Opinions

Gaston's War vertelt het oorlogsdrama van één bepaalde man, geplaatst in de algemene sociaal-historische context. Een kolfje naar de hand van regisseur Robbe De Hert, die hiervan zijn specialiteit maakte - hij deed het al eerder met de films De Witte, Blueberry Hill en Brylcream Boulevard. Ex-Wittekerke-acteur Werner De Smedt maakte zijn filmdebuut in deze Vlaamse oorlogsprent die opgenomen werd in België, Londen, Parijs, Barcelona en in de Pyreneeën. Rond de verfilming van Gaston's War is destijds een flinke hetze ontstaan. De échte Gaston Vandermeersche, op dat ogenblik nog in leven en woonachtig in Amerika, distantieerde zich van de film en dreigde ermee hem te laten verbieden. Eerst had hij meegewerkt aan het scenario, op basis van het boek van de Amerikaanse journalist Allen Mayer, maar toen regisseur Robbe De Hert enkele wijzigingen aanbracht, op basis van research door de Vlaamse historica Hilde Eynikel, kon hij zich niet meer verzoenen met de uiteindelijke versie. Hij bracht de zaak voor de rechtbank, maar kreeg geen gelijk. Dat zorgde wel voor een extra dosis publiciteit voor deze prent die in mei '97 bij ons in de bioscopen kwam...

Een opeenvolging van kleine incidenten en grote misverstanden biedt de Funès het kader om een reeks ongeëvenaarde woede-uitbarstingen aan elkaar te rijgen. Het was genoeg om van hem een Europese ster te maken en het leidde tot vijf vervolgfilms...

Deze vierde gendarmefilm is net als de drie voorgaande een voorspelbare situatiekomedie met de onvermoeibare driftkikker en bekkentreker Louis de Funès in het middelpunt van de belangstelling als Ludovic Cruchot...

Het sf-uitgangspunt is een goed alibi voor de voordurende identiteitsverwisselingen waarin nietsvermoedende mensen constant worden beklopt en natgemaakt. De bordpapieren vliegende schotels zijn al even komisch als de gekke bekken die Louis de Funès trekt. De film is goed voor anderhalf uur pretentieloze ontspanning...

Deze zesde en laatste gendarmefilm is een typische de Funès-klucht met alle bekende ingrediënten (bekkentrekkerij, dolle achtervolgingen en misverstanden). De onderbroekenlol is hier wel iets prominenter aanwezig dan voorheen. Eigenlijk een drievoudig afscheid: het zesde en laatste deel van deze serie, de laatste regie van Jean Girault (overleed tijdens de opnamen op 20/7/'82) en het laatste optreden van Louis de Funès.

Hij overleed in Nantes (Frankrijk) op 27 januari 1983 aan een hartaanval. Hij was 69.

Het moeten straffe gendarmettes geweest zijn...

Derde film in de zesdelige filmcyclus rond de fratsenmakers van de Franse gendarmerie in Saint-Tropez. Louis de Funès staat weer op springen en wordt daarin prachtig bijgestaan door Claude Gensac...

Dolle komedie van Howard Hawks, naar een Broadway-musical uit de jaren '20, en naar een roman van Anita Loos. Schitterende vertolkingen van Marylin Monroe (Lorelei) en Jane Russell (Dorothy). Deze prent kreeg in '55 een vervolg met Gentlemen Marry Brunettes.

Over de legendarische Geronimo, de allerlaatste Apache die door de Amerikanen in een reservaat werd ondergebracht, werden al minstens zes films gemaakt. Of ze allemaal even waarheidsgetrouw zijn is twijfelachtig, maar Geronimo: An American Legend van Walter Hill komt er toch heel dicht bij. Belangrijk is dat de Apachen hier niet afgeschilderd worden als moorddadige wilden, maar als moedige krijgers die na 1000 jaar op mensonwaardige wijze van hun eigen land verdreven worden. Het gaat hier om een stukje Amerikaanse geschiedenis om allesbehalve trots op te zijn. Walter Hill deed het op zijn eigen gekende manier: met veel bloedgespetter en stoere pokerfaces. Het verhaal van de klopjacht die aan de arrestatie voorafging wordt verteld door de jonge luitenant Davis (Matt Damon in een van zijn eerste rollen) die de hele operatie als groentje volgt. Hoewel de film van de nodige starpower werd voorzien, met verder nog Gene Hackman als generaal Crook en Robert Duvall als de huurlingspoorzoeker Al Sieber, steelt Wes Studi (een volbloed Cherokee uit Oklahoma) onverbiddelijk de show als Geronimo. Eén van de beste indianenfilms sinds Dances With Wolves...

