Opinions

Ergens halverwege zit een moment die de hele film samenvat. Yoko zit met een vriend weer eens in een cafeetje, bestelt wat te drinken, haalt de drankjes van de bar en wil ze bij hun op tafel zetten. Dan komt ze erachter dat ze haar drankje bij haar vriend heeft gezet, en andersom. Klein lachje, kopjes op de juiste plek en weer gaan zitten. Een klein moment, zo uit het leven gegrepen, naturel geacteerd en o zo herkenbaar. Wat Linklater bijna drie uur lang heel hard probeerde lukt Hou in dit momentje al direct, en vele tientallen momenten daarnaast: het gewone leven vatten. En een prachtfilm is het geworden.

Zoals ook hierboven al vaak gezegd, er gebeurt niet zoveel. Maar dat alles zegt des te meer. We krijgen een gewoon meisje, met gewoon werk (zij het niet al te best betaald, maar dat is geen punt verder) die gewone dingen meemaakt. Er is wel een nadruk op eten, drinken van warme melk in barretjes en het reizen met de metro of de trein (het was het shot met treinen uit de contest van Badalamenti die me direct deed verlangen deze film te zien) maar nergens zoomt de film ergens nadrukkelijk op in. Ook de zwangerschap wordt aangenomen maar ook daar wordt geen drama of überhaupt een punt van gemaakt. Het is er nu eenmaal. En het is gewoon heel prettig dat zo te zien. Een sfeerschets zoals ik ze graag zie.

De film kabbelt rustig voort met een juist tempo, af en toe mooie plaatjes maar altijd met een goed geplaatste camera, mooie locaties die je naar Japan en vooral Tokyo (denk ik?) doen verlangen (ik ben sowieso fan van grote steden) en gewoon vele hele fijne momenten samen maken deze film. Stuk voor stuk herkenbaar, zeker voor jongvolwassenen waar ik me zelf maar toe schaar. Lang geleden dat ik nog eens echt werd geraakt door een bijzondere film. Deze verdient dan ook ten volste 4,5*.

Beter dan zijn opvolger die ik al eens zag. Nog steeds vol filosofie die er echt wordt ingeramd via dialoog (of monoloog zo je wil - in boeken werkt dit, in films vind ik het ronduit nep overkomen) maar het irriteerde me al een stuk minder en was niet in zulke mate aanwezig dat het verveelde. Zo blijft de vaart erin, kan je je meer concentreren op het verhaal en vooral op de prachtige productie, want dat staat echt buiten kijf. De hele stad, met zijn blauwe wolkenkrabbers en groezelige steegjes dat wel in de toekomst ligt maar waar je onze eigen wereld nog overal in herkent. En buiten dat, er zit een enorme sfeer in die vanwege de animatie nog wordt versterkt. Ik vraag me ook af of Lucas c.s. zich hierdoor hebben laten inspireren voor Coruscant - alleen al die liftscène lijkt letterlijk overgenomen.

Het verhaal is verder niet altijd even duidelijk, maar dat maakt op zich niet heel veel uit. En het ligt ook wel aan mij, die Japanse namen onthoud ik niet direct dus dat is af en toe lastig. Wel vind ik tegen het einde aan de film wat inzakken, maar al met al genoeg voor 3,5*.

Ja fijn - dit soort kleine filmpjes met een sfeerschets kan ik wel waarderen. Als dan ook het stemmenwerk ingetogen is (dat wil in anime nog wel eens anders zijn) kan het niet meer mis.

Het gekke is, de film bestaat uit enkele verhalen die ook volledig wporden afgerond, maar toch voelt het als een sfeerschets en hoewel beide verhalen niet echt bij elkaar passen voelt het toch niet slecht aan. Dat zal komen door de sympathieke personages, fijne animatie (smakelijk uitziend voedsel!), prettige sfeer eb goede locaties en op zich boeiende inhoud van een Japan op de drempel naar een nieuwe tijd. Ik vond wel het verhaal over het clubhuis een stuk leuker dan het verhaal over de vader en ook de centrale liefde werkt niet eens heel goed. Toch mag dat de pret niet echt drukken. 4,0*.

