Opinions

Opvolger van Caddyshack. Net als in Rock 'n Roll High School overvoert regisseur Allan Arkush het verhaal met visuele grappen en onderbroekenlol, maar het meeste ervan is gewoon niet echt leuk. De rolverdeling, die geheel uit sterren bestaat, doet soms grotesk aan bij het proberen grappig te zijn...

Je hebt gelijk. Ik houd de posters bij van alle films die ik gezien heb en deze heb ik al van 12 juni 2003.

Deze film is een spannende bewerking van de roman van Herman Wouk, die daarvoor de Pulitzer-prijs had gekregen. Werd in '88 opnieuw verfilmd voor de televisie door Robert Altman onder de naam The Caine Mutiny Court-Martial.

Charmante musical uit de oude doos die helemaal drijft op het aanstekelijke samenspel van Doris Day en Howard Keel. De film heeft enkele leuke liedjes waaronder de evergreen Secret Love die destijds de Oscar kreeg voor het beste filmlied.

Prachtig geacteerd van Malcolm McDowell. Een verhaal van absolute macht en hoe die misbruikt werd. Zeker niet gemaakt voor puriteinen en preutse mensen. Wel een aanrader voor gezonde jongens (en meisjes).

Een prachtige recentie vind u hier op deze pagina: Caligula.

De moralistische roman van Rudyard Kipling werd een boeiend vehikel voor de kleine Freddie Bartholomew, de populairste jongensacteur van die tijd. Spencer Tracy kreeg een welverdiende Oscar voor zijn prestatie... 4,5*

@ dutchtuga

Deze klassieker heeft het allemaal: een sterk scenario, perfect spel, een strakke regie, welluidende muziek, mooie decors, eersteklas belichting, fraai camerawerk enzovoort... Wat velen niet weten, is dat eerst Ronald Reagan gevraagd was voor deze rol. Dan zou er van weinig diepgang sprake zijn geweest. Trouwens met Reagan in de hoofddrol zou er misschien geen Oscar in de wacht gesleept zijn, terwijl er nu zes stuks binnengereven werden. Volgens mij is het gewoon een antipathie die je hebt tegenover Bogart. Als ik zoiets heb met een film die nationaal én internationaal zo hoog gewaardeerd is, dan weet ik dat het bij mij ligt en niet bij de film. Smaken verschillen nu eenmaal van persoon tot persoon. Maar toch: echt een must voor cinefielen.

Dit is de eerste film waarin Michael Douglas op 22-jarige leeftijd ten tonele verscheen. Hij wordt nog niet vermeld in de aftiteling, maar let eens goed op één van de chauffeurs van een Jeep...

De film werd terecht overladen met prijzen en de acteerprestatie van Fernanda Montenegro is uitmuntend. Vinicius De Oliveira maakte een sterk debuut. Voor hij in deze film meespeelde, was hij nog gewoon schoenpoetser. Regisseur Salles maakte kennis met De Oliveira toen die hem geld vroeg om eten te kopen. Salles, die vijftienhonderd screentests voor deze film achter de rug had, besloot er nog eentje te doen. De voormalige schoenpoetser mocht zich acteur noemen. The American Dream in Brazillië...

Het verhaal heeft meer dan een toevallige gelijkenis met The Fugitive: regisseur Andrew Davis tekende immers voor beide films. Liefhebbers van overdonderende actie, verbluffende stunts en onwaarschijnlijk heftig spektakel komen hier zeker aan hun trekken...

Vijfde verfilming in drie jaar van het in '94 verschenen boek van John Grisham. The Chamber, zo wordt het vertrek waarin de elektrische stoel staat doorgaans genoemd, en daar gaat het verhaal dan ook over. Een 26-jarige advocaat (O'Donnell), wil zijn grootvader Sam (Hackman), die al tien jaar in death row zit voor de moord op twee joodse jongetjes, redden van de doodstraf. Zoals het in een Grisham-verfilming hoort, gaat het er vrij spannend aan toe. De man heeft van rechtbankdrama's dan ook zijn handelsmerk gemaakt. Chris O'Donnell is indrukwekkend en slaagt erin de film te dragen. Maar ook Gene Hackman is indrukwekkend en domineert zowat elke scène waarin hij voorkomt...

Een ietsje minder dan Le Gloire de Mon Père, maar zeer zeker het bekijken waard.

