Opinions

Tussen al de boekbollocks door

Leuk filmpje, dat vooral het eerste uur makkelijk weet te overtuigen. Opvallend leuke cast (met Ledoyen, Carlyle en Canet), visueel erg sterk en een geweldige soundtrack. Na de film meteen Orbital - Beached weer opgezet. Het eerste uur is een lekker sfeervol en avontuurlijk relaas.

Daarna kantelt het wat. Het moment dat Di Caprio en die leidster terug gaan naar land wordt het allemaal een stuk minder. Beetje typisch voor zo'n film wel. Eens ze in de community komen, komen er van die typische oninteressante problemen opduiken, wordt er wat drama geintroduceerd en valt de sfeer compleet in het water. Al de rest wat volgt lijkt dan ook redelijk ontspoord en is gewoon saai. Boyle weet de sfeer ook helemaal niet meer te houden. Het computerspelletje is te random, vele scenes missen hun impact, hoewel het potentieel nog wel 100% daar is.

Wat de Apocalypse Now link betreft, als je één of ander macho/rock oorlogsgedoe gaat vergelijken met een mysterieus/electronic avonturenfilmpje heb je een rare kijk op films vind ik. Kan de sfeer nog verschillender zijn ?

Erg genoten van het eerste uur, het tweede uur was een teleurstelling, maar met het potentieel nog steeds aanwezig. Wordt hier ondergewaardeerd.

3.5*

Wel oké voor een keertje.

Deze film heb ik ooit wel gezien, maar herinnerde me er niet al te veel meer van. De serie vroeger ook gezien, maar ook dat is te lang geleden om een echte parallel te trekken. Ik meen dat het niveau tussen de twee toch niet al te veel verschilt, maar daar kan ik me dus in vergissen.

Probleem met deze Bean is toch wel dat de film 90 minuten duurt, terwijl het plot maar 75 minuten aan materiaal biedt. Na 75 minuten is de film ook afgerond en wordt er nog een uitgebreide sketch in het ziekenhuis achtergeplakt. Die heeft echter geen enkele relevantie binnen de film zelf.

Buiten Bean als personage valt er ook niet veel te beleven. Povere acteurs moeten hem bijstaan, de regie is zoutloos en de Amerikaanse setting doet het Britse ook niet al te veel goeds. Gelukkig draait de film verder geheel om Atkinson's personage. Die doet het nog wel oké, na allerhande sketches is een ééndimensionaal als Bean binnen een film niet het allerboeiendste meer, maar af en toe valt er toch wat te lachen.

Ietwat magere comedy dus. Omdat het al zo lang geleden was best oké om nog eens te kijken, maar erg veel kwaliteit heb ik er toch niet in kunnen herkennen.

2.0*

Weer van genoten.

Boe's films blijven toch erg gelijkend. Drama in de kern, een genre waaruit element geplukt worden om de film een eigen karakter mee te geven. Beast is duidelijk Boe's horror film, al blijft het natuurlijk wel weer gewoon een drama dat draait rond het huwelijk van twee personen.

Echt prachtig geschoten, geweldig sterke soundtrack en een knalprestatie van Nicolas Bro. Wat is die gegroeid doorheen de jaren. Heb de film jammer genoeg niet in ideale omstandigheden gezien (krijg je als je eens wat legaal kijkt) maar zelfs dan wist de film nog dik te overtuigen.

Geweldig freaky einde ook, hoop dat het Boe nu wat beter afgaat met de distributie van z'n films want ze zijn eigenlijk niet te missen.

4.5* en een uitgebreide review

beast - onderhond.com

Ach ja.

Niet zo vreemd dat dit een bekender cult filmpje is geworden. Zeker het eerste kwartier heeft het wel wat, al is het maar vanwege de nogal wacky voice-over, die de vreemdste dingen uitkraamt. Dit houdt de film in ieder geval een beetje interessant, want verder is het toch veel onkunde en overdreven gedoe, zonder dat er uiteindelijk veel te zien is.

Na een kwartiertje was de inspiratie blijkbaar een beetje op, want de voice-over komt steeds minder voort en weet ook niet echt meer leuk uit de hoek te komen. En dan rest vooral een lawaaierige soundtrack, brak acteerwerk en lauwe horror. Als dit nog steeds voor horror kan doorgaan dan, want zelfs in de 60s moet dit niet veel meer voorgesteld hebben.

Het is dat het een kort filmpje is, maar dan nog voelt het best lang aan. Geinig om eens gezien te hebben, maar goed is het absoluut niet. Daarvoor had het nog een stuk weirder gemoeten, of in ieder geval de gehele film lang consistent weird moeten zijn.

1.5*

Vis noch vlees.

Ik zie woorden als "energiek" en "vitaliteit" voorbijkomen. Ik kan me daar iets bij voorstellen, maar ik vond het eerder irritant druk. Nu hou ik wel van drukke film, maar zó druk is het dan ook weer helemaal niet. De film hangt er wat tussenin, waardoor het én niet de tijd neemt om de dromerige kant naar behoren uit te werken, én er niet in slaagt echt energiek te zijn. Vis noch vlees dus.

