Opinions

Wel aardige Star Trek film. Een beetje van hetzelfde niveau als het leeuwendeel. Vond de rol van Kirk juist wat groter dan ik had verwacht. Hij is de letterlijke hoofdrolspeler in de eerste 20 minuten en laatste half uur van de film waarin hij tot twee keer toe redding brengt Wat had men dan van deze overgangsfilm verwacht? De andere oude castleden komen er wel wat bekaaid van af of ontbreken in zijn geheel.

Het hele ‘generations’ thema is mooi verweven in die overgang en de gevoelens van Picard over ouder worden sluiten daar mooi op aan. Die hele nexus is een aardig idee dat daar ook goed bij past, maar de scenes in die nexus zijn uitermate teleurstellend. Het geheel is wel lekker divers, maar lang niet alles werkt. Het hele zijlijntje met de gevoelens van data is er een beetje bij geraapt, net als de nogal flauwe ceremonie op het schip. Het begin waar Cameron uit Ferris Bueller’s day off een weinig bekwame kapitein blijkt, het zijlijntje van de klingons die , het neerstorten van de enterprise en de rol van Malcolm McDowell als slechterik zijn wel aardig.

En zo is het weerals bij de meeste Star Trek films. Het vermaakt best, de thematiek is niet oninteressant, maar uiteindelijk houd ik toch het gevoel dat er meer in zat. 3 sterren maar weer.

Toch niet helemaal onaardig. Robert Wise is altijd wel degelijk. Jammer eigenlijk dat 90% van de speelduur zich afspeelt in de enterprise. W.m.b. moeten ze van dat ding af om onbekende werelden te verkennen. De film heeft zijn momenten en af en toe is dit haast van het niveau van een Spielberg in vorm. Het beste voorbeeld daarvan vind ik de scene waarin ze met die minishuttle de enterprise gaan controleren. Dat is een scene die Spielberg gemaakt zou kunnen hebben (en ook iets soortgelijks deed in het verkennen van het eiland in Jurassic Park). Dat lelijke ding krijgt opeens iets magisch. Dit wordt versterkt door de soundtrack. En er zijn meer goede scenes. Inderdaad is de haast filosofische inslag in elk geval wel interessant, al komt het nooit helemaal uit de verf. Sowieso snap ik niet dat dit bijna 2,5 uur duurt. De basis is natuurlijk niet veel meer dan een onbekend object dat de aarde wil vernietigen. De sfx zijn wat wisselend, maar toch vooral ook al beter gedaan door tijdsgenoten of zelfs oudere films. Ook het acteren is wat onevenwichtig. Hoop dat de vervolgen inderdaad wat beter zijn en dat zijn van die enterprise af komen.

V was briljant (5 sterren), IV en VI (4,5 sterren) waren geweldig, II was i.i.g beter dan deze en wel aardig 3-3,5 sterren, maar deze film balanceert op de lijn van vrij goed tot heel slecht.

het gevecht tussen Darth Maul, mcGregor en Neeson, de podrace en enkele speciale effecten vormen de goede punten.

het acteren van Neeson (ijskoud, alsof hij joden aan het bevrijden is), de flauwe dialogen ('there's always a bigger fish') en de over- kill aan technische snufjes van de makers vormen de slechte punten.

jar jar was zo flauw (bijna een persiflage op zichzelf), dat ie weer leuk werd. vooruit 3 sterren.

Voor het eerst gezien sinds hij in de bioscoop draaide. Ik zit er helemaal in. Eerder vorige week deel I en II gekeken en na deel III meteen a New Hope erin gegooid. Deel I en II waren redelijk vermakelijk. Kwamen boven de middelmaat uit door een aantal goede scènes. Deel III overdonderde me zoals ik al lang niet meer overdonderd was. Ik kan me geen blockbuster van de laatste 25 jaar herinneren die daar zo goed in slaagde.

