Opinions

Matig. Verhalen van enkele vrouwen met af en toe wel leuke sfeerbeelden uit de arme gebieden op deze wereld, maar verder erg saai. Veel interviews die me niet zoveel zeggen, ik zie liever hetgeen ze beschrijven. Docu kijkt vanaf de luie bank nog wel redelijk makkelijk weg, maar daar is eigenlijk alles mee gezegd. 1,5*.

Vergeleken met deze film is Flodder (zelfs de serie) een toonbeeld van nuance en subtiliteit. Want wat een vreselijke film is dit, werkelijk alles over de top en dan factor 3. Of dat die buurt was, de kleding, de Suzuki of Reisenga als schuchtere Roosje. In ieder geval kon ik er geen moment in meegaan en zit je altijd te kijken naar Linda de Mol die Linda de Mol acteert. Deze rol past har simpelweg niet. In iets als Gooische Vrouwen gaat dat nog wel want dat ligt veel dichter bij haar eigen ik, maar ze is duidelijk geen actrice. Visueel pover, inhoudelijk oninteressant. Alleen Nelly Frijda laat in die paar scènes dat ze meedoet even zien hoe het wel moet. Puur daarom niet de laagste score. 1,0*.

Nogal een overvol plot en normaal ga ik daar niet goed op (in dit geval ook niet helemaal, er wordt te veel naar drama gezocht soms) maar de film is wel uitstekend geacteerd (en dat houdt de aandacht erbij), visueel prettig in een warm kleurenpalet waardoor de film vooral prettig is om te zien en af en toe neemt de film wat zijsprongen die je niet snel verwacht. Vooral hoe zonder rancune Mikkelsen en zijn vrouw uit elkaar gaan eigenlijk en daarna met elkaar omgaan. Deels werkt dat niet helemaal omdat dit nogal verrassend is en me eerder verwarde dan me kon meenemen maar achteraf dacht ik wel: tof dat dit zo is gedaan. 3,5*.

Op zich weet de film de psychologie best goed te raken, inclusief het zoeken naar jezelf en het effect van je realtie met je ouders. Maar in het echt duurt dat wel langer en in deze film gaat alles vrij snel waardoor het effect niet echt komt. Daarbij speelt ook dat de pacing niet altijd even lekker is. Dat maakt dat ik geen hele hoge score geef.

Boeiende film niettemin. Ik denk dat iedereen wel iets anders erin herkent of ervan maakt. Volgens mij heeft Maria toch wel enkele narcistische kenmerken en zit ze behoorlijk te gaslighten. Haar partner spreekt zich dan niet uit maar uit ervaring weet ik dat je dat soms ook niet wil omdat er dan een conflict komt. Ik vond dat best sterk gedaan. 3,5*.

102 minuten is wel te lang voor zo'n documentaire. Hoewel ik zijn muziek wel oké vind is de persoon Elton John minder boeiend voor hem. (waarom kijk ik dan? Nou ja, een liedje is genomineerd voor de Oscars en dan komt die film op de watch list). Al moet ik zeggen dat juist de persoonlijke momentjes, vooral met zijn kinderen, het leukst zijn. Of als hij bezig is met muziek maken. De stukken geschiedenis vond ik in zoverre minder interessant en dan duurt de film simpelweg te lang. Door de verscheidenheid aan manieren van vertellen nog wel een voldoende. En het liedje is aardig maar ben je ook zo weer vergeten. 3,0*.

Veel biopics kampen met hetzelfde euvel: ze willen een heel leven tonen waardoor zo'n film van moment naar moment hopt, je de persoon nooit leert kennen en eigenlijk niets nieuws leert als je die persoon een beetje kent. Vaak zijn het dan ook matige films.

