Opinions

Hoofdrolspeler Brian Bosworth is een voormalige ster van het American Football. Als 'filmster' doet hij wat hem is opgedragen en bijgevolg valt er nauwelijks iets pittigs of grappigs te beleven. Om de plot gaande te houden bedacht men wat zijsporen, die afgewisseld worden met explosies, maar het resultaat is redelijk saai...

Dit is eigenlijk een extralange aflevering van de gelijknamige serie uit de jaren '60. De clowneske personages, het dwaze scenario en de tekstballonetjes die soms in beeld floepen geven deze hilarische film een echte cultstatus. Deze productie is dan ook helemaal niet te vergelijken met de recentere, veel grimmerige Batmanfilms. En zeggen dat de serie in België in '67 of '68 na een paar jaren uitzenden verboden werd, wegens té geweldadig...

Een knappe reconstructie van een strijd op zee tegen een sluwe vijand die zich niet makkelijk laat vangen. Het regieduo Michael Powell en Emeric Pressburger heeft het legendarische gevecht in hun scenario een documentair karakter gegeven, maar de film is daarom zeker niet minder boeiend.

****(8/10)

Beavis & Butt-head zijn enger dan eng en ze staan voor alles wat van slechte smaak en foute opvoeding getuigt en liggen stellig in de knoop met hun hormonenhuishouding. De geesteskinderen van de Texaan Mike Judge draaien al sinds het begin van de jaren '90 mee op MTV. Ze ontketenden vrij snel een echte hype. Deze prent werd gereleased tijdens de kerstdagen van '96, wat voor een heuse stormloop naar de bioscopen zorgde. Is deze film het bekijken waard of niet? Wel, je houdt van hen of je haat ze. Er is volgens mij geen middenweg. Je kan het een beetje vergelijken met de humor in South Park: ze doen je lachen of braken...

Voor veel mensen is deze film een uitermate vermakelijke brok jeugdsentiment. De rol van toverkol is Angela Lansbury op het lijf geschreven. De speciale effecten kregen een Oscar...

Zeer goed gemaakte documentaire/reeks die gelukkig niet leidt tot de verheerlijking en romantisering van misdaadfiguur Patrick Haemers en consoorten.

Twee zaken vallen mij wel enorm op: dat de mededaders, zoals Haemers' vrouw Denise Tyack, Basri Bajrami, Philippe Lacroix, enz. tot op de dag van vandaag totaal geen enkel schuldbesef hebben, terwijl (buiten Tyack) de bendeleden gewoon koelbloedige moordenaars waren die minstens zes doden op hun conto staan hebben.

En ook de flaters van bepaalde toenmalige rijkswachtfiguren en onderzoeksrechters zijn hallucinant. De desbetreffende blunderaars vinden immers nog steeds dat zij correct gehandeld hebben, iets wat mij, na zoveel jaren, nog steeds zwaar op de maag ligt.

Een aanrader, zeker voor jongere mensen die nooit de periode Haemers hebben meegemaakt. 4*

Voor wie iets meer wil weten over Patrick Haemers.

Meer politiek dan suspense in deze politieke suspensefilm. Regisseur Constantin Costa-Gravas geeft op enigszins pedante wijze een somber en pessimistisch beeld van de racistische beweging in de Verenigde Staten. Hij laat zich een beetje teveel gaan, zodat het een min of meer onevenwichtige film is geworden...

Zeer amusante film van de gebroeders Ethan en Joel Coen met een waaier aan excentrieke personages. Bridges is in optima forma, en dat geldt ook voor Goodman en Buscemi. John Turturro steelt de show met een voor hem zeer ongebruikelijke rol als Jesus Quintana in een lila outfit. Echt een aanrader...

Als modelbouwer zou je moeten weten dat de M4 Shermantank al véél voor het onstaan van de staat Israël ontwikkeld werd. Ik denk dat je ergens een inschattingsfoutje hebt gemaakt of verwisseld met een ander type tank. Deze tank is in 1944 in België massaal ingezet geweest tegen de Duitse Tiger Tanks. Met kan er in de Belgische Ardennen nog een paar tientallen van terugvinden.