De film is een aaneenschakelingen van hoogtepunten. De gevechten op het eind Yoda vs de keizer en Obi Wan vs Anakin waren bloedstollend (ondanks dat ik het al gezien had). Maar ook het eerste half uur was één lang hoogtepunt. Bij de ruimteachtervolging kreeg je heel erg het idee dat je er midden in zat en het gevecht met Count Dooku was erg sterk. Daarna volgen er ook vele hoogtepunten (o.a. de de gevechten met generaal Riefus en alles dat daar op die planeet op volgt, de moord op Master Windu en ook de andere jedi's die worden verraden). Geweldig. Na Indiana Jones and Raiders of de Lost Ark geen spektakelfilm gezien die je op dusdanige wijze meevoert van het ene naar het andere hoogtepunt.

Daarnaast was mijn filmbeleving, niet alleen door de hoogtepunten optimaal, maar zo erg meeleven als in deze film had ik tijden niet meer gedaan. Deze space opera pakte me vanaf minuut 1. De grapjes en grollen werkte bij vlagen zo goed als in de oude trilogie, ik kon meeleven met de personages als nooit te voren en ik was door het eind, waarvan ik wist dat het eraan kwam compleet uit het veld geslagen. Ik weet niet hoe het komt, maar deze film kan qua positieve zaken mee met de oude trilogie. En dat is echt heel wat.

De ergernissen uit deel I en II (acteren, gatenkaas verhaal, houterigere dialogen, Jar Jar) werden beperkt tot een miniem. Omdat die er wel zo nu en dan waren, redt hij het net niet om zo hoog beoordeelt te worden als de oude trilogie. Maar het komt verdomd dicht in de buurt en dat is, zeker gezien de eerste twee episoden en de kwaliteit van de oude reeks, nogmaals echt heel wat. 4 heel dikke sterren. Geweldig.

Blijft toch een van mijn favoriete avonturenfilms. Oke, Empire is onovertroffen, maar daarna vind ik dit met enge afstand de beste SW film. Vind alles op die 'Moonforest' juist geweldig. Die Ewoks zijn misschien iets te schattig, maar ik vond ze eigenlijk erg goed passen binnen het hele SW principe. De climax die plaatsvindt op drie terreinen is geweldig en het happy end, bevredigend. Topvermaak. 4,5 sterren blijven staan.

Er zijn verschillende soorten musicals. Er is het type musical waarin alle dialogen gezongen worden. Een andere wereld waar normaal praten is vervangen door zang. Dan zijn er de films waarin de hoofdpersonages het door blijdschap of verdriet niet meer uit weten te houden en de film ‘onderbreken’ om spontaan een liedje te gaan zingen. En dan is er nog een derde categorie, waarin Star! valt. De muzieknummers die je ziet en hoort zijn onderdeel van een show in de film. Het verschil is natuurlijk dat de zang en dans die je ziet en hoort niet perse iets zegt over de state of mind van de personages. Maar het is zang en dans omdat het moet.

West Side Story en Sound of Music vallen in de tweede categorie. Zonder hieruit conclusies te trekken, is het opvallend dat deze film grotendeels vergeten is en een roemruchte flop betekende, terwijl twee genoemde films gelden als grote klassiekers. Opvallend, want met deze film werd hoog ingezet in termen van productie-omvang, budget, cast en vooral crew. De combinatie van Wise, Andrews, Fairchild en Kidd zou succes moeten betekenen. In plaats daarvan ging geen hond er naar kijken, ondanks pogingen de film te reanimeren (door hem opnieuw te marketen, de naam een aantal keer te wijzigen en hem te cutten).