Visueel was ik in ieder geval niet echt onder de indruk. In tegenstelling tot een aantal anderen hier vond ik de scenes met de oerossen nog het interessantst. Vond de CG zeker niet storend en die scenes hadden in ieder geval nog iets mysterieus. Had verder ook weinig met de gemeenschap en het marginale leven dat ze zichzelf deels aangemeten hadden. Al geloof ik ook dat het meer een "defensieve houding" is om om te gaan met de penibele situatie.

Acteerwerk is best oké, er zitten veel interessante elementen in de film en Zeitlin gaat er ook echt vol voor, maar de wanorde (ik las Kusturica, daar kan ik me wel in vinden), de drukte en het gebrek aan subtiliteit zonder écht los te gaan kon ik niet zo pruimen. Laatste half uur sleept dan ook maar wat voort, ondanks dat de film toch niet al te lang duurt.

Had zeker meer ingezeten, maar Zeitlin is wel iemand in (al is het maar vanuit de verte) in de gaten te houden. Er zit zeker genoeg potentieel in deze film, vond alleen de gemaakte keuzes op gebied van pacing en stilering niet best uitpakken.

2.0*

Viel me tegen. Had het ook wel wat verwacht.

Waar het harde, gore, afstotelijke einde van Trouble Every Day de film helemaal vervolledigde is er hier niks van dat. Film hobbelt naar z'n einde en eindigt. Op die moment vond ik het ook best tijd dat het allemaal gedaan was.

Apart gebruik van muziek, werd hier al aangegeven. Naast apart is alleen snoeilelijk. En dan vallen de pophitjes nog mee (behalve dat eurohouse gejengel op het einde), maar dat vreselijk dramatische bombastclimax gejoel tussendoor kon mij echt niet boeien. Leuk wel of er continue een jaren 50 Hollywood aan't climaxen was. Kwaliteit included.

Sfeer van de film zelf vond ik niet slecht, al kon de hele setting mij niet zoveel boeien, de personages nog minder. Beetje saai volkje dat weinig bij te brengen had.

Setting was mooi, hoewel daar visueel voor mij ook niet veel mee gedaan werd. Er werd al naar Gerry gerefereerd, ook bij die zout(?)vlakte moest ik aan die film denken, al ligt die voor mij qua finesse ver verwijderd van het niveau dat Denis hier laat zien. Vond het er vaak zelfs gewoon lelijk uitzien.

Rest een wat aparte sfeer binnen een niet al te lange film. Dat aparte houdt de film recht, maar hoop dat ze meer heeft in de lijn van Trouble Every Day, want vond dit een té doorsneel arthouse vehikel verder.

2.5*

Na Container eerder deze week, weer een vrouw gevangen in een mannenlichaam. Blijkt trouwens een hot issue te zijn daar in Thailand, is wel meer topic in Thaise films.

Maar ook uit de reacties van de personages blijkt een zekere gewenning. Oké, niet iedereen is er mee akkoord en er wordt erg lacherig over gedaan, maar ergens blijkt er ook een zekere vorm van acceptatie.

Wat de film zelf betreft, redelijk matig dramatje. Het is op zich wel een verhaal met potentieel, maar het wordt niet erg goed gebracht. De jeugdjaren vond ik redelijk saai, het wordt wel wat beter wanneer Parinya begint te boxen. Maar het tempo van de film ligt veel te hoog. Te weinig rust, korte scenes, weinig respect ook voor het hoofdpersonage. Enerzijds komt het allemaal redelijk droog over, anderzijds is het vaak erg aangedikt allemaal.

Het helpt ook niet dat Parinya er zo'n show van maakt. Traviest of geen travistiet, maakt mij niks uit, maar het is geen circus. Beetje hetzelfde als het verschil tussen een homo en een verwijfde nicht. Parinya wordt op een bepaald moment een clown genoemd, en daar was ik het eigenlijk wel redelijk mee eens.

Ook qua opbouw is het allemaal enorm voorspelbaar, waar gebeurd of niet. Vraag me ook af of echt alles waar gebeurd is, of dat er misschien hier en daar toch nog wat bijverzonnen is. De scenes in Japan vond ik persoonlijk totaal overbodig. Het hele rise & fall concept wordt ook veel te sterk naar voren geschoven, waardoor het allemaal nogal voorspelbaar wordt.

On the upside ... het ziet er allemaal wel fijn uit, en Parinya's verhaal is op zich nog wel aardig om volgen. Ook af en toe kunnen genieten van het kickboxen. Vond ik waarschijnlijk nog het meest aangename gedeelte van de film, al vrees ik dan dat dat niet helemaal de bedoeling was.

Potentieel komt er gedeeltelijk uit, maar een film als Container vind ik dan toch zoveel beter. Dit is tried & tested, wat dik aangezet en te gemakkelijk. Gelukkig was het nog onderhoudend, anders had het echt helemaal niks geweest.

2.5*

Verrassend goed.