De film kent een beetje hetzelfde euvel als het boek, door de episodische structuur gaat dit op inhoudelijk vlak nooit echt leven. Daarnaast wordt het boek redelijk trouw gevolgd maar met slechts 100 minuten lengte komt alles in vogelvlucht langs en mist de film (en veel personages daarbij) diepgang. De moeder kon ik nooit echt vatten, maar die vriend die gewoon een zakkenwasser is ook niet. Dat wreekt zich vooral in het derde deel dat nauwelijks boeit.

Losse momenten werken nog best. Prima sfeer en decors en de jaren 70 en begin jaren 90 komen vrij geloofwaardig tot leven. En juist enkele kleine momenten in de familie werken echt wel goed, of het nu ongemakkelijke delen zijn of de wat meer tedere. 2,5*.

Na het zien van de film rest een duidelijke conclusie: Oerlemans kan best wat, maar moet nog veel leren.

Om maar positief te beginnen. De film werd beter naar het einde toe, vooral in spel van de acteurs, en er zijn vaak mooie nachtscènes, met goede belichting en filtering. Ik meen me echt beelden te herinneren vrijwel geheel groen, of rood, met achtergronden totaal niet in focus, goed gestileerd dus. Ook montage was heel behoorlijk. Vooral de scène met Atsma richting een club en Van Houten richting de scan was uitstekend gedaan. Helaas bleek Oerlemans te vaak niet goed genoeg te zijn.

Oerlemans kiest voor een hippe film. Prima, want Stijn en Carmen leven in een hippe wereld en voelen datzelf ook. Zelfs een enkel shot lijkt zo uit een reclame te komen (cocktails naast het zwembad), en met mensen uit de reclamewereld: heel goed. Maar Oerlemans is gewoonweg niet goed genoeg het hippe dat ook echt hip te laten zijn. De film straalt in alles uit: zie mij modern zijn. Maar nergens blinkt het uit. Clubscènes zijn niet bijzonder. Niet in fotografie, niet in muziek (vooral zielloze beats), terwijl A’dam in de jaren 90 de stad in house was, en dan ook nog eens Kane erbij. Waarom Kane (ja, vanwege Guusje Nederhorst ongetwijfeld, maar dan nog)? Iemand als Boyle heeft wel genoeg smaak (al is dat subjectief) met juiste muziek. Maar ook in ritme en montage is het gewoon beter dan in deze film. Het valt Oerlemans te prijzen wat hij wil, en wat eigenlijk ook wel moet in de film, maar het lukt hem gewoonweg niet. Daarnaast probeert Oerlemans emotie te krijgen. Deels lukt dat niet door een slechte Atsma (pas als hij serieus wordt aan het eind wordt hij echt wel goed), deels door constante muziek op de achtergrond. Onnoemlijk irritant is dat laatste vooral. Maar ook de te snelle intro. Je ziet de ontmoeting, een soort van date, dampende seks en het huwelijk. Had dat langer gemaakt. Een betere set-up. Dan had je al meer gegeven om de relatie en voel je je als kijker meer betrokken bij hun huwelijkssores en de ziekte die ook hun geluk kapot maakt.
En tenslotte de keuze voor de voice over. Lijkt me dat het letterlijk uit het boek komt. Kan dat niet weten want heb het niet gelezen. Maar hoe dan ook. Het werkt niet. Atsma komt niet goed over, en het zijn dialogen die net iets te literair willen zijn, het niet zijn, en zeker niet in een film werken. Zouteloos, irritant, slecht ingesproken, overbodig.

Gelukkig speelt Carice de hoofdrol. Prachtige vrouw, geweldig actrice. Zij draagt de film, geeft je als kijker iets te zien (niet enkel haar naakte verschijning nee) en laat je meevoelen. Constant geloofwaardig en zeer sympathiek. Atsma wordt door de film beter, maar vooral in de eerste helft is hij te irritant. En Anna Drijver krijgt een personage waarvan ik denk: wat voegt ze toe. Het lijkt me dat Atsma ook iets als troost zoekt bij haar, maar dat komt er in het geheel niet uit. Een beetje ongeloofwaardig is haar rol. En dan zijn er de bijrollen, vooral van doktoren, die uitstekend zijn ingevuld. Serieus als het moet, komisch als het kan (Bokma bij de euthanasie).