De Shermantank

Een geweldige acteerprestatie van Burt Lancaster in een grootse film van John Frankenheimer met fantastisch camerawerk, ‘beloond’ met vier Oscarnominaties. Ook zeer goede vertolkingen van Karl Malden en Thelma Ritter (mama Stroud) die ooit zes maal genomineerd werd voor een Oscar, maar er nooit eentje te pakken kon krijgen. Het volgens mij enige minpunt is de nochtans prachtige titel. Robert Stroud heeft namelijk nooit vogels gehad op Alcatraz, maar toegegeven, de titel Birdman of Leavenworth zou, zelfs vandaag de dag, helemaal niet zo aantrekkelijk geweest zijn als Birdman of Alcatraz. Telly Savalas daarentegen was mooier als blinkende kaalkop dan hier, waar hij nog enkele sprieten op zijn artistieke kop heeft. Al bij al een must en een aanrader waar voor mij de lengte helemaal geen hinderpaal was…

Verstand-op-nul-film met de fysieke grappen van Farley en de droge humor van Spade. Waar ze in comedyklassieker Tommy Boy ondanks een zwakke plot toch slapstick en sarcasme in een amusante roadmovie combineerden, opteerden ze hier voor de platte, repetitieve onderbroekenlol...

Aan de basis ligt een populair Marvel-stripverhaal, waarin een half mens, half vampier de taak op zich neemt de wereld te zuiveren van al het bloedzuigergespuis en tegelijkertijd vecht tegen zijn eigen onmenselijke helft. Naast enkele opmerkelijke vondsten is deze sage ietwat déjà-vu. Maar geen probleem. Blade is een schitterende kijkervaring. De prachtige (vaak gotische) decors, de stijlvolle camerawendingen en de verrassende montage zijn super. Daarbovenop komen nog de ultramoderne special effects en de knappe technosoundtrack. En niet te vergeten de held van het verhaal: protagonist Wesley Snipes compleet gehuld in zwart leder beschikt over het charisma en de cool die nodig zijn voor deze rol. Stephen Dorff als Deacon Frost won een MTV Movie Award als beste slechterik. Het publiek lustte wel koek van Blade. In 2002 ging Blade 2 van start, met opnieuw Snipes in de hoofdrol...

Het uitgangspunt van deze film is best aardig, maar qua uitwerking in Blank Check enorm schatplichtig aan de vele succesfilms van zijn tijd. Sommige scènes lijken zo uit Home Alone of zelfs Pretty Woman te komen. Maar desondanks kan de film best onderhoudend zijn voor wie niet al te veeleisend is. De prent is dan ook het best geschikt voor jeugdige kijkers...

Kevin Dillon (broer van de veel bekendere Matt) en Shawnee Smith spelen de hoofdrollen. Verder is dit een dertien in een dozijn horrorfilm, al kan dit niet de bedoeling geweest zijn. The Blob is een remake. In '58 werd dit verhaal reeds op pellicule vastgelegd door Irvin S. Yeaworth Jr. met de jonge Steve McQueen (toen 28) in zijn eerste hoofdrol. Een steengoede film was dat niet, toch werd hij algemeen aanvaard als een klassieker en een cultfilm voor liefhebbers van het horrorgenre. Vandaar dat een stel slimme producers dertig jaar later een remake met uiteraard veel meer indrukwekkende special effects op touw zetten, zodat de gruweldaden tot in de kleinste details getoond kunnen worden. The Blob uit '88 werd evenmin een topper, al zullen de horrorfanaten ook deze prent niet willen missen. Regisseur Chuck Russell vestigde zijn naam en was later nog verantwoordelijk voor grote publieksprojecten als The Mask (met Jim Carrey), Eraser (met Arnold Schwarzenegger) en Bless The Child (met Kim Basinger)...

Dat moeten ze toch geweest zijn. Tenminste als men het jaren later gevoerde onderzoek mag geloven, want er zouden massa's munitie verschoten zijn, op, wat men nu voor waarheid aanneemt, een ongewapende massa.

Tot lang na het begin van de schietpartij heeft het IRA zich trouwens afzijdig gehouden.

Wat mij nu nog het meeste bijblijft is, dat ik als 15-jarige vele van die interviews op tv gezien heb, en dat je dan op dat ogenblik die Britse 'woordvoerders' op hun woord gelooft. Dat de Britten onschuldig waren én dat het IRA de ganse zaak zou begonnen zijn. Want dat was toen de enige bron van informatie die wij hadden: de officiële.

Eén vraag zal wel altijd onduidelijk blijven: waarom?...

Na het succes van The Devil's Brother en Babes In Toyland met Laurel & Hardy in de hoofdrol, besloot men tot het verfilmen van William Baffles, The Bohemian Girl. De productie liep in het honderd na de plotse, en nog steeds onopgeloste dood van co-actrice Thelma Thodd. The Bohemian Girl werd desondanks een klapper, wat vooral te danken is aan het komische talent van 'de dikke en de dunne'...