Met zijn sterke karaktertekening, spanning in snelvaarttempo en ruwe stijl, is The Getaway één van de beste misdaadthrillers uit de jaren '70. De twee aantrekkelijkste acteurs uit die periode - Steve McQueen en Ali McGraw - bleken als koppel ook nog eens extra sex-appeal uit te stralen. McGraw werd kort voorheen beroemd door haar rol in Love Story. In '94 kwam er een gewelddadige remake met Alec Baldwin en Kim Basinger.

Een zeer matige thriller, in enkele landen uitgebracht onder de titel Hostage: Dallas. Het slot is spectaculair, maar verder heeft de film niet al te veel te bieden...

Deze klassieker binnen zijn genre werd de springplank voor de carrière van Patrick Swayze en Demi Moore. Ghost staat bol van de romantiek, maar de goede bedoelingen van de regisseur en zijn acteurs houden het geheel zeer goed recht. De film is een vaste klant in de kerstprogrammatie, maar heeft daardoor nog niets van zijn magie verloren...

Een 'bijtend' drama, gebaseerd op waargebeurde feiten, over het supermodel Gia Marie Carangi (Jolie). De film is tegelijkertijd een weinig flatteus portret van de harteloze Amerikaanse modewereld. Het beeld dat geschetst wordt, komt van gesprekken met haar familie en vrienden en fragmenten uit haar dagboek. Mercedes Ruehl haar spel is sterk, maar ook Angelina Jolie maakt een zeer goede indruk...

De acteurs spelen stuk voor stuk schitterend en Maurice Chevalier en Hermione Gingold zijn apart het vermelden waard met hun duet 'I Remember It Well'. Deze prent was wel goed voor negen Oscars...

Voor alle duidelijkheid: dit is niet het zwaard- en sandalenepos met Russell Crowe. Deze Gladiator is een keiharde, behoorlijk geacteerde, maar vrij voorspelbare actiefilm die op de koop toe een aanklacht tegen geweld en racisme wil zijn. Het geeft de film een kleine meerwaarde. Let ook op een zeer goed acterende Brian Dennehy...

Met het 'onsamenhangende' ben ik niet helemaal akkoord. Het is net deze unieke wet die de link legt tussen arm en rijk, en eigenaar, raper en plukker, en dat de hele documentaire door.

Ik vind het geweldig dat het daar wet is, dat wanneer bijvoorbeeld het 'groot huisvuil' buiten staat het geen eigenaar meer heeft en door iedereen vrij kan meegenomen worden. Ik heb er wel mijn bedenking bij, dat het problemen opleverrt wanneer er door een bijvoorbeeld achtergelaten tv een ongeluk gebeurd. Wie draait voor de schade op als het toestel volgens de wet geen eigenaar heeft?

Hier in België zegt de wet, dat de eigenaar er voor verantwoordelijk is en eigenaar blijft, tot op het ogenblik dat het 'groot huisvuil' (tv's, kasten, enz...) opgehaald wordt door de bevoegde diensten. Vrij meenemen is hier verboden, tenzij door de eigenaar toegestaan.

Mensen wat kan film toch mooi zijn. Mooi en ontroerend in al zijn eenvoud. Aan deze prent zie je dat film toch niet altijd ingewikkeld moet zijn. En dat net op de 14de juli.

Bedankt Henk.

Zeer sterke rol van Katey Sagal (Peggy Bundy uit Married... with Children). Bij weemoedige mensen zal er zeker een traantje bij te pas komen.

Geheel nutteloos, maar toch geestig vervolg op een van de meest verrassende succesfilms van de jaren '80. Ontwapenende humor vol situatiegrappen en knipoogjes naar de slapstickfilms van weleer...

Eén van de plezierigste films ooit gemaakt over het onderwerp beschaving. De zuivere onschld van de Bosjesman staat in schril contrast met de hebzucht, corruptie en egotripperij van de 'beschaafde' mens. Producent/regisseur Uys schreef zelf het vlotte scenario en Paul Ballinger legde het vast op film. Goed voor de Grote Prijs op het Festival van de Humoristische Film van Chamrousse in 1983...

De makers van de succesvolle sf-spektakels Stargate ('94) en Independence Day ('96) kochten van de Japanse eigenaars de rechten om het populaire, radioactieve monster uit de film Gojira uit '54 te laten herleven in een film van de jaren '90. Helaas is de film veel te lang, bevat hij niet al te veel spektakel en zitten er verbazingwekkend weinig momenten van échte spanning in. Zelfs het genereren van een prehistorisch monster met de computer zagen we al veel beter in Steven Spielbergs Jurassic Park. Kortom, een uitspatting van 120 miljoen dollar...