In dat laatste zit een mogelijk antwoord van het falen van de film. De film duurt te lang. Er had gemakkelijk een kwartier of drie uit gekund. Was Wise te ijdel? Achteraf cutten is natuurlijk te laat, zo vermink je een film alleen nog maar meer. Met the Magnificent Ambersons in het achterhoofd is het trouwens wel een gniffel waard. (Humor zou het zijn geweest als men Welles had gevraagd de film te redden). Er zitten 15 zang- en dansnummers in. Daar hadden er op zich best een paar van uit gekund, alhoewel dit wel het sterkste was van de film. In West Side Story en Sound of Music zitten beide een stuk of 5 klassiek geworden nummers. Van die nummers die dagenlang in je hoofd blijven zitten. Hoewel er in Star! echt leuke nummers zitten, zijn het geen nummers die blijven hangen. Een andere oorzaak is zonder twijfel dat het verhaal niet bijzonder boeiend is. Leuk dat leven van die Gertrude Lawrence, maar de nogal fragmentarisch vertelde luxe probleempjes en diva neigingen van een nogal onsympathieke tante doen mij (en datzelfde gold blijkbaar voor het publiek toentertijd) niet meeleven. Er zijn ongeveer 1001 zaken per dag om me drukker over te maken.

En dus zit je met een te lange film, waar meeleven bijna onmogelijk is en waarvan je er één dag later al geen liedje meer herinnert. En das het verschil. Jammer, want het was een absoluut kundig gemaakte film. Nogmaals waren de musicalnummers van ontzettend hoog niveau en bijzonder sterk gemaakt. Dit is een film die veel musicalfans nog wel zal kunnen behagen. Mensen die niets met het genre hebben zullen dit als een mooi voorbeeld zien om die mening te staven. Iedereen die er tussenin zit (waaronder ik), wordt op de proef gesteld. Als je de moeite doet de beproeving te doorstaan, zie je alsnog een aardige film, die zijn problemen onmiskenbaar kent. 3 sterren.

heb hem nog een keer gekeken (zonder audio commentaar).

die kritiek ligt er idd. wel erg duidelijk boven op. (weet niet wat ik vorige keer gemist heb)[lekkermakkelijk] zal wel erg lang geleden zijn.[/lekkermakkelijk]
ik vind 't af en toe wel erg over de top gebracht. dit zal wel zo bedoeld zijn, maar samen met het acteerwerk (dat eigenlijk van iedereen beschamend slecht is), is dat storend.

de decors zijn wisselend van erg mooi tot onthutsend zwak (die keer op de planeet waar Rico gewond raakt ).

verder dus erg vermakelijk. 3,5 sterren blijven staan.

Capra herhaalt zichzelf wel wat hier. Het is wederom een film met een politieke ideologische boodschap, verpakt in een warme feelgood film. De uitkomst waarin het allemaal goed komt en de hoofdpersoon een grootse speech afgeeft en zich daarna omringt door familieleden kwam me wel erg bekend voor. Op zich is dat nog niet eens zo erg, maar deze film wist me minder te pakken dan al zijn andere 9 films die ik van hem zag.

State of the Union is verder goed gemaakt en vooral heel erg waar. Natuurlijk is Tracy een uitvergroting van politici met goede bedoelingen die hun ziel moeten verkopen aan het gekonkel van de politiek. Als je in het witte huis wilt komen, moet je veel van de dingen doen die Tracy uiteindelijk bestempelt als corrupt. Deals maken. Beloftes doen. Stemmen (indirect) ‘kopen’. Op de juiste momenten zeggen wat de toehoorders willen horen. Capra personages zijn vaak eerlijk en naïef. Dit weet je van te voren, maar Tracy overkomt het. Dat wil er misschien niet helemaal in. Toch vind ik het nooit een groot probleem worden. De stelling dat je uiteindelijk altijd wel een stukje van je ziel moet verkopen , klopt nogmaals eenvoudigweg. Pak-em-beet Lincoln, Roosevelt of Obama zullen er allemaal in meer of mindere mate mee te maken gehad.