Luhrmann kiest voor een iets andere insteek maar vooral verkiest hij het filmische boven het biografische gedeelte. Na deze film kennen we Elvis nog steeds niet echt (zijn manager nog des te meer) maar dat is minder een probleem omdat Luhrmann meer een showstuk wilde maken dan een biografische film en op dat vlak is hij zeker geslaagd. Heerljk gemonteerd en druk op een fijne manier, simpelweg gemaakt door een regisseur die dat kan. De personages zijn eigenlijk poppetjes om de regisseur zijn ding te laten doen dus op emotioneel vlak is de film erg vlakjes, maar dit ding vermaakt wel. De sfeer, de invloed van zwarte muziek (dat is duidelijk een bedoelde invalshoek) en het tijdsbeeld zijn prima neergezet. Butler doet zijn best en dat lukt prima, maar mist simpelweg één eigenschap om Elvis echt geloofwaardig te maken: charisma.

Uiteindelijk duurt de film wel iets te lang, voelde ik wel vermoeidheid richting het einde toe. En de film is een showstuk maar wel een leeg showstuk, vermakelijk en goed gemaakt maar geen film die onder de huid kruipt. 3,5.

Met District 9 leverde Blomkamp een van de meeste originele actiefilms af van de afgelopen jaren, al is die film, goed bezien, gewoon een actiefilm. Elysium volgt dat pad, alleen is deze als actiefilm meer geslaagd maar als intelligente cinema net iets minder.

Want waar in District 9 de briljante ingeving was om buitenaards leven in kampen onder te brengen en daarmee iets over de mensen te zeggen, krijgen we in Elysium een bepaald toekomstbeeld dat er allemaal net te dik op ligt. Oké, het idee is heel aardig, met een elite die echt neerkijkt op het plebs (letterlijk), waar ze ook Frans spreken zoals de adel van vroeger dat ook deed en verder met het volk dat al blij is met iets werk, al maken ze robots die op den duur hen moeten vervangen. Wie wil ziet hier natuurlijk onze eigen maatschappij in, al denk ik dat er tegen die tijd wel revolutie is uitgebroken. Als toekomstvisie is het aardig dus, als kritiek op onze wereld had het iets subtieler gemogen.

Het is echter de hele plot daarbuiten die teleurstelt. Je gaat bijna denken dat Blomkamp en co een kroeg zijn ingedoken om alle cliché's te verzinnen die er zijn, en die vervolgens mixen tot één verhaal. Dat is jammer, dat daar niet iets meer bij kon zitten. De wereld waarin het speelt klopt redelijk en is netjes uitgedacht, en dat biedt mogelijkheden, maar daar wordt helemaal niets mee gedaan. De film zelf is eender welke film waarin iemand iets wil oplossen en had net zo goed in de middeleeuwen kunnen spelen. Buiten dat zijn er enkele ongeloofwaardigheden en toevalligheden die irriteren, en vooral die leveren strafpunten op. Je kan je publiek best voor de gek houden, maar niet denken dat ze gek zijn.

De visuals zijn dan wel erg fijn. De Aarde ziet er mooi uit, Elysium is schitterend, de actie zit goed in elkaar en is netjes verdeeld over de film, het sound design is goed en vooral de score van Ryan Amon is echt geniaal. Die is sfeerverhogend, beangstigend, krachtig en teder tegelijk. Verder is Damon geloofwaardig en doet hij zijn best iets van zijn clichépersonage te maken. Verder is de opbouw prima en wordt de film nergens langdradig. 3,0*.

Net als Neruda vond ik deze film van Larraín wat afstandelijk. Het ziet er op momenten prachtig uit, de dromerige beelden zijn fijn en echt verveeld heb ik me ook niet, maar ik zat er bij en ik keek ernaar. Mariana Di Girolamo is de hoofdpersoon, maar zij is het type dat je erbuiten houdt waardoor je als kijke rop afstand blijft, helemaal haar begrijpen, laat staan voelen, doe je niet. Zelfs Gael García Bernal, iemand met een uitstraling waar ik uren geboeid naar kan kijken, weet het niet te redden. Zeker in hun onderlinge relatie mist elke vorm van chemie, chemie die ook bij een slecht huwelijk er op een bepaalde manier kan zijn, al is het maar onderlinge haat. Maar dit was enkel koud. 3,0*.