Natuurlijk, dit is een boekverfilming. Maar moet je alles uit een boek volgen. Ik denk dat ook veel keuze’s direct uit het boek komen. Het gegeven van het verhaal, man gaat vreemd en heeft vrouw met kanker, is heel interessant en kan een boeiend portret opleveren. Met een betere Stijn en meer ingevulde Roos, een beter script en betere regisseur had dit echt een goede en mooie film kunnen zijn. Nu is het helaas niet genoeg.

Het zag er allemaal fraai uit, schitterend soms zelf, met sterke kadreringen, mooi gekleurd licht steeds en soms heel fijne rustige scènes van het gewone leven. Die beelden op straat, prachtig gewoon. Maar anders dan Hou, die andere Taiwanese New Wave-regisseur, vind ik Yang nog geen goede verteller in deze film. In het begin veel te fragmentarisch om ook maar ergens binding mee te krijgen, en de inhoud te gescript en daarmee voor mij niet boeiend. En zo werd het een lange zit. 3,0*, al is dat nog aan de hoge kant.

Deze film had heel veel weg van Godzilla. Sowieso de conclusie dat niet Kong en Godzilla maar andere rare wezens de vijand zijn bijvoorbeeld. Maar ook met bordkartonnen personages waar je helemaal niks om geeft. Het verschil zit hem er vooral in dat Godzilla spannender was (het duurde lang voor je het wezen in volle glorie kon zien) en meer sfeer kende doorheen de hele film. Deze Kong is vooral het eerste uur sterk met leuke beelden rond Vietnam (de oorlog en het land) en een fijne tijdsgebonden soundtrack, maar eens in de jungle is er weinig meer te doen, hoewel er af en toe fraaie shots van kaarsrechte mooi belichte bomen tussen zitten. De humor is soms misplaatst en als geheel weet het nog wel te vermaken, maar nergens echt te verwonderen. De verwijzingen naar andere films rond de Koude Oorlog en Vietnam zijn wel aardig, ook met een veel hoopvollere boodschap (We'll meet again klinkt hier toch anders dan in een Dr. Strangelove). Kong zelf ziet er wel goed uit trouwens en de cgi is daar volstrekt geloofwaardig, maar bij die andere wezens soms totaal niet. Sound design (en mixing) viel wel behoorlijk tegen. Weinig echt lekker dreunend geluid. Sowieso, als een chinook langs vliegt moet je dat voelen. En dat voelbaar zijn, dat deed deze film eigenlijk op geen enkel punt. 2,5*.

Prima film die er vooral schitterend uitziet en maar al te vaak doet denken aan Barry Lyndon. Vooral door de heerlijke aankleding, belichting, kleuren en barokke muziekkeuze.

Dit verhaal is mij volstrekt onbekend. Ik ben dan ook geen deskundige. Wel wordt zonder enige voorkennis het verhaal goed duidelijk, zowel de romantische als de historische kant. En ondanks een groot tijdsverloop krijg je nooit het idee dat het episodisch is. De hele film voelt echt als een vloeiend verhaal aan. Dat is knap. Daarnaast is het ook zeer boeiend. Het eerste deel dat vooral ziet op mevrouw de Koningin en haar liefdesverdriet is nogal saai en langdradig, maar daarna komt de film op gang en met de uitstekend verweven politieke en maatschappelijke kant wordt dit een prima verhaal.

De acteurs zijn prima. Vikander speelt prima en geeft echt haar verdriet door, ook de gekke Koning is uitstekend door zich zo te gedragen maar nooit een typetje te worden. Een lastige rol uitstekend ingevuld. Mikkelsen is dan weer mooi onderkoeld en warm tegelijk, net wanneer de film het vraagt. Ook de meer geestelijken zijn prima met een arrogante kwaadwillende air en vreselijke koppen die je alleen daar al door wil laten onthoofden. Maar dat is dus wel prima gedaan. Geen sympathie daarvoor krijgen. (Al gaat dat lastig met zulke antieke ideeën).

Ondanks het matige eerste deel wel een dikke voldoende, door spel en aankleding. 3,5*

Een prequel op Knor maar wel een filmpje dat je nadien moet zien, ik denk dat de film dan leuker is. Niet heel bijzonder verder maar de charme van Knor zit ook hierin met uitstekend stemmenwerk, sfeervolle beelden van een Nederlands plaatsje en een goed tempo. Wel te kort om echt indruk te maken want ook sommige mooie momentjes in potentie geven slechts een glimp om daarna afgekapt te worden. 3,0*.

