Opinions

Vreselijk, totaal niet mijn ding.. heb serieus geen enkele keer gelachen. Heb hem daarom ook uitgezet toen ik me er aan begon te irriteren. Wat een flauwe, afgezaagde boel.

'' We're not talking, I'm drunk. This is how my last relationship ended. ''

Ik heb 'Pontypool' al meerdere malen als tip gekregen van verschillende filmliefhebbers. Toch kon ik me er nooit echt toe zetten, vooral omdat ik ook gehoord had dat de film 'traag' en 'tijdverspilling' zou zijn. Ik heb niet altijd zin in een trage film met een slome opbouw, maar vandaag wel. Ik had zin om Pontypool te kijken en te zien wat ik er zelf van zou vinden, in plaats van wat ik gehoord had van anderen.

Ik moest er even inkomen, maar na een half uur zat ik op het puntje van mijn stoel. Spannend. Wat gebeurde er allemaal? Grant was geweldig op dreef en zijn spel overtuigde ontzettend. Een van de meiden liet me telkens aan Anna Faris denken, maar dan een serieuzere versie. Nice.

Als de film eenmaal op gang is gekomen wordt het beklemmend, duister en onheilspellend. Eigenlijk vanaf het moment dat Grant met Ken praat, en Ken aan het vertellen was wat hij allemaal zag en gezien had. Vanaf dat moment had de film mijn volledige aandacht. Ik kreeg echt kippenvel over mijn hele lijf op sommige momenten. Zo intens! Telkens zat ik met gespitste oortjes te luisteren.

Helaas vond ik het laatste half uur aan de mindere kant. Ik raakte de kluts kwijt ofzo. Het werd een wazige wirwar en hoewel ik wel op zat te letten, wist ik het even niet meer. Ik heb daarom na het zien van de film nog even kort nabesproken met een vriend om te kijken of ik nou gek was of niet. Alleen toen was ik nog verwarder.

Het gaat er om dat er een aantal woorden zijn in de engelse taal die bij mensen triggeren dat ze op killertour gaan. Wat weer tegen te gaan is door het woord wat de trigger is te blijven herhalen tot het brei wordt. Zelfde als dat je bijv. de hele tijd achter elkaar kaasschaaf zegt, op gegeven moment heeft het woord geen betekenis meer. En het 'triggerwoord' verschilde per persoon. Ofzo. In dat geval zijn mijn triggerwoorden 'Twilight' of 'Justin Bieber', hehe.

Please enlighten me?

Ik ben niet zo'n fan van de serie, ik zap er altijd overheen, maar van de film al helemaal niet. Plat, héél druk en niet grappig. Grootste hekelpunt (naast de mislukte hysterische actiescenes dan) zijn voor mij de personages. Huub Smit vind ik blijkbaar leuker in New Kids dan in Popoz, die kerels om hem heen slaan te vaak de plank volledig mis (We kennen de gillende donkergekleurde mannen -oei, mag dat?- nu wel) en Yolanthe, tja.. ik kan haar niet goed verdragen. Ik vraag me af waarom hier geld in gestoken zou worden, konden ze dat nergens beter aan besteden? Misschien ben ik als vrouw van bijna 28 (jaja) ook niet de juiste doelgroep hiervoor, maar ik vond het vreselijk irritante, overbodige meuk.

O jee. Ik dacht een soort Hostel achtige film te krijgen waar pornosterren om de beurt zouden sneuvelen. Dat laatste was wel zo, maar het eerste totaal niet.

Zoals hellboy.ray hierboven al zegt weet de film zelf niet welke kant hij op wil, de horrorkant, de komedie.. wat is het nou? Eigenlijk allebei niet eens echt. Aan blote borsten geen gebrek, maar echt een verhaal schuilt er niet achter. Nu had ik dat ook niet verwacht, maar dat het zo'n nietszeggende film zou worden ook niet. Niks mis met een amateuristisch werkje hoor, maar hier had meer potentie in gezeten. Mooie vrouwen, een geschifte killer en enkele grappige kills, maar het scoort allemaal net niet voldoende.

Jammer!