Een onverwacht juweeltje van een toen achtentwintigjarige filmmaker met voorspelbare grappen maar een onvoorspelbaar verloop. George Burns blinkt uit in de overigens geweldige groep acteurs. Echt een aanrader...

Hoewel het hoofdpersonage vijftig auto's in één nacht moet stelen, komt de film nauwelijks in eerste versnelling. Het scenario van Scott Rosenberg is gebaseerd op de film van H.B. Halicki (Gone in 60 seconds, 1974), die bij het draaien van een door hem uitgevoerde stunt in '89 om het leven kwam...

De sterke story naar de roman van Margaret Mitchell, door Sidney Howard bewerkt tot een ontroerend scenario, de onberispelijke productie door David O. Selznick en de onovertroffen cast, die de personages op onvergetelijke wijze tot leven brengt, maken dat de film met de jaren niets van zijn aantrekkingskracht verliest. Werd bekroond met acht Oscars. Puur filmgenot! Dit is nog steeds één van de beste films aller tijden...

Het talent van enkele grote acteurs wordt volledig verspild in deze dwaze, oppervlakkige klucht waarmee men waarschijnlijk de postkoloniale politiek van de Britten in Afrika wilde hekelen...

Kindsterretje Macaulay Culkin speelt de rol van een jeugdige seriemoordenaar. Het scenario van romanschrijver Ian McEwan is niet indrukwekkend maar regisseur Joseph Ruben redt het onzinnige verhaal van de oppervlakkigheid door middel van enkele originele wendingen die je doen blijven kijken tot de vrij opwindende finale...

Gosford Park is een stijlvolle mysterythriller. Laat u echter niet afleiden: niet de whodunit staat centraal, maar wel de levenswijze van de Britse aristocratie en de relatie met haar personeel in de jaren '30. De film werd genomineerd voor 7 Oscars, maar kon er maar één verzilveren (Julian Fellowes voor beste script). De cast is werkelijk indrukwekkend: het kruim van de Britse film- en theaterwereld werkte mee aan deze prent. Gosford Park is geen alledaagse of makkelijk verteerbare film, maar wie dit juweeltje een kans geeft, zal niet teleurgesteld zijn.

Deze film vertelt het verhaal van John Gotti, de misdaadkoning van New York, die in 2002 op 61-jarige leeftijd in de gevangenis overleed. Gotti wist lang uit de klauwen van het FBI te blijven, maar werd tenslotte verraden. De schitterende vertolkingen van zowel William Forsythe als van Anthony Quinn maken deze film méér dan de moeite waard...

Een meesterlijke, bijna niet te evenaren film. Subliem spel van de hele cast, grandioze regie en magistraal camerawerk dragen bij tot een onvergetelijke filmervaring, die nog steeds niemand onberoerd zal laten. Na het zien van deze film componeerde Woodie Guthrie de bekende ballade 'Tom Joad'. Oscars gingen naar John Ford voor zijn regie en naar Jane Darwell voor haar rol als moeder Joad...

Tarzan is een klassieker en heel wat acteurs (wel twintig) kropen doorheen de jaren voor films of televisieseries in de huid van de held, met Johnny Weismuller als de bekendste. In '84 kreeg Hugh Hudson het idee de oorspronkelijke legende, zoals die werd opgetekend in Edgar Rice Burroughs roman, te verfilmen. Greystoke gaat verder dan de klassieke 'Me Tarzan, You Jane'-frase en de wilde junglekreten, maar zorgt voor de nodige diepgang. Greystoke werd opgenomen in de jungle van Kameroen en de problemen begonnen al bij het regelen van de vergunningen. Uiteindelijk werd de film opgenomen tijdens het regenseizoen en bovendien moest een stel apen perfect gecoached worden, zowel echte apen als verklede acteurs. Christopher Lambert is een knappe Tarzan en brak in deze rol door als vertolker van potente personages. Andie McDowell is minder overtuigend als zijn voogdes Jane, haar stem met zuiders accent moest worden gedubd door Glenn Close. Deze prent was goed voor drie Oscarnominaties...

The Gumball Rally is de inspiratiebron geweest voor latere avontuurlijke wedstrijdfilms als Cannonball, Midnight Run, Smokey and the Bandit. De komische talenten van wijlen Raul Julia werden zelden beter gebruikt...