Opinions

Flauw brouwsel.

Achteraf bleek het ook een remake te zijn. Het origineel nooit bekeken en aangezien Eastwood daarin de hoofdrol vertolkt verwacht ik dan ook niet binnen afzienbare tijd te doen. Dat Coppola genoeg regisseur is om er haar eigen ding van te maken geloof ik verder wel, al maakt dat nog niet meteen een goede film.

Zo erg veel gebeurt er niet in deze The Beguiled. Farrell wordt een huis vol vrouwen binnengeloodst, het daarop volgende uur zie je elk personage wat aanpappen met Farrell. Uiteraard maakt die misbruik van de situatie en zit het spel op de wagen. Wie er een battle of the sexes in wil zien kan zich 90 minuten verkneukelen, maar veelzeggend is deze film bepaald niet op dat gebied.

Coppola probeert de emoties eerder onderhuids te houden, maar slaagt daar eigenlijk niet in. Elk personage is te duidelijk afgelijnd en heeft te duidelijk zijn functie binnen het verhaal. Ondanks de verstilde fotografie en vaak afwezige soundtrack, is het toch een alles behalve subtiele film.

Visueel ook absoluut mijn ding niet. Drie leuke mistshows en verder veel klassieke lelijkheid. De soundtrack was ook niet denderend, enkel dat ene ambient nummertje op het einde dan. Volgens mij kende ik het ook al, anderzijds is ambient nu ook niet het meest onderscheidende genre.

90 minuten is niet overdreven lang, toch sleept het eerste uur énorm. Laatste half uur is wat geanimeerder, maar veel leven komt er jammer genoeg niet in te zitten. Een wat suffe film, eentje om snel weer te vergeten.

1.5*

Middelmatig.

Zie je bij Japan steeds de atoombommen terugkomen en zit Amerika nog steeds met een aantal oorlogskaters, zo heeft België een pedofiliespook. Het is dan ook niet zo verwonderlijk om deze boekverfilming in ons Belgenlandje te zien, al clasht het soms wel een beetje met de Amerikaanse aanpak.

Op zich is de film goed opgebouwd. Op de juiste momenten rakelt de spanning weer op en krijgt Herbots er steeds de drive weer in als het even dreigt stil te vallen. Het sfeertje is duister genoeg, het troosteloze Vlaamse weer en de verkrotte landelijke setting dragen mooi bij aan het grimmige geheel. Visueel is het vooral solide, maar weinig uitdagend.

Maar de film kent ook een aantal stevige minpuntjes. Dat TV-Vlaams is echt not done, het gaat er bij mij nog altijd niet in dat men hier aan vast blijft houden. Het haalt een hoop naturel uit de film en maakt het allemaal een stuk houteriger dan nodig. Verder iets teveel momenten waar de goede clou net op het goede moment z'n intrede maakt, maar da's meer een genre cliché van een genre waar ik verder niet zo heel veel mee heb.

Vond de sfeer zelf soms ook iets te geforceerd. Vooral het overdramatische begin gaat er wat over. Als kijker kom je koud een film binnen en om dan al met zwaar aangezette muziek en slomos de sfeer te willen zetten moet je van betere huize komen. De background story van Nick is nog zo'n overbodig iets. Het had een half uur film kunnen besparen, en zorgt nu enkel voor een leuke pay-off op het einde (er blijft een zuur smaakje hangen door het niet-vinden van Bjorn), maar da's een beetje min voor een kwart aan overbodig drama.

Acteerwerk vond ik verder ook wat te dik aangezet allemaal. Zo balanceert de film eigenlijk de hele tijd op nét wel en nét niet. Met een paar kleine details had het een veel betere film kunnen zijn, want als basis is het sterk genoeg. Anderzijds zijn het waarschijnlijk net die dingen die het volk naar de bioscoop lokt, gezien het gemiddelde hier kan je Herbots dan ook moeilijk ongelijk geven. Maar mijn ding is het toch niet helemaal.

2.5*

Ik kijk regelmatig een docu en klaag steevast over het propaganda-karakter van de meeste docus die te zien zijn. Daarom was ik best geïnteresseerd in deze Behind The Cove, een docu die op zoek gaat naar de andere kant van het verhaal. In principe kom je dan op een soortgelijke docu uit (wat ook wel het geval is), maar als balanshersteller is dat nog enigszins verdedigbaar.

Ik heb op zich niks tegen activisme, het komt ook vaak vanuit een goede plek, maar ook al te vaak vanuit een ongeïnformeerde en naieve plek. Empathie is leuk, maar niet wanneer het de ratio overheerst. Zeker nu iedereen vanachter zijn PC activist kan spelen zijn er legio docus die daarop maar al te graag inspelen. Ik vind dat vooral een kwalijke zaak, maar jah, the road to hell is paved with good intentions.