Een niet-Amerikaanse regisseur die de overstap maakt naar Amerika, het is altijd bang afwachten. Enerzijds of hij z'n eigen stijl zal weten te behouden, anderzijds of hij wel mixt met een cultuur die toch wel wat anders is. Felix slaagt in beiden.

Ik ben niet van Groeningen's grootste fan, maar een aardig regisseur is het wel. Het nieuws dat hij een beladen drugdrama wou gaan maken met Carell in de hoofdrol stemde niet echt geruststellend, het begin van de film is dan ook een beetje moeilijk. Het gevaar dat het typisch Oscar-bait zou worden ligt de hele tijd op de loer.

Maar na een half uurtje blijkt toch wel dat van Groeningen hier gewoon weer z'n eigen ding aan het doen is. De typische "spiraal van tragedie" wordt netjes vermeden, de focus van de film ligt meer op de vader dan de verslaafde zoon en hoewel redelijk duister en beladen toont hij toch ook heel wat schoonheid.

Visueel is het netjes, acteerwerk is goed, soundtrack ook opvallend leuk. Hier en daar wat te bekende keuzes inderdaad, maar wel lekker eclectisch en mooi aansluitend bij de scenes. Verder een paar erg sterke scenes op het einde, met name Carell die schuifelend z'n zoon moet ondersteunen. Het laatste wat je als vader wil denk ik.

Zeer effectief drama dat zich mooi een eigen nestje maakt binnen een redelijk beproefd genre. Het mist misschien wat meer momenten die er écht uitspringen, of van Groeningen moet z'n eigen stijl nog wat extra verfijnen, maar verder weinig op aan te merken.

3.5*

Matig.

De link met Twilight vind ik maar wankel. Oké, het is voor eenzelfde doelpubliek en de film draait rond een romance, maar qua sfeer en uitwerking kon ik maar weinig parallellen vinden. Twilight is nogal gelikt en zweverig, Beautiful Creatures zit vol dikke accenten en is wat directer.

Geen al te best acteerwerk, of geen bijster boeiende acteurs, maar Irons maakt zich hier toch nog extra belachelijk. Schmiert de hele boel aan flarden. Verhaaltje is niet bijster interessant. Onmogelijke liefde tussen twee werelden, wat tienerproblemen en een brave afloop met ruimte op één of meerdere vervolgen.

Family en setting deden een klein beetje denken aan Burton's Dark Shadows, de familie zelf is ook best kleurrijk. Hoogtepunt is eigenlijk de roterende tafelscene, jammer dat de film niet iets vaker die richting opgaat. Cartoonesque maar toch indrukwekkend vormgegeven.

Behoor niet zo tot het doelpubliek, maar verder geen verkeerd filmpje. Zitten een paar leuke scenes in, maar ook iets teveel zwemelmomentjes die de film niet ten goede komen.

2.0*

Wat een lofzangen voor een film die in essentie even melig is als Titanic, en met dezelfde mindset gemaakt.

Op zich is A Beautiful Mind gebouwd op een interessant gegevens, waar, mits de juiste regie fantastische dingen mee kunnen gedaan worden. De vergelijking is misschien niet direct obvious, maar thematisch gezien doet me dit sterk aan Pi denken. Maar wat een wereld van verschil.

Dit is zo'n typische "voor elk wat wils" Hollywood film, elk trucje aanwendend, elk middel goed genoeg om maar zoveel mogelijk zieltjes te winnen. Overdadig melig en voorspelbaar, barstend van de clichés, zelfs schaamteloos steunend op kleine lieve en schattige meisjes om maar zoveel mogelijk mensen over de streep te trekken. Het leek AI wel. Muziek was godsgruwelijk, de regie bewonderenswaardig saai en oubollig, opgefleurd door enkele zeldzame mooie scenes.

Positieve punten zijn het interessante uitgangspunt en sterke acteerprestaties, waarvoor 1*. En daar hou ik het dan ook maar bij. Net dat ietsjes meer flair als de gemiddelde "I wanna win an Oscar" film, maar hart, ziel en talentloze film verder.

Leuk.

Oude Nakashima die net als Happy Go Lucky soms ietwat slordig oogt, maar aan elkaar hangt van de leuke momentjes. Een regisseur die na deze film pas echt zou beginnen uitpakken, al is het hier al duidelijk voelbaar dat Nakashima niet zomaar een regisseur is.

Een geinige bende aan excentrieke persoonlijkheden. Elk personage heeft wel iets eigens, aparts of ronduit weirds, met als klapper natuurlijk het oude vrouwtje dat op de bovenste verdieping woont. Die gil ging echt door merg en been. Kereltje met de gele Porsche zou dan weer zomaar uit een Kitano film weggelopen kunnen zijn.

Bito en Nagase vormen een fijn centraal duo, verder is er eigenlijk enkel het zondaggebeuren dat de film aan elkaar bindt. Eerder een film die leunt op flarden dan dat je een echt geheel mag verwachten dus, persoonlijk stoort me dat niet echt.

