Opinions

ontzettend leuke film. de film wisselt lekker trage stukken af met hele harde 'snelle' actiescènes. een geweldige wisselwerking. de trage delen zijn heerlijk om naar te kijken, omdat ze humorvol zijn en de karakters verder uitdiepen. de vlotte, gewelddadige scènes zijn bijzonder stijlvol in beeld gebracht en daarom een lust voor het oog.

ondanks het redelijk simpele (maar goed uitgewerkte!) verhaal was ik halverwege even de draad kwijt. die gasten die in dat maïsveld vermoord worden. door wie, waarom en what the hell gebeurde erna?

ik snap de tarantino discussie op de vorige pagina niet helemaal goed (m.b.t. deze film en eigenlijk al het werk van Kitano dat ik zag, althans), maar dat zal wel aan mij liggen. erg verschillende stijlen en erg verschillend uitgewerkt.

sonatine is duidelijk de voorloper van Hana Bi, die ik overigens wel beter vond (en ook wel iets anders op veel vlakken). Deze film verdient i.i.g. 4 sterren.

Heerlijke misdaadfilm, dit debuut van halfgod Kitano. 8 films van hem gezien en alle 8 voortreffelijk.

Prachtig gefilmd, deze keiharde en rauwe film. Die achtervolging halverwege de film (iets voor de helft nog) was geweldig. Erg grappig (het bleef maar doorgaan) en mooi gefilmd.

De humor is wat subtieler dan in zijn latere films, maar tegelijk ook wat minder nadrukkelijk aanwezig.

De film kenmerkt zich door de vele indrukwekkende scenes, die allemaal individueel sterk zijn, maar zeker ook als geheel.

Vooral richting het eind wordt het indrukwekkend. Het ene na het andere hoogtepunt dient zich aan. Werkt ook goed op de emoties, dit werkje. Betrapte me tijdens de aftiteling erop, dat ik na 4 minuten nog net zo onbewogen zat te kijken, als tijdens de film.

Was trouwens niet kapot van de soundtrack, wat ik nu juist altijd zo sterk vind in zijn films. Lijkt wel of Peter Jackson hier naar geluisterd heeft, voor zijn meesterwerk (Braindead).

4 dikke sterren voor weer een meesterwerk(je) van Kitano. [edit] Zulke films verdienen eigenlijk wel 4,5 sterren.

Absoluut kundig filmmaker die Ki-duk-Kim. 6 films van hem gezien en allemaal zijn ze wel de moeite waard, soms zelfs prachtig. Hij heeft een redelijk uniek oeuvre zo langzaam aan.

Vind Soom wel wat achterblijven bij zijn beste werk, maar er zitten mooie scenes in. Eigenlijk is alles dat binnen de muren van de gevangenis gebeurt (bijzonder) de moeite waard, alles daarbuiten meteen een stuk minder. De bezoeken waren geestig (hoewel we de parallel met de seizoenen nu wel kennen) en best mooi en alles binnen de cel (lijkt me sterk trouwens dat je als doodveroordeelde met 3 anderen opgehokt zit in een meubelloze kamer, of zou de regisseur hier andere bedoelingen mee hebben?) vond ik vaak juist ook heel geestig. Wat een vervelend stel was dat, die medegevangenen.

Effectief filmpje. Soms doet het zwijgen wat schreeuwerig aan (geforceerd, niet echt, gekunsteld), maar vaker is het juist verfrissend. Een mooi statement tegen nutteloze dialogen. Dat dubbele gevoel, dat zeker meer neigt naar het positieve dan dat het een probleem is, geldt ook wel voor zijn dubbele bodems en symboliek. Ik geloof hem niet altijd helemaal, maar meestal wel.

3,5 sterren.