Een mengeling van The Postman Always Rings Twice en Body Heat (speelt in Florida) met een zwoele erotische sfeer. Ed Harris is uitstekend, maar Madeleine Stowe schmiert af en toe op een irritante manier. Het regiedebuut van cameraman John Bailey is niet bepaald een hoogvlieger, maar wel een spannend stukje amusement. Gemaakt in 1991, maar door het faillissement van producer Orion pas drie jaar later uitgebracht...

Een ijzingwekkende tv-film over de acht jaar durende zoektocht naar de Russische psychopaat Andrei Chikatilo (DeMunn), die tussen '82 en 90 de ene moord na de andere pleegde. Toen hij eindelijk werd opgepakt in '90 had hij 55 kinderen en jonge vrouwen gemolesteerd en vermoord.
Uitermate luguber, des te meer omdat dit verhaal echt gebeurd is.
Regisseur Chris Gerolmo concentreerd zijn verhaal op de moeizame strijd om rechtvaardigheid van rechercheur Victor Burakov (Rea). Andrei opereerde vanuit de naargeestige, afgelegen stations van zuidelijk Rusland, waar hij zijn jonge slachtoffers ontvoerde en vervolgens op brute wijze vermoordde.
Hij was niet echt ongrijpbaar, maar de Sovjetregering weigerde toe te geven dat een dergelijke moordenaar in hun arbeidersparadijs kon bestaan.

Class Act is een pretentieloze tienerkomedie, zoals er dertien in een dozijn gaan. Op luchtige wijze zet regisseur Randall Miller het gevaar van misverstanden en vooroordelen in de verf. De scènes zijn doorspekt met rap- en hiphopliedjes die in hun totaliteit een sterke soundtrack opleveren. De boodschap van de teksten is duidelijk: voor safe seks en tegen drugs. Class Act blijft qua inhoud en thematiek een prent voor het jonge volkje. Persoonsverwisseling was op de set misschien ook een item, gezien beide acteurs Christopher heten. Ze maakten hun debuut in dezelfde film: House Party uit '90 die twee sequels opleverde in '91 en '94. Samen vormen ze het populaire rappersduo Kid 'N Play, protagonisten uit de gelijknamige tv-serie. De twee bewijzen zich dus niet voor de eerste keer als een sterk komisch duo. Christopher Reid (Kid) zette zijn televisiecarrière verder in Sister, Sister en The Temptations. Christopher Martin deed het iets bescheidener en hield het bij zijn vertolking van Play...

Het herkenningsgehalte is hoog door de vele ontmoetingen met personages uit deel één. De acteurs spelen vol warmte en gevoel en wat dat betreft doet het vervolg het zeker niet slechter dan het origineel. Jammer is wel dat er weinig plot wordt toegevoegd. Cocoon, The Return lijkt net iets teveel op een slap doorslagje van Cocoon. Centraal staat de vraag: kiezen we voor het eeuwige leven of voor het zien opgroeien van onze kleinkinderen...

Vrij goede thriller die de kijker vrij lang in spanning houdt. De film begint traag, om zich dan steeds sneller te ontwikkelen, naar de afschuwelijke climax toe. Het onheilspellendste van de film is dat wat we zien, ook in de werkelijkheid kan gebeuren. Knap scenario van Crichton zelf naar een roman van Robin Cook. Let ook nog even op de jonge Ed Harris in zijn tweede rolletje als een van de twee lijkschouwers...

Deze klassieke western werd de laatste film van Michael Curtiz. de tegenstelling tussen John Wayne en Stuart Whitman maakt deze prent superspannend...

Onderhoudende komedie met originele grappen, waar flink om te lachen valt. Kijk uit naar de vele bekende sterren in piepkleine rollen zoals Samuel L. Jackson, Don Ameche en Cuba Gooding Jr. De plot is bedacht door columnist Art Buchwald, die jarenlang heeft geprocedeerd over de omvang van zijn honorarium. Paramount wilde aanvankelijk niets uitkeren, omdat ze niets aan de film verdient zou hebben. Het tegengestelde is waar, want de film bracht toch zo'n 130 miljoen dollar in het laatje... 4*

Deel vijf uit de Don Camillo-serie kreeg nieuwe impulsen door een andere situering. Hoewel dit een opdrachtfilm was voor Luigi Comencini, is de film vlotter en aardiger dan alle vroegere delen behalve het eerste, al is de plot achterhaald door de geschiedenis... 5*