De Wouter Tapes waren beter, vooral omdat die langer was en het verval veel beter te zien was. Dit is echt een korte registratie van wat belangrijke momenten in de campagne. Wel zijn tv-beelden (die iedereen kent, en de gevolgen daarvan) leuk gemixt met eigen beelden achter de schermen en de reacties uit het campagneteam. Verder soms mooie stiltes en het weglaten van achtergrondgeluiden of het toevoegen van een ondertoon aan muziek. Dat en de openheid die er is geven dit ding net een voldoende. 2,5*

Wat me overigens opviel was het amateurisme. Sowieso een heel klein team waarmee hij werkte (of ze even een plaatselijke kleedjesmarkt organiseren, maar ook pas de ochtend van het debat daarmee beginnen. Die onderwerpen zijn al langer bekend. Dan hoor je daar al dagen van tevoren mee bezig te zijn geweest. Als je dat vergelijkt met de presidentsverkiezingen in de V.S.

Dan vond ik overigens die docu over Obama beter.

Bijzonder combinatie van misdaad en musical die ook niet helemaal werkt. Hoewel de film constant wel intrigeert wist de film me niet echt te raken, mede door die wat gekke combinatie. Het drama komt niet uit de verf, de musical hangt er te veel bij en echt als thriller werkt de film ook niet. Juist losse kleine scènes werken wel en sommige liederen worden pompeus gebracht en overtuigen wel net als het acteerwerk over de hele breedte, alleen maakt de som van die delen niet per se echt een goede film. Nu heb ik me niet verveeld in die 130 minuten en visueel is de film op momenten erg fijn (schitterende panoramashots soms) maar de film liet me ook lang vrij koud. 3,0*.

Aardig filmpje en Plaza is gewoon een prettige lead die en bepaalde nonchalance meebrengt die goed past. Enkele prima scènes en een redelijke sfeer doen veel in een film die verder niet heel veel voorstelt maar voor een keertje wel aardig kijkvoer is. 3,0*.

Pijnlijk slecht. Disney bewees met Ralph Breaks the Internet dat met dit basisidee (er zijn wel connecties) dat er een leuke film kan worden gemaakt, zeker als dat internet vindingrijk wordt getoond, dus ergens had ik nog hoop. Maar deze film heeft niets van dat alles. Matig saai stemmenwerk, vervelende personages, saai verhaaltje, visueel niet denderend en de wereld is qua design ook weinig bijzonder. Buiten dat is de film soms irritant schreeuwerig. Hier kon ik niets mee. 1,0*.

Matig. Sowieso erg verouderd met ook wat stijf acteerwerk. Dan mag Crosby wel een fijne zangstem hebben, echt acteren lukt hem niet, al had hij wel opvallend veel chemie met de hond. Maar ook Fontaine is niet op haar top. Over het geheel kijkt het wel makkelijk weg, maar echt grappig of leuk wordt het nergens. En een echte musical wordt het ook nergens. Kleutrijk verder, maar ik zie liever Wilder in zwart-wit filmen. 2,5*.

p.s. Zouden de Oostenrijkers ook op hun tenen getrapt zijn zoals zij hier als jodelaars worden afgebeeld? Tegenwoordig zijn er groepen die al lopen te steigeren dan.

Niet zo irritant als The Emperor's New Groove, maar daardoor niet minder saai. Weinig boeiende vertelling, matige liedjes en nul spanningsboog waardoor zelfs die vijf kwartier lang aanvoelen. De kwaliteit is van die van een snel geproduceerde tv-serie, maar die afleveringen duren een stuk korter. In het midden zit een leuk stukje met die contest, maar daar blijft het bij. 1,5*.