Bruno wordt hierboven een aantal keer irritant (even samengevat) genoemd, w.m.b. niet geheel ten onrechte. Uiteindelijk is dat wat mij betreft geen probleem omdat in de tweede helft van de film duidelijk wordt wat voor rasopportunist hij is. Het is eigenlijk een loser zonder geld, gescheiden, geen contact met zijn dochter, geen perspectief. Zijn machogedrag wordt volledig ontkracht in scenes waarin zijn ex-vrouw te kennen geeft hem te zien als een kind, zijn dochter hem ziet als niet meer dan een grappig mannetje (en al een ander vader figuur heeft gevonden) of op het feestje waar men hem kent en nog geld (of een dienst) van hem tegoed heeft (en hij na afloop ook nog op zijn bek geslagen wordt). Tuurlijk, er gaat een bepaalde vrijheid-blijheid uit van zijn personage. Als je oppervlakkig kijkt, word je jaloers op de open auto in dat heerlijke Italiaanse landschap. Als je wat beter kijkt zie je het triestige van de inhaalacties in plaats van het geestige en is het onbeschofte gedrag niet meer heerlijk recht voor zijn raap, maar niet meer dan vervelend klieren. Gedrag dat ontstaan lijkt uit een soort schreeuw van onmacht jezelf staande te kunnen houden in de maatschappij. Bruno, al over de helft van zijn leven, ziet er nog goed uit (maar hoelang nog). En ja, kan ook nog goed op zijn handen staan. Maar dit soort nutteloze competenties lijken de enige te zijn die hij bezit. Hij wordt door vrouwen alleen maar afgewezen en heeft daar niet zoveel profijt van. Soms levert zijn vrijgevochten houding wel aanzien op zoals uiteindelijk bij Roberto (en eerder ook bij zijn familie), maar de mensen die hem echt lijken te kennen, hebben er al lang doorheen geprikt. Precies dezelfde ontwikkeling die je als kijker doormaakt.

Roberto is zijn (nogal opzichtige trouwens) tegenpool. Hij verbaast en ergert zich maar uiteindelijk geeft hij zich er toch wel aan over. Hij kent hem immers nog maar een dag en heeft nog niet de ontwikkeling door kunnen maken waarover ik sprak, ook omdat hij ergens wel meer wil dan wat de toekomst nu voor hem in petto lijkt te hebben. Hij stevent af op een uitgestippeld leven die lijkt op dat van die vervelende neef. Hij staat aan het begin van een nu al niet verkroppen sleur. Ergens in het midden van de twee levensopvattingen uitkomen zou mooi zijn. De regisseur laat dat niet toe. Waarom hij kiest voor het ergste alternatief, weet ik niet helemaal. Wellicht wilde hij keihard afrekenen met (des)illusies. Dit sombere eind plaatst het wel in een ander perspectief, want ondanks al dat ik schreef was het luchtig. Maar nu eigenlijk in een klap niet meer.

Vond om een lang verhaal kort te maken de personages dus juist interessant om te volgen, ondanks (of eigenlijk dankzij) hun tekortkomingen. Vooral omdat het verpakt wordt in een fraaie roadmovie vol interessante ontmoetingen. Het is een heerlijke tocht. Zo'n tocht waarvan je er misschien zelf eens wat vaker een van zou moeten maken. Maar niet ten koste van alles. 4 sterren.

ook net gezien. ik vond hem geweldig. iedereen wordt voor schut gezet. een aantal hele goede grappen, afgewisseld met een aantal (leuke) flauwe grappen.

De vele woordgrappen, de vondst om er een soort van musical van te maken, saddam, de toen actuele grappen, de gestelde vraagtekens bij de amerikaanse maatschappij, de originele en minder originele scheldpartijen, ik heb er allemaal om moeten lachen.

Een van de beste afleveringen van south park en dat bijna 90 min lang.

IJzersterke film. Nu helpt dat ik heel erg houd van de setting en het gegeven (de afvalrace door een medogeloze en ontzichtbare vijand), want er is best wel wat aan te merken. De personages zijn wel erg dommig (hoewel dat vast het punt van Hill was) en de meeste ook nogal eendimensionaal. Maar Southern Comfort zit vol met memorabele momenten en nogmaals wat is de setting fijn. Heerlijk film van alleskunner Hill. 4 sterren.