En zo ben ik ondertussen ook wel weer klaar voor Nakashima's nieuwste. Erg fijn regisseur die ik nog op geen enkele misstap heb kunnen betrappen.

3.5*

Aardig filmpje, waar me teveel het Jalla Jalla gevoel bekroop. Nergens irritant, maar ook nergens apart of leuk.

Beautiful Thing heeft wel het voordeel van wat scherpere Britse humor, al faalt het dan weer wat op dramatisch gebied. Zoals hierboven al uitvoerig besproken 'hoeft' dat niet in een homofilm, maar als je er dan toch die pesterijen, fysieke mishandeling, arme buurt etc etc bijhaalt mag je er ook wat mee doen.

Verre van een meesterwerk, al kan je misschien wel wat steun vinden in een film als deze. Heb ik natuurlijk niks aan, dat ik ook over de audiovisuele kant val mag geen wonder heten. 2.5*

Edit: leukste personage vond ik die hippiepa. Misschien ook een beetje tekenend.

Eindelijk gezien.

Dé Disney film die er eigenhandig voor gezorgd heeft dat ik op jonge leeftijd al een hekel kreeg aan Disney. Ik had de film niet eens gezien, gewoon ooit eens een voorstukje van het zingende servies.

Een waar jeugdtrauman, dus was ik na al die jaren wel eens benieuwd naar de film zelf. Op zich is het resultaat wel wat ik ervan verwacht had.

Las ergens dat er 25 minuten aan liedjes inzitten. Merk je ook wel, wat de film racet van plotpoint naar plotpoint om dan telkens 3 a 4 minuten lang al zingend tot stilstand te komen. De liedjes deden mij echt helemaal niks, het verhaaltje is potentieel mooi maar de uitwerking liet mij ook volledig koud.

Weinig tot geen leuke personages en ook de tekenstijl vond ik veel te vlak. De animatie heb ik bij Disney trouwens ook al vloeiender gezien, maar die is verder wel boven niveau.

Zemende borstels en rinkelend servies dat blij en vrolijk muziekale nummertjes inzet, inclusief dansje, het is zeer duidelijk mijn ding niet. VInd het een beetje jammer dat net dit verhaal film zo sterk gedomineerd wordt door de muziekale intermezzos, het Phantom-achtige verhaaltje had veel leukere dingen kunnen opleveren.

1.0*

Niet goed.

Niet dat ik de laatste jaren een geweldige Disney fan geworden ben, maar de live action versies van hun wat oudere animatiesprookjes waren doorgaans niet zo heel slecht. Komt daarbij dat in 2014 Gans met een erg fijne adapatie kwam van Beauty and the Beast, dus Disney had wat te bewijzen.

Ze blijven ditmaal echter heel dicht bij hun animatieversie, niet iets waar ik echt op zat te wachten. Weer een film met zingend theeservies dus, een hoop humor die echt op de allerjongste gericht is en een sprookje dat zelden buiten de lijntjes kleurt. Of het moest zijn dat je wild wordt van de iets sterkere manlievende trekjes van LeFou. Schokkend!

Watson vond ik een totale miscast. De zang is alles behalve geweldig, als Sound of Music-achtige boerentrien slaat ze maar een vreemd figuur, maar een geweldige prinses is ze ook niet. Het botert ook niet echt tussen haar en Beast. Een kromme romance die plichtmatig in het verhaal verwerkt zit, maar nooit geloofwaardig in beeld gebracht wordt.

Verder érg veel liedjes, eigenlijk gewoon een volbloed musical. Het is dat de aankleding wel nog oké was. Niet zo fantasievol, dat viel tegen, maar het kasteel en kostuums zien er wel mooi uit. En de CG is technisch niet slecht, maar wordt zelden goed aangewend. Verder vond ik dat er ook opvallend veel blurry momenten in de film zaten, vooral als de camera begint te tollen. Dan ga je al geen 3D projectie kijken, zit je nog naar blurry beelden te kijken.

Mnee, deze versie was niks voor mij. Dan zet ik liever Gans' film nog een keertje op.

1.0*

Veel gegaap.

Ik heb de serie nooit gezien, maar kende de figuurtjes wel, zoals de meeste mensen rond mijn leeftijd. Sowieso was MTV niet zo'n interessante zender, zeker niet wanneer je meer met electronische muziek bezig was. Rock, metal en de hele scene daarrond interesseerden me niet.

Geen idee hoe de film dan tov de serie staat, maar op basis van dit ding heb ik vroeger weinig tot niks gemist. Flauwe en ultravoorspelbare innuendo grappen zijn zo'n beetje het enige waar de film op steunt. Het plot probeert misschien absurd te zijn, maar is ook erg makkelijk, de personage zijn vooral one-note.

Visueel is het ook lelijk, qua stijl is dat allicht bedoeld, maar de animatie zelf is vooral goedkoop eerder dan gestileerd. 80 minuten is verder niet echt lang, maar het leken er zeker 80 meer, aangezien de film erg repetitief is na een tijdje zelf op de zenuwen begint te werken.

