Opinions

Lang, dat vooral. Deze regisseur staat erom bekend maar het vervelende is dat de lengte lang niet altijd gerechtvaardigd wordt. Scènes buiten met de schitterende omgevingen zijn nog wel mooi en dan is een shot dat een tijdje duurt nog wel van meerwaarde, maar de vele binnenscènes zijn visueel nauwelijks interessant. Qua kadreringen allemaal opzich prima, maar niet om minuten te kijken. Vooral omdat de gesprekken nergens boeien. Ik keek recent Anatomie d'une Chute waar wel zinnige dingen naar voren kwamen, herkenbare zaken ook, waar het gaat om problemen van mensen en hun onderlinge relatie. In deze film praten mensen om het praten, duidelijk dat de regisseur dingen kwijt wil en zijn personages ervoor gebruikt.

Effectief kijken we naar twee films, twee verhalen, die achter elkaar zijn geplakt met dezelfde hoofdpersoon. De eerste helft heeft een aanloop naar de beschuldiging, de tweede helft draait ineens veel meer om een driehoeksrelatie. De film mist hierdoor focus en begint die tweede helft echt langdradig te worden. Dat eindeloze gesprek aan tafel dat ook nergens weet te boeien. Visueel ook wederom niet interessant, behalve dat ene shot als Nuray opstaat en je van achter haar hoofd kijkt naar Samet en de camera langzaam naar achteren rolt voordat ze opstaat. Erg gaaf. Om even later heel raar ineens in een studio te belanden. Ceylan zal er vast van alles mee bedoelen maar als je al niet uit de film was geraakt door de langdradigheid, dan nu alsnog wel.

Het helpt ook niet dat Samet vanaf seconde 1 al in mijn irritatiezone zat. Ik dacht direct al: wat een irritant ventje. Bleek hij ook nog een rancuneuze hufter te zijn. Maar wel één die te veel zo is geschreven omdat de regisseur zo'n iemand nodig heeft om zijn verhaal te vertellen. Geen moment voelt echt aan.

Allemaal heel negatief maar de score valt nog wel mee. De eerste anderhalf uur zijn goed door te komen, de omgevingen prachtig, af en toe komen er nog wel boeiende zaken langs (modern/stad vs ouderwets platteland) al hangen die er wel wat bij, de sfeer is op momenten prima en fijn en ook wordt er sterk geacteerd. 2,5*.

Ik zag deze titel langskomen en na de plot gelezen te hebben dacht ik: ach., eens iets Hongaars na lange tijd is wel weer een keer leuk. Geen idee wat ik verder kon verwachten. En toch ondanks de lage verwachtingen een behoorlijke tegenvaller. Visueel wel aardig; je zou je wanen in de Amerikaanse binnenlanden met dat stof, die kleuren en de kale leegte. Op dat vlak is de film prima. Maar inhoudelijk wist de film me niet te interesseren. Lange gesprekken die statisch gefilmd worden en simpelweg saai zijn en daar draait de hele film om en gaat scène naar scène door. En richting het einde ineens een andere toon. Hierboven is dat goed samengevat: steeds als je denkt dat de film ergens heen gaat verzandt die in niks uiteindelijk. 1,5*.

Film die laat zien hoe linkse mensen omgaan met vrijheid van meningsuiting: hypocriet en met geweld. Althans, dat lijkt de film te willen zeggen.

Niet altijd even goed. Visueel weinig bijzonders, alsof je gewoon naar een journaaluitzending kijkt. En zo'n Vlaamse tongval leidt ook enorm af en sommige momenten waren maar matig uitgewerkt. Zeker in het begin dat die 28-jarige student (?) niet verbaasd was dat Herbers daar ineens in zijn huis stond. Verder had dit misschien nog veel gruwelijker of grotesker mogen worden om echt indruk te maken.

Neemt niet weg dat ik me best vermaakt heb, vooral door Herbers die dit gewoon nog geloofwaardig weet te brengen. Ook qua locaties met een normale nieuwbouwwijk en achterpaadjes met schuurtjes en NS-treinen om het allemaal een gevoel van herkenbaarheid te geven. In het begin krijgt Herbers ook die opmerking dat mensen dat fijn vinden, en ik denk ook wel dat dat klopt. 3,0*.

Matige docu die aardig wegkijkt, maar niks bijzonders doet. We zien Kuijt in zijn laatste weken, wat beelden van het gezinnetje, lekkere oppervlakkigheid allemaal. Met Dominee Dirk voorop, altijd een lach als de camera draait. Net als steeds in kleding van Adidas. Je zou er eng van worden. Alleen heel af en toe is deze docu opzienbarend, soms Kuijt alleen in de auto of in gesprek met Rob Jansen en Kuijt ineens echt wordt en behoorlijk kritisch is. Dit soort beelden zie je niet snel, zelfs niet na een reeds afgelopen voetbalcarrière. Vanwege die momenten toch een voldoende. 3,0*.

Aan het eind zegt Sloesen tegen haar dan bijna ex-geliefde dat het veel dieper zit en dat ze blijkbaar die omgeving, haar geboortegrond, te veel mist. Ergens dacht ik: als dat nu de basis was geweest dan was deze film allicht een pak beter geweest. Wat doet dat met iemand en met iemands relatie? En dat zonder zo'n love interest. Nu hangt de film nogal in clichés en dat doet de film geen goed want er zit geen verrassing in. Maar buiten dat hangen de meeste personages net te veel in karikaturen en voelt het allemaal net niet echt genoeg. Sloesen is wel een fijne actrice, alleen jammer dat ze veelal in dit soort films blijft hangen. Terwijl ze me wel een actrice lijkt voor een serieus drama rond de thematiek zoals aangehaald in mijn intro. 2,5*.

Rare film. Maar vaak net aan aan de goede kant van de lijn en constant intrigerend waardoor de film goed is uit te kijken, over het algemeen vermaakt en het leuk is om naar dat absurde te kijken (en dat is zeker niet mijn favoriete genre). Wat vooral prettig is, is dat er geen verklaringen komen, geen antwoorden. Dit gezin is nu eenmaal zo en daar moet je het maar mee doen.

En anderzijds: is dit een rare film? Op het oog gebeuren er rare dingen in dat huis, maar is dat zo? Is dit niet gewoon een gezin dat zelf kiest hoe zij hun kinderen willen opvoeden? Ja, ze passen niet in de maatschappij en je kan zeggen: dat is mishandeling. Maar in hoeveel landen en culturen gebeuren niet zulke gelijke zaken maar dan in verband met religie? Of andere levensovertuigingen. Die kinderen wordt ook dingen aangeleerd die niet waar zijn. En kinderen in het algemeen mogen niet alles, en kinderen wordt geleerd dat baby's van de ooievaar komen (wat is dat anders dan andere betekenissen geven aan woorden?) en men moet soms thuisblijven. Wat maakt dit gezin dan anders? Behalve dat dit in extreme mate gebeurt en is uitvergroot.

Enfin, boeiende materie en een behoorlijke film. 3,5*.