Opinions

Toch wel een klassieker uit m'n jeugd. Ik weet nog wel dat ik de smeltscene destijds vreselijk eng vond.

3,5*.

Amusante documentaire, en een stuk leuker inkijkje in het Smithee verhaal dan Burn Hollywood Burn. Film verdiept zich met name in de situatie rond American History X (dus ook voor fans van die film is deze docu een aanrader).

4*.

Bij vlagen toch wel onthutsend om te zien hoe vooruitgang door zittende machten wordt tegengehouden. Geen geheim natuurlijk, maar om het te zien gebeuren doet altijd weer een beetje pijn.

3*.

Lieve mensen zeg, *wat* een film!

Scherp, bijtend, hard en meedogenloos, gelardeerd met verrukkelijke oneliners, en bovenal intriest. Een pijnlijke blik in het leven van een schijnbaar liefdeloos echtpaar... totdat de waarheid boven tafel komt.

De dames wonnen overigens beide een oscar, voor de heren bleef het bij een nominatie. Terwijl ik vooral Burton vind uitblinken, de wegen van de Academy zijn soms ondoorgrondelijk...

Ik durf het bijna niet aan maar geef toch maar mijn 21e 5*, want ik ben zeer, zeer onder de indruk.

'A triple bogey excuse for a comedy'

Beschamende vertoning eert stupiditeit en onnozelheid als zijnde de ultieme levensdoelen. Deze luide en vervelende aanval op de menselijkheid is een ode aan de hufterigheid en 3000 stappen terug in de beschaving. Ultiem dom, seksistisch en racistisch, een wanproduct, een marteling, een aanslag op al het goede in deze wereld.

0,5*.

Aardige invalshoek zonder *echt* te sprankelen. Net niet leuk en scherp genoeg, jammer. 2,5*.

Nine Yards was nog net te doen, maar vroeg niet echt om een vervolg. Zoals mijn bovenbuurmannen schreven, Perry doet z'n trucje wel aardig maar verder is deze film overbodig en eerder flauw dan grappig.

1,5*.

Interessante, zij het wat eenzijdige docu die de oneliner 'war for oil' verder uitdiept en iets probeert te zeggen over de geschiedenis van het Amerikaanse beschermen/policing/imperialiseren (take your pick) van de wereld.

Jarecki houdt zich opzichtig verre van partijpolitiek (Republikeinse kopstukken komen zelfs vaker aan het woord), en het geschiedenislesje over Irak zal wel wat ogen openen. Jammer is wel dat het laatste half uur (als er specifiek over Irak wordt gesproken) vol zit met nietsontziende Amerikaanse soldaten en onschuldige Iraki's, dat is dan wel weer een simplificatie van Moore-iaanse proporties.

3,5*.

You bitches!

Geweldig hoe Cage (wat zie ik hem toch graag) zich vol overgave in dit misbaksel stort, links en rechts wat blondines neerhoekt en zeer geduldig afwacht als 'Willow' weer eens wat in de ruimte staat te stamelen.

Even 2 vraagjes:

Waarom 'pakken' ze Cage niet gewoon op het moment dat hij op het eiland stapt (doe iets in zijn drinken ofzo)

Wat was nu (het belang van) dat gebeuren met het ongeluk aan het begin van de film?

Deze groteske mislukking deed me verder wel wat denken aan The Island of Dr. Moreau, ook al zo'n verheffend werkje... Gelukkig heeft The Wicker Man een briljant einde, niet te missen!

1,5*.

I don't know when I became such a piece of shit

Ik had wel eens iets over deze mevrouw gelezen bedacht ik me toen ik het plot hier las, blij dat er een film van is gemaakt want dit is precies mijn kopje thee. Een vrouw raakt de weg van het leven kwijt en besluit om min of meer halsoverkop een larger than life onderneming te starten die haar al lopende (de enige juiste manier om je voort te bewegen) van de Mexicaanse naar de Canadese grens moet brengen.

