Opinions

Stilistisch knap verfilmd door regisseur Alan Rudolph, met aardig wat bekende gezichten in bijrolletjes, zoals een onherkenbare Debra Winger (als Huttons beschermengel), Ellen Barkin, Tom Petty, Neil Young en Tom Robbins.

In deze tweede Dirty Harry-film zijn er heel wat minder verrassingen dan in de eerste. Ook het scenario mist de nodige opwinding maar dat zal de Eastwood-fans een zorg wezen. Schietgrage Clint bevestigd op subliem wijze dat het personage van Harry Callahan hem als gegoten zit...

Wie een satire op het Amerikaanse leger verwacht, blijft op zijn honger zitten. Wat je krijgt, is een plat verhaaltje zonder verrassingen. Damons puberale grappen en grollen duiken precies daar op waar je ze verwacht zodat ze snel beginnen te vervelen. Deze film is zeker geen must. Er bestaat veel betere onderbroekenlol...

Dit was geen groot succes in de cinemazalen, maar deze prent is echt de moeite waard om te bekijken. Tim Hunter brengt een boeiende schets van jongeren die worstelen met hun identiteit. . Tevens een kans om natuurtalent Jonathan Rhys Meyers nog eens aan het werk te zien...

Wat ik mij nu al een paar dagen afvraag, is waarom André Delvaux voor de Poolse Beata Tyszkiewicz gekozen heeft om de vrouwelijke hoofdrol gestalte te geven. De toen 28-jarige schoonheid sprak geen woord Vlaams (of Nederlands) en had of heeft nooit een rol in een film uit onze contreien gespeeld...

Alle klassieke 007-ingrediënten zijn ook in deze negende (als ik goed tel) Bondfilm aanwezig. Spectaculaire stunts, leuke Bondgirls in de vormen van Britt Ekland en Maud Adams en Christopher Lee als de slechterik Scaramanga. John Barry's titelsong op tekst van Don Black wordt uitgevoerd door Lulu. Dit is zeker en vast niet de slechtste Bondfilm.

Deze spannende thriller is opgezet als gruwelijk kat- en muisspelletje voor kijkers met een sterke maag. Regisseur John Schlesinger weet door enkele beklemmende scènes de spanning hoog op te drijven. Wie na het zien van Marathon Man nog naar de tandarts moet, zal zijn afspraak waarschijnlijk annuleren...

Het is wel degelijk Steven Seagal, geboren op 10 april 1951.

Drie maal getrouwd en zes kinderen. Hij meet 1.93m en is in AL zijn films te zien met een Colt M1911 automatic pistool. Was meester instructeur 7de Dan in de Aikido Tenshin Dojo in Osaka, Japan. Hij is ook meester in Kendo.

Hij is vegetarier en spreekt vloeiend Japans. Heeft ooit Sean Connery's pols gebroken bij de opnamen van Never Say Never Again. Op dit ogenblik heeft hij een reuze druivenplantage in zijn thuisstad Santa Inez... (bron imdb)

(en neen, ik ben geen fan)

Actiethriller die duidelijk de mosterd gehaald heeft bij Hitchcock's The Wrong Man en uit het recentere The Fugitive. Het scenario vertoont gaten en de hoofdpersonages hadden iets kleurrijker mogen zijn, maar er is voldoende actie en spanning aanwezig om dit alles te compenseren. Liefhebbers van het genre komen met deze prent zeker aan hun trekken...

Marnie was een van de latere Hitchcockfilms, gebaseerd op een roman van Winston Graham. Grootmeester Alfred had eerst gedacht aan een comeback van Grace Kelly in de rol van Marnie, doch de Grimaldi's van Monaco zagen hun prinses niet in de huid van een kleptomane kruipen. Dan koos Hitch maar voor een ander favoriete: Tippi Hedren, die hij het jaar daarvoor lanceerde in The Birds. Helaas is haar vertolking van Marnie ondermaats en slaagt ze er niet in het - toegegeven - zeer ingewikkelde personage voldoende geloofwaardig over te brengen. In de mannelijke hoofdrol zien we een jonge, aantrekkelijke Sean Connery. Marnie werd indertijd om diverse redenen gezien als een misser, vanwege te weinig suspense en te lang. Doorheen de jaren zijn de critici anders gaan denken over deze prent en ze beschouwen hem nu als een zeer Hitchcockiaans werk. Marnie is immers volgepakt met technische hoogstandjes, subtiele wreedheden, verwijzingen naar seks, zwarte humor en Freudianismen. Het blijft dus een bijzonder interessante film, voor de Hitchcock-liefhebbers alleszins een must...