Een zoveelste draak uit de moderne Disneytijd. Men probeert heel luchtig en hip te zijn maar weet vooral te irriteren. Het verhaal is niet bijzonder, de personage's kennen we en de moraliserende toon is er uiteraard weer. Ook vervelende bijfiguurtjes in de vorm van eekhoorns dit maal zijn er weer te over. Nou maakt dat allemaal niet uit als er genoeg te genieten valt, maar dat valt vies tegen. Op een enkele mooie kleur vond ik de animatie vooral lelijk, zowel de achtergronden als de wat gestileerde personen die rondlopen. De slapstick is vooral vervelend en veel pogingen tot humor verzanden in pijnlijk onleuke situatie's. Een enkel moment is dan wel genietbaar zoals in de keuken, maar dat alles is veels te weinig voor de film. De voice-acting was dan nog wel sterk al vond ik de stem bij Kuzco zelf niet passen. 1,5*.

Gortdroge documentaire van een boeiend land (zie het boek Congo van David van Reybrouck) die gewoon niet boeit, knap an sich. Veel pratende hoofden (houd ik niet van) en veel informatie, maar de focus op voor mij minder interessante punten en saai in beeld gezet. Dan lees ik liever een boek. Weinig sfeerbeelden van het land ook. 1,5*

Oef. Ergens na een halfuur zegt Colman iets als "I'm boring". Boring ja, dat dacht ik ook over de film. En toen moest ik nog anderhalf uur. Mendes wil te veel vertellen. Een stukje racisme (past niet echt bij de rest), een stukje portret van een vrouw (dat richting het einde zelfs helemaal verdwijnt), een sfeerportret van een oude bioscoop (aardig maar hij blijft in clichés hangen) en iets van een beeld van de jaren 80 (maar blijft hangen in nog meer clichés) en zelfs dat alleraardigste stadje gaat op geen enkel moment leven. Zoals de hele film nergens echt leeft. De acteurs doen stuk voor stuk nog hun best met hun materiaal maar blijven vooral een beetje karikaturen en de centrale relatie is geen moment geloofwaardig. Dan werden dit lange minuten.

Visueel nog wel mooi in warm geel en pastelachtig beige, maar Deakins haalt nergens het niveau van zijn toverwerk in Prisoners of zijn samenwerking met Mendes in Skyfall. Qua muziek ook erg belegen. Nee, dit is geen slechte film, zeker niet, maar al veel vaker veel beter gemaakt en ik keek vooral naar een veel te degelijke haast doodse film. 1,5*.

Ik las hier de vergelijking met Pan's Labyrinth, dat was precies hetgeen ik zocht toen ik erover dacht waarom deze film niet helemaal overtuigde. Daar was namelijk wel altijd duidelijk wanneer iets fantasie was en wanneer niet. En daarmee ook gruwelijker.
In deze film is dat op een heel enkel moment na (de piloot die zwaait) veel minder helder. Of eigenlijk niet. Je moet erin meegaan dat Bateman Jr. dit allemaal verzint want uit de film zelf wordt dit nergens duidelijk. Je kan zeggen: dat is obvious want zo gezellig ging het er niet aan toe, maar ook dan: dit is een film van Spielberg. Dit is überhaupt een film. Ook films zonder die kinderfantasie hadden dit sfeertje (Stalag 17, iemand? of een hele catalogus uit de jaren 40 en 50). Waarom moet ik dat als kijker dan weten?

Maar goed, wel een fijne film verder die lang duurt maar dat voel je niet echt. Soms erg mooie shots (die vliegtuigen), fraaie momenten (de atoombom) en gewoon lekker kijkvoer. En dat met een prima jonge Bale die maar en heel enkel moment er iets te ver over gaat, maar verder met een prachtige energie speelt. Ook de beelden van Shanghai in die tijd geven een fraai beeld en het blijkt maar weer dat grote mensenmassa's toch indrukwekkender aanvoelen dan honderden cgi-poppetjes. Iets na het midden zakt de film wat in maar het eind is wel oprecht mooi. 3,5*.

In de basis best leuk zo'n ensembefilm rond een platenwinkel. Punt is alleen dat een en ander net te overdreven is zoals wel meer van zulke komedies waardoor de film nooit echt leuk wordt. Het zijn kleine plotelementen die op zichzelf nog wel werken en overtuigen (het meeste rond Liv Tyler die een frisse vertolking neerzet) maar als geheel viel dit ding toch tegen. 2,5*.