Zucht, wat is Alexis toch een prachtig meisje om te zien. Die ogen, dat haar, haar hele voorkomen is erg girly en cute. Laat ik dat voorop stellen.

Ik had geen idee waar de film over zou gaan, ik had er niks over gehoord of gelezen. Toch had ik bijf de openingsscène het idee dat dit wel eens mijn soort film zou kunnen worden. De stijl sprak me direct aan, meteen een goede sfeer. Ik hoopte dat er stiekem toch nog een 'highschool' sfeertje zou zijn, maar al snel had ik door dat dit niet het geval zou zijn.

En naarmate de minuten verstreken, werd het voor mij minder. Al snel begon de excentrieke familie me een beetje de keel uit te hangen en stiekem hebben we dit natuurlijk al tig keer eerder gezien: een mooie jonge meid die op zoek gaat naar zichzelf en haar doel in het leven. Heel verrassend was het dus niet.

Ik moet er telkens opnieuw 'inkomen', ik werd nergens echt gegrepen door de film. Helaas.

Het indrukwekkendste van de film zijn dan ook echt de ogen van Alexis, daar kun je niet lang genoeg naar kijken, maar verder zal deze film niet snel herbekeken worden.

Ik heb deze film jaren geleden gezien en hij is me altijd bijgebleven, alleen wist ik de titel niet meer. Een jaar geleden dacht ik er opeens weer aan en ben toen toch gaan zoeken naar deze dvd. Besloten om hem aan te schaffen, en ik zat me te verheugen op de herziening van de film die me zoveel jaren is bijgebleven, met name de rollen van Kidman en Bullock.

Herziening viel echter wat tegen. Het verhaal is zwak maar de cast maakt dat meer dan goed waardoor dit een aardige film is. Het magische was er af, ik vond het meer een romantische film dan fantasy achtig. Deze film gaat eerder richting chick-flick op aan. Nicole Kidman viel me echter ook tegen, alhoewel ze een prachtige verschijning is om te zien. Bullock overtuigde echter wel.

Ik vond een gewone aflevering van Charmed, de TV-serie van vroeger, beter dan deze film.

'' I'm gonna break through or somebody gonna break through to me. ''

Ik had in eerste instantie iets van: Niet bijna 2 uur naar een ontzettend dikke negerin kijken die ook nog eens een grote bek heeft, maar wat heb ik een verkeerd beeld gehad over deze film zeg. Ik had een interview met de hoofdrolspeelster gezien bij Oprah, dit had ik niet helemaal gevolgd maar een aantal fragmenten opgevangen en nu blijkt dat de film heel anders is dan ik me voorgesteld had.

Precious laat de keiharde realiteit zien en verliest nergens haar geloofwaardigheid. Je leeft vanaf de eerste minuut met Claireece 'Precious' Jones mee en je vraagt je telkens af hoeveel ellende dit jonge meisje nog kan verdragen. De film heeft geen bijster origineel plot, een meisje uit een achterstandsbuurt worstelt met het ene probleem na het andere, totdat de grote idealistische redder, in dit geval een lerares, ten tonele verschijnt. Toch heeft Precious iets vernieuwens, verfrissends en vooral ongemakkelijks. Deze film zit tenslotte vol zware thematiek. Dit wordt prettig afgewisseld door fantasiebeelden van Precious, een mooie manier om in beeld te brengen hoe zij zich probeert af te sluiten van de realiteit.

Prachtige rollen van Mo'Nique en Gabourey Sidibe. Ook Ms. Rain, gespeeld door de sympathieke Paula Patton is een intrigerend en vooral lief personage. Dat is ook wel nodig, een lief personage, omdat het allemaal al heftig genoeg is. De grote verrassing voor mij was echter Mariah Carey. Wat een krachtige, geloofwaardig rol. Geen glitter, geen glamour, maar een niet al te aantrekkelijke grijze muis. In eerste instantie herkende ik haar niet eens. Ze zet een sterke rol neer als sociaal werkster en de scène waarbij ze haar tranen niet kan bedwingen tijdens het gesprek met Precious en haar moeder is aandoenlijk en aangrijpend. Ontzettend naturel spel, daar hou ik van.