Activistendocus maken zich er vaak nogal makkelijk vanaf door te zeggen dat de tegenpartij "niet voor de camera wil verschijnen". Het is een erg makkelijk en welgekomen excuus, want het geeft aan dat ze op zich wel openstaan voor discussie én dat wie niet wil praten allicht wel wat te verbergen heeft. Het is één van de goedkope trucjes waar deze docu alvast komaf mee wil maken. Ik las toevallig eerder deze week nog een artikel over het opvallende succes van Starbucks in China (een taaie markt voor Amerikaanse bedrijven), waarin gehamerd werd op de wil tot inleving in de lokale markt en gebruiken (eerder dan de olifant-in-porseleinwinkel aanpak die vele bedrijven hanteren). Zo ook bij docus heb ik vaak het gevoel dat de agressieve houding (in de zin van overtuigd zijn van eigen gelijk en onwillig in het open discussiëren) van de mensen achter een docu mensen met een andere mening afschrikt om voor de camera te verschijnen. Ik zou er zelf ook maar weinig geloof in hebben.

Is deze docu dan zo geweldig? Inhoudelijk valt er toch ook wat op aan te merken en zonder The Cove zou mijn kritiek veel sterker doorwegen. Zo wordt er veel te vaak naar het verleden gewezen (iets wat niet echt relevant is), wordt er te hard een slachtofferhouding gezocht, komt de ware kwestie zelden aan bod, worden sommige experts vragen gesteld over zaken waar ze geen expert over zijn (je moet een prof niet vragen waarom Amerika zo aast op Japan, hij is misschien prof maar da's zijn vakgebied niet), missen er harde, geloofwaardige cijfers en is men te gefixeerd op de vorm van The Cove, eerder dan de inhoud. Al doet Yagi dan wel haar best beide kanten van het verhaal te belichten, maar die pogingen zijn toch ook nooit echt volhardend.

Toch zit er ook veel interessante kritiek in deze docu. De bemoeizucht van het Westerse activisme gesteund op Westerse moraal, de propanda die ook hier volop woedt, de opgblazen docus vol halve waarheden en (kleine) leugens die zelden steunen op een verifieerbare en genuanceerde realiteit, de gebrekkige wil om een open dialoog te voeren over een bepaald onderwerp ... copy/paste kritiek die zo bij elke docu kan, maar waar echt zelden wat van te zien of over te horen is.

Ideaal zou zijn moesten ze beide verhalen kunnen combineren in één docu uiteraard, maar het is al héél wat om eens een tegenverhaal te horen. Daarvoor toch zeker een * extra.

3.0*

PS: en niet geheel ontoevallig dat deze docu amper bekeken is, zowel hier als op IMDb. Toch verplicht voor gewapende docukijkers vind ik.

Zeer matig.

Allicht de allerlaatste Soderbergh film, al is hij nog jong genoeg om van idee te wisselen. Maar ik vind het vooral jammer dat hij er met deze matige productie tussenuit knijpt. Nochthans begon het allemaal best hoopgevend.

Het begin is vooral leuk door de larger than life personages. Damon ziet er goofy uit, Douglas kruipt vol overtuiging in de rol van glitterman. Soderbergh pusht dan nog een beetje door, met net wat meer naakt dan gewoon en net wat riskantere scenes, hoewel je uiteindelijk bitter weinig te zien krijgt.

Maar eens dat markante een beetje begint te wennen rest er eigenlijk niet zoveel. Klassieke rise & fall structuur (die ook nog eens iets te nadrukkelijk aangekondigd wordt in het begin van de film) en personages die na verloop van tijd vooral beginnen vervelen. Damon's personage is een lomp figuur en Liberace zelf vooral een aansteller en een eikel. Om dat dan over de 110 minuten te rekken was er mij wat teveel aan.

Na een half uurtje had ik deze freakshow wel gezien, verder is het allemaal redelijk saaie Soderbergh light.

1.5*

Edit: nog wel even vermelden dat Low een geweldige rol heeft in deze film. Kon hem vroeger absoluut niet uitstaan als acteur, maar heeft zich de laatste paar jaren erg goed herschoold als komisch acteur.

Tja.

Wie kent ze niet. De gekken die zelf hun raketjes bouwen om daarmee te bewijzen dat de Aarde echt wel plat is. Gelukkig laat deze docu zich daar niet aan vangen, en krijg je een wat genuanceerder beeld voorgeschoteld. Niet zozeer dat het verhaal dat ze vertellen overtuigend wordt, maar wel dat het beeld van deze mensen op een serieuzere manier gekaderd wordt.

Het is dan ook fijn om beide kanten van het verhaal te horen in deze docu. Het zijn niet enkel de Flat Earthers die aan het woord gelaten worden, maar ook "klassieke" wetenschappers die hun zegje mogen doen. Zij becommentariëren vooral de drijfveren achter zo'n groeperingen, maar ze zijn bij momenten ook kritisch naar zichzelf, en dan vooral naar het vaak elitaire en hautaine gedrag dat sommige "populaire" wetenschappers er op nahouden.

Tijdens de tweede helft verliest de film wel een beetje focus, vooral omdat dan het congres van de Flat Earthers gevolgd wordt. Niet zo heel interessant, veel boeiends komt er dan ook niet meer naar boven, maar er zitten best wat rake fragmenten in deze docu, da's zeker niet altijd het geval bij dit soort onderwerpen.

3.0*

Niet best.

Dat het wat ordinair knip- en plakwerk is, is op zich niet eens zo'n heel groot probleem. Mensen die in welke vorm dat ook in een nieuw huis intrekken, dat levert uiteindelijk altijd een zelfde soort horrorfilm op. Het is nu eenmaal eigen aan puur genrewerk dat er qua opzet en verloop niet zo héél veel originaliteit verwacht wordt.