Dat het camerawerk uit/waanzinnig goed is, ziet een blinde nog wel (Boogie Nights anyone). Waarom ik de film met name nooit zal vergeten en ik voortaan tot een van favorieten mag rekenen, is dat alle 4 de verhalen ongeveer even sterk zijn (en dat vind ik normaliter een probleem met films met verschillende episodes). Bovendien zijn ze allemaal dramatisch sterk en sluiten ze allemaal even goed aan op de inhoud. Misschien werd het punt door de 4 vertellingen wat al te nadrukkelijk gemaakt, maar ging er zo in mee dat ik zelfs dat versterkend vond werken. Ik vind het ook wel eens lekker als een film gewoon uitgesproken en duidelijk uitschreeuwt wat de boodschap is. Een van de beste films die ik ooit zag. 5 sterren.

Over lugubere kunst, lugubere nazi's, verbrandingsovens, boeddhisme en een gemankeerde familie. Dat het een bijzondere film oplevert is dan al bijna geen verrassing meer. De uitzinnige beeldtaal doet, al is het maar voor de zekerheid, de rest (en dan heb ik het nog niet eens over de kop van Vlasta .. gehad). En voor wie de zelfmoord van zijn vrouw in scène wil zetten.... Zien deze film! 4 sterren

De leukste van alle Lloyds die ik zag. Ik moet er nog drie en heb de twee waar ik het meest van verwacht bewaard. Maar toch. Heerlijk tempo en erg fijne vindigrijke grappen. 4 dikke sterren.

Eerste Cronenberg film die ik maar matig vind. Matig en voorspelbaar cliche verhaaltje in dit vrij standaard thrillertje. Geen moment de (mooie) Cronenberg handtekening (zelfs geen paraafje) kunnen ontdekken. Paar aardige scenes en zeer degelijk acteerwerk voorkomen een onvoldoende, maar het blijft zijn minste.

Zojuist voor het eerst gezien. Het resultaat van de film is eenvoudig samen te vatten; vakmanschap, maar net te zielloos om als meesterwerk(je) aangemerkt te worden.

Werkelijk in alles zie je dat het vakwerk is. De SFX, de (goed gecaste) acteurs en de manier waarop het verhaal verteld wordt (sneltreinvaart past goed bij een dergelijke film). Toch mis ik het zichtbare enthousiasme dat zo kenmerkend is voor Raimi. Het is wel aanwezig, maar net te weinig voor een heel hoge beoordeling. Die blijft namelijk steken ergens tussen de 3,5 en 4.

Beetje van hetzelfde niveau als de andere twee, misschien nog wel net iets minder. Vrij mooi gemaakt, maar voor het inmense budget eigenlijk niet mooi genoeg. Miste weer de handtekening van Raimi, op een paar momenten na, en dat waren meteen de beste momenten van de film (de ober in het restaurant met die ring, weer een rol van Bruce Campbell net als 1 en 2, was erg leuk). Wel leuk, maar eigenlijk niet zo leuk als verwacht. 3 sterren.

Duidelijker wordt het er niet op. Hier staat 130, op imdb 81, jij hebt een versie van 55 minuten gezien, ik van 69 en als ik andere bronnen nasla proberen die allemaal zo consequent mogelijk wat anders te zeggen over de speelduur. Blijkbaar is het erg lastig om bij een film van inmiddels bijna 100 jaar oud aan correcte (of in elk geval eenduidige) informatie te komen.

Anyway, vond het erg vermakelijk. En dat voor zo'n oude film. Het tempo, de locaties en het avontuurlijke verhaal, vermaken nu nog. Natuurlijk heeft die Spinnen er last van dat ie wel erg oud is. Vooral sommige 'grotere' scenes doen wat knullig aan. Ook is er soms niet helemaal duidelijk wat er nu gebeurt. Toch hindert het nauwelijks. Heb me er prima mee vermaakt. 3,5 sterren. Op naar deel 2. Met dank aan Mochizuki Rokuro gezien, kreeg de films gratis bij Die Nibelungen.