Precious is een overdonderende film over fysieke en mentale mishandelingen, de strijd om er aan te ontsnappen en de kracht vinden om opnieuw te beginnen. Wauw.

'' Does this look like a team orientated group of individuals to you? ''

Eh, nee? Over een zooitje ongeregeld gesproken... Maar in tegenstelling tot wat ik in dit topic las, vond ik Brody juist wel meevallen. Hij weet de film nog enigzins naar een hoger niveau te tillen, ondanks dat je in het begin even moet wennen aan hem als koelbloedige actieheld. Topher Grace daarentegen vond ik een gevalletje: '' beetje jammer ''. Die man is al lastig los te weken van het beeld hoe het grote publiek hem kent, maar hier speelt hij wéér een soortgelijke rol. Altijd een beetje het 5e wiel aan de wagen. Ach, hij heeft geluk dat het een ordinaire schietfilm is en dat er niet bijster veel diepgang in schuilgaat.

Verder is het allemaal vrij Amerikaans. Het overleden, de jacht, de strijd.. Weinig vernieuwends onder de zon natuurlijk. Wat niet wegneemt dat de film af en toe haar spannende momenten kent. Personages komen en gaan, het is allemaal vrij flitsend en snel gemonteerd waardoor het af en toe een tikkeltje verwarrend werkt, het groene bloed en de slachtpartijen vliegen je om de oren.. Ach, wat kun je nou meer verwachten van een zoveelste deel?

Tijdens mijn vakantie in Amerika vorig jaar zag ik deze trailer voorbij komen tijdens een bioscoopbezoek, en ik moest en zou hem zien. Alleen al vanwege de prachtige locatie, waar ik mijn hart aan verloren ben, en door de hoofdrolspeler. Lang moeten wachten, vanavond eindelijk gezien.

En het gevoel waar ik mee achter blijf is 'Hm.' Niet echt positief dus. Ik keek hier zó erg naar uit, dat het me extra vies tegenviel. Halverwege de film was mijn aandacht volledig verslapt vanwege de slappe dialogen, het standaard en eentonige verhaal en de personages die maar niet tot leven wilden komen, Dat het veel gefiets zou zijn viel natuurlijk te verwachten, maar het hele kat-en-muis spel was ik al snel zat vanwege de matige uitwerking, het gebrek aan spanning en een uitdieping van de personages waardoor je niks voor ze voelt en het je allemaal weinig interesseert omdat je je niet betrokken voelt.

Op visueel gebied is het wel aardig te noemen. Ik hou van New York en bepaalde fietsscènes waren dan ook zeker de moeite waard, maar niet 1,5 uur lang en dan op deze manier vormgegeven. De agenten zijn zoals meestal in films ongelofelijk dom en kun je amper voor vol aanzien. De dames weten al helemaal niet de overtuigen dus je moet het vooral van Joseph Gordon-Levitt hebben, die helaas deze film ook niet naar een hoger niveau weet te tillen door het matige plot.

Meh, zonde!

Dit was totaal niet grappig. Vervelend, irritant, rottige accenten, onverstaanbaar gebrabbel, niet komische situaties, achterlijke mimiek en een verhaal waar je acuut diarree van krijgt. Waarom leent Najib zich hiervoor? Cabaret, leuk hoor. Maar stop met die films! Akkabi is ook een ware teleurstelling gebleken. Normaal nog wel te doen, maar deze film is gewoon vreselijk. Voor het eerst sinds hele lange tijd heb ik een film vroegtijdig afgezet omdat ik het niet meer aan kon zien, en dat zegt toch wel heel wat, gezien ik zelfs de meest crappy films nog wel afkijk tot het einde.

Ik heb er serieus hoofdpijn van gekregen. Bagger.

Viel aardig tegen gisteravond. Aan de cast heeft het niet gelegen, zij deden het erg goed. Zelfs Scarlett bezorgde me niet de neiging om mijn ogen uit te steken met een vulpen, ik kon haar redelijk verdragen.