Mnee, ik kan best genieten van bedoeld lompe en boertige humor, maar anderhalf uur lang entertain us -> anus grapjes vind ik gewoon lui.

1.0*

Japans J-Rock drama.

Naar een bekende anime. Vandaar denk ik ook de 6 stemmen hier, blijkbaar is de film ook niet zo'n goeie verfilming want het valt allemaal redelijk laag uit. Ik zag er het barslechte niet van in, anderzijds is het ook niet bepaald een geweldige film.

Beetje de mannelijke Nana dit, maar dan met meer rock (/hip-hop) dan pop. Al blijft dat altijd redelijk relatief in Japanse films, zeker die rivaliserende band is écht wel gladjes. De heren van Beck zijn dan een beetje meer punk, al is het maar qua attitude, want de muziek zelf blijft toch ook redelijk soft heb ik het gevoel.

Ik kan er doorgaans niet zo heel veel mee. Allerlei make/break dramatiek rond een groepje dat bekend wordt. De sulletjes die goeie muzikanten blijken en wat persoonlijk drama om het wat lijviger te maken. Dat laatste valt dan nog het beste te pruimen, naar aloude Japanse traditie.

Film duurt 150 minuten maar voelt toch erg vol aan. Komt allicht omdat ze toch zoveel mogelijk van de serie in de film hebben proberen proppen. Maar wat werkt als een afleiding voor een filler episode, werkt niet altijd binnen de context van een film. Er is dan ook teveel gaande, zelfs voor een film van 150 minuten.

Wél leuk om de "goddelijke" stem van het hoofdpersonage verborgen te houden. Ik heb niks met de muziek, waardoor dat soort dingen doorgaans compleet verloren gaan en alle effect missen, op deze manier was het ook voor mensen zoals mij voelbaar.

Doorsnee filmpje dus. Duurt wat lang en de rock/band problemen boeiden niet, de rest van het drama valt wel mee.

2.5*

Vond het vreselijk.

Lansbury is niet te pruimen hier, maar het is vooral dat oudste kindje dat hopeloos irritant is. Verder verbaast het mij toch echt dat deze film een Oscar voor de effecten gekregen heeft, vond het er absoluut niet meer uitzien, kan me ook niet inbeelden dat dit echt het summum was van wat men toenertijd kon.

Vooral die bedvluchtjes in de meest gore kleurcombinaties konden echt niet meer. Maar ook de combinatie animatie/live action heb ik al beter gezien. Verder was de animatie ook niet echt boeiend.

Film duurt ook nog eens véél te lang. Tijdens het laatste half uur ook een paar keer weggedommeld, misschien heb ik daarmee nog wel een geniaal einde gemist, maar op basis van de eerste 90 minuten en de paar glimpsen tussendoor kan ik het me moeilijk voorstellen.

0.5*

Niks-aan-de-hand filmpje.

Gezapig, af en toe grappig, nergens overdreven irritant, mede doordat het melige laatste kwartier eigenlijk wel een goeie verklaring kreeg, hoe makkelijk die uiteindelijk ook was.

Apart aan Sandler vind ik dat hij eigenlijk in best uiteenlopende films zit. Hij worstelt zich door een hoop komische subgenres, gaande van flauwe crossdressing tot semi-arthouse PTA filmpjes. Naast elkaar zijn zo'n films moeilijk te vergelijken, maar het blijven allemaal duidelijke Adam Sandler vehikels. Ik vind hem daarbij meestal ook niet enorm vervelend, dus best wel knap.

Maar verder een iets te brave kinderfilm, die af en toe opgeleukt wordt met wat geinige zaken, maar over het algemeen een beperkte indruk achterlaat. Duurt gelukkig niet overdreven lang en nevenpersonages als dat van Brand zorgen dat het doorheen de film wel leuk blijft.

Snel vergeten, maar verder vlot.

2.5*

Dieptepunt.

In een niche die amper hoogtepunten kent. Dreamworks is eigenlijk nooit competitief geweest met studios als Pixar. Ze hobbelen overal achteraan en komen dan met een filmpje als dit. Ik heb al veel slechte Amerikaanse animaties gezien, maar dit is toch wel één van de ergste.

De stem van Seinfeld slaat nergens ook, maar ook de rest van de dubbing is van geen al te hoog niveau. De hele setup voelt nogal saai en uitgemolken uit. Veel meer dan het concept "bijen" en dan een reeks van erg slechte woordgrapjes/bij-gerelateerde humor valt er niet te noteren. Je zal dit soort onzin maar moeten schrijven.

Het plot zelf is misschien nog het meest interessante, aangezien dit soort filmpjes meestal nogal platte moraaltjes hebben. Bee Movie pakt het wat anders aan, dit lijkt wel één of ander weird promofilmpje voor een wereld waarin iedereen hard werkt en zich daar verder niet al te veel vragen bij stelt. Ook een moraal natuurlijk, maar niet bepaald het lieve/broederlijke idealistische dat dit soort film kenmerkt.