Mooi. Erg mooi zelfs. Nu ben ik op zich wel fan van Japans animatiewerk, al kijk ik dat veel te weinig. Deze regisseur kende ik dan ook totaal niet.

Er is om te beginnen een minimum aan plot met een jongen en een iets oudere vrouw die elkaar tijdens het regenseizoen steeds treffen in een schuilhutje. Ik zou ook eerder willen spreken van een sfeerimpressie dan van een verhaal. Twee mensen die ergens genegenheid tot elkaar voelen en de camera registreert het allemaal. Subtiel en bijzonder teder. En ondanks de korte speelduur van 46 minuten krijg je aan het eind wel het idee een volwaardige film te hebben gezien. Juist door de keuze een sfeerbeeld te geven en geen compleet verhaal te willen vertellen (waar Disney nogal eens last van heeft).

Maar het gaat natuurlijk om de tekeningen en die zijn werkelijk schitterend; tegen het fotorealistische aan soms. Zie de schittering op de natte tegels, de regen die valt, de panorama's van de stad en het groen van het park: allemaal even mooi. En juist de vele details in interieurs, treinen, scènes op straat geven een bepaalde magie die je nooit met computeranimatie krijgt. Je verwondering is er ten eerste door het technisch knappe tekenwerk, en daarna je verwondering omdat het ook esthetisch een bepaalde schoonheid krijgt (anders dan een Pixar dat vaak enkel technisch knap is). De mooie pianomuziek maakt het geheel af.

Blijft over dat het stemmenwerk me niet echt bevalt, zeker niet als ze beginnen te schreeuwen zo tegen het eind, alsook de getekende figuren die altijd wat onmenselijk lopen en bewegen en ze lijken ook nooit helemaal te passen in de schitterende achtergronden. En dat foute lied op het eind kan natuurlijk echt niet.

4,0* en eens wat meer van Shinkai opzoeken.

Ik schrijf wel vaker bij zulke films dat het museumvideokunst is. Leuk om eens te zien, om voor zo'n groot scherm te staan, maar ook fijn dat je in eigen tempo door kan lopen als dit soort kunst in een museum te zien is.

En dan is dit ding dus zo'n film die 90 minuten duurt. Dat is echt veel te lang. Niet dat de film slecht is per se, maar wel langdradig, vrij eentonig en ook niet heel bijzonder (zeker niet 40 jaar na dato). Veel in versneld tempo, waardoor de film te veel van hetzelfde is. Af en toe wel aardige beelden van de grootstad en het drukke leven maar dat is te weinig krachtig om lang te boeien. Eigenlijk al geen kwartier, laat staan anderhalf uur. Ondanks dat het niveau nergens daalt, vaak mooi genoeg is en met fijne muziek. 2,0*.

Opvallend hoge cijfers hier maar zo bijzonder was dit allemaal toch niet? Qua thematiek is niets nieuws te zien, animatie is aardig maar niet bijzonder en de liedjes zijn oké maar ook niet helemaal mijn smaak maar ook niet heel memorabel. Blijft een wat duffe film over rond een geinig idee en wel met een vrij origineel verhaal verder. 2,0*.

Op momenten vreselijk met papa die natuurlijk niet precies weet hoe hij een huishouden moet runnen, met verbrand eten en al. Ook die hele film daarna is voorspelbaar tot en met, en eigenlijk is dat einde om te kotsen als Hoffman wel ineens goed eten kan maken. Maar ik zag dat iet als onderdeel van de film, maar gewoon als los moment, net als alle momenten tussen vader en zoon die vooral door een sterke Hoffman en een geweldige chemie tussen beiden echt sprankelen. Mag het nog zo vol clichés zitten, ik gaf wel om die twee en de momentjes zijn echt mooi om te zien. Verder is een rechtbankstuk altijd leuk. Streep is wat meer naturel dan dat ze de laatste 15 jaar is, en dat past haar een stuk beter, maar memorabel of zelfs maar bijzonder is haar rol niet. Film kijkt al met al goed weg, maar vanwege het vreselijke eind toch iets lager dan ik wilde geven. 3,0*.