Capra is verder een heel vlotte verhalen verteller. De dialogen zijn gewoonweg goed geschreven en gebracht. Ik ben nooit heel erg gecharmeerd van Hepburn en Tracy, laat staan de regelmatige terugkomende combi van die twee. Toch zijn ze beide eigenlijk op zijn minst degelijk in wat ze doen. De bijrollen vond ik leuker. Film duurt verder een half uurtje te lang, maar echt funest is ook dat niet. Ik vind het de minste film van Capra, ook voor het eerst volgens mij dat ie lager dan op 4 sterren komt. Toch houd ik te veel van zijn stijl, waardoor ik gelukkig niet laag uit kom. 3,5 sterren.

Keaton heeft een aantal echt geweldige films gemaakt zoals Our Hospitality, the Playhouse, the General of de laatste 20 minuten van Sherlock Jr.. Echt het beste van het beste wat cinema te bieden heeft. Ook een aantal (andere) korte films komen hierbij in de buurt. Verder heeft ie ook veel gewoonweg amusante films gemaakt. Erg vermakelijk, maar hooguit op momenten meer dan dat. Van die 3,5 sterren gevallen om in Moviemeter termen te blijven.

Dit is lang zo'n 3,5 gevalletje. Erg amusant met leuke ideevolle sketches. De hoedenscene bijvoorveeld is redelijk geniaal in zijn eenvoud. De rest is ook best amusant, maar het kabbelt net iets te veel voort, zonder echt bijzonder te zijn. Dan komt het laatste kwartier. Echt briljant. Dat valt dan ook met gemak in de eerste categorie. De beroemde stunt waar de voorgevel van het huis, precies met het raam over Keaton heen valt, zat trouwens al doodleuk in de ook haast geniale korte film One Week, een van de eerste meesterwerkjes van Keaton (uit 1920 dacht ik). De storm brengt hem dan ook op 4 sterren.

Nog iets anders, maar iedereen weet toch gewoon dat Keaton dit heeft geregisseerd? In elk filmboek en in elke toplijst staat dit ook gewoon zo genoemd, dus waarom hier niet? Ik vind het een beetje hetzelfde als Keaton niet noemen als acteur omdat ie toevalliog niet bij de credits staat (als dat inderdaad het geval is), terwijl iedereen ziet dat ie continu met zijn kop in beeld is. Het is gewoon een feit dat hij dit heeft gemaakt, dus waarom hem niet gewoon noemen? Lekker boeiend wat voor regeltje Imdb hierover aanhoudt (waar ie trouwens wel in elk geval uncredited genoemd staat).

Leuke film, die echter wat minder is dan het eerdere Alleman en wmb een stuk minder dan het latere Bij de Beesten af. Maar ook dit is behoorlijk amusant en bovenal kundig gemaakt. Op momenten echt geestig en soms ook ontroerend. Heb 4 docu's gezien van Haansta en ben benieuwd hoe hij het er bij het maken van een lange speelfilm afbrengt. 3,5 sterren.

prima film. wat is het toch een gouden trio, Newman, Redford en Hill. Eerder in Butch Cassidy and the Sundance Kid bleek dat al.

geweldige zwendels (als je zelf ooit een zwendel wilt plegen, moet je deze film hebben gezien), slim verhaal, goede acteurs, heerlijke sfeer, mooie locaties en decors en gevatte dialogen. de laatste plottwist zag ik niet aankomen, maar was wel erg makkelijk om zo de kijker op het verkeerde been te zetten. desalniettemin 4,5 sterren.

Aardig. Zal vast al de zoveelste zijn die de lijn met Happiness doortrekt, maar dat is dan ook niet geheel onlogisch. Er lijken wat ideeen over te zijn. De twee losse verhalen zijn wel erg los. Ze hebben iets gemeen met school en het gaat ook over verhalen vertellen. Maar dat is het wel. Werkt niet helemaal. Al vrij snel word je los gerukt van het ene verhaal waar je net een beetje de personages kent en moet je weer opnieuw beginnen. Dat is voor een film waar je je moet verplaatsen in wrange situaties en mensen die worstelen met hun te kleine wereld wat mij betreft niet echt wenselijk. 2de verhaal is trouwens een stuk beter. Hoogtepunt zijn de scenes rond Consuelo. Die zijn het grappigst en het wrangst wat mij betreft; de unieke combinatie waar Solondz zo goed in kan zijn. De hypnosescene en het eind die hier natuurlijk mee te maken hebben zijn ook uitstekend. De film is vooral op momenten echt de moeite waar, maar voelt als geheel toch te veel als niet benut potentieel aan om echt indruk te maken. Bovengemiddeld, dat wel 3,5 sterren.