Mnee, dit was echt amper aan te kijken. Vervelend van begin tot eind.

0.5*

Vond het niet echt wat.

Ook vroeger kon deze film me niet echt boeien. Had hem hiervoor nooit helemaal uitgekeken, wel vaak stukjes van meegepikt.

Vooral negatief zijn de special effects, die op sommige momenten (denk aan de woestijn) echt compleet amateuristisch zijn. Je kan toch echt wel leukere dingen doen met klei ed, ook toen al.

Beetle zelf vond ik ook niet bepaald geslaagd. Deed me wat denken aan een cabaret versie van Dr Spalding Zombie's film, maar dan dus een stuk irritanter. Verder geen echt interessante personages, al was de opzet verder wel geinig.

Hoogtepunten waren de scenes in de wachtkamer, vond ik de humor en ook de effecten wel geslaagd. Verder zit er aardig wat Burton weirdness is maar véél te goedkoop en kinderachtig gebracht.

1.5*

Matige mystery/thriller.

Zo'n filmpje dat degelijk tot goed is zolang het mysterie in ere wordt gehouden. Da's iets langer dan een halve film, eens echter duidelijk is waar het naartoe gaat (het telefoontje dat Kidman's man haar echte man niet is) begint het wel érg snel af te glijden.

Beetje jammer want tot op dat moment was het best kijkbaar. Niet geweldig spannend ofzo en vanaf de eerste paar minuten is er ook wel al duidelijk dat er iets niet geheel in de haak zit, maar het sfeertje is er wel en het mysterie stuwt de film voorwaarts.

Acteerwerk is oké maar weinig bijzonder, ook visueel is het aardig in beeld gebracht, maar buiten wat kleine visuele trucjes (die eerder geforceerd aanvoelen, omdat dat nu eenmaal bij het genre hoort) valt er ook niet zo heel veel te beleven.

Laatste half uur is echter een redelijk grote sof. De film doet er nog veel te lang over om uit te leggen wat er nu allemaal juist gaande is, daar waar ik mijn interesse al compleet was verloren. Dit soort films zouden er beter aan doen hun geheim pas helemaal op het einde prijs te geven.

2.5*

Fijn.

Flanagan is zichzelf aan het vestigen als horror regisseur die het toch net telkens wat anders weet aan te pakken. Dat maakt dat zijn films eigenlijk zelden volbloed horror zijn (en dus steevast op een aantal lage cijfers met die kritiek kunnen rekenen), maar wel steeds iets boeiends weten te brengen.

Before I Wake is inderdaad eerder duistere fantasy met een aantal jump scares. Qua sfeer zit het echt wel goed, vaak shots waar in de achtergrond meer te zien is dan op de voorgrond. Ook het fantasygedeelte wordt mooi vorm gegeven. CG is niet technisch hoogstaand, maar esthetisch gezien wel erg fijn.

Qua acteerwerk had de film wel gebaat bij een blik betere acteurs. Het kindje is nog wel goed, maar Bosworth is niet de meest begaafde actrice en Jane is gewoon barslecht. De film wordt meteen een stuk beter wanneer hij van het toneel verdwijnt. Jammerlijke miscast.

Blijft de hele film lang sfeervol. Mooi vormgegeven, fantasy elementen zijn origineel en het is toch ook duister genoeg om her en der wat spanning op te wekken. Voor een avondje ouderwets griezelen allicht geen geschikte film, maar wat boeit het als je er wat originaliteit voor in de plaats krijgt?

3.5*

Iets mindere afsluiter.

Het hopeloos romantische is er inderdaad uit, onder het mom van realisme zal het allicht wel steek houden maar vond het niet altijd even goed werken. Eerste uur is er eigenlijk nog niet zoveel aan de hand. Buiten wat blij geprik in beide richtingen lijkt het Hawke en Delpy goed te vergaan.

Laatste half uur keert de sfeer nogal scherp. Veel bits geruzie en vervelend gedrag van beide kanten. Vond dit stuk vooral een stuk klungeliger overkomen, het blije gaat Hawke en Delpy duidelijk beter af. Nu zijn de dialogen sowieso erg geconstrueerd (na Annie Hall al dit weekend heb ik er wel even genoeg van), maar dat werkt beter in het speelse dan het bitse.

Acteerwerk is meer dan solide, je merkt dat beide acteurs ondertussen erg sterk in hun rol zitten. Audiovisueel is het iets minder boeiend, al zitten de lange wandelingen best knap in elkaar. Iets meer sferische tussenposes had de film echter wel goed gedaan denk ik.

Met het einde had ik ook niet zoveer meer. Hawke is een beetje een klier, niet echt de romantiek die de twee vorige delen zo aangenaam maakte. Blijft verder wel een uniek project van Linklater (en veruit het beste wat hij gedaan heeft), maar vond de twee eerdere delen beter werken.

3.5*

Mooie film inderdaad, net als het vervolg.