Het verhaal sprak me in eerste instantie niet aan, maar was minder erg dan verwacht. Het tempo was waar ik tegenaan liep. Het begin en middenstuk trekt zich te lang, wordt soms zelfs behoorlijk saai. De twists voelen aan als een herhalingsoefening: Hij is dood, hij werd vermoord door zijn rivaal! Oh nee toch niet, hij luist de rivaal er in! De rivaal krijgt de doodstraf! Oh nee toch niet, nu luist de rivaal hem er weer in! Vond het een tikkeltje voorspelbaar worden naar het einde toe. Oké, toegegeven: de tweelingbroer twist zag ik niet aankomen. Maar om nou te zeggen dat het een bevredigend einde was.. nee.

Gemengde gevoelens. Het was niet slecht, maar na alle lovende verhalen kon het niet anders dan tegenvallen. Zonde eigenlijk.

Na het zien van de poster en het lezen van de plot dacht ik een of andere Nickolodeon film uitgekozen te hebben, met twijfelachtige 'acteurs'. Toen ik Jake Johnson zag, wou ik het toch een kansje geven.

En ja, het werkt wel. Ik vind het nog steeds een hoog Nickolodeon gehalte hebben, maar niet per se vervelend voor de volwassen kijker. Het drama gehalte is hoog, maar er is sympathie voor Laurel, en het liefdesverhaal van haar en Basel is aandoenlijk. Dat red de film nog enigszins, want het hele familiegebeuren is niet zo interessant. Eigenlijk gebeurde er vrijwel niks de 90 minuten, alleen het overlijden van Audrey. Daarna kabbelt het verder, ontstaat er binnen een vingerknip een relatie, en wordt er verder weinig moeite gedaan om iets boeiends te laten zien. Maar tegen die tijd zit je er al zo diep in dat je toch maar door kijkt, al is het maar voor het liefdesverhaal van Basel en Laurel.

'' Slippery little suckers. ''

Afgelopen weekend heb ik het nog over Julia Roberts gehad. De man in kwestie en ik vinden haar allebei een van de vervelendste actrices die we kennen (met name haar voorkomen) en we kwamen tot de conclusie dat Julia wel eens top 3 materiaal van die categorie kan zijn.

De enige films van haar die me enigszins positief bijstonden, waren Notting Hill en deze Pretty Woman, ookal had ik hem al jaren niet meer gezien. Gelukkig was hij onlangs op televisie, een ideale manier om de film een herziening te gunnen en te kijken of ik haar nog steeds irritant vond.

Eigenlijk vond ik Julia goed te doen. Die lach is het enige minpunt waar ik me aan blijf storen, maar verder speelde ze heel leuk. Haar personage wist me vrij snel te raken en al snel was ik nieuwsgierig naar haar metamorfose.

Gere, de ideale man volgens mijn moeder (leuk voor mijn pa), was ook goed te doen. Ze hebben fijne chemie samen en je ziet ze steeds verder naar elkaar toetrekken, iets wat behoorlijk aandoenlijk is om te zien. Je begint met ze mee te leven en je hoopt (terwijl je het eigenlijk al vanaf de ontmoeting weet) dat ze uiteindelijk samenkomen.

Fijn romantisch filmpje.

Een film waar we ontzettend veel zin in hadden.. maar na een half uur keken we elkaar al aan van ; dit gaat 'm niet worden vanavond.

Koppig als we zijn keken we toch stug door, maar in plaats dat we in de film kwamen, werden de irritaties groter. Acteerwerk vond ik matig, heb veel beter gezien van Farrell en Norton. Allemaal veel te geforceerd. Toch zie ik graag politiefilms. De sfeer vond ik op sommige momenten wel goed, en het was hier en daar ook nog wel een tikkeltje spannend.. maar door het langdradige gedoe er omheen was het toch net niet die fijne actie/misdaad film die ik verwacht had. Te hoge verwachtingen door de grote namen? Vast wel.

2.5*

Amar: [to a Hashansin warrior with a huge sword] You know what they say about men with big swords... [bends finger].

Ik had nog nooit gehoord van de game. Ik had ook geen idee waar de film over ging. Want dat maakt tenslotte helemaal niks uit, als Jake Gyllenhaal 116 minuten lang in beeld is hoor je mij niet klagen.

Maar thank God, ik vond het verhaal nog leuk ook! In het begin moest ik net iets te vaak denken aan POTC en The Mummy, maar gelukkig was dat niet storend.