En ook van deze speelduur klopt niets, ik zag een versie van 105 minuten.

De film is wat minder evenwichtig dan deel 1. Vooral een saai middenstuk gooit wat roet in het eten. Ook de finale is wat teleurstellend. Jammer want het begin is wel erg leuk. Geheime achterkamers, onder water lopende ruimtes (met Charlton Heston look a like Carl de Vogt in die ruimte), muren die naar elkaar toebewegen (opnieuw met...), verborgen ondersteden, een fantastische gefilmde overval. Het is duidelijk hoeveel films Die Spinnen voor was. Van Pirates of the Caribieen tot Big Trouble in Little China.

Jammer dat op een gegeven moment het verhaal meer op de voorgrond komt en we regelmatig scènes zien die minutenlang aanhouden van twee mannen die tegenover elkaar zitten te praten (zonder tekstbordjes). Soms geven ze elkaar een briefje, dan zie je wel dat briefje. Vervolgens geven ze dat briefje aan een derde en opnieuw zie je dat zelfde briefje dat we al gezien hebben. Dat werkt dus niet. En soms is die Kay Hoog, net als ie in in de penarie zit, opeens weer uit die penarie, terwijl ik geen idee heb hoe e.e.a. gegaan is.

Toch overheerst een positief gevoel. Er zitten echt leuke scènes in en af en toe is de beeldtaal al erg krachtig. Dus ik geef hier ook 3,5 sterren. Dit is echt bovengemiddeld.

Leuke film toch wel weer hoor. Niet veel minder dan andere meer gerenommeerde films van hem. En het blijft een doorn in mijn oog dat Keaton weer niet genoemd wordt (ten onrechte) als regisseur...

Wat een voortreffelijke melodrama's heeft Kazan toch gemaakt. En nu is het eens een vrouw die de show steelt in de hoofdrol. Toch wel een van mijn favoriete actrices Natalie Wood. Beauty was misschien nog iets te licht, maar zijn rauwheid en charisma trekt hem boven de middelmaat uit.

Maar wat de show echt steelt is het verhaal, of beter hij die het verhaal vertelt. Het schitterende lyrische liefdesverhaal. Of hoe omstandigheden en de tijd waarin je leeft zoiets moois en puurs kapot kan maken. Door bekrompenheid en zaken die er niet toe zouden moeten doen. Daaromheen zitten nog tal van thema's die ermee te maken hebben, die het genoemde ondersteunen. De generatiekloof, de zijlijn met de zus, het instorten van de beurs. Het zit verdraaid goed in elkaar.

Ik vond het nogmaals prachtig. Nog even aandacht voor de jazzmuziek. 4 sterren.

Werkelijk geniale film die al dagen door mijn hoofd spookt. Vooral het laatste half uur is briljant en de ontknoping is een van de sterkste ooit. Kom superlatieven te kort.

Een van de beste badguys ooit. Veel enger dan zo'n geflipte gek. Zijn motivaties voor zijn daden worden magistraal verteld door hem zelf. De gedachte van een claustrofobisch iemand, om hem het ergst mogelijk aan te doen (om te zien of hij daartoe in staat was) hadden het geniale eind kunnen verraden, maar toch had ik nooit verwacht dat beide hoofdrolspelers levend begraven zouden worden. Wat een idioot die Sluizer dat hij een remake met een ander eind maakte. Mafkees.

De hele sfeer van de vermissing en de psyche van Gene Bervoets is zo goed in beeld gebracht (door geloofwaardige karakters, die geloofwaardig handelen, gespeeld door goed gecaste acteurs), dat ik regelmatig paniekerig naar buiten zal kijken als iemand te laat is.

Echt meer dan anderhalf uur op het puntje van de bank gezeten. Dikke 4,5 sterren.