J.C. Chandor is wel een interessante regisseur (Margin Call is een klein meesterwerk, All is Lost is pure cinema) maar elke film is steeds een halfje lager in mijn waardering. Deze Kraven the Hunter volgt die lijn precies.

De film is zeker niet goed. In het begin ook wat rommelig verteld, de film heeft ook niets te vertellen, visueel zit er niets bijzonders in en eigenlijk ontbreekt elke reden van bestaan (ja geld, maar de film is een flop). En toch, ik heb me niet eens verveeld. De pacing is prima namelijk en zeker richting het einde zitten enkele leuke kills met wat meer expliciet geweld dan pakweg Venom. De actie is niet super maar op momentjes voldoet het. En ik heb al met al best lekker in de bios gezeten dus echt laag waarderen kan ik niet.

Aaron Taylor-Johnson vind ik een strontirritante acteur met een heel vervelende uitstraling maar in deze film is hij dusdanig kleurloos dat hij me zelfs niet irriteert. Een geluk bij een ongeluk maar toch niet iets om trots op te zijn. De rest van de cast loopt er ook verloren bij met stuk voor stuk zielloze vlakke vertolkingen. 2,5*

Wat was dit? Blijkbaar een parodie op sitcoms, maar dat zijn al parodieën op het leven maar dan net aan binnen het geloofwaardige. Deze film gaat er te ver overheen en is daarmee nergens leuk of grappig. Enige geinige is het visuele aspect, hoe beeldformaat maar vooral kwaliteit van fotografie halverwege veranderen (en aan het eind weer teruggaan). Dat is leuk om te zien hoe eenzelfde ruimte er volstrekt anders uit kan zien. Enfin, ik keek de film vanwege Gaite Jansen maar zij is nauwelijks in beeld (maar voldoet nog wel, ze lijkt wel redelijk door te hebben in wat voor film ze zit en raakt de juiste toon ervoor). 1,0*.

Matig. Ik had ergens gehoopt op een portret van een stel neonazi's naar natuurlijk moet de hoofdpersoon ineens weer een buitenlander helpen. Waarom? Ik kijk zo'n film voor een inkijkje in een bepaald milieu, niet voor een gescript verhaal dat duidelijk enkel voor de film bestaat. Nu is dit een beperkt deel van de film maar wel exemplarisch dat wordt ingezoomd op minder boeiend dingen. De film weet daardoor op hoofdpunten nooit echt te boeien, ook omdat de film focus mist en alle kanten op vliegt. Op momentjes wel aardig en de sfeer is wel oké, maar dat is het dan ook. 2,0*.

Best geinig. Sinds Kaboom ben ik ook wel een beetje fan van Haley Bennett. Prima actrice maar vooral bloedmooi. Ze weet de angst in deze film zeer goed neer te zetten, eerder met een beetje wanhoop erbij dan alleen maar schreeuwen. Verder ben ik niet echt fan van horror met schrikeffecten, maar daar is er gelukkig niet te veel van dus zeker in het tweede deel wordt de film al fijner om naar te kijken. En je kan meer genieten van de prima muziek en soms mooie belichting. Had verder wel iets meer sfeerzetting bij mogen zitten in het begin zo rond die campus. 3,0*

Mwoh. Het idee is wel aardig. Ergens deed de plot me denken aan andere Zweedse films als "De 100-jarige die..." maar waar die film vooral op fun mikt en echt een bijzonder leven vertelt is dat in deze film niet zo. Het is vooral op drama gemikt en niet zo boeiend allemaal. De aankleding is wel oké, acteerwerk ook, en enkele losse momenten zijn wel mooi, maar het is niet voldoende om de film te redden. 2,5*.

Bij een dvd-box van de colorstrilogie zat ook een schijfje met deze docu. Lekker kort, dus die was nog wel even te bekijken gisteravond een beetje tussen de voetbal door. Enfin, die trilogie smaakte me al niet heel bijzonder, vooral het Rouge-gedeelte met veel oninteressante teksten. Nou, dat was niets vergeleken met deze docu. Veel (of bijna alleen maar) pratende hoofden over een persoon die me niet mateloos intrigeert - ik vond er echt helemaal niets aan. Saai van inhoud en saai in beeld gezet. Sowieso oogde de docu als een amateurdingetje met die kwaliteit van de camera. Wel fijne muziek en gelukkig redelijke kort. Maar ik ben wel even klaar met Kieslowski. 1,0*.

