Opinions

Dat somt het wel een beetje op. Leuk experiment, dat dan weer wel, maar verder niet erg bijzonder. 2,5*.

Dames en heren, pak uw rode viltstift en zet een kruis over de carrière van Thomas Dekker, het begenadigde talent van weleer. Wie verwacht een hypergemotiveerde, door revanche-gevoelens gedreven topsporter aan het werk te zien komt bedrogen uit. Dekker draait om de boel heen, is alleen maar arroganter geworden, heeft veel te veel geld omhanden, toont vrijwel geen zelfkritiek, weet zich omringt door mensen die ja en amen knikken en komt bepaald niet professioneel over. Heel de wereld heeft het verkeerd gedaan, en Thomas Dekker is het slachtoffer.

Echt veel boeiend beeldmateriaal levert het eigenlijk ook niet op, zeker niet als je beseft dat Lassche anderhalf jaar met Dekker is opgetrokken. Wat gesprekjes in het schone Lucca, korte interviews met enkele familieleden en fans en dan weer door naar de volgende test, waar Dekker steevast te zwaar aan begint en deze dus niet haalt. Als zijn hand in puin ligt moet hij besmuikt toegeven op een feestje door een raam te zijn gevallen; het is een mooi verhaal voor Oh Oh Cherso, maar niet voor een wielervedette. Ik hoop dat ik mijn voorspelling van de eerste zin over een aantal jaar in mag slikken, maar deze docu geeft weinig hoop. Ontluisterend.

2*.

NL titel: De Schuimers van de Nacht

Toch nog wel genoeg om van te genieten in deze noir die zich afspeelt in de semi-onderwereld van Londen, waar een onverbeterlijke sjacheraar zijn kans maar weer eens schoon ziet om het grote geld nu toch echt eens binnen te harken. Deze Harry is met zijn kinderlijke enthousiasme over zijn eigen doldwaze plannen bij tijd en wijle wel wat vermoeiend om naar te kijken, het is dan ook een wonder dat zijn liefje hem niet allang de deur heeft gewezen, maar à la.

De film wordt gestolen door de bijrollen. Als allereerste natuurlijk die oude Gregorius, een amper Engels haspelende gepensioneerde Grieks-Romaans worstelaar die als het moet zelf nog eens het plunje aantrekt om de tegenstanders van katoen te geven. Zijn gevecht met The Strangler is dan ook het absolute hoogtepunt van deze film: wat een krachtpatserij, letterlijk. Verder zijn ook Herbert Lom als Kristo, zoon van de genoemde mannenwerper, en Sullivan als sleazy nachtclubeigenaar op dreef.

Het verhaal is redelijk boeiend om te volgen, al vroeg deze kijker zich wel regelmatig af wat er nu zo bijzonder is aan de 'vondst' van Harry om zich ook in de wereld van het worstelen te smijten. Bovendien: door zijn onsympathieke gedrag doorheen de hele film was het einde, waarin de geboren oplichter zijn noodlot niet kan of wil ontlopen, er toch eentje van: je was nog zo gewaarschuwd, jongen! Al met al zeker een aardige film, maar ook weer niet veel meer dan dat.

Met dit budget en deze cast had hier iets heel aardigs uit kunnen rollen, maar Night at the Museum is, door het belerende familie-toontje en enkele niet goed uit de verf komende karakters (Gervais, Wilson en Coogan... zonde gewoon) toch een teleurstellende film geworden. Gelukkig valt er om de oudjes (met name Rooney) nog wat te lachen, want Stiller zelf is helemaal niet op dreef... Technisch ziet het er overigens prima uit.

2,5*.

Niet onaardige familie-komedie die het bij de kleintjes ongetwijfeld goed zal doen. Amerikaanse koters hebben gezien de historische figuren die tot leven komen hierbij uiteraard wel een voordeel.

Film heeft een paar aardige scenes en typetjes (Jonah Hill) te bieden, zonder dat het schaterlachen wordt. De veelgeprezen Azaria vond ik overigens tegenvallen. De effecten zijn een beetje hit-and-miss, maar Night at the Museum 2 is inderdaad onderhoudend en de doelgroep kan hier wel wat mee denk ik.

Adams is overigens niet te versmaden in een leuke, charmante rol. 2,5*.

