Opinions

Typische gangsterfilm uit de jaren '70, gefilmd in de koele, afstandelijke stijl die toen de mode was. Het tweede deel bestaat uit een schier eindeloze, lawaaierige achtervolging. De personages zijn zo karikaturaal dat hun lotgevallen nauwelijks hunnen boeien...

Remake van de gelijknamige film uit de jaren '50. gebaseerd op het toneelstuk van Reginald Rose hebben we hier met uitzondering van de eerste en laatste minuten, amper één locatie: het broeierige zaaltje van overleg voor de jury. Meer dan anderhalf uur lang krijgen we een polemiek, waarbij alle juryleden hun zegje doen. 12 Angry Men gaat niet over schuld of onschuld, eerder over gerechtigheid (of het ontbreken ervan), maar vooral over kortzichtigheid en vooroordelen waarbij heel wat kleine kantjes van de mens worden blootgelegd. Na enige tijd gaat het hier niet meer om objectieve stemming die berust op de zogenaamde 'feiten', maar levert ieder zijn eigen strijd die gekleurd wordt door persoonlijke ervaringen en conditioneringen. Tegelijk krijgt het toen heersende jurysysteem een flinke veeg uit de pan. De cast, met ondermeer Jack Lemmon, George C. Scott en Hume Cronyn, is perfect op elkaar ingespeeld. 12 Angry Men is zowel origineel als in remake een klassieker van formaat, en in het subgenre rechtbankdrama zonder twijfel de meest intelligente en meest intense film ooit gemaakt. Kijken dus...

De film is een echt visueel festijn en onderscheidt zich doordat hij de muziek van Richard Strauss' Also Sprach Zarathustra in de top 40 bracht. Kubrick bracht de film na de première zelf met 17 minuten terug tot de huidige lengte. Het scenario is van Arthur C. Clarke naar diens kortverhaal en van regisseur Stanley Kubrick. Genomineerd voor vier Oscars won deze prent er slechts een, namelijk die voor beste effecten...

Voorspelbaar vervolg op de familiefilm Three Ninjas. Opa Victor Wong (Seven Years in Tibet) laat zijn kleinzonen dit keer vechten tegen een bende slome hardrockers. Veel humor en liefde, dankzij het tienermeisje Myji, maar dat kan de zeer zwakke dialogen en het melige verhaal niet redden...

Het is 1979 en Club 54 is dé nachtclub van New York, het mekka van het uitgaansleven. De attente kijkers krijgen na de eerste scène al in de smiezen dat dit historisch document een miskleun is. De enige reden om te kijken is Mike Myers als de legendarische, ontuchtige, flamboyante eigenaar van de club van Steve Rubell. Deze prent is naar ware feiten...

84 MoPic (korte versie van 'Motion Picture' dat ook staat voor de codenaam van de cameraman) is een lowbudget Vietnamdrama met sterke vertolkingen van schier onbekende acteurs. De zes mannen hebben zeer verschillende persoonlijkheden. De jonge gezaghebber, luitenant Dewry, geniet weinig respect, sergeant O'Donigan is de morele leider en in het peloton zitten verder de stereotiepe figuren (het groentje, de bangerik, enz.) Regisseur Patrick Sheane Duncan is zelf Vietnamveteraan en belicht daardoor de oorlog vanuit een verschillend gezichtspunt dan de meeste Hollywood-drama's (al zijn er duidelijk herkenningspunten met genreklassiekers als Platoon, Apocalypse Now en The Deer Hunter). Hij volgt de actie met een 16mm camera, waardoor de gebeurtenissen uirgesproken realistisch overkomen. Deze docu-dramatische aanpak is ook de grote kracht van de film. Bovendien neemt het verhaal enkele onverwachte wendingen die de spanning hooghouden. Op inhoudelijk niveau zet 84 MoPic aan het denken over de zinloosheid van de oorlog, meer bepaald over de absurde willekeur van het oorlogvoeren in Vietnam. 84 MoPic is een kleine, onafhankelijke film met enkele schoonheidsfoutjes (vooral de ontoereikende geluidsweergave valt op) maar is absoluut het bekijken waard...

Afgaand op de credits zou 8 MM veel in petto moeten hebben. Regisseur Joel Schumacher is niet de eerste de beste en hoofdrolspeler Nicolas Cage is een van Hollywoods meest getalenteerden, maar het scenario van 8 MM barst van voorspelbare wendingen en genreclichés. Schumacher probeert door klank en belichting ietwat nadrukkelijk een film noir-sfeertje te creëren. Dit zou nog redelijk geslaagd kunnen zijn, mocht Cage niet acteren alsof hij net een joint heeft gerookt. Volgens de normen van 8 MM lijkt elke doordeweekse schlemiel wel in staat privé-detective te zijn. Pluspunt van de prent is Catherine Keener als Cages vrouw, een steengoede actrice die veel te weinig sterke Hollywood-rollen toebedeeld krijgt (op haar Oscargenomineerde rol als zakenvrouw in Being John Malkovich na). Ook Joachim Phoenix (de slechterik uit Gladiator) als de insider uit de pornobusiness, die Cage helpt met zijn onderzoek, is te genieten. 8 MM is in het begin en het midden net boeiend genoeg om te blijven kijken, maar mist een sterke finale. Na het ultieme duel dat op het randje van campy balanceert, gaat Cage nog eens op pad om alle snuff movie-producenten ervan langs te geven, en daarbij produceert hij een gigantische dosis vals sentiment...