Geen typische noir, maar omwille van een aantal kenmerken van dit genre en de tijd waarin ie gemaakt is, mag hij die naam wel dragen.

Ik weet niet wat het is met deze film. Op zich gebeurt er per saldo niet eens zo heel veel, maar de film is wel erg boeiend. De eerste 10 minuten zijn sterk, maar daarna kabbelt de film lange tijd wat voort (en eigenlijk duurt de film ook gewoon een half uur te lang). Maar door sterke acteerprestaties (een jonge Kirk Douglas, in de oudste film die ik van hem zag, een Cagney achtige Heflin en twee mooie dames), een sterke basis voor de plot en solide regie van Milestone (All Quiet on the Western Front) is dit gewoonweg een erg vermakelijk film geworden.

Naast het sterke begin is het Haneke achtige (erg ruimzichtig, maar ach) eind ontluisterend sterk. Film dreigde als een nachtkaars uit te gaan, maar de dubbele zelfmoord is echt geweldig.

4 sterren voor deze wat a-typische en onbekende film noir.

[edit] lees nu zelfs dat het 't debuut is van Douglas. Vind hem eigenlijk sterker hier dan in zijn latere films, waar hij een beetje last heeft van maniertjes.

Slice of life of oeverloos saai? Kan me beide reacties wel voorstellen. Neig meer naar het eerste. Kon deze tegenhanger van the American Dream wel op prijs stellen. 3,5 sterren. Heeft niet zo'n hoge herzieningswaarde vrees ik.

Goede film hoor. Waar thrillers nog wel eens last van hebben is dat het lang duurt voordat het op gang komt, waardoor het dus erg lang duurt voordat je erin zit. Door de geweldige intrige zit je er meteen in. Hulde. Verder is dit een erg vermakelijke film die een beetje vergelijkbaar is met Notorious, ook qua kwaliteit. Film zakt wel wat in, maar eindigt fenomenaal. 4 sterren voor deze iets minder bekende Welles.

sterke film die met name door een ijzersterk laatste halfuur ver boven de middelmaat uit komt. daarvoor is de spanning (onderlinge spanningen, maar ook dreiging van buitenaf) goed voelbaar. het laatste halfuur is echter van ongekende klasse. spannend, mooi in beeld gebracht en vooral ook realistisch in beeld gebracht, wat best bijzonder is voor zulke extreme scènes. je stelt jezelf continu de vraag 'wat zou ik doen', wat meteen een van de sterkste punten is.

ik heb trouwens nog een vraag voor een ieder die zich geroepen voelt hem te beantwoorden; kan ik uit de laatste twee zinnen van de film Gek: (I don't know my way home' David: 'that's ok, I don't know my way home either') afleiden dat David en zijn vrouw uit elkaar gaan?

beetje jammer dat ik de verneukte versie op dvd heb, waar de zijkanten afgeknipt zijn en waar (lees ik net) in geknipt is. Desalniettemin 4 (krappe) sterren.

Een film waarvan ik best snap dat mensen er niets aanvinden. Behoorlijk traag, erg toneelachtig (uiteraard) en het acteerwerk van met name Leigh is dan ook behoorlijk theatraal.
En precies om dit laatste punt (het acteerwerk in het algemeen eigenlijk), vind ik de film erg interessant. Het grote verschil in acteren van Brando (van wie je amper je ogen af kan houden) en de rest van de cast is een heel bijzonder schouwspel. Zoals (waarschijnlijk) steeds meer mensen, gaat mijn voorkeur (sterk) uit naar het spel van klasbak Brando. Maar laten we nu net in een periode in de filmgeschiedenis zijn, dat 'de mensen' dat nu juist niet vonden (getuige ook de gewonnen oscars). Want ook Leigh speelt haar rol met verve, alleen op een compleet andere manier. Die andere stijl ging haar echter geweldig af, met name op een paar momenten was ze echt heel sterk. Haar rol was irritant en over the top . Goed neergezet dus.