Ja, ik kan wel bekennen dat ik best omvergeblazen ben geworden. Ik heb genoten van de actie, de humor en zelfs van de chemie. Over chemie gesproken: wat een poppetje, die Gemma Arterton. Ik had verwacht dat ik haar niets zou vinden, zo'n goodie goodie princess girlie, maar wat is ze leuk zeg.

Toch is er iemand anders die mijn hart gestolen heeft. Niemand minder dan Alfred Molina, onze dubieuze sjeik die een innige band heeft met zijn suïcidale struisvogels. Zonde dat hij maar een bijrol had. Voor mij was hij het allerleukste personage in de film. Ik heb echt giechelend in mijn bioscoopstoel gezeten. Denk aan opmerkingen als: '' You can't organize an ostrich race... with just one ostrich! '' , '' Oh, great. A knife-thrower with a conscience. '' en het terugkerende '' This is a secret government killing society. That's why I don't pay taxes! ''

Visueel is het natuurlijk een plaatje. Mijn vriendin fluisterde tegen me: '' Gelukkig kijken we hem niet in 3D! '' De messen, speren en zwaarden vlogen je om je oren. Knap werkje van de artdirection. De special effects zijn top en de beelden zijn prachtig.

Ik ben erg blij dat ik dit avonturenspektakel een kans heb gegeven, ik heb een heerlijke avond gehad. Dikke 4.0*

Oh ja, had ik al gezegd dat Jake ontzettend hot is in deze film? Nee? Bij deze.

Jawel, dit was een vermakelijk filmpje, maar helaas was hij minder leuk dan verwacht. Vond hem vooral voor de jongere doelgroep erg geschikt, persoonlijk is het niet helemaal mijn smaak. Muziek vond ik niet altijd even geslaagd, wellicht dat ik daarom niet zo enthousiast ben als de rest. Liedjes duurden te lang, waren irritant of gewoonweg op het verkeerde moment.

Disney... Tsja, je moet er van houden. Ik heb er nooit veel mee gehad. Ook bij dit niet. Jammer.

Gemengde gevoelens.

Hoewel het zeker geen slechte film is, mist het wat vaart en spanningsopbouw. Ook sommige ontknopingen waren voor mij een gevalletje "beetje jammer". Het verhaal an sich is goed en met het acteerwerk is niets mis. De acteurs zijn zeker niet de minsten.

Echter voelde het (vooral aan het einde) toch aan als een anti climax. Ik blijf met vervelende vragen zitten. Wat was ze van plan met de twee meisjes, vermoorden? Waarom deed ze dat niet meteen? Wat was de exacte relatie met die suicide dude die de kleren stal, werkten ze samen? Wat is zijn functie in het verhaal precies? Ik kreeg de indruk dat zij hem vergeten was tot aan zelfmoord. Waarom stal hij dan kleren? Ook het einde vind ik lastig te verkroppen, kan ik niet goed tegen.

Het gaat nergens de diepte in, het blijft aan de vlakte. Het martelgedeelte leek op een simpel revenge filmpje waarbij pa helemaal van 't padje is, en dat terwijl hij eigenlijk grotendeels de film moet dragen. En dan heb je nog een standaard cop die iedereen moet redden, maar ondertussen ook niet helemaal goed uit de verf komt. Waarom had hij van die vreemde tics? Dat vreemde knipperen met de ogen, etc. De overige personages staan op de automatische piloot en voegen weinig toe.

Waarschijnlijk denk ik er te diep over na omdat ik antwoorden wil op mijn vragen en op het einde van de film. Ik weet niet wat ik er mee aan moet. Het begon zo veelbelovend maar halverwege vond ik het steeds minder en ongeloofwaardiger worden. Maar het begin was zó sterk en het verhaal had veel potentie, waarom hebben ze voor deze richting gekozen?

Meh, vervelend zeg. Even laten bezinken.

Aardige film, maar niet onderhoudend genoeg om je de volle speelduur geboeid te houden. Er zitten enkele mooie scènes in die je ook weten te raken, maar helaas ook veel mindere scènes die het verhaal onnodig vertragen en weinig toegevoegde waarde lijken te hebben.