Geschreven en geproduceerd door Gene Corman, wiens broer Roger eveneens produceerde. Best een aangenaam filmpje, zoals poisonthewell hierboven schrijft is de film met name de eerste helft aardig op dreef met een fijn sfeertje. Het feit dat op een neergestorte NASA raket slechts een handjevol toevallig aanwezige medewerkers afkomen is misschien een heel klein beetje vergezocht, maar afijn. In de tweede helft wordt het dan knoopjes strikken geblazen.

Een paar opmerkelijke keuzes vallen daarin wel op, zoals het impregneren van een man en een ambivalente houding ten opzichte van de alien (hoewel het shoot first - ask questions later principe niet helemaal wordt losgelaten). Dat maakt deze film toch net even iets bijzonderder dan haar (vele) broertjes en zusjes.

2,5*.

Wel leuk dat Criswell weer terug is en ook Lobo laat zich weer zien; reden voor een feestje. Verder de typische Wood-rariteiten; bos, mist, ondoden, schietijzers en een paar screemqueens. Het stelt allemaal weinig voor, en veel zinnigs valt er ook niet over te melden, buiten dat de film ondanks al haar fouten nog wel redelijk amusant is.

1,5*.

Film werd overigens pas in 1982 van de plank gehaald; tot die tijd waren de productiekosten niet betaald door (de erven) Wood.

Ja, mooi gezegd. En waar ook. Indrukwekkende film met een monsterlijke Mitchum, de genoemde productiefouten kunnen me gestolen worden.

4*.

Op dit moment staat-ie op 3...

Tja, niet geheel onterecht moet ik toch concluderen. Francis maakt er weer eens een potje van en als acteur kunnen we hem ook geen revelatie noemen. Het plotje is nogal onbegrijpelijk (onze helden zitten in no time in Cuba en zijn nog sneller weer terug), maar sleept zich op één of andere manier toch razendtraag voort.

Ik zat me suf te prakkizeren of ik deze nu slechter vond, of toch 'Yucca Flats' (die ik gisteren zag) totdat ik tot het Salomons oordeel kwam ze beide maar gewoon 0,5* te geven, want dit lijkt echt helemaal nergens op.

I'm a hard worker. I set high goals, and I've been told that I'm persistent.

Heerlijke rol voor Gyllenhaal die volop mag schmieren als amorele engbek Lou die na een toevalligheidje besluit om zich te storten op gonzo-straatjournalistiek ohgv ongelukken, moorden etc. Samen met de al even uitmuntend spelende Ahmed en met instemming van zenderbaas Russo deinzen ze nergens voor terug om de scoops in de huiskamertjes van de Bezorgde Burger te brengen.

Het nietsontziende lokale nieuws met haar If it Bleeds it Leads mentaliteit is misschien niet de meest originele invalshoek om eens de grenzen van ethiek op te zoeken, maar het werkt door de interessante personages wél. Ondanks dat je Lou hoort te verafschuwen, leef je toch met hem mee, en hij is soms nog grappig ook. Goeie film, dit.

Meer thriller dan horror, eigenlijk. Veel van het gehak wordt niet getoond, wat een teleurstelling op kan leveren voor liefhebbers van het genre. Toch wel een paar spannende scenes.

2,5*.

Geweldige kerstfilm, schitterende liedjes, prachtig gemaakt. Deze zouden ze nu ieder jaar in de donkere dagen moeten uitzenden.

4*.

Ik begin me met terugwerkende kracht af te vragen waarom ik al deze films heb gezien, want zoveel is er niet aan. Krueger zelf is wel cool natuurlijk...

2*.

'Kindermoordenaar Freddy Krueger blijkt niet dood te zijn'

Overbodig deel gaat nog wat meer op de komische toer.

2*.

Zwakste deel uit de serie, en dat wil in dit geval toch wel wat zeggen. Ze hadden het natuurlijk gewoon bij het aardige 1e deel moeten laten...

1,5*.

Prima horrorfilmpje, Krueger is inderdaad een sterk karakter. De meuk aan vervolgen vind ik maar zozo (hoewel het recente Freddy vs Jason dan wel weer amusant was), maar dit is toch wel iets van een klassieker.

3*.