Interessant, maar uiteindelijk slechts deels geslaagd. Het probleem is een beetje dat de personages plat blijven in een verhaal dat vraagt om uitwerking van de karakters. Als je serieus iets te melden hebt over the american dream en ontsnappen aan de curse life, dan moet je ook wat te melden hebben over de personages die dat nastreven. Anders werkt het niet en snap ik niet wat het voor zin heeft, maak er dan gewoon een exploitatiefilm van.

Het is een combinatie van satire en drama en als satire werkt het beter. Er zitten echt geestige scenes in en visueel is de film best goed. Maar dramatisch gezien zit het me dus niet helemaal lekker. Die scene dat Gomez de film verlaat bijvoorbeeld, ondersteunt met de muziek in de bus is best mooi. Maar serieus zeg, als je nadenkt slaat het toch nergens op. Moet ik echt emotioneel betrokken raken bij een schoolmeisje dat weer naar huis gaat na een week nogal uit de hand gelopen feesten? Come aan zeg. Het wordt gebracht als menselijk leed dat zijn weerga niet kent.

En zo kent Spring Breakers wel meer problemen. Maar het is een bovengemiddelde film van een interessante regisseur. Dat is wel duidelijk. Er zit te veel goede scenes, shots en andere keuzes in om dit laag te beoordelen. Maar ik snap kritiek op de film ook wel. Ik twijfel erg tussen 3-3,5 sterren.

Die Spy Kids films vallen me bij nader inzien goed mee. Net als deel 1 behoorlijk vermakelijk. Veel vaart, af en toe best grappig en met zichtbaar plezier gemaakt. Daartegenover staat wel dat het zo nu en dan wat te kinderachtig voor de hele familie is en de sfx zijn niet altijd even goed, maar al met al dus zeer aardig. Ruime 3 sterren. Dit stukje geldt net zo goed voor deel 1, al vind ik deze iets beter.

Waarom ik deze als een van de mindere had onthouden? Vind the Man With the Golden Gun veruit de minste tot nu toe (ben ze allemaal opnieuw aan het kijken) maar verder is de reeks opvallend constant tot nu toe. Allemaal redelijk goed. Goldfinger en OHMSS steken er bovenuit, maar dit is ook weer uitermate vermakelijk, net als de rest. 3,5 sterren. Prima vermaakt door de afwisseling in de setting en actie en de humor was ook weer leuk. Vind Jaws wel een van de leukere badguys eigenlijk en dit vreemde bond nummer eigenlijk stiekem ook.

Dit was toch gewoon een komedie? De film is inderdaad heel maatschappij kritisch, maar inderdaad niet echt scherp. Juist daardoor vond ik de film niet drammerig of erin doorslaan. Het blijft van luchtig en licht absurdistisch dat het wel werkt. Het is een komische uitvergroting van de moeite die het schijnbaar kost om je medemens te helpen. De vorm waarin dat duidelijk gemaakt wordt is het museum met zijn abstracte kunst en dat vond ik heel goed werken. Veel sterke scenes waarvan de bekende omstanders scene er ook een is. Die vond ik lang goed werken tot vlak van het einde van die scene. Ik geloof niet dat niemand iets doet (en dan pas massaal wel als een iemand haar helpt). Met name dat laatste voelde bedacht aan.
De zakkenrolscene, de briefjes in het flatgebouw, het Turkse jongetje, de social media yuppen, bijna alle scenes met Elisabeth Moss (de condoomscene!) zijn ook erg goed. Als geheel is het misschien iets te nadrukkelijk bedacht of zo… maar ik vond het als komedie geslaagd.

Fulci blijft stijgen op mijn favoriete regisseursladder met elke film die ik van hem zie. Heerlijk stijlvolle kitsch maakt die man en dat komt hier weer goed tot zijn recht.

