Opinions

Uiteraard een fijne strakke film, maar had er toch nog net wat meer van verwacht. Deed me erg denken aan een aantal films van Melville maar die zijn toch een stukje sfeervoller.

Lang uitgerekte en gedetailleerde heists doen het altijd wel goed bij me, maar de afwinkeling vond ik (buiten het slot) wat gewoontjes.

3.5*

Opzich nog wel leuk. Niet bepaald verheffend en zo stijlvol was het ook niet, maar de leuke opzet maakt eea ruimschoots goed. Wel wat jammer hoe de personages als idioten die shoot-outs inrennen. Van dekking lijkt geen van de agenten gehoord te hebben op het einde. Dit haalt toch wel een beetje de lol eruit als je het mij vraagt.

Klein 3*tje.

Beetje veel van hetzelfde helaas. Jammer want het werkt eigenlijk lang wel goed en er had wel een halfje meer ingezeten, maar tegen het einde wist ik het wel een beetje. Het concept is namelijk leuk in zijn simpelheid, maar vervalt iets te veel in dezelfde verbaasde blikken van onze hoofdrolspeler en dat soort dingen. Visueel blijkt Spielberg ook vaardig te zijn, het heeft iets avontuurlijks wat hij in Jaws wel heeft voortgezet, maar waar de laatste jaren niet zo veel meer van over lijkt te zijn.

3*

Vrij moeilijk in de komen film vond ik het. Vooral omdat het verhaal en het inhoudelijk niet bijzonder interessant is.

Gelukkig maken veel prachtige shots veel goed, soms echt fantastisch, misschien nog wel strakker dan in Blade Runner. Hier miste ik wel wat sfeer, en ook de soundtrack vond ik niet echt denderend. En ik vind vooral Keitel de show stelen, misschien omdat hij veel mysterieuser overkomt, maar t.o.v. Carradine die ik toch een stuk minder vond, is het misschien jammer dat het verhaal niet uit diens personage verteld was.

3*

Ik vond het eigenlijk ook wel erg mooi. Strickland krijgt eigenlijk (voor zover ik het dan weet) niet echt de waardering die hij wat mij betreft zou moeten krijgen. Heeft nu drie zeer aparte en goede films afgeleverd, al vond ik Katalin Varga nog steeds de beste. Deze Duke of Burgundy heeft als manco dat het na verloop van tijd iets te veel van hetzelfde wordt, maar de hele sfeer, labiele relatie en de surrealistische scenes maken het tot een fraai geheel. Het deed me regelmatig denken aan Persona.

Het is weer bijzonder sterk in beeld gebracht met veel reflecties, het camerawerk is zeer verzorgd, en vooral qua editing vond ik het van zeer hoog niveau. Daarnaast was ook wederom het geluid een belangrijke factor voor de sfeer. Bij Strickland's vorige was dat veel meer onderdeel van de film, hier is het een stille kracht.

eigenlijk goed voor een 7,5, maar aangezien de scores dit festival voor mij niet al te hoog waren gun ik deze een 4*.

Ik weet niet of het origineel erg veel verschilt, maar ik heb dus de Redux gezien.

Echt een fantastische Kar-Wai Wong weer. Eigenlijk visueel weer even adembenemend als bijna al zijn films. Het camerawerk van Doyle is weer van buitenaards niveau, de gele gloed is erg mooi, en de contrasten en schaduwen is het echt wonderschoon. Deed me soms denken aan La Double Vie de Veronique qua kleurengebruik. Superlatieven schieten eigenlijk bijna te kort om het te omschrijven. In het begin zaten er een paar scenes met een vogelkooi waar ik echt met open mond naar zat te kijken. En ik vind Wong ook elke keer weer uitblinken qua editing, toch weer net een andere editingstijl als in zijn andere films die ik tot nu toe zag, maar echt heel sterk en ritmisch gesneden.

Verder versterkt de passende soundtrack het sfeertje waarin het landschap en de personages eigenlijk al het werk doet. De verhaaltjes vond ik wat minder, beetje rommelig en onduidelijk soms, maar de personages hadden allemaal een soort mysterieus karakter die het toch de moeite waard maakt. Ook de korte felle actiescenes vond ik erg sterk, qua timing zaten ze telkens prima geplaatst.

Vanwege het verhaal wat wat minder doet net een paar aftrekposten, maar minder dan een bescheiden 4.5* kan ik hier echt niet voor geven. Wel heel nipt. Wat een gouden combinatie is Wong/Doyle toch.

Weer aardig briljant bij vlagen, maar toch ook wel een stukje minder dan Songs from the Second Floor en vooral Du Levande (mijn favoriet) als je het mij vraagt. Vind het toch wat gek dat net deze zo veel prijzen wint, maar misschien moeten we het meer als oeuvreprijs zien. Desondanks heeft Andersson er weer een paar schitterende scenes in zitten. Het leukste blijft als er vanalles op de achtergrond gebeurt. Heeft hoge herzieningswaarde wat dat betreft, want je blijft dingen opvallen.

ruime 3.5*