Het draait om de uitvoering, maar net daarin faalt deze film redelijk hard. Acteerwerk is nogal irritant (vooral omdat de toon van de film ook nogal serieus is en de acteurs er echt niks van bakken), de horror voelt eerder lui en getelefoneerd aan en ook de geest zelf ziet er maar belachelijk uit. De twee regisseurs slagen er gewoon niet in om de broodnodige sfeer te scheppen, waardoor er eigenlijk niks echt werkt.

En dan duren 85 minuten nog best lang, want wat heeft een film als deze verder nog te bieden. Een degelijke locatie en hier en daar een streepje sfeervolle verlichting. Maar het redt de film in z'n geheel niet jammer genoeg. Eentje die je best kan skippen, of je moest écht geen horrorvoer meer hebben liggen. Niet best.

1.5*

Niet super deze.

Ziet er wel heel wat beter uit dan de meeste in z'n soort (en stammende uit die tijd). Vlotter geëdit, met beter camerawerk. Af en toe wel te opvallend in een studio geschoten (best dat je een muur blauwschildert om lucht te simuleren, maar dan geen vogelperspectief )

In dat opzicht dus wel aardig, hoewel de film weer uitpuilt van typisch slecht acteerwerk en bij momenten echt te slechte humor.

Film viel me vooral wat tegen qua choreografie. Op het kunnen van de acteurs valt weinig aan te merken, maar het is allemaal wel érg technisch hier, en dat te lang. 90 minuten handjesgeklap is net wat teveel van het goeie. Dit is niet het creatief semilollige werk, wat ik veel liever zie.

Wel aardig, sommige scenes zijn uiteraard wel cool, vooral door de ook opvallend lange takes. Maar doe mij toch maar die filmpjes van een Yuen en gevolg.

2.5*, vermakelijk, maar niks meer dan dat. Aardig tussendoortje, perfect om even tot rust te komen en de hersenen op standby te zetten, maar echt genieten is er jammer genoeg nergens bij.

Kom daarbij nog dat het hoofdpersonage wel een verloren Beatles lid lijkt

Niet verkeerd.

Een film in twee delen. Het eerste deel is eerder luchtig en opgewekt. Niet dat er compleet geen drama inzit, maar het positieve overheerst overduidelijk. Het tweede deel is een stuk serieuzer en draait eigenlijk richting een andere drama niche. Op zich hou ik daar niet zo geweldig van, maar gezien het concept van de film sluiten beide delen wel goed op elkaar aan.

Het idee dat je 5 jaar van je leven kwijt bent is al eerder gezien, maar gekoppeld aan een stukgelopen relatie levert het toch een boeiend uitgangspunt op. Wat als je na 5 jaar relatieverval (met scheiding erbovenop) je plots weer voelt alsof je net getrouwd bent als koppel?

De ommekeer halverwege (snel verslechterende dementie) komt eerder vanuit het niets, maar geeft de film wel het gewicht dat het eerste deel toch een beetje mist. Ik had denk ik nog iets liever gezien dat het drama vanuit de stukgelopen relatie wat dieper uitgewerkt werd, maar ook deze versie van de film is zeker niet slecht.

Visueel best mooi, acteerwerk naar behoren (met voldoende chemie tussen Chang en Bai) en qua speelduur net lang genoeg. 120 minuten was wellicht iets logischer geweest, maar ben blij dat ze het niet langer gerokken hebben.

Fijn filmpje dus, zag dat Wong's Break Up Club ook op Netflix staat, die pik ik binnenkort ook nog even mee.

3.5*

Bwah.

Typisch inspirationeel gedoe, al zat er wel een gemeend hart in deze docu. Het komt misschien ook wel omdat Elmo mij niet zo heel veel zegt. Blijkbaar érg groot in Amerika, in Nederland misschien ook wat bekender door dingen als Sesam Straat, maar heel dat poppencircus is nooit zo populair geweest in België heb ik het gevoel.

Maar zo'n typisch "als je je maar focust of wat je graag doet komt het wel goed" verhaaltje. Allemaal leuk en aardig gebracht, maar voor zo'n man als Clash duizend die het nooit zullen halen en er zelf compleet onder door zullen gaan. De andere kant van de medaille.

Blijft wel dat Clash een innemend figuur is en de docu in zekere zin wel kan dragen, alleen is het verhaal zelf niet zo heel boeiend. Carriere van een mens die voor TV gewerkt heeft, beetje aangevuld met z'n privéleven. Je moet toch al echt fan zijn van Elmo om hier meer uit te halen.

2.0*

Aardige filmdoc.

Ik ben een gepassioneerd tegenstander van dubs, dus het onderwerp sprak me wel aan, al was het dan niet noodzakelijk in positieve zin. Animatiedubs zijn nog een iets ander verhaal, maar deze doc richt zich enkel op het dubben van live action films.

Laat er geen verwarring over bestaan, deze doc is vooral promotie voor het vak. Dé grote vraag wordt opzichtig ontweken, wie een discussie over artistieke integriteit van de film verwacht komt van een kale kermis thuis. De docu lost dat op door te focusen op het werk dat in een dub kruipt ('t is toch niet makkelijk allemaal) en het financiële plaatje (belangrijk wat buitenlandse opbrengsten zijn cruciaal). Moedige poging, maar ik denk niet dat iemand daar intrapt.