Het acteerwerk is prima, Blake viel natuurlijk wel op, stiekem was ik best nieuwsgierig naar haar en ik ben niet teleurgesteld. Robin Wright Penn was voor mij de grote uitschieter, en dat terwijl het soms wel erg suffig aanvoelde. Maargoed, ze werkte met wat haar gegeven was en meer kon ze niet doen.

Paar grote namen die geen slecht werk afleverden, maar het verhaal is niet sterk genoeg om de film naar een hoger niveau te tillen. Jammer.

Abortus. Een lastig en gevoelig onderwerp waarover de meningen erg verschillend zijn. Is het 'een juiste keuze' of is het gewoonweg 'moord'? Deze film heeft niet alleen abortus als gevoelig thema, maar ook nog eens verkrachting.

Het is geen topfilm, maar ook geen verschrikking. Interessant gegeven, goed in beeld gebracht en prima acteerwerk zorgen er voor dat het geheel boeiend blijft. Caitlin Wachs, die Angelique speelde, is een boeiend personage, en weet ook zeker je aandacht vast te houden. Ook Ron Perlman doet het aardig.

Het enige personage waar je iets bij voelt, is Angelique. De rest doet je niet veel. Niet dat dit slecht is, het is tenslotte een horrorfilm en geen sentimenteel drama, toch bleef het telkens een beetje eendimensionaal.

Er ontbrak iets. Ik kan de vinger er niet op leggen wat precies, maar helemaal meegesleept werd ik niet. Jammer, misschien dat het me bij een herziening beter bevalt. Dankzij het mooie spel van Caitlin en ook een beetje vanwege Perlman, een voldoende.

En een half jaar later heeft ze hem dan gezien, en kan ze gelukkig bevestigen dat het leuk is.

Normaal gesproken ben ik niet zo van dit soort zoetsappige, mierzoete en van begin tot eind voorspelbare films. Ik moet er echt zin in hebben. Toch weet een film met een leuk highschool-sfeertje mijn aandacht altijd wel te trekken en deze komt dan op mijn 'want to see' lijst. Veel verschillende personages, en ookal zijn ze vrij stereotype, het maakte niets uit want ze zijn genietbaar.

Aimee kan zoals AHWA zegt beter dan dit. Niet haar beste rol, maar ook zeker niet slecht te noemen. Wel kan ik als kritiekpunt aandragen dat de chemie tussen bepaalde spelers ontbrak en dat de interactie ook niet altijd even best was. Maargoed, het is Disney, en het is vrij braaf en tam, met hier en daar een vleugje drama en wat 'sprankelende' liefde.

Af en toe zijn dit soort films heerlijk. De good guys, de bad guys, de hottie en de nottie.. Niet vernieuwend, toch leuk.

Another remake. Deze is losjes gebaseerd de film uit 1980, de 'Prom Night' waarbij Scream Queen Jamie Lee Curtis in de hoofdrol was.

Another teenslasher. Een paar knappe mensen worden afgeslacht. Vernieuwend? Niet echt.

Another psychopath. Weer een koelbloedige, gestoorde killer die een obsessie heeft voor een vrouw, in dit geval meisje, en die het verleden maar niet kan laten rusten. Hij moet en zal haar bij zich hebben, kost wat kost.

Origineel? Nee. Clichématig? Ja. Routinewerk? Ja. Politie die het maar niet lukt om de moordenaar te pakken te krijgen? Ja, ook die krijg je te zien.

Wat is er dan leuk aan een dertien-in-een-dozijn film die niet vernieuwend, voorspelbaar en vol vlakke personages zit? Het is allemaal niet slecht hoor, maar er zijn zoveel van dit soort films, dat het moeilijk is om er met kop en schouders bovenuit te steken. Zelfs opvallen lukt al niet echt. Het is allemaal vrij eendimensionaal en het gore gehalte valt ook reuze mee.

Het is een vermakelijk tussendoor filmpje, voor een grauwe zondagavond/nacht op de bank of in bed, maar verder blijft hij niet lang genoeg hangen om indruk te maken. Allemaal net wat te braafjes.

