Opinions

Leuke intelligente satire. Zeker niet slecht als men de ironie en Amerikaanse zelfspot van de film inziet. Hoe meer de film vordert, hoe bijtender deze wordt in deze aanklacht tegen de Amerikaanse oorlogsvoering. De oorlogen laten leiden door privé-firma's, echt een doordenkertje in de richting van Irak en Afghanistan toe, met voor mij persoonlijk op het einde de gedachte: "Waar gaan we heen met deze firma's? Kunnen ze na verloop van tijd ook onze eigen 'democratisch' verkozen regeringen uitschakelen?"

John Cusack draagt als Hauser haast de hele film alleen wat een knap staaltje van acteerkunst is. Zijn zus Joan mag zich uitleven als Hauser’s creepy assistente. En Hilary Duff is hilarisch in haar rol van playbackende Yonica ‘Britney Spears’.

Zoals eerder al gezegd, een film waarbij men moet nadenken, wat in deze tijden voor veel kijkers blijkbaar een echt moeilijke opdracht geworden is.

Een tamelijke flauwe komedie met een cajunsfeertje. Hoofdrolspeler Adam Sandler probeert Jerry Lewis te imiteren, maar kan helemaal niet aan hem tippen. Fairuza Balk is heerlijk sexy en Henry Winkler (The Fonz) als coach speelt ingehouden en effectief. Technisch zit de film goed in elkaar en het camerawerk is goed. Hetzelfde scenario met een andere en betere hoofdrolspeler zou bijna zeker een schot in de roos zijn geweest...

Waterworld was een buitengewoon gedurfd project. Niet alleen qua budget (met 175 miljoen $ op dat moment de duurste film ooit), de makers riskeerden ook op flink wat tegenwind tijdens de opnames. De set in Hawaï werd een aantal keren overspoeld, met als gevolgen een cast met gebroken botten, kosten die gigantisch de pan uitswingden, het ontslag van regisseur Kevin Reynolds, een draaitijd van twee jaar, uitgestelde releases... zelfs Costners huwelijk ging eraan. Geen wonder dat deze film bijna platgeschreven was voordat hij de montagetafel gezien had. Maar dit bleek geen garantie voor succes. De kijkers waren niet mild voor Waterworld, en - ondanks de promotiemachine - ook niet talrijk. De meest gehoorde kritieken waren dat de originaliteit (vooral het hoge Mad Max-gehalte valt op) en de spanning ver te zoeken zijn. En dat Kevin Costner er bijloopt als een emotieloze zoutzak. Waterworld werd een flop van formaat en raakte nooit uit de productiekosten. Wat niet wegneemt dat je goed zit voor twee uur spektakel...

Wayne's World werd een begrip en het was ook bijzonder hip om zich te bedienen van de zogenaamde 'Wayne's Words' (megababe, schwing, fromage digitus...). En dat terwijl voor velen de reden van dit succes nog steeds een raadsel is. Mike Meyers en Dana Carvey waren al sinds de jaren '80 in de Verenigde Staten erg populair als vast item in de satirische tv-show Saturday Night Live. Maar omdat de dudes typisch Amerikaanse larie verkopen, was het zeer de vraag of ze ook hier in Europa zouden scoren. Wat mag U verwachten van deze dolgedraaide film vol situatiehumor en bekkentrekkerij? De personages zijn elkaars tegenpolen: Wayne is zelfverzekerd en Garth is neurotisch. Beiden houden ze van heavy metal, parties en meiden en ze nemen je mee in hun it's-time-to-party-world. In het begin van de film zenden ze een sketchesprogramma uit vanuit Wayne's kelder in Aurora. Een televisiebons ziet geld in hen en biedt hun een vet contract aan. Voor star power werd gezorgd. In de bijrollen: Ed O'Neill (Al Bundy uit de tv-serie Married With Children), Lara Flynn, Meat Loaf en Alice Cooper. Wayne's World was zo populair dat het jaar daarop al een helaas overhaast in elkaar geflanste sequel volgde...

Het scenario van debutanten Pamela Falk en Michael Ellis is vederlicht en heeft weinig inhoud, precies wat je mag verwachten ven een screwball-komedie. Debuterend regisseur Adam Shankman laat zien dat hij van huis uit choreograaf is, en de tango die hij op het scherm tovert, is werkelijk prachtig. Lopez en McConaughey stellen zeker niet teleur...

Meeslepende oorlogsthriller naar een verhaal van Alistair MacLean. Je moet wel bereid zijn om de historische kleine onzorgvuldigheden (kapsels, kleding en militaire voertuigen) over het hoofd te zien. Steengoede vertolkingen van Richard Burton en Clint Eastwood...

Genomineerd voor zeven Emmy Awards in 2001 waarvan drie gewonnen. Spijtig genoeg kreeg Emma Thompson er geen voor haar grootse rol als Vivian Bearing. En zeggen (zonder namen te noemen) dat er actrices zijn die een Oscar krijgen om slechts één tiende part te acteren van wat Thompson in deze prent deed. Fantastische en zeer beklijvende tv-film.

Voor wie de titel niet begrijpt: Wit staat voor geestigheid, gevatheid, ad rem.

En de poster? Prachtig. Het laat Vivian zien in overgang tussen haar ziekte en gezondheid.

Het eigenaardige aan deze film is dat de volledige cast enkel en alleen uit vrouwen bestaat, wat een hele prestatie is, zeker in 1939...

Dit plezierig gegeven gaf aanleiding tot een redelijk sterke komedie vol grappige dialogen, romantiek en charme. Regisseur Mike Nichols heeft vooral een prima oog voor casting. Een hele rits Hollywood-vedettes zijn hier in hun beste doen. Vooral de vrouwen mogen gezien worden: alledrie werden ze genomineerd voor een Oscar. Melanie Griffith speelt hier niet haar eerste, wel een van haar beste rollen als naïef blondje. Sigourney Weaver speelt een heerlijke bitch en Joan Cusack sluit het rijtje als hysterisch wicht. Working Girl is bovendien een ideale gelegenheid om avonturenman Harrison Ford eens een komische prestatie te zien leveren en ook de toen opkomende acteurs Kevin Spacey en Alec Baldwin in mooie bijrollen te zien. Zelfs de toen nagenoeg onbekende David Duchovny is gedurende een minuutje te zien in een figurantenrol. Working Girl viel zo in de smaak bij het publiek dat de film later een spin-off kreeg voor televisie...

Rauwe, maar goedbedoelde onzin die op slechts één idee gebaseerd is. In deze film wordt ons wijsgemaakt dat snuffelen in de prullenbakken van het kantoor van een beursmakelaar tips opleverd die ons voorkennis zouden verschaffen over beursnoteringen, waardoor je heel snel steenrijk wordt. Wishful thinking...

Een ongebruikelijke Hitchcock-film, een klein beetje in de vorm van een documentaire, die gebaseerd is op het ware verhaal van een New Yorkse musicus die ten onrechte van een overval werd beschuldigd. Vera Miles is schitterend in haar rol en de film is ongewoon spannend. Dit is tevens het filmdebuut van Tuesday Weld (°1943) als het giechelende meisje...