Niet mijn film. Het begint al met veel dansscènes en liedjes die weinig bijzonder zijn en waardoor mijn aandacht al niet 100% was. Daarna komt er wel wat ontwikkeling maar die kon me mede daardoor niet echt interesseren, buiten dat het plotje erg simpel is en vooral dient steeds naar een volgende lange dansscène te gaan. Verder ook qua sfeer doet de film niets en is de film visueel niet aantrekkelijk. Wel veel kleurtjes maar erg kitscherig en de muziek is niet mijn smaak. Ngan speelt nog wel vrolijk, maar veel meer kan ik er niet positief over zijn. 1,0*.

Nee, dit werd het hem niet voor mij. Ik ben geen uitgesproken liefhebber van stop-motion, maar hier was die techniek nauwelijks zichtbaar en leek eerder op cg waardoor dit goed te kijken viel. Daarnaast soms best mooi geanimeerd, vooral de achtergronden en lichtinval. Maar inhoudelijk kon ik hier weinig mee, vooral als na de introductie in het dorp (best nog wel heel aardig) het verhaal een kant opgaat waar ik niet in mee kon gaan. Die wereld kon ik niet geloven en het geheel werd aldoor maar minder interessant. Daarnaast hielp hete wat chaotische ook niet mee. Stemmenwerk is ook erg matig, vaak zonder enige emotie ingesproken. 1,5*.

De film verliest duidelijk focus in het tweede uur, en ik vraag me af of Koreeda wel wist waar zijn film heest moest. De film mist richting, waardoor juist de kracht van zijn manier van filmen, met veel stille rustige momenten, tot wat verveling begon te leiden. Koreeda probeert ook heel veel te zeggen over eenzaamheid in de grote stad, soms sterk neergezet, maar het blijft bij losse momenten en wordt nergens echt een geheel. mede door dat tweede uur.

Maar visueel wel prachtig om te zien, vooral de stad bij avondschemer maar sowieso de stadse panorama's en de momenten in de trein of een sfeervol restaurant. Bae doet het leuk en het acteren over de hele linie is fijn ingetogen. Sowieso is dat eerste uur heerlijk voortkabbelend kijkvoer waar je echt even mee tot rust komt met enkele leuke momenten tussendoor. Ook het tweede uur is lang niet slecht, maar wordt naarmate dit duurt wel minder. Wel vond ik de muziek op momenten te nadrukkelijk aanwezig. Dan doet een Hou dat toch beter/ 3,5*.

De eerste van twee films uit 1957 van Kurosawa, en ook de eerste toneelbewerking van dat jaar. Maar waar die andere film overduidelijk een toneelbewerking was met eigenlijk één ruimte en geen toegevoegde waarde van het medium film (en mede daardoor een draak van een film) daar is dat bij deze Throne of Blood heel anders. Hoewel zeker in de tweede helft de film wat inzakt door te veel de structuur van Shakespeare's werk te volgen (het gaat allemaal wel ineens heel snel, voor je gevoel wordt er nogal wat plot overgeslagen) is de bewerking hier veel beter. De structuur blijft, maar wel omgezet naar Japan (en de Japanse vorm van theater) en met gebruik van de camera. Dit is geen saaie verfilming in één ruimte zoals je zo vaak ziet (en waar filmregisseurs om een of andere reden een enorm kick op hebben). Het eerste uur hoort bij het beste wat Kurosawa heeft geschoten. Geweldig tempo, visueel prachtig met het zwart-wit en soms sterke belichting en die hele wereld gaat leven omdat dit gewoon een film is die toevallig van een toneelstuk komt. Her en der is de inhoud wel iets gewijzigd, zeker de rol van 'Macbeth' en vooral zijn vrouw zijn wezenlijk verschillend. Als gezegd verliest de film na een uurtje wel wat kracht maar eindigt in de laatste vijf minuten weer prachtig. 4,0*.