Gemiddeld. Het acteerwerk is inderdaad niet het sterke punt van deze film, maar de shots zijn mooi, de sfeer is duister en onheilspellend en ook een redelijke spanningsboog. Helaas weinig tot geen 'binding' met de personages, echt boeien deden ze niet, maar gelukkig waren ze ook nergens vervelend.

De badkamerscène was inderdaad een van de sterkste. Meer van dit soort scènes en het had de film naar een hoger niveau kunnen tillen.

Al met al, vermakelijk, maar niet meer dan dat.

God wat een saai, droog, totaal niet spannend verhaal was dit. Misschien ook omdat ik mede door de slechte beeldkwaliteit en met zeer matige acteerwerk er niet goed doorheen kwam. Sowieso ietwat te gedateerd voor mij.

Valerie is een leuke meid om te zien, maar ik vond het maar een sippe muts. Ze kwam niet goed bij me binnen, ook door de dialogen die ze voerde, wat een saaie bedoening zeg. Typisch geval van 'Zitten en mooi zijn' en vooral zwijgen. De stem van Valerie liet me telkens denken aan Babette van Veen, toen ze vroeger 'Linda Dekker' speelde in GTST.

De muziek vond ik vreselijk! Echt totaal ongepast om sommige momenten, en eerder irritant dan dat het toegevoegde waarde had aan de sfeer. Deze film zal me niet lang bijblijven, misschien dat de afgrijselijke muziek me nog gaat achtervolgen in mijn dromen, maar wat het verhaal, acteerwerk en sfeer betreft is het te zwak.

Do you prefer Margaret or "Satan's Mistress" ?

Bullock is back! En hoe!

Ondanks dat je aan het begin van de film al weet hoe het zal eindigen valt de film zeker niet tegen. Het is ook een van de weinige films waar ik dit niet als storend ervaarde. Dit kwam ook door de leuke cast, Bullock doet haar ding, je houdt van haar of je hebt he-le-maal niks met dr, maar ik hoor zeker in de eerste categorie. Deze vrouw verveeld mij niet snel en ik kan uren naar haar kijken. Haar bitcherige gedrag, haar onhandigheden en haar kleine hartje wisten mij weer in te pakken. Ik zie haar erg graag in dit soort romkoms, na Miss Congeniality heb ik niet meer zo kunnen lachen om haar, totdat ik deze film zag. Reynolds komt perfect uit de verf als de lekkere maar iet wat naïeve kerel.

Ook ik was een fan van de opbloeiende liefde, en ik zag ook zeker chemie tussen beide hoofdrolspelers.

Een leuke feelgood movie, and oh boy, I felt good!

Ik vond het reuze meevallen. Na een half uur zelfs spannend, wanneer ze in de vrachtwagen zitten en doorhebben dat er iets niet pluis is, hangt er een lekker guur sfeertje. Ook het acteerwerk heb ik veel slechter gezien, het is niet hoogstaand en sommige personages verdwijnen veel te snel uit beeld om er iets voor te gaan voelen, maar dat hoeft bij films als deze ook niet, mijn inziens. Maar de film heeft inderdaad ook een aantal minpunten, waaronder het camerawerk en de spanningsopbouw. Zodra ze in aanraking kwamen met de wezens zakte de film steeds wat verder weg, helaas kent de film geen hoge spanningsboog.

Al met al heb ik me er vooral de eerste helft prima mee vermaakt.

Ik maar denken dat ik deze film nooit gezien had. Ik schaamde me zelfs een beetje er voor. 'Heb jij die nooit gezien joh? Hoe kan dat nou, je bent toch zo'n groot filmliefhebber?' Ja nou eh tsja...

Maar guess what! Ik heb deze film wel gezien, jaren geleden. Tijdens het kijken vielen de puzzelstukjes langzaam maar zeker in elkaar, flitsen kwamen terug en ik herinnerde me bepaalde scènes.

Eigenlijk werd het vanaf de douchescène pas interessant. Iets wat ik al tig keren in films heb gezien, maar jeetje, wat een sfeer! Spanning? Niet echt. Nergens eigenlijk. Toch vond ik 't niet zo storend, je kijkt deze film ook niet met de insteek dat je bloedvergieten en continue spanning wil zien.