De opzet is om enkele mensen aan het woord te laten die al jaren bezig zijn met het dubben van Clooney. Het is een wat zwakke rode draad want de docu gaat ook regelmatig breder. De persoonlijke info rond de dubbers blijft ook maar beperkt, verder zit er aan het begin nog een lesje geschiedenis en komt de financiële vergoeding van de dubbers zelf ook nog even voorbij. Eigenlijk gaat het dus gewoon over het beroep, met Clooney als excuuslijm.

Uiteindelijk kon deze doc me niet veel warmer maken voor het dubwerk. Dat het moeilijk werk is wist ik al, dat je er talent voor nodig hebt ook. Maar ik kan het niet anders zien dan een soort van look-a-like beroep. Die mensen hun job vereist ook een hoop, maar the real deal is het gewoon niet en het blijft ook altijd een beetje zielig (want je teert toch op het succes van een ander). En dat het financieel steek houdt zal best, dat weegt voor mij als filmliefhebber niet op tegen het artistieke.

Maar wél leuk om een keertje te zien, omdat het een toch wat onderbelicht en onbekend aspect van de filmwereld is.

2.5*

Blijft leuk en apart.

Wist eigenlijk niet zo heel veel meer van deze film, is ook echt al jaren geleden dat dat ik hem gezien had. Misschien omdat Jonze de laatste jaren wat achteruit is gegaan, maar ergens vreesde ik ook wel wat voor een herziening. Compleet onnodig blijkbaar, want dit is nog eens een wacky high-concept filmpje dat hoe langer hoe meer doldraait.

Net zoals de meeste 90s US films ziet het allemaal net iets te grijs en grauw uit, maar verder weet Jonze wel wat leuke visuele vondsten in z'n film te verwerken. De soundtrack is ook wat teveel op de achtergrond, zeker voor iemand die uit de videoclip wereld komt, maar er is ook niks ondermaats of slecht. Ik had gewoon op iets meer gehoopt.

Het concept blijft hilarisch, daarnaast ook voldoende grappige vondsten, er wordt goed geacteerd en het is amper te voorspellen welk traject deze film zal volgen. De 4-way relatie is hilarisch, het tweede deel van de film kakt niet in en de finale mag er ook gewoon zijn. Gewoon erg sterk, en no two films like it.

4.0* en een uitgebreide review

Toch leuk.

Ik had er eigenlijk niet zo héél veel van verwacht, meestal gaan deze docus maar half over het event zelf en is het vooral lachen met onnozele nerds die iets te hard opgaan in het spel. Nu ligt deze docu er ook weer niet zover vanaf, alleen zijn die nerds ditmaal net wat serieuzer.

Iemand tijdens de docu vatte het goed samen: als er genoeg mensen bij elkaar komen is er onenigheid, worden er groepjes gevormd en drijven die steeds verder uit elkaar. Zo ook bij dit event dus. Met als inzet/dicussiepunt: wie moet er nu eigenlijk Napoleon spelen.

Voor sommigen is het een serieus probleem dat het een Amerikaan is die met een slecht Frans accent zijn rol komt vervullen, anderen zien in hem net de perfecte acteur. Komt daar nog eens wat persoonlijk drama in zijn leven bij dat het net wat smakelijker maakt.

Of hoe je eigenlijk naar een bijna-doorslag van de Amerikaanse presidentsverkiezing zit te kijken, maar dan op veel kleinere schaal. Net daarom is het wel interessant, want ook het groepjesvormen en de spanningen die ontstaan zijn op kleinere schaal een stuk makkelijker te volgen en worden ook goed en duidelijk in beeld gebracht.

Best interessant, alleen jammer dat het event zelf zo lame is.

3.0*

Raar dat Forrest Gump hier niet meer genoemd wordt. Heb em zelf nooit gezien, maar moest toch aan die film denken.

Ook in Being There een debiel persoon die dankzij goedgelovige en simpele mensen verder in de wereld komt. Dankzij Sellers krijgt de film gelukkig nog wat standing, want de basics zijn eigenlijk redelijk slecht. De constante misverstanden zijn geinig als idee, voor eventjes, maar de dertigste keer voelt het aan als een totaal uitmelken van een nogal simplistisch ideetje.

De figuur die Sellers neerzet is gelukkig wat interessanter, doordat er de hele film niks over hem verteld wordt. Zoals Zach al zegt, hij "is", en daarmee is de kous af. Erg boeiend, alleen is hetgeen wat er rond gebouwd werd wat aan de duffe kant. Zelfs met het einde erbij is het geen film waar ik aangespoord werd enige uitleg te verzinnen. Daarvoor was het allemaal net te doorzichtig, iets te mak, te passieloos, te droog.

Aardig om een keertje gezien te hebben, maar meer dan eens hoeft niet. Had heel wat meer ingezeten. nipte 2.5*.

Mindere Hou.

Hij verliest hier toch echt een beetje de focus. Zoals wel meer van z'n oudere films een familiekroniek die zwalpt doorheen een teveel aan personages.