De eerste drie scènes gaan over een panda die kungfu beoefent, daarna diezelfde panda die dit blijkbaar droomde en eigenlijk in een restaurant werkt en daarna een visioen dat de grote schurk van dienst zal gaan ontsnappen. Nu is de vraag, welke kant gaat deze film op? Zal de panda die schurk verslaan uiteindelijk? Zal de training gaan lukken of zal hij eerst heel veel tegenslag moeten verwerken? Want oef wat was deze film voorspelbaar is alles. En soms ook gewoon strontvervelend door de wat misplaatste humor die nooit leuk wordt. Enig positieve zijn de erg mooie achtergronden, kleuren, beelden en noem al maar op. Een China daar wordt wat betreft sfeer echt wel tot leven gewekt. Maar verder was de film niks. 1,5*.

Beter dan deel 1. Dat deel was echt veel te voorspelbaar. Niet dat deze film nu ineens een ontdekkingsreis is, maar het stoort in ieder geval minder. Stemmenwerk is ook best leuk, al probeert men soms toch iets te veel voor silliness te gaan. Maar zeker het eerste uur kijkt de film heel aardig weg en vooral de animatie in de achtergronden en het rijke kleurgebruik, daar is waar deze film echt nog beter is dan haar voorganger die ook vaak al best fraai was om te zien. Het laatste halfuur is verder standaardverhaal dat nergens meer verrast en ook wat saaiig wordt. 2,5*.

Visueel wel weer aardig met soms wat schetsmatige beelden, mooie achtergronden en fijn kleurgebruik. Gewoon ook met net wat meer creativiteit geanimeerd dan om naar zo natuurgetrouw mogelijk bezig te zijn. Maar plottechnisch wel een heel mager beestje en dan moet de film het hebben van losse scènes. Soms prima momenten, maar vaak ook een wat kinderlijke humor. Echt leuk of spannend wordt het nergens, maar na 2 eerdere films is er wel een stukje herkenning met alle personages en dat is ook wel prettig. Al maakt dat de film zelf niet goed die niet constant de aandacht erbij weet te houden. 2,5*.

Kort dus wel uit te zitten. De personages zijn nog de grootste troef en het stemmenwerk is ook echt wel prima. Alleen jammer dat het verhaal zelf weinig boeiend is en vooral het allemaal zo druk en schreeuwerig is. Vooral de actiescènes zijn wat dat betreft weinig bijzonder. 2,5*.

Compleet geflipt en absurd, maar wel erg vermakelijk meestal en best goed en vlot in elkaar gezet. Een enkele scène wordt iets te lang gerekt, en door deze manier van vertellen (volledig over the top) is de film ook nergens echt geweldig - de film is een gimmick en moet het daarvan hebben hoewel er af en toe nog wel enkele leuke grapjes in zitten. Dan denk ik aan die persoon die tegen een muur wordt geworden in de vorm van het hakenkruis bijvoorbeeld, of twee personen die Duits praten waarvan 1 taal Zweeds is, een Amerikaan zal dit niet doorhebben. Leuk eens gezien te hebben, dat vooral, maar het had ook geen minuut langer moeten duren. 3,5*.

Niet slecht, maar ook erg afstandelijk waardoor ik die 80 minuten toch nog wat lang vond duren. Sowieso twee hoofdpersonen die enorm gesloten zijn en wat ze in elkaar aantrekt wordt nooit echt invoelbaar gemaakt. Op rationeel niveau kan ik er nog wel wat mee, maar ik wil dat ook wel echt voelen voor de beleving. Mooie sfeerbeelden verder alleen ok wel erg treurig allemaal, dusdanig dat het er ok een beetje te ver over gaat. Wel af en toe enorm komisch, een bepaald absurdisme dat me nog wel smaakt (en dat gebeurt zeker niet altijd). 3,0*.

Aardig filmpje wel, vermaakt de volle 90 minuten maar excelleert nergens. Sowieso dat die hoofdpersoon een varken is slaat al nergens op, want in de film heeft dit helemaal geen enkele invloed (of het moet volledig metaforisch bedoeld zijn, maar dan is het matig verwerkt). Ook het wereldje met die luchtpiraten is niet helemaal overtuigend. Maar de kleine momenten zijn geweldig, vooral in die vliegtuigfabriek en als het meisje Fio ten tonele komt en heel wat leven erin brengt. Het tempo is prima, visueel heel aardig hoewel niet bijzonder en het is gewoon aangenaam kijkvoer. Maar meer ook niet. 3,5*.