Tijdens WO II werden Duitse U-boten ingezet om in de onderzeese strijd tegen de Engelse vloot in wat men noemde 'The Battle of the Atlantic'. Doel van de Duitse marine was vermijden dat mannen en wapens vanuit Amerika Groot-Brittanië bereikten. Das Boot volgt de Duitse onderzeeër U-96 die einde '41 het zeeruim kiest. In de chaos van de aanval, afweer en onmogelijke missies trachten de manschappen moedig overeind te blijven. Das Boot wordt vaak gezien als één van de beste oorlogsfilms aller tijden. Het is een claustrofobische oorlogsthriller die je vanaf de overdonderende openingsscène geen moment uit de greep laat. Bovendien is het realiteitsgehalte hoog, zodat je als kijker een accuraat beeld krijgt van de oorlogsbeleving op 200 meter onder de zeespiegel. Origineel aan deze film was dat de oorlog werd bekeken vanuit het oogpunt van de Duitsers, de 'vijand' dus. Toch is identificatie geen probleem, ook de Duitsers zijn mensen van vlees en bloed die op een zo goed mogelijke manier proberen te overleven. Bovendien wist regisseur Wolfgang Petersen er een niet mis te verstane vredesboodschap in te verwerken. Enkele jaren nadat Das Boot de grootste Europese kaskraker werd onder de niet-Amerikaanse films, ging Petersen bij de top van Hollywood behoren. Films als in The Line of Fire, Outbreak en Airforce One volgden... 5*

Redelijk spannende low budgetfilm met behoorlijke acteerprestaties. Maar de film verzwakt wat naar het einde toe en de geloofwaardigheid is soms wat ver te zoeken. De hoofdacteurs zien er bijvoorbeeld helemaal niet uit als tieners...

Aangrijpend drama naar het autobiografische boek van Vietnamveteraan Ron Kovic, oorspronkelijk een patriot 'voor God en vaderland', die eenmaal terug uit Vietnam een verwoed oorlogsactivist wordt. Tom Cruise vertolkt zijn rol met passie en overgave en ook Willem Dafoe is schitterend. Eén minpuntje: door de overvloed aan historische beelden en reconstructies wordt de film té didactisch, maar dat is dan weer net de stijl van regisseur Oliver Stone. Bekroond met twee Oscars (beste regie en beste montage) en vier Golden Globe Awards.

Met een halfje verhoogd naar 4*

Dit 'waar' gebeurde verhaal inspireerde reeds een handvol filmmakers. Door de filmpers werd The Bounty uit 1984 evenwel gezien als de meest fascinerende en historisch accurate versie. Het eerste wat opvalt is de indrukwekkende cast. Men heeft enkele ronkende namen bijeen gebracht om de sleutelfiguren gestalte te geven. Aan het trio steracteurs Mel Gibson, Anthony Hopkins, Laurence Olivier en Edward Fox werden de toen nog vrijwel onbekende Daniel Day-Lewis en Liam Neeson toegevoegd, zodat we vandaag worden geconfronteerd met zes Hollywood-toppers in één film die elkaar gelukkig niet van het doek spelen. Regisseur Roger Donaldson maakte gebruik van alle mogelijkheden van het grote witte doek om zijn film zo indrukwekkend mogelijk te maken. Nadeel is dat deze prent op het kleine scherm ietwat van zijn furore verliest. De schitterende fotografie wordt ondersteund door een originele soundtrack ondertekend Vangelis. The Bounty was kandidaat voor een Gouden Palm in '84, maar werd bij de uitreiking van de Oscarnimonaties over het hoofd gezien. In tegenstelling van de versies uit '35 (met Clark Gable en Charles Laughton) en '62 (met Marlon Brando) die ruim bedeeld werden. De eerste kreeg indertijd zelfs de Oscar voor beste film...

Daniel Day-Lewis en regisseur Jim Sheridan hebben een boontje voor drama, zoveel is zeker. Als je al omverviel voor Lewis' schitterende vertolkingen in My Left Foot en In The Name Of The Father, zet je dan maar schrap voor The Boxer. Lewis is geen Mel Gibson, die na elke kaakslag spectaculair rechtveert, maar een man van vlees en bloed, die vecht om wat hij liefheeft. Het verhaal is prachtig, maar complex: je moet er bij blijven. Waar Sheridan met zijn film In The Name Of The Father er van beschuldigd werd een anti-Britse film te hebben gemaakt, slaat hij met deze prent genadeloos terug en laat hij zien dat hij niet te beroerd is zijn eigen volk zwaar op de korrel te nemen. Daar waar de film in eerste instantie over de gruwelen van het IRA lijkt te gaan, gaat hij eigenlijk over vooroordelen, normen en waarden. En liefde, uiteraard. Actrice Emily Watson (Breaking The Waves) is kwetsbaar en beresterk tegelijk, en kruipt zoals altijd met een onuitputtelijke intensiteit in de huid van haar personage. Die intensiteit rolt langzaam maar zeker door de hele film: de regie, de schitterende cinematografie, de gevoelige thema's en een boeiende soundtrack. The Boxer is (naar mijn bescheiden mening)één van die zeldzame films die je lang, heel lang zal bijblijven...