Zeker geen onaardige remake, als stand-alone film had ik dit zelfs best goed gevonden denk ik, maar helaas is dit verhaal ook alweer een kwart eeuw oud. Krueger blijft een enge meneer (al kan Haley niet in de schaduw staan van Englund) en het sfeertje houdt een prettig evenwicht tussen naargeestige hel en niets aan de hand suburbia. Ik wil al die remakes niet te veel aanmoedigen maar deze slaat in ieder geval geen modderfiguur.

3*.

Aardig deel in de (verder maar matige) serie Krueger films met een lekker gruwelijk einde.

2,5*.

Een tour-de-force van Le Bon, die Niki de Saint Phalle tegelijkertijd aandoenlijk, krachtig, hulpeloos, onuitstaanbaar en begeerlijk neer weet te zetten. We volgen de kunstenares in de jaren vóór haar doorbraak, als ze in het Frankrijk van de jaren '50 haar weg en stijl langzaam maar zeker weet te vinden. Mooie rol ook van Robinson die haar met kalmte door turbulente tijden weet te loodsen.

Opvallend genoeg krijgen we het werk van Niki nooit te zien; de film wil zich enkel richten op de kunstenares zelf. De emoties spatten daarbij soms van het scherm, en langzaam maar zeker wordt de kijker steeds verder meegezogen in haar wereld. Tegelijkertijd een mooi tijdsbeeld in deze sterke film, echt van genoten.

Armetierige thriller, voor een appel en een ei gemaakt waarin het budget dan ook nog eens op is gegaan aan de cameo van Daniel 'de neppe' Baldwin en de hoofdrol voor de van A tot Z vervelende MJ Hart. Sowieso een onzalige keus trouwens om de diverse ontvoeringen aan het begin van de film te laten zien, begin gewoon in de ruimte zélf.

Goed, eenmaal daar aangekomen moeten de negen er al kletsend uitkomen waarom ze daar zijn, maar de dialogen zijn tergend slecht ge-edit (ok, nu zeg jij iets! (andere camera) ok nu zeg jij weer iets!) en werken nergens naartoe: de 'grote onthulling' is dan ook nogal stupide. De twist met Hart waarvan je wist dat die ging komen kon me dan beter smaken, maar ook hier is de uitvoering abominabel.

Hoewel ik het met de strekking van Onderhonds verhaal aangaande de simplistische ideeen over toekomst en kuddegedrag eens kan zijn, is 1984 nog steeds een mooie film om te zien. Een mooi sfeertje, prachtige beelden en prima acteerprestaties, alleen te 'makkelijk' om als 'waarschuwing' te zien.

3,5*.

No Country For Old Men kon eigenlijk alleen maar tegenvallen, en ondanks dat ik genoten heb was het niet *de* filmervaring waar ik zo naar uitkeek.

Het eerste uur is werkelijk top; de karakters die geïntroduceerd worden zijn geweldig en Bardem, Jones en Brolin schitteren allen in hun rollen (vooral Brolin staat er na een paar sterke rollen hoog op in huize otherfool). Met de sfeer zit het wel goed, ondanks de trage beelden gebeurt er vrij veel, ruraal Texas is prachtig in beeld gebracht en het verhaal biedt genoeg om geboeid te blijven kijken.

Maar dan, ergens raakt de film me een beetje kwijt. Harrelson wordt erbij gehaald, Brolin sterft zonder dat het hoe of wat precies duidelijk wordt, het auto-ongeluk van Bardem... het begint een beetje een zootje te worden. Een beetje het gevoel dat Dutch Ownage hierboven ook beschrijft.

Voor de duidelijkheid; ik heb genoten. Maar No Country For Old Men is voor mij toch niet het meesterwerk geworden dat vele anderen er wel in zien. Van mij mogen de Coens karren vol met Oscars winnen, maar de broertjes hebben toch echt betere films gemaakt...

3,5*.

Hoogtepunt vond ik overigens de achtervolging met de hond. Zeldzaam spannend en origineel stukje cinema.

En gisteravond allebei te zien op tv!

M'n Liotta avond begon dus met deze matige film die het van het aardige uitgangspunt moet hebben. Toch raar dat niemand hier nog de link met Escape from New York heeft gemaakt, want daar deed het me toch direct aan denken.

Liotta mist een beetje de uitstraling voor deze rol en Henriksen (die ik altijd graag mag zien) doet het kalmpjes aan, en omdat ook het tempo van de film niet je-van-het is krijg je toch de neiging om maar half op te letten. Jammer, want de omgevingen zijn fraai en de bijrollen goed.

