg niet al te veel. Maar verder wel aardig.

3*

Laatste deel van deze povere reeks.

Kan hierna gelukkig weer teruggeschoven worden in de krochten van MM, want veel reden om deze reeks nog ooit boven te halen is er niet. Waar JWong met het vierde deel nog net iets anders poogde te brengen, gaat deze vijfde film op het elan van de eerste drie verder.

Het grappige is dan uiteraard dat het concept niks veranderd is, want nogal nijpt als je probeert een whodunnit te maken. De verrassing op het einde is dan ook alles behalve verrassend, alle pogingen van de regisseur ten spijt.

Verder niet het bekijken waard. Goedkoop in elkaar gedraaid, een hoop slechte acteurs en absoluut geen ambities behalve een makkelijk stv filmpje te draaien, dat hopelijk op basis van z'n naam wat mensen in een videotheek kon overhalen.

Enige lichtpuntje was de licht gestoorde muziek die af en toe doorheen de film klonk, daarvoor dan nog net

1.0*

Heel wat bekende gezichten in deze komedie, goed jaar ook voor de HK cinema.

Chow en Ng in één film, dan weten de meeste liefhebbers als wat ze mogen verwachten. Geen kung-fu taferelen, maar verder veel grappige en warrige Chinese humor. Eeuwig ratelende personages die elke vijf minuten weer in een nieuwe netelige situatie zitten en zich daar op de meest vreemde manieren uit weten te werken.

Flauw ? Jazeker, maar ook erg grappig en weird. Uiterst herkenbare Hong Kong cinema, die er niet echt uitspringt, maar wel brengt wat je ervan verwacht. Lekker nonsens vermaak, af en toe kan dat er best in.

3.5*

Niet goed genoeg.

Kritiek op het verhaal deel ik niet. Serieus, 't is een simpel slashertje. Wel op de pogingen van Taylor om dat hele doem-tech sfeertje neer te zetten. Blijft een beetje drammen (oeh! we zijn onze privacy kwijt, iedereen kan ons tracken) met z'n gezever. Daar is dit ook echt de film niet voor.

Film probeert wel maar slaagt er gewoon niet in om echt goed te zijn. Moorden zijn redelijk bruut maar worden te sterk verknipt waardoor het effect weg is. Visueel gelikt maar teveel cameratrucjes vallen niet goed genoeg uit, waardoor het veel lijkt op namaak. Acteerwerk en personages zijn ronduit belachelijk, zo ook de benard slechte soundtrack. Altijd pijnlijk voor een horrorfilm.

De moorden houden het gelukkig nog wat boeiend, verder ziet het er redelijk gelikt uit en wie echt nog steeds dol is op stereotype Amerikaanse slashers met teenies in de hoofdrol kan hier waarschijnlijk wel wat plezier uitpuren. Maar zelfs binnen dat subgenre is het geen hoogvlieger.

Opvulfodder dus, maar er zijn er ook nog een hoop slechtere te vinden.

1.5*

Flauwe actie-thriller.

Uit de tijd dat men nog dacht dat waterstof de grote opvolger van petroleum zou worden. Er wordt wat extra wetenschap bijgesleept, geld en ideologie clashen en alles ligt gereed voor een simpele thriller met wat actiescenes tussendoor.

Reeves is echt compleet onbeholpen in deze film, vaak ongecontroleerd zelfs. Hij is veel te goofy voor deze rol, misschien had hij het beter kunnen proberen als comedy acteur. De rest van de cast is ook niet veel soeps, maar toegegeven, veel om mee te werken hebben ze ook niet.

Visueel weinig interessant, een zoutloze soundtrack en een redelijk plat verhaaltje. Mede dankzij de actiescenes valt het nog wel uit te zitten, maar een hoogvlieger is dit niet bepaald.

2.0*

Aardig stijlvol.

Lijkt een erg typische genrefilm te worden, maar het is het niet. Daarvoor is het camerawerk te opvallend, is het tempo te rustig en is de eindtwist te slim.

In ieder geval goed geacteerd door D'Onofrio, hij speelt een erg smerig rolletje en doet dat vol overtuiging. Het is eigenlijk wat jammer dat het middenstuk iets te saai is en iets teveel de geijkte regeltjes van het horror genre volgt, anders had er vast ook meer ingezeten.

Visueel wel erg mooi. Fijn in beeld gebracht, veel aandacht voor kleur en licht en de gehele visuele flair straalt een vreemd gevoel van rust uit. De soundtrack is iets minder opvallend, maar volstaat wel.

Leuke twist ook op het eind, had em niet echt zien aankomen, het maakt de film ook nog wat zieker dan hij eigenlijk al was. Jammer dus dat het middendeel niet wat uitdagender was, misschien toch maar Surveillance een keertje opzoeken.