Bij de lancering van Mary Poppins in '64 was deze musical een echte hype. Zelfs de kleinsten kenden het toverwoord 'Supercalifragilisticexpialidocious' uit hun hoofd. Mary Poppins bracht levende personages en animatiefiguren tot een magisch samenspel en behoort vandaag nog steeds tot Disney's grootste successen. Sterker nog: Mary Poppins werd een evergreen in het musicalgenre. Dankzij Mary Poppins (en later The Sound Of Music) werd Julie Andrews de gedoodverfde kinderjuf uit de filmgeschiedenis. Jaren lang heeft ze alle moeite van de wereld gedaan, tot aan het ontbloten van haar borsten in haar echtgenoot Blake Edwards Hollywoodparodie S.O.B. toe, om van dit brave imago af te raken. Hoe dan ook, voor haar grandioos filmdebuut kreeg ze een Oscar. Ook montage, muziek, titelsong en visuele effecten vielen in de prijzen op de Academy Award-uitreiking in '65...

Het verhaal van Dr. Jekyll & Mr. Hyde wordt verteld door de maagdelijke, naïeve Ierse dienstbode (het hoofdpersonage), gespeeld door een weinig glamoureuze Julia Roberts. John Malkovich, overvloedig aanwezig met zijn gebruikelijke zenuwtrekken en poses, is de dokter met de gespleten persoonlijkheid, die een goede en een slechte kant heeft. Scenarist Christopher Hampton, die Valerie Martins roman uit '90 bewerkte, buigt de originele meditaties van Robert Luis Stevenson over het kwaad om tot een routineromance. De vraag is niet langer hoe ontaard Jekyl is geworden, maar hoe goed hij wel is (of was). De angstpsychoses van haar meester worden beschreven door een handenwrijvende Roberts. Voor de horrorfans: regisseur Stephen Frears toont slechts één transformatiescène van de dokter...

Zorro was een bedenksel van misdaadverslaggever Johnston McCulley. Dit personage aanschouwde het licht in het pulpweekblad 'Al Story Weekly' als een deel van het verhaal The Curse Of Cappistrano. In 1920 kreeg de held Zorro - een kruising tussen Robin Hood en de Scarlet Pimpernel - voor de eerste keer zijn kans op het witte doek in The Mark Of Zorro. Zorro van dienst in deze stomme film was Douglas Fairbanks. De film was een immens succes en Fairbanks was zeer geliefd bij het grote publiek. Een kleine honderd jaar later heeft men met Anthony Hopkins, Antonio Banderas en Catherine Zeta-Jones weer de perfecte cast om een superdegelijke Zorro-film te draaien. Banderas speelt en schermt met de waardigheid van Errol Flynn en de oogverblindende Zeta-Jones is ronduit schitterend. Een lekker ouderwetse Hollywoodfilm...

De regisseurs Michael Powell en Emeric Pressburger slagen erin om werkelijkheid en fantasie met elkaar te vermengen in een ongebruikelijk verhaal. Zoals vrijwel al het werk van dit duo is dit verhaal zonder meer origineel en bovendien een juweel. In '89 door Spielberg verfilmd onder de titel Always. Ook gekend onder de naam Stairway To Heaven...

Dit is de derde filmbewerking van het toneelstuk Death Takes A Holliday van Alberto Casella, gemoderniseerd voor de jaren '90. Grif toegegeven, het was geen rol die op het lijf geschreven was van Brad Pitt, toch bevat de film voldoende onverwachte plotwendingen om de lange duur te overbruggen...

Als echte leek in de anime vond ik het zeker niet slecht, integendeel. Voorlopig een 3,5* want ik weet echt niet wat goed en slecht is in het genre. Laat ons zeggen dat het zeker naar meer smaakt. Wat mij wel opgevallen is, is dat de personages internationaal zijn. Ik dacht enkel en alleen maar Japanse figuren te zien, maar dat draaide in positieve zin anders uit. Ik heb deze drie filmpjes zelfs tweemaal bekeken, de eerste maal in het Japans en de andere in het Duits, en eerlijkheidshalve moet in zeggen dat 'Cannon Fodder' in de Duitse taal als beste uit de bus kwam, terwijl 'Magnetic Rose' een parel van een verhaal is. 'Stink Bomb' daarentegen is de humoristische overbrugging tussen de twee 'drama's'.