2*.

Typisch een film waar ik niet echt zin in had, waar ook van alles mis mee is, maar waar ik wél van minuut 1 tot 100 (inderdaad, de laatste 3 niet met dat domme einde) op het puntje van m'n stoel zat.

De (bijzonder) naïeve Wilson en zijn gezinnetje raken verstrikt in een Aziatische revolutie en moeten vluchten voor hun Amerikaanse leventje. Vanaf het begin is deze achtervolging buitengewoon grimmig, met een zeer hoge deathcount, veel bloed en actie en geweld. Soms zoekt de film zelfs het absolute randje op, eerst al met de bijna-verkrachtingsscene maar dan vooral naar het einde toe als één van de dochtertjes gedwongen wordt Wilson door het hoofd te schieten. Dat was qua grimmigheid misschien wel het toppunt wat ik ooit in een Hollywood-productie zag.

Scenes als deze gaan dus een stuk verder dan ik had verwacht, en ik was er 'blij' om, want het maakt dat No Escape een film is die je ook een tijd later nog bijstaat. De scene waarin de familie van het ene dak naar het andere moet springen is zelfs van een ongekende intensiteit, spanning opbouwen op het scherpst van de snede.

Dit soort momenten zorgen ervoor dat ik kan leven met alle minpunten (vervelende vrouw, matige Brosnan, flauwe deus ex machina, dubieus wereldbeeld) die No Escape ook heus wel heeft. Maar qua thriller slash actiefilm, voortreffelijk!

Slecht spel van de A-cast, flauwe twists en turns en het slechtste einde dat ik in tijden heb gezien: een flop van begin tot eind.

1 sterretje.

Zeker geen Thirteen Days, deze trage en ietwat saaie film met vooral een tegenvallende Hackman. Persoonlijk wist ik me geen raad met de twist aan het einde, dat er voor m'n gevoel onnodig in is gegooid.

1,5*.

Wat een ronduit onzalig project is dit geworden van de regisseur die ons toch echt ooit de meesterwerkjes Pi, Requiem en The Fountain bracht, maar inmiddels compleet van het padje lijkt. Aranofsky begint deze grandioze, bigger than life mislukking al met hilarische rotsenmonsters die me er lange tijd van deed overtuigen dat ik een Asylum variant te pakken had, en het werd vanaf dat moment eigenlijk alleen maar erger. Met name het tweede deel van de film, met ellenlang gemier over de dilemma's rond de toekomst van de nieuwe wereld en de rol van de mensheid daar dan in is zo uitleggerig dat het ontzettend gaat irriteren. Dieptepunt van 2014 toch wel.

Op IMDB wordt deze film met een y geschreven, dus Nochnoy Dozor... Mijn Russisch is niet perfect, iemand een idee wat de correcte spelling is?

Anyway, een geslaagde mix tussen The Matrix en Lord of the Rings, meeslepend geheel. De gevechtsscene in het afgelegen huisje met die snoeiharde muziek is echt prachtig, een schoon stukje cinema.

De omslag (ze moet zichzelf vergeven) is sulligheid in het kwadraat (it is done...) maar over het algemeen heb ik me prima vermaakt met dit filmpje. Kom maar op met die vervolgen!

3,5*.

Kleine observaties, een hoofdpersoon met een grappig hoofd, tragikomische verwikkelingen, prachtig behang en IJsland; een combinatie waar deze jongen wel wat mee kan.

Hoewel het gegeven (jong mens in klein(burgerlijk) dorp droomt van betere oorden) al eens beter is verfilmd, gaan we toch met Noi meevoelen. Het einde valt inderdaad wat rauw op je dak, en laat je met een hoop vragen achter; hoe nu verder? Dat had wel wat beter uitgewerkt mogen worden...

3*.

Prima genrewerkje dat ons 10 jaar na Flightplan en Red Eye nog eens de lucht inbrengt voor een onderhoudende thriller. Neeson is natuurlijk koning in dit soort materiaal: moeilijk kijken, commando's blaffen en vuistslagen uitdelen; het zit allemaal in zijn arsenaal. Lange tijd erg spannend en onderhoudend al ontspoort de film wat naar het einde en die 9/11 let's roll achtige opmerking is over de schreef.