Onderwijl mijmert ze over haar mislukte huwelijk en destructieve leventje, maar bovenal over haar overleden moeder die ze als het ware wil eren met haar monstertocht en gedaanteverwisseling. Een erg mooie (en dankbare) rol is dat trouwens voor Dern. Hoewel Vallée inderdaad iets meer de nadruk op natuurschoon had kunnen leggen is de afwisseling met de flashbacks nooit echt storend en is Wild uiteindelijk een prachtige film geworden. En sentimenteel? You bet!

Het bijzonder aangename eerste uur van Wild Hogs wordt danig verpest door de veel te grimmige slotakte waarin het lekkere sfeertje overboord wordt gegooid voor een hoop agressieve stoerdoenerij. Macy en vooral Allen zitten wel lekker in hun rol en John 'Scrubs' McGinley heeft een geweldig bijrolletje (jammer dat hij aan het eind niet terug komt). Zat absoluut meer in.

3*.

Het bijzonder aangename eerste uur van Wild Hogs wordt danig verpest door de veel te grimmige slotakte waarin het lekkere sfeertje overboord wordt gegooid voor een hoop agressieve stoerdoenerij. Macy en vooral Allen zitten wel lekker in hun rol en John 'Scrubs' McGinley heeft een geweldig bijrolletje (jammer dat hij aan het eind niet terug komt). Zat absoluut meer in.

3*.

Door MST3K's bots en Joel nog door te komen, maar als film is dit natuurlijk bedroevend. Met name de shootout aan het eind is zo knullig in elkaar gezet... amateurisme ten top.

1,5*.

Filmpje om het soms warm van te krijgen, niet onaardig maar toch wel erg simpeltjes. En om al die plotwendingen nu positief uit te leggen...

2 sterretjes.

Overbodig vervolg op hit Wild Things. De sterren van die film zijn ingewisseld voor b-acteurs, maar voor de rest is er eigenlijk niks veranderd. Zelfs de trio-scene lijkt een directe kopie.

1,5*.

Ruim 10 jaar na Reefer Madness was het wederom de hoogste tijd om het Amerikaanse publiek te waarschuwen voor the Devil's Weed met dit amusante filmpje tot gevolg. Ultieme bad guy Markie (een weergaloze Baxter) strooit, tegen het juiste bedrag uiteraard, met jointjes waarna de jongelui na twee trekjes full mental gaan. Aan de sympathieke hoofdinspecteur de schone taak deze organisatie op te rollen...

Hoofdrolspeelster Leeds, die aan het eind van de film de nietsvermoedende kijkertjes nog eens vermanend toespreekt, zag zich min of meer gedwongen aan deze film mee te doen nadat ze zélf was opgepakt voor marijuana-bezit, in het gezelschap van Robert Mitchum. Al met al prima vermaak.

Ik vond juist de omgeving, aankleding en effecten enorm tegenvallen. Dan heb ik toch een stuk meer genoten van, laten we zeggen, Extraordinary Gentlemen of Sky Captain. Verder is de boef maar saai, het verhaaltje hotseflotserig en het acteerwerk ronduit gruwelijk.

Een (zeer) enkele goede grap of mooi effect maakt de film nog aan te kijken op momenten (9 razzie nominaties is wat overdreven), maar een teleurstelling blijft het.

1,5*.

Jongens, jongens toch, wat was dit in 's hemelsnaam?

Batwoman zelf is een verlopen pornoster van de in de vijftig die niet meer in haar stoeipakjes past en alleen maar op haar luie reet zit te bellen. Dan heb je nog de hippy vampire batgirls die meer weg hebben van playboy bunnies met een voorliefde voor schudden-met-die-billen. Dan is er nog een mad scientist met (uiteraard) een Oost-Europees accent, zijn monsterlijke knechtje, een man in een masker die zichzelf kan vermenigvuldigen en vrouwen ontvoert op het strand, wat zakenmensen (waarvan er eentje niet kan praten) die iets van een gehoorapparaat bij de Bat-familie in een kluis stoppen, drie mannen met nepbaarden die pillen in hun verrukkelijke soep steken waardoor iedereen gaat dansen, een laboratorium waar de batgirls om onduidelijke redenen naartoe worden gebracht, een ondergronds en extra groot laboratorium waar mollenmensen de dienst uitmaken, de eigenaar van Ayjax Developing Corporation die zo nu en dan door het beeld loopt en een romance waarbij de vrouw constant door de man aan de ketting wordt meegetroond, waarna zij hem leert dansen. Dit allemaal gelardeerd met een seance scene waar Mr. Chow van China Garden Delicious Chicken constant doorheen zit te schreeuwen, en je hebt iets wat lijkt op een samenvatting van The Wild World of Batwoman.