Film is goed als giallo en als (s)exploitatie. Wist heel de film niet wie de moordenaar was en het kwam dus uiteindelijk wel als een verrassing. Verder zijn de taltijke afslachtscenes echt geweldig met als hoogtepunt dat hoertje die wordt opengereten en haar tepel en oog doormidden wordt gesneden. Naast het naakt, het geweld, het bloed en het eigenlijk redelijk spannende verhaaltje, is er ook nog humor. Erg gelachen om die Donadl Duck stem en de American Werewolf in London grap.

Dit is echt topvermaak van de bovenste plank. Dikke 4 sterren. Fulci rules!

Als dit een mindere Hitchcock is (want in vergelijking is dat ook eigenlijkk zo), kun je nagaan hoe goed de rest is. In de eerste 15 minuten is er al meer gebeurd dan in veel andere films gedurende de hele speelduur. Daarna is het moordonderzoek wel aardig, maar inderdaad wat minder briljant dan veel ander werk uit de jaren '50 van hem. Er zitten sterke scenes in, zoals altijd bij Hitchcock blijf je geboeid kijken en er zitten best weer mooie shots in. De plottwist is aan de ene kant een beetje een konijn uit de hoge hoed. Aan de andere kant vond ik het wel grappig gevonden dat je als kijker niet (net zo min als de politie), zomaar alles als waarheid aan kan nemen. Dikke 3,5 sterren. op naar de 50 ste van Hitchchock.

Heerlijk vermakelijke western. Het bonte gezelschap dat zich in de Stagecoach begeeft is erg vermakelijk. Een onderhoudend en divers gezelschap. De film begint pas echt goed te worden na een uur (toegegeven; het is lang wachten op spektakel). Er wordt flink uitgepakt; - Een indianenachtervolging die ontzettend spectaculair is en prachtig in beeld gebracht werd - De langverwachte shootout op het eind (mooi gebruik van suggestiviteit) - en het happy end waar Wayne en Trevor de ondergaande zon tegemoet gaan (en het nog steeds niet helemaal duidelijk is wat voor dubieus verleden Trevor heeft).
Clichés worden niet geschuwd, maar deze film heeft een belangrijk aandeel in de totstandkoming daarvan en waren toen waarschijnlijk helemaal nog niet (zo) cliché. 4 sterren.

Geniale film. Perfecte mix tussen avontuur,sci-fi, drama en filosofie. Ook een van de mooist geschoten films ooit. Vooral de zwart-wit stukjes. 4,5 sterren. En nu nog maar eens nadenken over dat eind.

Sterke misdaadfilm die veel meer is dan de Heist film die het op het eerste gezicht lijkt. De film heeft wat te vertellen over de apartheid, maar het blijft wel erg aan de vlakte. Voordeel daarbij wel, is dat de zwarte bevolking niet als zielig en onderdrukt wordt neergezet, want dat kennen we nu wel.

Het is vooral een film over een man die zichzelf opnieuw zoekt en maar niet vindt. De komische inslag gecombineerd met behoorlijke sterke prestaties en veel sterke momenten werkt goed. Beter dan veel films van de laatste jaren die iets dachten te zeggen over de situatie in Afrika (Blood Diamond, Last King of Scotland). 3,5 sterren.

Goede film, wel hoor. Deels een hollywood satire met veel komische momenten, deels een best leuke musical en deels een deprimerend drama. Vooral het trieste eind, maakt de film. Was echt verrast. 4 sterren.

Niet geheel onvermakelijk, maar iets zegt mij dat er meer zit in de hele Star Trek franchise en zeker in deze film. De serie en films zijn hooguit wel aardig, maar vervullen m.i. nooit volledig de potentie. Ik wil meer van het avontuur zien. Hadden ze het op het begin en eind van deze film over het ontdekken en verkennen van nieuwe werelden, nou daar word ik enthousiast van. En wat dat betreft begint de film goed, dus ik zat er wel direct helemaal in. Onze Star Trekkers die door een primitieve bevolking worden achtervolgd in een rood woud, waar op de achtergrond een vulkaan pruttelt om het netelige van de situatie nog wat te vergroten. Dat vind ik nu een geslaagde vertaling van de bedrijfsmissie; “to go where no man has gone before”.

