Opinions

Vijfde Haneke, en de minste.

Kinderen en volwassenen hebben het maar zwaar met elkaar in het Duitsland van een eeuw geleden; een verticale samenleving met orde en tucht als bindmiddel. In stemmig zwart/wit geschoten en met een paar aardige scenes, maar niet alles wat we te zien krijgen is even interessant of relevant. De verteller is verder vervelend en deze film gewoon echt te lang, het blijft voor mij onbegrijpelijk waarom alles tegenwoordig maar (ruim) over de 2 uur moet.

2,5*.

Grappige film, iets minder indrukwekkend dan ik hem had verwacht (gezien de regisseur). Matarazzo is erg goed als Dawn en aan de rest van de karakters ga je gaandeweg de film een heerlijke hekel krijgen (vooral die vreselijke moeder). Einde is ook precies goed.

3* (ruim).

Der Rudi en zijn geestelijk en lichamelijk onderontwikkelde kompaan maken er een dolle boel van in deze kluchterige komedie waarbij 90% van de oubollige grappen uit de vele persoonsverwisselingen moeten komen. Zo zien we Rudi als vrouw en politie-agent, en uiteraard ook een paar keer in zijn onderbroek. Wat een Spaß.

Een karrevracht aan andere karakters komt vervolgens langs om de chaos compleet te maken, dit alles gelardeerd met grappen om soms van te huilen. Om een idee te geven van de humor in Wenn die Tollen Tanten Kommen: de als drinker bekend staande ober ziet een tweeling. Hij rent naar zijn baas toe en roept: Ich sehe doppelt!

Tussen deze waanzin in wordt er zo om het kwartier een schlagerzanger de set op getrokken om een liedje te zingen, waarbij vooral Du bist nicht mit Gold zu bezahlen van Chris Roberts de show steelt:

Du bist nicht mit Gold zu bezahlen.

Wer dich sieht, der weiss es genau.

Du bist nicht mit Gold zu bezahlen.

Du bist für mich die richtige Frau.

Tijdens deze Herzschmerzen natuurlijk mooie beelden van de schone Heimat, de hübsches Mädchen of een paar pullen bier. Het is eigenlijk vreselijk slecht allemaal, maar toch maar toch heb ik me prima vermaakt; ik vond de film een curiositeit en zal het zeker niet nalaten wat vaker zo'n Schlagerfilm op te snorren.

2*.

Genoemd liedje zit halverwege ook onder die heerlijke trailer: YouTube - Wenn die tollen Tanten kommen (1970) - German Trailer

Check die hoes dan: 'Rest in Beast?' Tjongejonge...

Het sluit wel mooi aan bij het niveau van de film; nietbestaand. Dit goedkope broddelwerkje mag je de matige transformatie-effecten allicht niet aanrekenen, maar het gebrek aan tempo, abominabele cast en eindeloze goofs en rariteiten toch zeker wel. Cinema op het absolute nulpunt.

0,5*.

Bij vlagen magische film met weinig verrassingen, maar een goede cast en een mooie boodschap. Castle-Hughes schittert maar krijgt genoeg weerwerk van de oudere acteurs en actrices. Een aanrader.

3,5*.

Duff gaat naar Italië om te zingen, dus gaat Bynes gezellig naar Engeland om haar vader eens op te zoeken. Daar komt zij (oh, verrassing) een gemene stiefzus tegen én staat haar vader op het punt met de verkeerde vrouw te trouwen, het is me wat!

Een beetje vervelend vond ik het feit dat Bynes overal maar binnen kon lopen (security, iemand?), maar erger was de rare rol van 'Ian'. Als Bynes weer terug naar Amerika gaat belt ze hem niet eens; waar sloeg dat op?

Film wordt serieus omhoog getrokken door de charmante leading lady en een goede Firth, en is daardoor te prefereren boven Duff's filmpje. Maar echt een sterke film... nou, nee.

2,5*.

Williams in deze loodzware film is gewaagde casting, maar toch niet erg geslaagd. Het verhaal, de effecten en de achterliggende filosofie zijn interessant te noemen, maar de film loopt niet lekker en wist mij niet erg te boeien of te ontroeren. Ik keek hem in zeer vermoeide toestand, dus misschien worden mijn 2* bij herziening alsnog opgewaardeerd....

Eén van de producers van deze film heet Boreing, nomen est omen.

Louter vermoeiende menschen namelijk in deze 'docu' van Walsh. Het is vooral de ultieme saaiheid die What is a Woman nekt. Om eerlijk te zijn vind ik het thema toch al niet erg interessant, en Walsh heeft de uitstraling en intonatie van een verveelde geschiedenisdocent. Hij trekt een paar mallerds uit de genderstudies (die zijn nooit ver weg) uit de kast en komt uiteindelijk met Grote Waarschuwingen want het gaat helemaal Fout met de Wereld (en Onze Kinderen). Heb zeker 3 keer iemand in de docu horen zeggen: 'why do you care?' en dat zou eigenlijk een betere insteek voor deze film zijn geweest. Zelfs Jordan P. komt nog even zijn zegje doen, al mag ik die dan meestal wel lijen, vooral als-ie half gaat schreeuwen, man. Voor de rest: niet boeiend en het stukje in Afrika was zelfs ronduit tenenkrommend.