Waanzin. 0,5*.

Paar leuke snoeptripjes heeft Van der Valk gemaakt, maar ik vond het maar wàt saai, niet geholpen ook door de slaapverwekkende voice-over. Een hoop opgewarmde kliekjes, en alles wat we nog niet wisten over Wilders weten we nu nog steeds niet. Onderzoeksjournalistiek gaat tegenwoordig niet verder dan een beetje op het wereldwijde web surfen blijkbaar.

Een deceptie. 1*.

Hmm. Redelijk filmpje en het verhaal is een klassieker in de dop, maar de liedjes zijn helaas zo vreselijk irritant... Wilder is wel goed, een beetje een hit-and-miss film.

3*.

Ik dacht: even via babelfish mijn gedachtes vanaf IMDB overzetten (wat nogal tegenviel). Maar here goes:

Als er één ding is dat wij van de eindeloze hoeveelheid rom-coms hebben geleerd, is het dat het einde vanaf minuut één kan worden voorspeld. Of het nu een 'smerige' rom-com (zoals Say it isn't So) is, een 'dwaze' (bijvoorbeeld The Bubble Boy) of een met prijzen bekroond meesterwerk zoals Amelie; het komt vrijwel altijd op 'in het begin lijkt het niet zo maar ze krijgen elkaar toch' neer. En dat is ook geen enkel probleem. Een moordenaar wordt aan het eind van een thriller gevangen, de underdogs winnen in een sport flick en het monster wordt gedood in een horrorfilm. In ieder geval tot de sequel.

Dat zit nu eenmaal opgesloten in dit soort films, en is zelfs juist een reden om de film te gaan zien. Zo ook met Win a Date with Tad Hamilton. Wij hebben de bekende 'verlegen jongen die verliefd is op meisje' het 'meisje dat zich daarvan niet bewust is' en de 'buitenstaander die roet in het eten gooit'. De film bestaat dan feitelijk uit de pogingen die jongen 1 doet om het meisje terug te winnen. Maar deze formule moet wel goed uitgespeeld worden om de romantiek te laten werken. In Amelie werkte het, om veel redenen, maar vooral omdat we haar gelukkig wilden zien. We wilden dat die romance werkte, we voelden met haar mee.

Ik ben me ervan bewust dat 'Tad Hamilton!' een luchthartigere film is dan Amelie, maar dat laat niet onverlet dat we nog steeds met de hoofdpersonen mee moeten kunnen voelen. Wanneer die onvermijdelijke kus komt, willen we ons tevreden voelen. Om het zover te laten komen, heeft de film echter een bepaalde basis nodig. Een basis, die 'Tad Hamilton!' niet heeft.

Laten we de 3 belangrijkste personages er eens bij pakken. Ten eerste Tad Hamilton (Josh Duhamel) zelf. Hij is een rijke en knappe filmster die, om redenen van PR, uit gaat met Rosalee Futch (Kate Bosworth), die die date met een loterij heeft gewonnen. Ten slotte is er nog Pete (Gunst Topher), vriend en medewerker van Rosalee en in het geheim verliefd op haar. Maar Pete krijgt serieuze concurrentie van Tad wanneer de laatstgenoemde er achter komt dat Rosalee daadwerkelijk een knappe en lieve jonge vrouw is.

Het is de ambiguentie van Tad die het eerste probleem naar voren brengt. In sommige films is de 'other guy' het toonbeeld van slechtheid en om alle verkeerde redenen geinteresseerd in het meisje. In andere films is het wel een aardige gast, maar altijd bereid om het meisje op te geven wanneer hij te weten komt dat zij eigenlijk van iemand anders houdt. Maar Tad zit hier tussenin: aanvankelijk is hij een verwaande, drinkende en rokende 'womanizer', maar hij verschuift naar een sympathiek persoon die werkelijk geinteresseerd is in Rosalee. We komen er nooit echt achter waarom, en het lijkt alsof Tad het zelf ook niet weet. Zijn gedragingen worden nooit echt duidelijk.