Verder vind ik het verhaal waar ik pas in de laatste seconden doorhad dat Blache het slachtoffer was en Stanley de badguy die haar over het randje heeft geduwd vooral door deze laatste bewustwording erg sterk opgebouwd. Een film die met name om die twee aspecten echt de moeite van het kijken waard is. Ik kom net aan tot 4 sterren.

Sommigen lijken niet echt door te hebben dat het banale verhaal de clichés juist belachelijk maakt. De humor en de manier waarop de gebeurtenissen verlopen verraden de satire toch zeker wel?

Leuke film. De clichés worden met stijl gebracht. Vlotte en kleurrijke musical die voorbij vliegt. Technisch nog heel wat minder verfijnd (natuurlijk) dan zijn latere werk, maar eigenlijk minstens zo goed. Dikke 3,5 sterren.

De meest luchtige film van Bunuel is helaas ook de minste van de 16 die ik tot nu toe zag. Ook degene die het minst een naam heeft. Maar Subida al Cielo is wel de moeite waard. Het is een kleine en wel geestige film, een soort voorloper van the Wages of Fear van Clouzot. Had het idee dat het budget voor deze film erg minimaal was, het zag er nogal goedkoop uit soms.

Maar verder is het een heerlijk luchtige roadmovie, die het moet hebben van zijn vaart. Heb me best vermaakt met het busgezelschap dat zich voortbeweegt over te smalle weggetjes en vast komt te zitten in een rivier. Ook het fiesta was een leuke scene, zonder dat daar nu wat bijzonders gebeurt of zo. Volgens mij voelde Bunuel zich heel relaxt tijdens het maken van deze film. Dat straalt er in elk geval van af.

Moet wel lachen dat het weinige geschrevene over deze film, vooral gaat over de droomsequentie. Een van de hoogtepunten in surrealistische cinema las ik ergens. Het is een van de leukere scenes uit de film, maar het is vooral een pretentieloze en ongedwongen scenes. Volgens mij had Bunuel hier niet zo veel bedoelingen mee en om nu alle droomscènes van Bunuel meteen als verheffende surrealistische cinema te gaan bestempelen slaat nergens op.

Heb me prima vermaakt met de film. Had Bunuel meer financiële mogelijkheden gehad, had het wellicht een hoogtepunt in zijn oeuvre kunnen zijn. De film kent enige problemen in het opstarten en eindigen en is nergens echt memorabel, maar het is een behoorlijkvermakelijke roadmovie komedie. 3,5 sterren en dat is de eerste keer dat Bunuel geen 4 sterren of hoger scoort.

Mooi pleidooi over hoe een slechte jeugd van invloed is op de rest van je leven. Ik las hier iets over domme keuzes. Eerder een domme opmerking. Deze film gaat in de eerste plaats over hoe traumatische gebeurtenissen (keer op keer ook nog eens) en een verrotte omgeving je tot op het bot beïnvloeden voor de rest van je leven. Het tekent alle keuzes, gemankeerde relaties en hun hele wezen. Daar gaat de film over.

Vond het een vrij sterke film dus. De personages zijn in dit kader zeer sterk uitgewerkt en er zien veel vrij sterke scènes in. Vinterberg heeft sterke films gemaakt, maar deze kan mee met Jagten en Festen. 4 sterren.