De film heeft een zekere sympathie, leuk dat er bijvoorbeeld niet echt een schurk is. Het verhaal kabbelt ook wat voort. Soms heel fijn, soms echter sleept de film wel. Zoals de hele film zijn goede momenten heeft, maar ook veel middelmaat. Dat eerste liedje is best prima, maar de rest weinig memorabel. Stemmenwerk is oké, maar niet meer dan dat. Visueel ziet het er knap uit en soms lekker kleurrijk, maar soms ook kitscherig en een beetje fantasieloos en gewoontjes. En de film duurt uiteindelijk wel iets te lang met dat gekabbel. 3,0*.

Best oké deze docu, maar helaas ook erg kort en daardoor komen enkele personen en families er wel erg bekaaid vanaf en is het als geheel wat oppervlakkig. Twee families worden wat langer gevolgd en dit zijn duidelijk de interessantere stukken, vooral als bijvoorbeeld de arts gaat praten over wetenschappelijk onderzoek na de dood, of de familie akkoord gaat. Het fijnste is wel dat het zonder opsmuk gebracht wordt en hierdoor voelt de docu ook veel echter aan, zeker de emotie van het grote leed. 3,0*.

Aardig idee, matig uitgewerkt. Dat komt vooral door de vele praatscènes die ook heel statisch zijn gefilmd. En dan kan het soms best interessant zijn wat men zegt, op film werkt dat minder goed, ook dordat er tussen Eisenberg en Segel geen chemie te vinden is. Denk aan een Before Sunrise wat gelijksoortig was (met overigens wel betere ideeën wat betreft statische shots) maar met twee acteurs die wel een vonk hadden. De ideeën die worden geuit hadden beter in boekvorm gegoten kunnen worden.

Nu en dan kent de film wel wat fijne sfeerplaatjes en een grot deel van de scènes kijkt ook best aardig weg, daarnaast is de soundtrack gewoon lekker te noemen. Maar als geheel is het te lang en eentonig om boeiend te blijven. 3,0*.

Vreselijk irritante film. Vooral door te doen alsof men zelf camera's bij zich heeft, maar echt consequent wordt dat niet gebruikt dus a) het irriteert en b) het kijkt gewoon niet lekker weg. Wel geinig om vooral te focussen op de twee agenten zelf maar uiteindelijk is dit gewoon een typisch Hollywood-drama dat ik geen moment echt en geloofwaardig vond aanvoelen. Dan blijft er weinig over. 1,5*.

Best slecht, maar wel vermakelijk en met leuk production design - ik houd altijd wel van dit soort toekomstige werelden met ruimteschepen dus dan heb je me al snel. Bovendien zijn de trainingen in de zwaartekrachtloze ruimte soms heel fraai geschoten. En voor Hailee Steinfeld heb ik wel een zwak.

Maar goed, als film is het niet al te best. Ik kan me zo indenken dat er nogal wat thematiek in het boek zat (hoeft niet, maar ik heb zo'n gevoel van wel) maar daar is in de film weinig van te merken terwijl het materiaal er wel voor is. Verder wordt de film maar nooit spannend of boeiend, vooral ook doordat onze jonge hoofdpersoon overal met schijnbaar gemak doorheen komt. Geen conflicten, geen uitdagingen, helemaal niks; de film begint halverwege al aardig te slepen. Sowieso miste ik echte opbouw van verhaal, of de reden waarom Ford vanaf dag één zo in de jongen geloofde. Jammer, want vooral het eerste deel is nog wel vermakelijk en enkele set pieces mogen er zijn. 2,5*.

Niet eens heel slecht. Ja, het geheel is mierzoet en nogal clichématig, maar de sfeer is fijn en het centrale koppel is best leuk. De muziek past mooi en klinkt lekker en af en toe zit er best een mooi shot in (die op dat vliegveld met de rood beklede trappen). Jammer wel dat Greenwood niet meer maakt van zijn rol maar nu nogal een eendimensionale klootzak is. Niet dat het de film er naar is hier een diepgaand sociaal portret te maken, maar iets meer nuance had best gemogen. Op momenten laat hij het zien, maar te weinig, en dat is wel de grootste afknapper aangezien een groot deel van de film rond hem en zijn afkeer jegens David draait. 2,5*.