Over de tekeningen laat ik mij niet uit, omdat ik zoals eerder gezegd geen ondervinding in het genre heb. Nou ja, Disney dan, maar qua details kan deze niet rieken aan Memories.

Met dank ook aan de eigenaar van deze DVD (pakketservice) omdat ik de kans gekregen heb om dit genre te leren kennen.

Zeer verdienstelijke en mooi opgebouwde oorlogsfilm die een erg realistisch beeld van het leven aan boord van een 'vliegend fort' geeft. Deze ode aan de levenslust en de moed van de jeugd toont ook hoe absurd en afgrijselijk een oorlog wel is. De personages worden niet duidelijk uitgetekend, zodat de kijker hen niet steeds kan identificeren. Briljante fotografie en een schitterende score van George Fenton, gemixt met big-bandnummers.

Een soepele 4*.

Niet echt slecht, maar zeer 'slap' einde. Jammer, met de originaliteit van het verhaal was veel meer te doen...

Deze romantische komedie naar de gelijknamige roman van Patty Dann, herinnert aan gelijknamige komedies van rond '65: mooi, knus en lief. Winona Ryder levert een buitengewoon goede acteerprestatie en Cher is niet te versmaden. Ze krijgt sterk tegenspel van Bob Hoskins...

Het scenario naar het non-fictionboek van John Berendt is op een ware gebeurtenis gebaseerd. Het boek stond al bijna drie jaar onafgebroken op de bestsellerslijst, toen regisseur Eastwood besloot het te verfilmen. Hij neemt ruimschoots de tijd om de sfeer te schetsen en het verhaal te vertellen, maar het is hem niet echt gelukt om het boek in dynamische beelden te vertalen. Ondanks het lome tempo, verveeld de film geen moment. Een mooie prent die haar plaats on de filmgeschiedenis verdiend dankzij Clint Eastwoods artistieke vaardigheden. Liefhebbers van actie kunnen deze film beter mijden...

Er zijn naast echte beelden die dateren uit documentaires uit de Tweede Wereldoorlog, inderdaad ook enkele beelden gebruikt uit Tora! Tora! Tora! De openingsscéne zijn beelden uit de film Thirthy Seconds Over Tokyo.

Dit is een van de boeiendste films uit Fons Rademakers' carrière, een bewerking van het boek De Teleurgang Van de Waterhoek van Stijn Streuvels, met bruisend camerawerk van Eddy van der Enden en een goed spel, hoewel de dialogen van Hugo Claus' scenario nogal stijfjes zijn... 4*

De zoveelste filmversie van de roman van Victor Hugo uit 1862 focust op het dodelijke kat-en-muisspel tussen Jean Valjean (Liam Neeson), die negentien jaar in de cel zat voor het stelen van een brood, en een overijverige politie-inspecteur Javert (Geoffrey Rush). De Deense regisseur Bille August slaagt erin het sentimenteel-romantische verhaal over armoede en onrecht niet al te stroperig en moraliserend te maken. Ook wordt er meer dan behoorlijk geacteerd. Zo is Liam Neeson op zijn minst even indrukwekkend als pakweg Jean-Paul Belmondo, Richard Jorden of Jean Gabin, die ook al gestalte gaven aan Valjean in eerder uitgebrachte Les Misèrables-films...

In 1936 was dit een aanklacht tegen het moderne tijdperk en de mechanisatie. Volgens mij is dit onderwerp zeker niet gedateert. En wat betreft de film? Een gezegde van Toon Hermans: 'In het gewone verbergt zich het schone'. Heerlijk in al zijn eenvoud.

Het nummer "Je cherche apres Titine" dat hij vertolkt op het einde in de herberg, werd speciaal voor hem geschreven.

Een eigenaardigheidje: Deze film werd samen met The Gold Rush (1925), The Great Dictator (1940), Limelight (1952) genomineerd in 2004 voor een Golden Satellite Award, dit voor The Charlie Chaplin Collection, in de categorie Best Classic DVD Release.