Wat volgt zijn echter een hoop typerende Star Trek dingen die mij dan weer minder aanspreken. Interne ruzies, externe conflicten. Eigenlijk zijn de scenes op de brug al decennialang een beetje hetzelfde. Men ligt onder vuur en er moet een plan bedacht worden om daar tegen alle verwachtingen in toch onderuit te komen. Hoe het lukt, lukt het, maar dat het lukt staat vast. Het technische geneuzel dat er gedurende het hele proces doorheen sijpelt is voor de fans waarschijnlijk fantastisch, maar ik word dat vrij snel zat. Wanneer ze van die enterprise afkomen moet het avontuurlijke aspect van de film op gang komen, maar na het begin komt dat dus niet echt meer los. Wanneer ze bijvoorbeeld die gepoogde liquidatie op touw zetten, wordt er van te voren besproken dat om uit het zicht te blijven ze nog een stuk te voet over die planeet moeten. Maar daar krijg je dus niets van te zien, er wordt bijna ogenblikkelijk gecut naar de plek van bestemming. Daar krijg je vervolgens een wel vermakelijk gevecht te zien, maar vervolgens switcht men vrij snel naar het gevangenschap van de schurk waarna zich een vrij voorspelbaar psychologisch spel ontspint. W.m.b. veeeeeel minder interessant.

Wat overblijft is een aantal niet onverdienstelijke, maar ook ietwat saaie actiescènes. Want hoewel die vrij bombastisch gebracht worden door een regisseur die daar wel raad mee weet, is het dus nogmaals wat gezapig. Verder heeft het allemaal wat te weinig om het lijf om zich te onderscheiden van de toppers in het genre. Eigenlijk ben ik wel benieuwd geworden naar de oudere films, waarvan ik lang nog niet alles zag. Zijn er daarvan films die beter voldoen aan hetgeen ik omschreef?

Zo hoort een Star Trek film te zijn w.m.b. Ze moeten van die brug af en dat levert in dit geval een leuke en kleurrijke film op, die zichzelf tenminste niet zo serieus neemt. Zelfs het ridicule verhaal over walvissen die de aarde moeten redden helpt de fun op weg. De beste van de oude reeks. 3,5 sterren.

Wel aardig. Vond het avontuurlijke aspect dat ik zoek in de Star Trek films wat meer terug dan in de eerste films (en dat vond ik ook echt de grote troef van the Final Frontier), maar verder is de film op alle fronten minder. Ik twijfel bij deze aan Shatner als regisseur.
De humor is stukken flauwer dan het erg geestige vierde deel en de existentiële thematiek veel minder intrigerend dan deel 1, 2 en 3 (hoewel ik deze beter vind dan het derde deel, het minste deel tot nu toe) en sowieso is deze deel 5 een stuk minder goed in balans.

Er zit gelukkig genoeg vaart in om the Final Frontier van een afgang te behoeden. De opening (eerste 5 minuten) was trouwens echt erg sterk en kreeg even het idee dat dit een van de beste delen kon worden. Het vervolg op de Tattooine achtige planeet (wel leuk), het kampeertochtje op aarde (nogal flauw), de reddingsoperatie en de achtervolging op de enterprise (allebei onderhoudend) en het einde nadat ze door de wormhole zijn gegaan (erg tegenvallend eigenlijk was die hele zoektocht naar God nogal belachelijk), zijn dus nogal wisselend qua niveau, maar zorgen voor de nodige afwisseling en houdt het boeiend door de vaart en het gevarieerde karakter. En dan was er nog het aardige (maar nauwelijks iets toevoegende) subplotje van de Klingons die jacht maakte op de enterprise en dat eindigt dan weer met die belachelijke receptie waar ze allemaal vriendjes zijn van elkaar.

Al met al niet onvermakelijk, maar er mankeert van alles aan. Toch vind ik hem niet zo veel minder als andere Star Trek films (en zelfs beter dan het saaire derde deel). 3 sterren.