Enkele minpuntjes houden de film van een echt hoge score. De chemie tussen Delpy en Hawke is er zeker, maar dan vooral op gevoelsgebied. De "match in heaven" die iemand ze noemde zie ik niet, aangezien ze toch nogal wat tegengestelde trekjes hebben. Die handleesscene is daar cruciaal. Je ziet Delpy lachen, maar lacht ze vijf jaar later nog steeds zo in een gelijkaardige situatie ?

Die dialogen zijn leuk om volgen, maar net iets te geforceerd om realistisch over te komen. Beiden weten steeds boeiende en relevante anecdotes op te rakelen, wat soms iets te makkelijk gaat. Anderzijds maakt dat de film toch ook weer wat boeiender, dus hier heb ik me zeker niet aan gestoord.

Grootste struikelblok vind ik echt het "ééndags" akkoord wat beiden afsluiten. Beide personages komen zelfbewust en in zekere zin intelligent over, en dan komt zoiets redelijk dom over vind ik. Je ziet ook dat ze er zelf geen moment in geloven, in hun zelfverzonnen bullshit. Delpy die zegt als ik nu met je naar bed ga, ga ik je missen en jaloers zijn ? Dat stationnetje was ze al een paar uur eerder gepasseerd. In zekere zin ben ik het wel met Doom eens dat dit een deel van de romantiek uit de film haalt. Je ziet beide personages het redelijk zelfbewust verknoeien. Tot twee keer toe eigenlijk, want die "binnen 6 maand" oplossing is al even gestoord. Iets meer passie voor elkaar was wel mooi geweest.

Maar verder wel een mooie, effectieve film. Twee scenes die eruit springen zijn de telefoonscene. Even is het woordgescherm weg en volgt er een erg basic en eerlijk gesprek. Maar de mooiste vond ik de dichter. Geweldig personage, wat een mooi stukje magie oplevert.

4*, niet beter of slechter dan Before Sunset. Maar zeker niet de ultieme romantische film vind ik.

De voorgeschiedenis kennen, herkenning, leeftijd ... het zal allemaal wel. Ik heb deze film gezien zonder dit alles, maar toch met volle teugen genoten.

Had zo een Dogma film kunnen zijn, waardoor de hele sfeer direct verprutst zou zijn. Gelukkig wordt de reis door Parijs van beide geliefden wel mooi in beeld gebracht. De chemie is waar deze film rond draait, en die was er eigenlijk al vanaf de tweede minuut (film begint met een cheesy kutnummer, wel een beetje jammer) en gaat eigenlijk nooit meer weg. De relatie tussen beiden is boeiend, hun achtergrond allerminst te complex om deel 1 als must te zien.

Genoten van de dialoog, al was die bij momenten net dat ietsje te geforceerd (verbaast me dan ook niet dat dit van dezelfde regisseur als Walking Life is), en ook die laatste scene in het appartement zat er net naast vond ik. Al is dat vitwerk, want de sfeer die zeer subtiel doorheen de film weet variëren is geweldig.

Mooie, minimalistische cinema, maar met zin voor afwerking. Geweldige romantiek, 4 dikke sterren.

PS: geen idee wat er mis is met Julie Delpy. Stond hier echt te blinken.

Anno 2017, toch een andere docu geworden.

Trump aan het hoofd, Parijs akkoord half op de schop ... da's toch wat anders dan de positieve boodschap die deze docu alsnog probeert mee te geven. Gelukkig hebben we China nog, die blijkbaar wél fors investeren.

Het inzetten van bekende koppen om een bepaald punt te ondersteunen is geweldig ineffectief gebleken, vraag maar aan Clinton. De vraag is dan ook of het zo'n slim idee is om Di Caprio in te zetten voor een film als dit. Het is wel fijn (en een voordeel) dat hij enkele serieuzere figuren kan opzoeken. Feedback van NASA bijvoorbeeld, ipv één of andere rare professor in een wollen trui.

Maar echt veel serieuze data of feiten zitten er niet in deze docu. Het is vooral mensen die vertellen dat het héél erg is. Allicht omdat dit toch gericht is op de half-gare Amerikanen die nog steeds niet in global warming gelooft, maar het maakt de docu er voor mij niet beter op.

Vond de meest interessante uitspraak nog eentje over de functie van de politiek. Waar politieke leiders eigenlijk leidinggevend zouden moeten zijn, stelt deze docu dat ze onze volgers zijn, en eigenlijk gewoon na-apen wat de bevolking wil in functie van stemmengewin. Pijnlijke constatatie, maar wel een correcte.

Het is noch steeds wachten op een echt goeie docu rond dit onderwerp.

1.5*

Matig.

Het gekunstelde begin helpt de film niet echt vooruit. De twee loopjes die doorlopen worden alvorens het echte verhaal kan beginnen zijn nogal zeikerig, waarbij vooral Ruffalo's personage nogal onsympathiek overkomt. Beetje raar, want daarna wordt er niet echt meer volop op drama ingezet.