Dan over naar Rosalee. In de andere films die ik heb genoemd, was er altijd ' iets ' tussen het meisje en de 'oorspronkelijke jongen'. In The Bubble Boy houdt Chloe van de Bubble Boy maar kan (om duidelijke redenen) zich niet aan hem binden. Het zelfde als in Say it isn't So, waar de twee personages al een stelletje zijn, maar gescheiden worden (om een goede reden). In 'Tad Hamilton!', echter schijnt er geen affectie van Rosey naar Pete toe te zijn. Ze zijn medewerkers, vrienden zelfs, maar meer niet, en Rosey schijnt ook niet verder geïnteresseerd te zijn. Dus waarom zou zij een aantrekkelijke en rijke acteur, die bereid is voor haar te veranderen laten lopen voor iemand waar ze tot dan geen interesse heeft getoond?

Pete's rol in het geheel is wat duidelijker. Hij is verliefd op Rosey en heeft plotseling concurrentie. Belangrijkste probleem met hem is het acteren door Gunst, die lijkt te proberen om een beetje Stiller met een beetje Perry te mixen, zonder enig hoopvol resultaat. Van de acteerprestaties de grootste teleurstelling. Kort gezegd: het romantische gedeelte werkt niet echt.

Wat een dergelijke film zou moeten kunnen redden is het komedie gedeelte. 'Along came Polly' bijvoorbeeld werd door de grappen nog enigzins gered (hoewel de film als geheel teleur stelde). Maar waar 'Polly' acteurs als Baldwin, Azaria, Brown en Hoffman hadden om de zaak te klaren, en 'The Bubble Boy' Pappy en Pippy en een heel stel freaks, heeft 'Tad Hamilton' niks om op terug te vallen.
Gary Cole, nog hilarisch in Office Space en Dodgeball, is slechts heel kort in beeld, de beste grap met de twee zaakwaarnemers is dat zij de zelfde naam delen en de bardame is slechts het vermelden waard om haar tattoos. De grootste teleustelling is echter de rol van Cathy (Ginnefer Goodwin), die beste vrienden met zowel Rosalee als Pete is maar niets tot de film bijdraagt behalve sommige bizarre blikken naar Pete en een schreeuw om sex naar Tad. En dat is het dan wel.

Alles bij elkaar is 'Win a Date with Tad Hamilton' een grote teleurstelling. Ik verwachtte geen briljante film danwel oscar materiaal maar wel een enkele lach en een tevreden gevoel. Maar alles wat ik er aan over heb gehouden is kramp in mijn vingers van deze recensie en een gevoel dat ik uren heb verspild aan een film die het niet waard is een minuut van welk leven dan ook maar op te slokken.

1*.

Een vrolijk docu-avondje in huize otherfool, met deze en Greatest Movie Ever Sold, The (2011). Vooral tijdens het eerste half uur van Winnebago Man kon je me oprapen van de grond, die geweldige woede-uitbarstingen uit de commercial gemixt met scenes van youtube en een beginnende zoektocht naar Jack Rebney, beter wordt het niet. Bij de introductie van Tony 'the intern' liepen de tranen me over de wangen, en ik dacht echt met een klassieker van jewelste te doen te hebben.

Helaas valt dat allemaal toch behoorlijk tegen. Rebney wordt alras gevonden en er volgt een lange, ongemakkelijke sequentie (over een periode van een aantal jaar) met de oude baas die een poging doet zijn niet erg coherente (politieke) frustraties te spuien, het was nogal pijnlijk om naar te kijken. Gelukkig eindigt de docu wat vrolijker met Rebney bij een screening van zijn hilarische scheldpartij, maar het niveau van het eerste half uur wordt jammer genoeg niet meer gehaald.

2,5*.

Met de vaart van ruraal Amerika geschoten film (dat wil zeggen; ietwat traagjes) waarin de rednecks (met pareltjes van namen overigens) zich weer eens van hun meest gewelddadige en achterlijke kant laten zien. Temidden van alle ellende probeert de jonge Ree (de iets te fris gewassen maar verder overtuigende Lawrence) er het beste van te maken voor haarzelf en met name haar familie.