Redelijk gemaakte thriller, hoewel in het begin wat rommelig, uiteindelijk te lang met een matig einde (dat was ineens wel heel abrupt voor mijn gevoel) en ook lang niet altijd even geloofwaardig. Maar wel met schwung in beeld gezet, Smith is prima als leidende man, ook andere rollen worden prima ingevuld en de 130 minuten, hoewel te lang, vervelen niet echt. De actie wisselt, soms een goede stevige scène, soms één die weer als net te veel aanvoelt. Al met wel voldoende. 3,0*.

Film met hart op de goede plek. Niet altijd even bijzonder en het kabbelt allemaal wat voort zonder echt te spetteren. Wat opvalt is steeds de keuze voor nuance. Zijn tokkieouders (ma en stiefpa) zijn alcoholistisch ja, en zijn stiefvader is soms een eikel (en een loser waarvan je je afvraagt waarom dat volk überhaupt stemrecht heeft, maar dat is een andere discussie) maar het is ook weer niet zo dat hij Jimmy verrot slaat. Hij gaat zelfs mee met ouderavonden en komt met ideeën over vervolgvakken. Een stuk beter dan wat we vaak zien. Die ouders lijken me ook eerder aartsluie mensen dan slechte mensen. Maar ook de locaties zijn zo gebracht. Je denkt bij dit soort films aan troosteloze stadjes, maar we krijgen gewoon een stadje met wat industrie, maar ook constant zonovergoten met zijn goede en slechte buurten. Prima gedaan dat.

Aan het eind vergaloppeert de film zich wel een beetje als ma de prostitutie in wordt geholpen en ze aan de drugs gaan. Dat had de film helemaal niet nodig. Ook wordt de film over de hele lengte nergens uitzonderlijk. De laatste scène is wel erg mooi door dat heel klein te houden. 3,0*.

Aardige film die best wel zijn goede kanten heeft, maar ook gewoon redelijk saai is. Dat laatste komt vooral door de weinige ontwikkeling en de vele herhalingen en scènes die teveel op elkaar lijken. Daarnaast heb ik het niet zo op dit soort jochies die moeten stelen om in leven te blijven, buiten dat het allemaal wel erg onwaarschijnlijk overkomt. Verder redelijk spel al is het nergens bijzonder, het jongetje irriteert niet en Seydoux kijkt vooral droevig uit haar ogen. En met de thema's kon ik ook niet zoveel.

Wel mooie locaties die worden gefilmd, met de rijke gasten letterlijk op de berg en de armoe beneden in het dal waar het alweer groen is (het lijkt overigens ook eind van het seizoen). Maar die aftandse gebouwen en die oude gondelbaan hebben iets moois, en de toeristen en het vrachtverkeer op de grote weg, de chalets in het skidorp; dat allemaal geeft weer een mooie sfeer die typerend voor de Alpen is. En ik houd van de bergen en deze film laat me er wel weer naar verlangen. Dus 2,5*, want jammer van de rest.

Prachtige documentaire. Deze geeft allereerst een mooi kijkje in het leven van Oekraïne, en de ziekenzorg aldaar. Daarnaast krijg je met zeer warme mensen te maken, wat meehelpt om mee te leven. Ook enkele prachtige beelden van het verval in de oude Sovjetunie. Dus inhoudelijk interessant, stillistisch mooi geschoten. Zoals een goede docu hoort te zijn.

Aardige film wel, hoewel dat kind niet heel geweldig acteert en vooral rond zijn persoon de film draait en die scènes niet altijd even weten te boeien. Jammer, want an sich wel een boeiend inkijkje. Nu zien we de Serven meer als slachtoffer en hoe zij leven als diaspora in Kosovo, toch wel vijandig gebied voor hen. Redelijk sfeervol en intrigerend, alleen de film zelf, de eigenlijke plot en personages, zijn wat minder interessant. 3,0*.