Het lijkt wel of de Britse film - gesterkt door successen van Ken Loach, Mike Leigh en Stepher Fears - zich optrekt aan de sociale ellende van zijn verkommerde industriestadjes. En dat is helemaal niet erg, want het leidt tot fantastische films. Mark Herman toont deze problemen in elk geval met charme en veel zin voor bitterzoete humor. De acteurs hadden er ook zin in en maken er, ondanks de cynische ondertoon, een vrolijke boel van. Zoals de traditie in dit soort films het wil, krijgt hier ook Maggie Tacher weer de schuld van alles wat in het Engeland van de jaren '80 is misgegaan... Meer van dit aub.

De stokoude actieheld Charles Bronson was 76 toen deze middelmatige politiefilm opgenomen werd en toch trekt hij moeiteloos de lakens naar zich toe...

Ken Loach en de sociale strijd zijn twee handen op één buik.

De Verenigde Staten is voor Zuid-Amerikanen het land van melk en honing. Tot bij hun aankomst beseffen de illegale immigranten echter niet dat het een natie is van enorme sociale ongelijkheid. En de vakbonden zijn ook al niet wat ze moeten zijn en staan op dit niveau (onderhoudsmensen) nog bijna nergens.

Wat mij ook opgevallen is, dat het Spaans in Los Angeles bijna het Engels verdrongen heeft.

Naast het degelijk acteerwerk van protagonisten Pillar Padilla (Maya) en Adrien Brody, is mij vooral de acteerprestatie van Elpidia Carrillo als Rosa opgevallen, een rol waarvoor ze in 2002 de ALMA-Award (American Latino Media Arts Awards) gewonnen heeft.

Bread and Roses werd in Cannes terecht genomineerd voor de Gouden Palm en won verschillende 'kleinere' prijzen.

De titel Bread and Roses verwijst naar de staking van de textielarbeiders in 1912 te Lawrence in Massachusetts, waarvan de slogan luidde: "We want bread and roses too."

De meningen over deze prent zijn verdeeld: fans van Richard Pryor en John Candy lachen zich een kriek terwijl anderen er geen bal aan vinden. Toegegeven, de film is opgebouwd rond een dun verhaaltje, maar de bijwijlen toch wel hilarische Pryor maakt veel goed.

En wie maakt er die belachelijke Nederlandstalige titels? Afschuwelijk.

Propaganda-drama met het communisme in de hoofrol.
Wat mij ook opviel was de rol van de priester die men op Raspoetin heeft laten lijken, alhoewel die pas in 1907 in contact kwam met de tsaar en zijn familie.

En heeft hier Brian de Palma het idee opgedaan voor zijn trappenscène met de kinderkoets in The Untouchables? Wie weet...

100 jaar geleden begon de generale repetitie van de Russische revolutie. Een prachtig artikel.

Graag meer van dit.

Marc Didden scoort met dit regiededuut vooral punten met de spelregie en het scheppen van sfeer. Didden gebruikte het prachtige nummer 'Brussels By Night' van Raymond van het Groenewoud, die het al in 1979 op plaat zette. Hij vroeg hem zelfs de hele soundtrack te schrijven. Een beklemmend en zeer realitisch portret van Brussel...

In de jaren '40 was Benjamin Siegel de meest flamboyante gangster in de Verenigde Staten en werd hij zelfs de stichter van Las Vegas genoemd. Was hij een onweerstaanbare casanova, een idealist of een moordlustige psychopaat? Dit was de vraag die regisseur Barry Levinson (Rain Man, Avalon, Wag The Dog) zich stelde bij de verfilming van zijn leven. Het antwoord: alledrie en nog veel meer. Bugsy werd een knappe, tweeënhalf uur durende glamoureuze verfilming met Warren Beatty in de hoofdrol en Annette Bening als de femme fatale die hem om haar vinger kan winden. Ook buiten de set zorgde dit duo voor vuurwerk want Bugsy is vooral bekend als de film waar de paden van dit Hollywood-koppel elkaar kruisten (vandaag zijn ze gehuwd en hebben vier kinderen). De schitterende bijrollen in Bugsy worden vertolkt door Harvey Keitel en Ben Kingsley..

Ondanks het allesbehalve grappige thema is dit toch een leuke komedie over de manier waarop mensen hun echtscheiding proberen te verwerken. Dankzij de sympathieke vertolkingen en enkele hartverwarmende scènes is dit zo'n typische film met een lach en een traan...