Inhoudelijk valt er verder vrijwel niks over What is a Woman te zeggen; Walsh is helemaal niet geïnteresseerd in het antwoord en ik eigenlijk ook niet.

Uit de oneindige lijst bovennatuurlijke thrillers van recente jaren is dit één van de saaiste. Verhaal is nu niet echt spannend te noemen en Ford en Pfeiffer hebben de automatische piloot aan staan.

1,5*.

Hmm ik zag deze eerst en daarna (een weekje later) pas Down the Rabbithole. Een herhaling met extra uitleg, misschien wel de goede volgorde.

De experts zijn soms wat gezocht (zo'n Ramtha bestelt nog een kopje koffie met grote gebaren) en persoonlijk heb ik de informatie liever in overzichtelijke blokken. Wel interessante materie, maar met Down the Rabbithole erbij kan ik er pas wat mee. Dit bleef nog wat te ontastbaar en de eindeloze feestscene is wel erg genant.

2*.

What the Bleep maar dan met een uur extra uitleg en voorbeelden, precies wat ik zocht. Stukje met de waves en de marbles zelfs lichtelijk fascinerend. Welkome toevoeging op het te vage 1e deel.

3,5*.

Kippie kan het net als in Cowspiracy weer niet laten iets te vaak de camera op zichzelf te richten, maar in het tweede deel van deze docu ging het de goede kant op, met enkele relevante data, de nodige lobby- en fundingproblematiek (is toch wel merkwaardig hoe dat zo gaat) en wat aardige human-interest invalletjes (al ging-ie daar uiteindelijk toch weer wat overboard mee, ohohoh ik eet een appel en gooi m'n looprekje aan de kant, Ironman here I come). Jammer ook dat Scott Jurek dan niet in de docu zit (toch een beetje m'n held op dit gebied).

Maar beter dan Cowspiracy, ging vlot voorbij met toch wel een hoop truthbombs.

Werewolves, not swearwolves

Zeker een geinige vampierenklucht die alle bekende elementen rond spiegelbeelden, zilver en zonlicht een draai geeft en er volop komisch effect uithaalt. Echt hilarisch wordt het daarbij misschien nooit, maar de nietsvermoedende kijker zal toch maar moeilijk de grijns van het gezicht kunnen halen bij het kijken naar de strapatsen van de ondode flatgenoten. Daarnaast ziet het er voor het beperkte budget allemaal prima uit. Oh, en wie wil Stu nu niet als vriend?!

Zeer behoorlijke RomCom, een stuk beter dan verwacht. Jammer dat de goede grappen van het eerste uur, en het mooie dramatische verhaal van Greer's karakter in het laatste half uur aan de kant worden geschoven voor het standaard happy romantic ending.

3*.

Bijzondere film met prachtige types. Met name Depp en Lewis spelen erg sterk.

4*.

Teleurstellende film met een chronisch gebrek aan goede grappen en leuke situaties. Slechts Bernie Mac en William Fichtner zorgen met hun bijrollen voor wat humor, maar het is veel te weinig om van een goede komedie te kunnen spreken.

1,5*.

Haast geruststellend in zijn naiviteit en oppervlakkigheid. Spurlock vertelt eigenlijk niets nieuws maar is zo sympathiek dat je zonder problemen meegaat op z'n wereldreisje. Een leuke invalshoek, puike animaties en een simpele maar oprechte boodschap. Niet baanbrekend, wel prettig.

3*.

Vooral veel te lang. Kwam over als een goedkoop tv-filmpje met wat karikaturen en licht komisch drama. Teleurstellend ondanks de A cast.

1,5*.

Wow wat een laag cijfer hier...

Mooi gemaakte volwassen kinderfilm waarin het kind van dienst eens geen snoezepoes is, maar een compleet persoon vol nukken en gebreken. Zijn avonturen zijn weinig verheffend, maar vermakelijk, en het einde ontroerde me toch wel. Aparte art direction/design en verder de beste soundtrack in tijden.

3,5*.

Michael Moore strompelt zich een weg door Europa (en Tunesië) om allerlei fijne dingen te 'stelen' en te importeren naar de VS. Niet eens zo'n onaardig idee en een kolfje naar zijn hand zou je zeggen, maar de uitvoering is ronduit belabberd. Dat Moore aan het begin van de film uitlegt alleen positieve elementen eruit te pikken is al een beetje flauw natuurlijk, en het simplisme neemt dan ook al snel de overhand. Je kunt toch onmogelijk uitstekende arbeidsvoorwaarden bespreken zonder tegelijkertijd werkloosheidscijfers mee te nemen?