Leuke cult film uit de tijd dat Besson nog originele ideeën had. De kleurrijke personages, de juiste toon en de eenvoudige vondst van een wereld die zich naast een aardige autoachtervolging en een opmerkelijk diner, volledig in de ondergrondse afspeelt maken dit erg de moeite waard. En die (bij)rollen van Jean Reno in Besson films zijn altijd wel erg gaaf. De toch al leuke films van die laatste fleuren helemaal op, op de momenten dat de lange Fransman te zien zijn, zo ook in Subway. 3,5 sterren.

Wel aardig. Knap gemaakt, maar erg gelikt en zodoende eigenlijk niet erg mooi in de artistieke zin. Hooguit op een Avatar achtige wijze. Wel erg gedetailleerd etc. Verhaal moet een kapstok zijn voor een leuke avonturenfilm en slaagt daar deels in. Had wel erg veel moeite mijn aandacht erbij te houden. 2,5 sterren.

Vond het niet best. Op zich biedt het uitgangspunt mogelijkheden. Maar vond het visueel lelijk (net een lelijke videogame, aan films stel ik hogere eisen), niet badass genoeg (geen naakt of bloed gezien, de actie is redelijk tam) en de fantasiewereld van de nachtclub was nogal belachelijk. Vond ook dat dansen nogal stupide en de missie in de nachtclub met 4 voorwerpen een wel erg fantasieloos plan. Ah, een kaart, aansteker, een mes en een sleutel. Daar moet op gedanst worden. De missies in de fantasiewereld van Baby Doll hadden een hoog Charlie Angels gehalte door die flauwe rol van Scott Glenn 'and remember.....'. Die missie met die zombienazi's was nog wel oke, maar de andere missies echt treurig. Vooral die missie met die draak (lelijk gemaakt zeg) was echt stupide. Leek wel uit Shrek te komen. Verder komt de humor niet of nauwelijks uit de verf. Als de film dan ook nog eens voorspelbaar is, de dialogen zo armzalig zijn dat je met plaatsvervangende schaamte zit te kijken. De quasi intellectuele pogingen waren helemaal te treurig voor woorden. Sucker Punch faalt op alle vlakken. En dan zijn er nog tal van kleine ergenissen, zoals de rol van een van de slechtste badguys ooit of de rol van Gugino met haar belachelijk accent.

Jammer, want Snyder heeft potentie en ondanks de negatieve kritieken had ik er best wat van verwacht. 2 sterren, helemaal vervelend is het niet en sommige actiescenes zijn oke (de nazi's bijvoorbeeld). De term interessante mislukking is hier op zich wel op van toepassing, hoewel de mislukking groter is dan het interessante aspect.

Edit; lees ik nu hierboven dat fantasie niet voor komt in deze film? Wat waren die missies ontspannen uit de fantasie van Baby Doll dan?

Heb een aantal speciale projectjes lopen, naast alle 100den films die ik nog heb liggen, waarin ik bijvoorbeeld de oude disney klassiekers of alle James Bond Films aan het herzien ben. Een nieuwe projectje is dat ik veel oude actiepulp aan het herbekijken ben, ook omdat veel voor een paar euro te koop is.

Deze Die Hard kloon viel me wel tegen. Aardige uitgangspunt, wordt om zeep geholpen door stupide plot (ook binnen het genre). De actiescènes vielen me tegen en er zijn zeker 3-4 momenten dat je een stuntman vol in beeld ziet. Helemaal onvermakkelijk is het niet, maar dit had veel beter gekund. 2 sterren.

Zeer aardig, deze bovengemiddelde semi-klassieker van de altijd bekwame Joseph. L. Mankiewicz. Op zich vind ik het werk van Tennessee Williams meestal wat droog voor het witte doek, maar zijn verhalen zijn eenvoudigweg zo sterk, dat je je best moet doen dat te verknallen Gelukkig krijgt zijn werk vaak goede acteurs en competente regisseurs mee.

Suddenly , Last Summer leunt op drie pilaren die er voor zorgen dat de film wat mij betreft lof verdient. De drie sterke hoofdrolspelers (hoewel ik geen fan ben van Hepburn), het verhaal dat vreemd en haast out of style eindigt (maar wel sterk is) en het naast de genoemde ontknoping moet hebben van enkele sterke scenes, met name in het gekkenhuis.