Visueel niet slecht maar zeker niet te vergelijken met z'n latere werk. Vond Leung ook niet bepaald opvallend goed in deze film, heeft ook een beetje een lullige rol als dove. Vervelend ook, aangezien hij alles moet opschrijven, wat we daarna dan nog eens moeten lezen via tekstjes op een zwarte achtergrond ook. Ik heb niks tegen traag, maar dan wil ik wel wat zien en niet de indruk hebben een boek op TV te lezen. Vond ik vervelende segmenten in de film.

Verder wel een interessante blik in het na-oorlogse gebeuren in Taiwan, al krijg je dat ook maar geschetst via de personages zelf. Daarom ook niet al te erg dat het een gekleurde vertelling is.

Film duurt te lang jammer genoeg, interesse is een aantal keer vervaagt, al zorgt Hou er wel voor dat ze nooit helemaal verdwijnt. Beetje meer focus, uurtje eraf en iets meer muziek ook. Duidelijk (en heb ik ook al eerder gezegd bij de oudere Hous denk ik) de beste scenes.

2.5*

Brad Anderson is een goeie.

Het is alleen een beetje jammer dat deze film net wat té generiek is. Het is bijna een genre geworden, Amerikaantjes die in een exotische stad levens gaan redden, met wat kritiek op de eigen overheid natuurlijk, maar toch vooral heroiek en Amerikaanse vlaggen.

Anderson brengt het er aardig vanaf, al is dit zeker niet z'n meest bijzondere film. Hamm en Pike zijn een redelijk duo, maar echt spetteren doet het ook niet. Verder is Beirut wel een sfeervolle locatie en kent de film enkele succesvolle spannende scenes, maar jammer genoeg zit er ook aardig wat filler en middelmaat in.

Op zich heb ik me niet verveeld met deze Beirut, ik zie Anderson alleen liever wat eigenere werkjes maken. Teleurstellen doet hij eigenlijk nooit, ook niet met deze film, maar het is zeker niet z'n meest memorabele werk. Gewoon een degelijk tussendoortje.

3.0*

Leentje-buur bij Matrix, Renaissance en Final Fantasy

Regelrecht gelift uit Ghost in the Shell, Appelseed en zelfs Patlabor zal je bedoelen. Erg geïnspireerd is het inderdaad niet maar veelal boeiender dan wat de meeste Westerse tekenfilms bieden.

Visueel vond ik het net tegenvallen. Misschien is de film gewoon te lang, hadden ze er een half uur af moeten kappen en meer tijd en geld moeten steken in het audiovisuele. Vooral de lichteffecten, stof en stoom effecten en de shadings ogen vaak pover. Krijgt daardoor een onterechte videogame look, terwijl er toch ook heel wat moois in zit.

De wormen komen rechtstreeks uit Dune maar zijn indrukwekkend en zorgen voor een paar toffe scenes. Verder vooral vermakelijk en af en toe leuk om volgen, maar schiet toch wat tekort om echt goed te zijn.

Vooral veel te gelikt allemaal, begrijp ook niet wat zo'n Oakenfold nu net komt doen bij de soundtrack, onnodig. Verder ook jammer dat iedereen Japans praat, zeker wanneer er met meerdere nationaliteiten gewerkt wordt (en Japan zogezegd al 10 jaar afgeschermd leeft van de rest van de wereld).

Gemiste kans inderdaad, maar vooral om het technisch door de mand valt.

2.5*

Niet verkeerd.

Vooral omdat het centrale vraagstuk van deze film redelijk simpel lijkt, maar doorheen de film toch een zekere nuance meekrijgt. Niet dat het gehele geloof in het rechtssysteem nu op de schop wordt gegooid, maar deze docu werpt toch enkele interessante vragen op.

Jammer genoeg is de presentatie een stukje minder. De reconstructies ogen nogal lam en helpen de serieux van het geheel niet echt vooruit. Ook ik denk dat men er beter aan had gedaan om het enkel bij de verbale verslagen van de betrokkenen te houden, dat had het net allemaal iets krachtiger kunnen maken.

Maar zeker een aparte zaak en een docu die toch een aantal vraagtekens weet te plaatsen daar waar je hiet misschien niet meteen zou verwachten. Jammer dat de vorm deze docu een beetje tegenwerkt, het is jammer om te zeggen aangezien niet zo heel veel docus werk maken van de vorm, maar dit is duidelijk niet de manier.

2.5*

Matig, met een goed einde.

Myrick zit een beetje met hetzelfde probleem als Sanchez. Geweldig gebruik van soundtrack om een sfeertje neer te zetten, maar visueel bakken ze er niet al te veel van.

Believers ziet er bij momenten nogal amateuristisch uit. Acteerwerk soms erg slecht terwijl Myrick wel wat vraagt van z'n acteurs. Het is een aardig concept en slim gebruik van ambient waves en vertraagde stemmen die de film een goed sfeertje meegeven.

Leuk om volgen, maar wel typisch een film die net voor het einde aan een duidelijk tweesprong komt te staan. Ofwel het platgetreden pad volgen en geen durf tonen, ofwel de gewaagde aanpak. Believers lijkt eerst voor de eerste optie te gaan, maar weet zich uiteindelijk toch te herpakken. Die twist had er voor mij niet echt ingemoeten, maar toch fijn dat de secte gelijk blijkt te hebben. Zie je niet veel, interessant gegeven.