3.0*

De film begon nogal moeizaam, en is het eerste deel eigenlijk ook helemaal niet zo interessant. Zoals Zavo zei, een herhaling van het hele New Asian Suspense genre, en ook ongeveer op hetzelfde niveau, enkele leuke cuts en edits buiten beschouwing gelaten

Tweede deel van de film is een heel stuk beter, met name dan de scene in het verlaten ziekenhuis, die toch zo'n dertig minuten lang ijzingwekkend weet te zijn. 't Is vooral deze scene die de film uittilt boven het gros van die andere suspensefilmpjes.

Wat ik wel mis is een typische Miike touch. 't Is inderdaad vooral een publieksfilm, waar mooi binnen de lijntjes gekleurd wordt. Miike kleurt wel mooi, vooral in het tweede deel dan, maar van hem verwacht ik toch wat spannender materiaal. 3.5* dus, vanwege z'n reputatie en het mindere eerste deel.

Redelijk waardeloos vervolg.

R Tsukamoto bewandelt de inmiddels overbekende paden, en voegt werkelijk niks toe aan het genre, zelfs geen middelmatige dertien in een dozijn film.

Wat Miike deed was binnen het genre één van de betere films afleveren. Vooral de finale van deel 1 was geweldig. Hier weer hetzelfde verhaaltje als in de eerste film, maar niks lijkt te werken. Niks is eng, en verder is er niks te zien in deze film. Visueel erg beproefd en saai, dat riedeltje dat te veel gebruikt wordt (functioneel of niet), en weer dat geestje-zit-ergens-opgesloten verhaaltje.

Deel 3 mag wat mij betreft in de koelkast blijven zitten, of ze moeten weer eens een goeie director binnenhalen. Schamele 1*, gewoon de betere films in het genre bekijken, hier mis je niks aan.

Vroege Chaplin.

Eigenlijk erg hetzelfde als oudere Chaplin, maar dan allemaal nog wat simpeler. Veel van de routines hier doen denkenaan z'n latere films, leuk vooral voor de fans dus.

Ik ben dat duidelijk niet. Chaplin is bij mij de laagstscorende regisseur, elke film die ik van hem zie is een beproeving. Ik wou nog wel een poging wagen, vooral omdat ik het werk van een Keaton wel beter kan waarderen, maar het is toch echt de stijl, de humor en het typetje van Chaplin wat ik niet kan uitstaan.

Leuk voor de Chaplin liefhebber neem ik aan, aangezien het sterk in dezelfde lijn ligt van z'n andere werk, maar ik kon hier echt helemaal niks mee. Chaplin gaat weer even de ijskast in.

0.5*

Fijn.

Al valt toch wel weer op dat Hong Kong moeite heeft met dit soort films. Karena Lam is eigenlijk de enige die het drama echt kan dragen, Ekin Cheng valt te licht uit voor dit soort rollen. Hong Kong is geen dramaland en dat is hier weer goed te zijn, zelfs met een vrouw aan het hoofd.

De structuur van de film is best aangenaam. Een soort van omgekeerde volgorde waarbij elke scene een stuk verder terug in de tijd springt. Toch is het geen echt Memento/Irréversible effect, daarvoor zijn de sprongen wat te groot en is het contrast/de verrassing iets te klein.

Visueel is het net iets te karig, ook de soundtrack voegt weinig toe. Verder werkt het drama wel, maar nipt, en kijkt de film toch wel aardig weg. Ho weet zich staande te houden, maar echt overtuigen kan ze niet met deze film.

3.0*

Mooi.

Vooral de eerste helft is geweldig. To pakt hier reeds uit met een hoop enorm stijlvolle scenes die z'n typische stijlkenmerken al mooi introduceerden.

Vooral de scene in de bar is geniaal. Lekker speels, erg strakke stand-off tussen Lau en Lai zonder ook maar één geweer in de gehele scene. Maar ook de actiescenes mogen er zijn. Erg stijlvol in beeld gebracht allemaal.

De muziek is karakteristiek, maar vond het hier toch net te cheesy. Normaal raakt To er wel mee weg, maar de nummertjes die hij hier gebruikte waren net wat te melig. Daarnaast vond ik het tweede deel van de film wat minder geslaagd. Het drama deed het niet zo voor mij, het verhaaltje verwaterde dan ook.

Jammer, want op z'n hoogtepunten is dit vintage To, volop genieten dus. Een minder tweede deel zorgt ervoor dat ik m'n uiteindelijke score iets omlaag trek.

3.5*

Twee namen die komen bovendrijven. In The Mood For Love en Jan Dara.

Mooie film, sfeervolle film, stijlvolle film. Een beetje klinisch misschien, maar is evenveel zwakte als sterkte. Het leven van Qiyao wordt verteld door middel van stevige brokken liefdesperikelen door de jaren heen. Meer dan haar leven, wordt een groepje vrienden gevolgd dat zowat de hele wereld doorreist, behalve Qiyao zelf. Haar vrienden en geliefden vertrekken keer op keer, en zo wordt haar eenzaamheid vooral benadrukt in deze film.

Had wat passioneler gemogen soms, maar uiteindelijk zorgt de ietwat kille aanpak wel voor een stijlvol sfeertje. Veel mooie kleuren en strakke shots, goede soundtrack en dito acteerprestaties. Ook miste ik Shanghai een beetje. De film laat uitschijnen dat het meer op de stad draait, dan de mensen in de stad, alleen is ze zelf bijna nooit in beeld.