Meteen bij de eerste scène heeft de aandachtige MM'er door dat het hoofdpersonage geïnspireerd is op dat van Martin Scorsese's Taxi Driver uit '76 (vertolkt door Robert De Niro). Maar hier wordt de 'onverlaat' vertolkt door Mel Gibson, en daardoor weet je helaas ook meteen dat dit onmogelijk een dolle psycho als Travis Bickle kan zijn - Gibson kan het immers niet over zijn hart krijgen een slechterik te spelen. Hij is een publiekstrekker, net zoals zijn tegenspeelster Julia Roberts. Samen rijfden ze bijna 950 miljoen frank, bijna de helft van het totale budget, binnen voor deze ruim anderhalf uur durende twomanshow. Vervelen zal u zich niet doen, al houdt Gibsons personage de film doorlopend in een iets te hyperkinetische sfeer. Zijn engagement om een verdwaasde goedzak te spelen is soms een beetje teveel van het goede. Neem daarbij de uitbundige actiescènes in de drukke grootstad en je kan zich aan geen enkel moment rust verwachten. En uiteraard blijft de romantiek niet uit. Met zo'n droomkoppel mag men die kans niet laten voorbijgaan...

Susan Seidelman (Desperately Seeking Susan) leverde met Cookie een amusante maffiakomedie af, waarbij het accent iets teveel op de actie en te weinig op de personages gelegd wordt. Resultaat is dat Peter Falk een maffiabaas met Columbo-trekjes speelt. Wie wel heerlijk is om te zien, is Dianne Wiest als de adembenemende maîtresse van Peter Falk (en trouwens de echte moeder van Emily Lloyd). Ook zien we de 'oude rot' in het vak Jerry Lewis nog eens terug...

Paul Newman en de rest van de cast schittert in dit tijdloze gevangenisdrama. Deze prent kreeg vier Oscarnominaties waarvan er een verzilverd werd voor George Kennedy als beste bijrol. De symboliek ligt soms een beetje voor de hand, maar dat mag niemand afschrikken om met volle teugen te genieten van deze geslaagde kaskraker...

En geloof het of niet, het is gebaseerd op ware feiten. Weliswaar in het belachelijke getrokken, maar toch, de Jamaicaanse bobsleeploeg heeft wel degelijk deelgenomen aan de Olympische Spelen, wat een enorme prestatie op zich was.

Verrukkelijke chaotische komedie met de muzikale komiek Danny Kaye op het toppunt van zijn kunnen. The Court Jester is een parodie op de talrijke Robin Hood-films waarin mannen met panty's het mooie weer maken en zelfspot eerder een zeldzaam iets is...

Over hoe je moet 'neuken' en wat je moet doen als het begint te 'jeuken' is de beste uitspraak die ik over deze film gehoord heb.

Een verhaal over eenzaamheid, afgewezen worden, adolescentie en onschuldige kinderjaren. Zeer gedurfde prent en dit zeker in het conservatieve Vlaanderen van de jaren '80. Hoofdrolspeler Josse de Pauw is toen in onze contreien bij de 'ouderen' nogal negatief onthaald, terwijl hij bij de jeugd als held werd onthaald omdat hij een 'durver' was.
De film is vrij gebaseerd naar een verhaal van Charles Bukowki. Deze samenwerking leidde later tot de film 'Wait Until Spring Bandini', die zoals iedere cinefiel weet, ook internationaal zeker niet slecht ontvangen is.
Werd in 1987 bekroond met vier Plateau-prijzen (Belgische 'Oscars') voor beste hoofdrol, beste regisseur, beste film en Raymond van het Groenwoud voor de beste Belgische score. Ook is de film in 1990 tot beste Vlaamse film uitgeroepen tussen 1965 en 1990, wat toch een prestatie op zich is.
Ik moet in elk geval toegeven dat ik mij bij bepaalde scenes 'ongemakkelijk' voelde, wat niet wegneemt dat dit één van de betere Vlaamse produkten is. Als ik de kans krijg om deze DVD te kopen, doe ik het onmiddellijk. Makkelijk een 4* met een optie om later te verhogen.

Het liedje: 'En aan de tetten van ons Mariet daar hebben ze knoppekes aangezet, om mee te spelen', is sindsdien bij ons, iets oudere kijkers, een hit geworden.

Een Australische variatie op het thema van de Scream-films van Wes Craven. Kimble Rendall leerde het filmvak met videoclips en reclamefilmpjes. Het ritme is daarom razendsnel, de rolprent zit vol knipoogjes en de spanning wordt haast onmerkbaar opgevoerd, maar originaliteit is ver zoek...