Beetje jammer dat de visuele uitwerking niet wat beter is, had een erg goed filmpje kunnen worden. Nu is het het sounddesign dat nog wat redt, en een leuk einde dat toch zeker een halve * extra betekent.

3.0*

Degelijke McLean.

Zoals de meeste McLean films dat eigenlijk wel zien. Beetje nuance hier en daar, wat een film van hem soms net iets beter en soms net iets slechter maakt, maar het is eigenlijk altijd wel oké. Ook deze The Belko Experiment valt onder die noemer.

De opzet is wel geinig. Niet bijster origineel, maar verwijzingen als Saw en Battle Royale zijn toch wat stoffig geworden. Er is een tijd geweest dat er elke week een soortgelijke film uitkwam, maar da's toch wel weer een paar jaar geleden. Allleen is de uitwerking wat aan de brave kant.

McLean gooit er hier en daar wel wat humor tussen, wat de film net iets luchtiger maakt. Het achtergrondverhaaltje is weinig boeiend, maar de situatie in het gebouw zelf is wel vermakelijk. Het verloop mag dan vertrouwd zijn, het is goor en bruut genoeg en de personages zijn ook lollig genoeg.

Enkel het einde is een gemiste kans. Gezien de humor had ik een wat cynischer einde verwacht. Milch had als laatste over moeten blijven, samen met het eerste dags beginnertje. Diens toevallige moord aan het begin had haar de winnaar van "het spel" moeten maken. Maar ach, het einde is niet waar een film als deze mee staat of valt.

Vermakelijk dus. Niet meer, niet minder. Typische McLean film.

3.0*

Eerste van Lewis achter de camera.

Je merkt aan deze film toch wel dat hem iets van de lever moest. Allicht was hij het een beetje beu in verhaaltjes mee te draaien, daarom gewoon een pure opeenvolging van sketches. Er is een rode draad in de vorm van een hotel, maar dat is het wel zo'n beetje.

Het gaat vooral om de grappen. Vaak visueel, soms pure slapstick, soms ook iets absurder en maffer. En dat in combinatie met Lewis' typische houdingen en uitdrukkingen. Het is een acteur waar je denk ik makkelijk een hekel aan kan hebben, maar ik kan hem nog best goed hebben.

Film duurt gelukkig ook niet al te lang en ondanks ook een paar mindere grappen zitten er toch aardig wat lollige momentjes in. Audiovisueel is het, zoals de andere Lewis films, helemaal niks, maar de humor maakt dat deze films toch nog steeds relatief vlot wegkijken.

2.0*

Tweede Bunuel. Tweede keer niks.

Ditmaal een straightforward review. Een heel andere film dan El Ángel Exterminador, las hier nog regelmatig terug dat mensen deze film nog enige vorm van surrealisme vonden bevatten. Ik zag het er niet in terug. Maar volgens mij vallen de "droomscenes" dan ook niet onder surrealisme (toch niet op de manier waarop ze hier uitgewerkt werden).

Het verhaal kon me vanaf het eerste moment eigenlijk al niet boeien. Deneuve speelt zwak, haar medespelers zijn zo mogelijk nog houteriger. Frans is een taaltje dat lekker kan vloeien, maar de dialogen voelen geforceerd en geacteerd aan.

Visueel ook helemaal niks wat mij boeide, dus restte het gespeel met wat is echt en wat niet. Een oninteressant spel dat resulteert in een finale waar menig regisseur zich tegenwoordig voor zou schamen. Of in ieder geval zwaar voor afgevallen zou worden.

Het was een hele zit aangezien ik op geen enkel moment in de film gekomen ben. Dingen passeerden volledig langs me heen, zonder dat er maar ergens een interessante invalshoek te vinden was.

Compleet andere film dus, wel hetzelfde resultaat.

0.5*

Toch iets meer van verwacht.

Gekeken nadat ik Gans' "versie" eerder dit jaar in de bioscoop zag. De film volgt hetzelfde originele verhaal, alleen dan een beetje ingekort zo lijkt het. Moest wel even zuchten in het begin toen ik het introductietekstje van Cocteau voorgeschoteld kreeg, dit soort handleidingen van de regisseur hoeven voor mij niet echt.

Het verhaal stelt nog steeds niet zo heel veel voor, ook het acteerwerk was iets te theatraal. Ik begrijp verder dat sommige mensen een broertje dood hebben aan CG, maar het beestenpak dat doorheen deze film hobbelt is toch ook niet meteen het hoogtepunt van maquillage en special effects.

Het was vooral uitkijken naar het fantasy gedeelte van deze film en dat had wisselend succes. Het is bij momenten sfeervol genoeg, maar toch had ik het nog iets weelderiger verwacht. De poster doet misschien ook op iets teveel hopen, dat soort visuele rijkdom komt jammer genoeg niet echt terug in de film zelf. Wel wat leuke en geslaagde effecten, maar dat komt allicht ook omdat het vaak erg donker oogt, dat maskeert toch net iets makkelijker.

Maar voor een oudje vond ik het nog best te doen. Vlot tempo en een sfeervol middenstuk, maar alles buiten het kasteel was iets teveel behang en niet echt van hoge kwaliteit.