Het verhaal kabbelt een beetje voort en het blijft allemaal wat afstandelijk, op een haast landerige manier waardoor de film nimmer echt boven de middelmaat uitsteekt. Op acteerfront valt vooral oom Teardrop op, John Hawkes die dan ook 1 van de 4 Oscar-nominaties in de wacht sleepte, en hoewel ik de concurrentie zo 1-2-3 niet voor de geest kan halen wellicht vanavond niet eens kansloos is.

Niet echt een uitblinker verder, deze Winter's Bone. 2,5*.

Gedeeltelijk 'hit', gedeeltelijk 'mis' in dit drama van Tykwer, die later met Lola Rennt en Der Krieger und die Kaiserin 2 pareltjes afleverde. Een broeierig sfeertje met nogal wat personages en verhaallijnen, maar waar gaat het nu eigenlijk naar toe? Al met al te weinig om 2 volle uren te kunnen boeien.

2,5*.

Terwijl Braff's debuut Garden State destijds bij mij precies de juiste snaren wist te beroeren slaat Wish I Was Here de plank helaas danig mis. Middels gezochte typetjes, flauwe grappen en over-de-top huil-of-ik-schiet momenten probeert de film de vroege midlifecrisis van een gesjeesde acteur te combineren met het verhaal over de relatie met zijn excentrieke en getroebleerde familie. Hierbij worden grote kwesties als geloof, dood en transitie niet geschuwd maar ze komen nooit echt oprecht en vooral erg bedacht over. Een onbegrijpelijke misser als je nagaat dat Braff er 10 jaar aan heeft kunnen werken...

Dacht ik bij Warm Bodies de hele tijd 'waar ken ik dat meiske toch van', bleek het Teresa Palmer uit Wish You Were Here te zijn. Zoals eerder gememoreerd begint de film best sensueel en mysterieus maar de constante flashbacks halen de vaart er uit, de film gaat steeds meer op een relatie-drama lijken en de climax valt uiteindelijk tegen.

2,5*.

Redneck komedie rond de in Amerika om onbegrijpelijke redenen nogal populaire Larry the Cable Guy. Dit heerschap is werkelijk te vervelend voor woorden maar ook Roberts en vooral Kotto bakken er niks van in Witless Protection. En om het sufmans verhaaltje met dito grappen hoef je het ook al niet te doen.

1*.

Sterke film van Wilder al zag ik de 'twist' van mijlenver aankomen. 3,5 sterren.

Klassieker die de tand des tijds helaas niet heeft doorstaan. Het bekende verhaal wordt te traag en met teveel vervelende liedjes verteld.

Met excuses voor de fans: 2*.

Haha, er is toch niks zo leuk om je anderhalf uur te vergapen aan een wanproduct van eigen bodem. Dit is geen treinongeluk meer, maar verschroeide aarde na een nucleaire oorlog.

De eerste verheffende tekenen van totale waanzin komen al als de dubs nergens op slaan en het licht verkeerd lijkt afgesteld. Wat volgt is een parade aan karakters dat in de wollige ratjetoe verhalenbrij niet uit elkaar te halen valt, met subplotjes her en der om de zaak (volstrekt nodeloos) te compliceren, tot aan een afgetrokken paling aan toe. De cast lijkt in deze pure chaos compleet verloren, buiten Lammers en, vooruit, Prinsen die er terecht op los schmiert (en prompt voor straf halverwege van toneel verdwijnt).

Waar het verhaal verder volstrekt warrig is (de Poster is daar een perfecte afspiegeling van), is dé ontknoping vanaf het eerste moment compleet duidelijk en voorzien, het geeft aan dat Het Woeden der Gehele Wereld een schoolvoorbeeld is van hoe een verhaal vooral niet te vertellen. Onzalige 'stoute' scenes ten spijt.

Nouja, broer en zus leefden nog lang en gelukkig zullen we maar zeggen. En nu op naar Het Wapen van Geldrop, de Multi Culti Story en de Zeemeerman, want hier kan echt geen Mystery Science Theater tegenop!

0,5*.