Misschien is het geheel wat te weinig spectaculair en inderdaad ietwat droog om echt na te zinderen of tot in het eind der tijden gememoreerd te worden, ook omdat de grote lijnen wat voorspelbaar zijn. Toch is het de moeite waard, zeker voor liefhebbers van verfilmingen van literaire werken. 3,5 sterren.

Miike was wel erg nadrukkelijk op zoek naar het maken van een campfilm, maar tegelijk komt ie er ook mee weg. Erg vermakelijk, heerlijke overdosis aan geweld weer, hoewel het nog wel een tikje erger kan, zo bewees hij al. Vermakelijke onzin met een aangenaam tempo dus.

Verder was het eerder een parodie op de spaghettiwestern dan een ode aan. Geeft verder niet, maar ik vond de overduidelijke verwijzingen te half bakken. Het was sowieso te veel een soepzooitje, maar dat kan ook liggen aan de kutte gecutte versie (terwijl de hoes gewoon sprak over 121 minuten) . Jammer want hierdoor wordt het nooit echt goed. 3,5 sterren.

[edit]Gezeur over Tarantino, ligt natuurlijk aan een antipathie voor de man. Flauw weer. [/edit]

Geweldige film. De beste film over filmmaken die ik ken. Een film die komisch is en die een boodschap heeft (maar dan zo'n een die niet opgedrongen wordt). McCrea (die ik eigenlijk nog niet kende) zet heel overtuigend de charismatische regisseur Sullivan neer. De bloedmooie Lake is naast zijn zijde uitstekend en die twee vormen een droomduo. Maar vooral het script is uitstekend. Een simpel uitgangspunt uitstekend uitgewerkt.

Een van die grote mijlpalen uit de jaren '40. Geweldig. Verplichte kost w.m.b. De film verdient meer aandacht dan de 14 stemmen die hij hier heeft. 4,5 sterren.

Goede, maar niet erg originele film. Vergelijkingen met the Abyss, Alien, (vooral) Solaris en veel andere sci-fi films (dacht ook aan Event Horizon) zijn makkelijk gemaakt en eigenlijk nog wel terecht ook. Toch is dit ook een heel goed opzichzelfstaande film en dat komt vooral door (wederom) kundige regie van Boyle. 4 sterren voor een regisseur met kloten.

Deze film moet het met name hebben van de sfeer, geweldige muziek en coole acteurs. Het is ietwat lowbudget en je moet deze film niet kijken om de coole geweldsuitspattingen, maar door de eerste drie punten is de film echt een waardevolle film in het genre. 4 kleine sterren.

Toch wel teleurstellend. Het verhaal staat sinds Land stil, waardoor dit weinig toevoegt. Van Night t/m Land evolueerde de zombies en waren er steeds minder overlevenden. Nu met deel 5 en 6 zijn we niet zo veel opgeschoten, de noodzaak ontgaat me dus een beetje, hoewel dit deel wel deels gaat over het oppakken van de gewoontes die de zombies als levenden hadden. Dat kwam ook al in andere delen aan bod, bovendien komt het hier weinig uit de verf. Wat verder maar moeilijk meevalt zijn de acteerprestaties, het verhaal en de dialogen. Nu blonken de vorige delen al niet uit in geweldige acteerprestaties, maar hier is het net als in deel 5 echt ondermaats. Als dan ook het verhaaltje niet veel meer is dan een vete… Waarom zou Romero dit verhaal nog aan de reeks willen toevoegen?

Wel zijn er meerdere leuke kills, waar het Romero steeds meer om te lijken gaan. Sowieso kijkt het wel weer gemakkelijk weg, onder meer door een redelijke vaart en enkele aardige scenes. Het zijn de momenten waarin je talent van Romero, dat ie toch wel wat te grabbel gooit, herkent. Daardoor 2,5 sterren.