2.0*

Erg mooi.

Had geen verwachtingen voor ik deze film binnenstapte. Aan de versie van Disney heb ik vroeger een trauma overgehouden (zingend servies), Gans is verder ook niet mijn favoriete regisseur. Dat pakte dus even anders uit.

Het verhaaltje zal wel bekend zijn, ik was vooral verrast door de prachtige vormgeving van de film. Met enorm veel detail en gevoel voor grootsheid maakt Gans er een visueel feestje van. Voor de scene in de tuin met de grote standbeelden is heerlijk, maar het kasteel zelf mag er ook zijn. CG is niet feilloos maar volstaat absoluut voor Gans' visie.

Dat de soundtrack verder een beetje "too much" is, de personages eerder van karton en Gans misschien uiteindelijk toch iets teveel de aandacht vestigt op de flashbacks neem ik er graag bij. Deze film doet wat fantasy hoort te doen: verbazen en verwonderen. De rest is bijzaak. Kan zich wat mij betreft meten met Burton's Alice in Wonderland.

4.0* en een uitgebreide review

Late Minnelli.

Ik weet ongeveer wat te verwachten van z'n films, dus is was redelijk gewapend. Ondertussen ook al genoeg van Dean Martin gezien om te weten wat voor rollen hij graag neerzet, erg verrassend was dat dus ook niet.

Wie me wel verraste was Judy Holliday, Een dame met aardig wat komisch talent. Had nog nooit van haar gehoord, blijkbaar ook niet al te oud geworden, maar wat ze hier laat zien is toch wel een leading lady waardig. Grappig dametje, niet heel subtiel, maar net dat expressieve ligt haar wel.

Verder wat liedjes, een simpel romantisch verhaaltje en wat misverstanden die eigenlijk vooral de speelduur omhoog krikken. Film duurde me dan ook wel iets te lang, had het graag een klein half uurtje korter gezien.

Musicals zullen nooit m'n favoriete films worden, maar de luchtigheid kan is wel steeds waarderen en als het bijgestaan wordt door wat geslaagde grapjes dan is het allemaal niet zo lastig te verteren.

1.5*

Hier en daar tegengekomen als kerstfilm.

Niet zo heel veel kerst in deze film, wel een beetje sneeuw. Maar het zal wel het redelijk opgewekte karakter en de overvloedige feelgood zijn die deze film tot een goede optie voor kerst maken. Vond het alleen toch net allemaal iets té week en mak. Ondertussen is het toch wel érg oubollig geworden.

Hier en daar wel een opgewekte scene, maar echt geweldig is het nergens en met een speelduur die over de twee uur gaat is het toch allemaal net wat te min. De film is erg gezapig, het beetje drama dat erin zit wordt wel erg makkelijk opgelost en de personages zijn net allemaal iets te lief en aardig.

Bergman vind ik ook een grijze muis. Ik heb haar toch al een aantal keer in een film gezien, maar ik zou haar nog steeds niet herkennen denk ik. Crosby is beter, de rest van de cast hangt er maar vooral een beetje bij. Een dik half uur korter, en hier en daar toch net iets snediger. Maar dat hoort niet echt bij zo'n commerciële Hollywood klassieker als deze natuurlijk. Gewoon mijn ding niet zo.

1.5*

Seagal

Ik heb helemaal niks met die vent, met Siu-Tung Ching des te meer. Niet dat hij nu zo'n geweldig regisseur is, maar hij heeft genoeg vermakelijke actiefilms op z'n naam staan, waarvan ik de meeste ondertussen wel gezien heb.

Dan blijkt toch steeds weer dat ze ook een "Amerikaanse" film moeten maken, al valt het hier gelukkig mee en krijgen we Thailand als aardige achtergrond voor deze actiefilm. Verrassend genoeg één van de hoogtepunten van de film, want verder stelt het allemaal niet veel voor.

Seagal lijkt een parodie te spelen op een slechte actieheld, maar vrees dat het iets serieuzer was dan het er uitzag. Hij heeft een ridicule uistraling, jammer ook dat Siu-Tung Ching er niet in slaagt hem geloofwaardig neer te zetten als actieheld. Staat los van zijn kunnen in real life, maar op beeld kan je hem amper serieus nemen. Komt mede door z'n lompe gestalte, maar waar zo'n Sammo Hung daar z'n trademark van gemaakt heeft wil dat niet echt lukken bij Seagal.

De actiescenes zelf vielen nog wel mee, de hand van Siu-Tung Ching is duidelijk zichtbaar in een aantal moves, ook de editing is duidelijk van zijn hand. Niet dat het overdreven spectaculair of zelfs maar het kijken van de hele film waard is, maar het brengt gelukkig wel het nodige leven in de brouwerij.

Acteerwerk is dan wel ondergeschikt in films als deze, Seagal (en consoorten trouwens, de hele cast is geweldig ondermaats) maakt het toch te bont. Gelukkig weet Siu-Tung Ching nog een beetje fun toe te voegen, maar het komt zelfs nooit in de buurt van een degelijke film.

1.5*

Vlotjes.

Een echte voltreffer is het niet, maar als pretentieloos tussendoortje mag het best gezien worden. Beetje jammer van de wat povere onderwater CG beelden, vooral omdat er verder bij momenten erg mooi camerawerk inzit. Er wordt nogal wat getuimeld en gedraaid, wat soms erg mooie scenes oplevert.