In de plaats een feel-good film over semi-hipster figuren die gezellig, tegen de industrie in, een popalbumpje gaan opnemen. Een gebeuren waarin eigenlijk alles goed verloopt. Ze vinden enthusiaste artiesten die voor weinig of niks hun baan opgeven om mee te doen, de niet-getalenteerde dochter blijkt toch een talentje te zijn, de rapper-van-vroeger financieert het album want goedaardig ... ach ja, het is dan ook feelgood.

Wel een beetje jammer dat op het einde snel wat relaties opgelost moeten worden. Iets te laat aan begonnen blijkbaar, want zelfs tijdens de credits blijven ze nog even verdergaan. Meer jammer is dat de muziek flauw en smaakloos is. Leuk hoor, die artiesten die zich afzetten tegen commerciële pop en dan ... commerciële pop gaan maken. Ruffalo als producer ... no thanks. 'k Zou er geen dollar aan gegeven hebben.

Ach, de feelgood in het tweede deel werkt nog wel redelijk. De gezellige sfeer bij de opnames geeft de film nog een beetje extras, maar veel meer dan een simpel filmpje met povere muziek en ééndimensionale personages is het niet geworden.

2.5*

Best fijn.

In de kern natuurlijk gewoon een drama, met hier en daar wat komische en romantische noten. Het vinden van core comedies is tegenwoordig bijna onmogelijk, ik kijk dan ook niet verrast meer op als ik de zoveelste mix van drama en comedy voorgeschoteld krijg. Maar toegeven, deze film van Mills is wel iets meer dan de doorsnee dramady.

De cast doet het erg goed, Mills laat zich ook regelmatig opmerken in de regie en ondanks dat de film vooral rustig voortkabbelt weet de film ook qua comedy en romantiek z'n momentjes te kiezen. Het is allemaal netjes uitgebalanceerd en voelt als een film van een regisseur die duidelijk weet waar hij mee bezig is.

Daar zit echter ook de enige echte kritiek verborgen. Amper laagtes, maar verder is het toch ook redelijk vlak allemaal. Het is een weinig scherp en nogal voorspelbaar filmpje, waarin personages en hun drama maar moeilijk echte diepgang krijgen. Zeker geen verkeerde film, maar wel eentje van het type "morgen alweer vergeten".

3.0*

Interessant.

Niet eens zozeer het onderwerp. Hoewel ik niet zeg dat dit allemaal parate kennis is voor mij, zat er niet echt iets in waarvan ik nu echt opkeek of waarvan ik nog nooit gehoord had. Het is verder ook écht wel redelijk droge materie op een droge manier gebracht, soms kreeg ik een beetje het gevoel terug op school te zitten.

Anderzijds krijg je door die uitgebreide uiteenzetting wel een goed beeld van de kracht en schoonheid van de wetenschap. De manier waarop alles samenwerkt en hoe één ontdekking kan leiden tot complete nieuwe inzichten in andere velden is redelijk magisch te noemen. Het wordt niet letterlijk gezegd, maar één van de grootste problemen is de kruisbestuiving tussen verschillende vakgebieden, zeker nu alles steeds gespecialiseerder wordt.

Een schalks telefoontje na een eerder toevallig gesprek leidde bijvoorbeeld een grote ontdekking in, maar dat zijn jammer genoeg erg toevallige omstandigheden. Het zou leuk zijn moest er over zulke zaken iets systematischer nagedacht worden. Anderzijds levert het wel mooie verhaaltjes op, anderzijds geeft het ook aan dat we eigenlijk met bepaalde zaken al veel verder hadden kunnen staan, waren we als ras wat efficiënter geweest.

Blijft wel boeien, maar is hou dan ook wel van een beetje droge wetenschap af en toe. Als docu had het allicht wat sexier gekund, maar toch zijn er mooie inzichten te verwerven, ook buiten het onderwerp om.

3.0*

The stuff nightmares are made of.

Kan we ergens wel vinden in killalot's kritiek, anderzijds wist de film mij wel te vangen. De vreselijke gore zwart/wit beelden waren hallucinant. De helft van de tijd weet je niet wat je zien, maar toch weet het steeds erg suggestief te zijn. "What the fuck, is dat ... damn ..."

Het begin is inderdaad wel het best. Freaky scene, lang uitgesponnen. Zoals alle scenes wel, maar hier is het zoals kill zegt allemaal net wat beter geëdit. Film mist ook wat muzikale ondersteuning. De soundscapes zijn wel leuk, maar vragen om meer backup. De spaarse momenten dat er wat ambient opduikt, en de soundscapes meteen ook een muzikaal karakter krijgen zijn de betere momenten van deze film.

Ik heb geen fuck begrepen van deze film, laat ik eerlijk zijn. Vaag kon ik het verhaal en de gebeurtenissen een beetje volgen, maar een rode draad of motivatie vond ik niet. Niet dat ik het miste, want de nare, vieze, enge en beangstigende sfeer die deze film uitstraalt is genoeg om boeiend te blijven. Maar een Tsukamoto of Fukui is het niet. Beetje de score bijplamuren, en de camera iets beter hanteren de volgende keer. Wel 4 dikke * van mij.