Het duo Wesley Snipes en Woody Harrelson profileerde zich eerder al als een winnend team in de frisse basketbalkomedie White Men Can't Jump. Money Train draagt de belofte van nog meer buddyplezier in zich, maar maakt ze niet waar ondanks het toch wel inspirerend gegeven. Regisseur Joseph Ruben (ook The Good Son en Return To Paradise) slaat de bal volledig mis. Snipes en Harrelson zijn sterke acteurs, maar ze moeten hier te hard vechten tegen een te trage regie, zinloze geweldscènes en een ongeloofwaardig script. Een zwakke mix van drama, komedie en actie doet je constant twijfelen welke richting de prent nu eigenlijk uitwil. De fans zullen wel opgetogen zijn over de verschijning van Latina-schoonheid Jennifer Lopez, maar helaas blijft het daar ook bij. Van acteren heeft ze wat deze prent betreft geen kaas gegeten. Duidelijk werd er teveel vertrouwd op het talent en samenspel van guitige mannen Woody en Wesley. Gek genoeg is het vooral Robert Blake die voor de beste momenten zorgt als de baas van de twee agenten. De eerste helft van Money Train is het sterkst, daarna komt de actie. Verstand op nul en het is best te pruimen.

Moonstruck is een fijne zedenkomedie die op een amusante manier vragen oproept over trouw en ontrouw, en naar Hollywood-gewoonte de zogenaamde echte liefde laat overwinnen op een minder gemeende vorm ervan. Een lang huwelijk wint het van een slippertje, ware passie wint het van 'gemakkelijke liefde'. Toch is Moonstruck achteraf bekeken ook alweer niet de grote film die de critici en de American Film Academy er destijds van maakten. De prent kreeg maar liefst zes Oscarnominaties. Cher haalde er eentje binnen, vermoedelijk vooral omdat ze erin slaagde een personage neer te zetten dat qua levensopvatting en -stijl erg ver van haar eigen flamboyante persoonlijkheid afstaat (in Mermaids en Mask zette ze mijns inziens sterkere vertolkingen neer). Ook Olympia Dukakis viel in de prijzen voor haar heerlijk ongezouten vertolking van Chers moeder en John Patrick Shanley won de Oscar voor het origineel scenario. Regisseur Norman Jewison die eerder Fiddler on the Roof en Agnes of God regisseerde viel naast de prijzen..

Een frisse en originele combinatie van komedie en drama van Paul Mazursky en Leon Capatanos over een Russische overloper. Met innemende acteerprestaties, scherpzinnige en bitterzoete momenten. Robin Williams is fantastisch in de hoofdrol. Leuk detail: in de Russische scène wordt (ook door Williams) Russisch gesproken...

Deze middelmatige Britse oorlogsfilm van Boris Segal is een actieverhaal dat zich focust op de precisie-bombardementen die de Engelsen uitvoerden op raket-installaties van de Duitsers in Frankrijk en Duitsland.

Echte W.O. II - liefhebbers zullen misschien aan haarkloverij doen omdat deze prent niet zeer perfect is wat betreffende de details, maar toch zullen zij vinden dat zij deze film moeten bezitten, omdat hij gewoon in de lange rij van oorlogsprenten zijn - zei het kleine - plaatsje verdient heeft. Regisseur Boris Sagal ging later zaken doen in de televisiewereld tot hij tragisch verongelukte tijdens een helicopterongeval in '81. David McCallum (Illya Kuryakin in The Man From Uncle, The Invisible Man) speelt een melancholische rol van suadron leader die zijn squadron De Havilland Mosquito-bommenwerpers op lage hoogte de Duitse doelwitten laat aanvallen. Ook zeer goede rollen van Charles Gray als commandant Hufford, Vladek Sheybal als luitenant Schack, Robert Urquhart als majoor Kemble, en last but not least de rol van Suzanne Neve, de vrouw van de verongelukte vriend-piloot van Quint Monroe (McCallum). Ook is er de prachtige fotografie van Paul Beeson (Raiders of the Lost Ark).

Inderdaad niet een van de beste oorlogsfilms, maar op een regenachtige middag, met de sloffen aan en een pintje bier bij de hand, is het best te doen...

Een meesterlijke biopic over de schilder-graficus Toulouse-Lautrec. Regisseur John Huston weet de sfeer van Montmartre, de bonte personages, alsmede Lautrec's vertekende visie op het bestaan briljant te treffen. Uitmuntende acteurs en een prachtige titelsong. Goed voor twee Oscars en vier nominaties

Mountains of the Moon combineert elementen van een grootse epische film met de kracht van een persoonlijk verhaal. Patrick Bergin (o.a. Sleeping With the Enemy) zorgt voor een realistische vertolking van de flamboyante Richard Burton. Deze prent is gebaseerd op ware feiten...