Verder een resem aan bekende gezichten, al horen ze dan vaak niet bij de meest gevleugelde acteurs. Paar verrassingen ook, zoals Zach Galifianakis, wist niet dat die al zolang meedraaide, ook niet iemand die je in een film als deze verwacht.

Het sfeertje in de duikboot is goed waarmee meteen ook de basis voor de gehele film gelegd is. De rest is soms wat vlakjes uitgewerkt, schrikeffectjes zijn soms wat flauw en het bovennatuurlijk tintje had ook beter gekund. Maar het benauwde sfeertje blijft verder wel hangen, waardoor het allemaal erg goed genietbaar is.

Niet geweldig dus, maar best interessant en aardig vlot. En alleen al de moeite door de resem bekende namen (van de tweede rij) die hieraan deelgenomen hebben.

2.5*

Als er al wat typisch Belgisch is aan deze prent, is dat Balthazar neuzelrock als Sigur Ros en dEUS aan de soundtrack toevoegt. Jammer van deze wat saaie keuze qua soundtrack.

Verder zit het wél erg lekker met deze film. Ontypisch Vlaams hoewel ik met die term de laatste tijd een beetje moet oppassen. Nadat neuzelrock frontman Barman himself het goeie voorbeeld gaf een aantal jaar geleden lijkt er een soort van besef gekomen dat er in Vlaanderen ook moderne films gemaakt kunnen worden. Met modern wordt dan bedoelt niet over boeren en arme klojos die het erg zwaar hebben.

De verweving met de virtuele wereld is treffend gedaan en geeft de film naast een redelijk uniek ene niet te missen onAmerikaans smoelwerk. Tony Scott is een regisseur die de laatste tijd nogal wat furore maakt met een hoop filters en editing trucjes maar is verre van de eerste en origineelste. Ben X heeft er verder ook weinig van behalve als Scott het meest visueel bombastische is dat gekend is.

Vond de acteerprestaties mooi, alleen het accent was wat te braaf. Leuk aan films als Any Way ... en Ex-Drummer was het lekkere sappige taaltje, zoveel mooier als het algemeen beschaamend Vlaams dat ook series als De Kampioenen teistert.

Einde was zeer geslaagd. Niet dramatisch verantwoord, maar net daarom heel wat leuker dan de verwachte afloop. Hoewel de laaste scene er net teveel aan was verder een slimme keuze van Balthazar.

Leuk dat Vlaanderen weer even op deze manier van zich laat horen, zo net voor de nieuwste van boer Jan (Verheyen). Ik vind onze vaderlandse cinema steeds leuker worden. Mooie film, moderne film, zowel qua uiterlijk als qua invulling van het thema. Had hier en daar misschien nét iets minder braaf gemogen maar gezien de concurrentie is dat geen zwaar kritiekpunt.

Dikke 4*

Had een uur korter gemogen.

Hoogtepunt van de film ligt duidelijk bij de race. Meteen ook de enige leuke scene uit de film. Daarna zwalpt het nog een beetje verder en wordt het eigenlijk alleen maar ridiculer, met een pijnlijk onleuk happy end als klap op de vuurpijl.

Kende het verhaal niet echt dus was even verrast dat het verhaal van Christus zo sterk in de film verwerkt zat. Verder een kluwen van subplotjes en sequenties die met haken en ogen aan elkaar hangen. Hoe Ben-Hur ontsnapt aan zijn roeitijd is op z'n minst ... "bedenkelijk" te noemen.

Voor een blijkbaar dure film ook teveel het idee dat ik naar planken en sets aan het kijken was. Zeker de waterscenes zien er erg slecht uit, gaven mij sterke Gojira flashbacks. Gefilmd ergens in een bassin neem ik aan? Acteerwerk verder ook verre van goed, met Heston als bijna Schwartzenegger en veel theatrale bewegingen en zwaar aangezette uitspraken.

Van de muziek werd ik ook een beetje gek na verloop van tijd. Eerste twee uur zijn nog redelijk vlot, met de race uiteindelijk als hoogtepunt en enige scene die deze film zijn naam een beetje waar zou kunnen maken. Laatste uur is pijnlijker als de lijdensweg van Jezus zelf.

1.0*

Redelijk.

Begon wel erg goed. De drie losers bij elkaar zorgt voor een aantal erg leuke scenes. Jammer dat daarna de league begint, waardoor het wat meer naar een sportfilm gaat neigen. Al helemaal jammer van het uberfake einde, vind het altijd zo onnodig.

Beetje rare opzet. Schneider is de serieuze acteur in deze film, de weirde typetjes worden voorbijhouden voor bijrollen. Die doen het dan wel erg goed. Heder, Spade en Swarsdon zorgen voor genoeg lollige scenes. Alleen zo vreemd dat de pit er wat uitging na halverwege, uitgezonderd enkele losstaande scenes (het dwergje in z'n kelderfort).

Hoogstaand is het zeker niet, wel vlot vermaak dat jammer genoeg naar het einde toe wat ontspoort. Wel één van de betere Schneider films totdusver al komt de humor dan vooral van z'n metgezellen..

2.5*