Erger is nog dat Moore zo nu en dan compleet uit de bocht vliegt; het interview met de Utoya-vader was niks minder dan schandalig, vrouwenrechten in Tunesië als lichtend voorbeeld neerzetten is ronduit stupide en het gedoe op IJsland waar Bélon het al over had, was te lachwekkend voor woorden. Verder is de film veeeeeel te lang, en edgy wordt het ook nooit: Moore speelt de naïeve Amerikaan die zich in een snoepwinkel waant, om zijn agenda er bij het (Amerikaanse) publiek maar door te drukken.

Niet best, ondanks de regie van Lang en de hoofdrol van Andrews die ik altijd graag mag zien. Film gaat niet zozeer over (de jacht op) een seriemoordenaar, maar over de office politics van een mediaconcern waarbij drie mannen strijden om een prestigieus baantje. Andrews laveert tussen beide plotjes door, rommelt wat vrijelijk aan met diverse vrouwen (allicht nog het meest interessante aspect van While the city sleeps) maar het verhaal wil nergens écht interessant worden. Veel (heel veel!) geklets, weinig wol.

Hopeloos romantisch, maar een guilty pleasure van mij (en zo te zien vele anderen) vanwege het innemende spel van de hoofdrolspelers. Een leuk idee en prima uitgewerkt, gewoon fijn voor een avondje zwijmelen.

3*.

Voor een 8,6 (!) op IMDB toch wel een pittige tegenvaller. Simmons' karakter lijkt rechtstreeks uit een cartoon weggelopen en zijn geschmier is voor het grootste gedeelte van de film werkelijk niet om aan te gluren. Het hele gebeuren van 'boze leraar die je als sinaasappeltje uitperst' lag er ook zo dik bovenop dat het soms toch wel redelijk lachwekkend werd, allemaal veel te gezocht. Dat geldt overigens zeker ook voor die tergende dialoog tijdens het familiedinertje of de break-up scene, wat een on-echte dialogen waren dat, only in the movies.

Helemaal verloren is de film echter niet: heerlijke drumsessies (die laatste is toch om je vingertjes bij af te likken) en niet een uitgekauwd populair wereldje waarin de film zich afspeelt maar het onbekende en onbeminde domein van de hedendaagse jazz, het is weer wat anders. Verder is Teller weer erg op dreef (ook al in Spectacular Now) én nodigt de film (ondanks dat het allemaal erg over the top was) best uit tot een discussie over excelleren en het pushen naar perfectie.

Poeh, wat een positiviteit alhier. Ik kreeg hem op m'n verjaardag een paar jaar terug (waarom? geen idee), en het is dat je cadeaus niet zomaar weggooit...

Saai, onsamenhangend, kansloos.

0,5*.

Poep- en piesgrappen kennen we nu wel eens, jammer dat de Wayans niet wat scherper commentaar op de door hun bespotte bevolkingsgroep kunnen opbrengen. Ze gaan voor de makkelijke lach of ik schiet grappen, en dat valt dan toch een beetje tegen.

2*.

Ladies and gentlemen, the tour is over...

Heerlijke pulpfilm van Emmerich, zijn beste werk tot nu als je het mij vraagt. Film straalt vooral ontzettend veel lol uit, denk bijvoorbeeld aan die carchase op het gazon, toen kon je mij wel redelijk opvegen. Lekker veel ontploffingen en schietgeweld ook. Tatum is verder een coole held en Clarke een vuige bad guy, dat zit dus wel snor. Minpuntjes als het ont-zet-tend vervelende rotkind (in hemelsnaam, beste Hollywood schrijvers, kap daar nou eens mee) en de miscaste Foxx moet de goedwillende kijker dan maar even door de vingers zien. Wint met gemak de strijd van het matige Olympus Has Fallen.

3,5*.

Compleet mislukte kruising tussen Frequency en The Ring, dat zich aan het einde helemaal belachelijk maakt. Bovendien wordt er niks uitgelegd: hoe werkt het white noise nu, hoe kunnen mensen die nog niet dood zijn toch met Jonathan communiceren, wie waren de 3 mannen die steeds terug kwamen en wat was nu de rol van de ontvoerder? In plaats van zich te concentreren op een sluitend verhaal hebben de makers er wat schrikmomenten in gegooid, die dan ook nog eens niet zo spannend zijn.

1*.

Film begint sterk en Lohman schittert, maar als Astrid eenmaal uit het eerste foster-gezin komt wordt het geheel wat fragmentarischer en minder interessant. Zeker een goede film, maar één die het hoge startniveau niet vol kan houden. 3*.

Film waar Rob Zombie z'n bandnaam vandaan heeft.

Verder een weinig memorabel Lugosi-vehikel. De cast doet het wel goed (met name Lugosi en Frazer) en Bellamy is een buitengewoon mooi poppetje, maar het geheel is wel heel erg statisch. Een enkel mooi schaduwshot valt nog wel op, maar echt boeiend wil het maar niet worden.

2,5*.