Maar verder weinig kritiek op deze film. Knap, stijlvol en onderhoudend, een kleine 4*

Fijne film.

Wel eentje voor de hardcore arthouse liefhebber. Het ijzige trage tempo, de beperte narratief, in-beeld poëzie en voldoende symboliek zorgen voor een redelijk afgesloten film. Maar wie zich laat ompraten door de machtige sfeer ziet die 116 minuten in geen tijd voorbijvliegen.

Visueel is het prachtig, maar dat mag ook wel als Lee de cinematografie verzorgd. De soundtrack is ook meer dan behoorlijk (en passend), maar het zijn toch vooral de soundscapes die me echt mee wisten te slepen. Het eeuwige geklots van water, het ijzeren geklang van de schepen in de ronkende motoren zijn alom aanwezig en creëren een geweldig sfeertje.

Acteerwerk ook erg goed, Hao Qin is iemand die toch altijd positief opvalt. Geen kritiekpunten op deze film dus, al is het niet meteen voor iedereen weggelegd denk ik, daarvoor is het iets te ondoorgrondelijk en traag. Maar voor de liefhebber een makkelijke keuze.

4.0* en een uitgebreide review

Pfffrt.

De film begint in zwart/wit. Al snel wordt er omgeschakeld naar kleurenbeelden, maar de film zelf raakt nooit meer verlost van die eerste zwart/wit beelden. Je doet zo'n vrouw bijna onrecht aan met een ridicule verfilming als deze.

Wel apart dat er enkele twists inzitten die absoluut niet werken als twist. Eastwood legt z'n hint en intenties er zo dik op dat je het verloop bijna haarfijn kan voorspellen. Is ook misschien zijn imago dat tegen hem werkt, want hoewel bepaalde hints bij een andere regisseur voor verwarring zouden kunnen zorgen is het bij Eastwood steeds duidelijk waar hij naartoe wil.

Het mag dan op feiten gebaseerd zijn, de personages worden zo zwart/wit voorgesteld dat het meer wegheeft van een sprookje (of een standaard slechte Hollywoodvertelling). Veel emotie kan je dus niet verwachten, behalve die emotie waarmee de film je continue probeert te brainwashen. Ik zag mezelf wel een aantal keer als dat mens in Room 18. "Voelen zult gij"!

Gran Torino vond ik nog best grappig, vooral omdat Eastwood daar enige zelfspot toont. Maar als hij probeert iets echt serieus te vertellen wordt het al snel véél te saai, veel te opgeklopt en vooral veel te fake. Oerdegelijk in de allerslechtste betekenis van het woord.

Jolie viel verder nog wel mee, Malkovich is hilarisch (slecht) als priester, ook de rest van de cast bakt er niet veel van. En uiteraard moet dit alles dik twee uur duren, anders maak je helemaal geen kans bij de Oscars.

Laat Eastwood zichzelf nog maar eens op de hak nemen, da's een stuk leuker. Al zal dat lastig worden, nu hij zelf niet meer acteert. Van mij mag hij ook gewoon stoppen, vind dit maar redelijk genante films.

1.0*

Blergh.

Het is dat ik er de reacties hier even op nagelezen heb, maar heb zelfs geen moment de indruk gehad dat men hier echt een enge film van wou maken. Eerder een bovennatuurlijke thriller dit. De typische geestengrapjes zijn zo zielloos en pover uitgewerkt dat het lastig werd niet in slaap te vallen.

Maar wat me in het begin écht stoorde was het gebruik van de soundtrack. Bij die eerste pianotoets in het huis volgt plots een half orkest. Een gekke combinatie van geluid in de film en bij de film. Later volgt met het weerkerende geluid om 06:00 een soortgelijk stuk, maar dan blijkt het enkel om geluid in de film te gaan. Medak blijft zo een tijd met de soundtrack sukkelen, waar het maar amper duidelijk is welke geluiden de hoofdpersoon nu eigenlijk hoort te horen en welke bij de soundtrack horen. Niet echt geslaagd voor zo'n geestenfilm natuurlijk.

Vond de sfeer verder zo doods en grauw dat ik meermaals dacht naar een bejaardenhuisdrama te kijken. Of Derrick. Vreselijk lelijk in beeld gebracht, duffe acteurs, muffe personages en een verhaaltje dat ondertussen zo enorm vaak herhaald is (al geloof ik niet dat het in de tijd van deze film wel origineel was) dat het absoluut niet meer kan boeien. Verder is Scott's personage ook geen seconde geloofwaardig, vooral niet de manier waarop hij zich verliest in deze zaak. Ook het vrouwtje dat haar vloer even laat uitbreken is eigenlijk te gek voor woorden.

De laatste vijf minuten brengen nog wel wat, maar dan is het echt al veel te laat en zat ik vooral ongeduldig te wachten op het einde van deze film.

0.5*