En tsja, het is een van de weinige zwart wit films die ik gezien heb. Het is iets waar ik normaal gesproken wat meer moeite mee heb omdat het al snel de neiging heeft 'saai' te worden waardoor ik mijn aandacht kan verliezen. Dit wisselende. Sommige momenten vond ik te traag, langdradig en nietszeggend, maar dan gebeurde er weer iets waardoor ik op het puntje van mijn stoel zat. Zo ging het eigenlijk de hele film door. De muziek vond ik dan weer een tikkeltje 'er over'. Dramatisch, bombastisch, oehh onheilspellend allemaal.. maar telkens dacht ik ; nu weten we het wel ja?

Al met al wel vermakelijk, hoewel wat mij betreft misschien een tikkeltje overrated. Misschien als ik 20 jaar eerder was geboren of de film onder andere omstandigheden had gekeken, dat ik het dan beter zou kunnen waarderen.

Oh Elien, wat ben je toch een eigenwijs meisje!

Meerdere mensen hadden me deze film afgeraden, maar toch wou ik hem zien. Ookal had ik ergens in mijn achterhoofd zitten dat de kans groot was dat ik 90 minuten van mijn avond zou verspillen. Ook na enkele reacties hier te hebben gelezen, o.a. van Vascago, iemand die naar mijn mening een prima filmsmaak heeft en wiens berichten ik graag lees, was ik nog steeds ergens 'enthousiast' om deze film te zien. Wou ik zo graag toch iets goeds vinden in of aan deze film? Waarschijnlijk wel.

Nou, dat heb ik gevonden. Ze heet Charisma Carpenter. En dat was het. Dat was het enige positieve wat ik over deze film kan melden. De titel werkt verkeerde verwachtingen. De eerste 10 minuten vond ik gewoonweg irritant. Vervelende personages, ik wist nog niet wie de killer was, maar ik wou hem bijna een schouderklopje geven omdat hij die irritante lui om het leven bracht. Die kills waren wel enigszins grappig ja, dat moet ik toegeven. (Dan heb ik eigenlijk twee positieve puntjes, in plaats van één.)

Waaaarom, is er altijd op het moment dat een deel van de vriendengroep afgeslacht wordt, een koppeltje in een tentje aan het vrijen? Hoevaak hebben we dat nou al niet gezien?

Psychosis is waarschijnlijk een film dat op papier goed uitziet, maar wanneer het werkelijk verfilmd wordt, toch flink tegenvalt. Jammer.

Toen we de bioscoop uitliepen zei mijn vriendin als eerste tegen me: ''Die film is een superduur blairwitch project, in een jaren 30 stijl met overmatig veel schieten. Als ze zoveel geld in een film steken mag je ervan uitgaan dat ze op zijn minst een standaard gebruiken. ''

Maar o, o, o.. wat was ik het oneens! Ik geef toe, er zijn momenten geweest dat ik ook geirriteerd raakte door het camerawerk, maar het grootste gedeelte van de film zat ik er zó in, dat ik het niet eens merkte.

Wat een heerlijke verschijning is die man toch. Was absoluut geen straf om 143 minuten naar Johnny Depp te kijken. Al meteen was ik onder de indruk van zijn personage John Dillinger. Hij is cool, sexy, en toch een tikkeltje ruw. Hoewel ik veel mensen hoor zeggen dat ze moeilijk een band konden krijgen met Dillinger, had ik er geen moeite mee. Al snel zat ik naar Dillinger te kijken, en niet meer naar Johnny Depp.

Het verhaal begon meteen goed, je zat er direct in. Gevangenis in, gevangenis uit, paar doden.. en ze gaan weer vrolijk verder met het plannen van bankovervallen.

Gevolgd door federal agent Melvin Purvis, die met een stalen gezicht Pretty Boy Floyd neerschiet. Geweldige scene in die open natuur, ik vond het erg indrukwekkend. Daarna besluit hij achter John Dillinger en zijn vriendjes aan te gaan. De hele rol van onze 'Batman' wist mij dan weer niet te boeien. Zijn chagrijnige verschijning in beeld liet mij meer denken aan een geirritereerde scout die zijn zin niet kreeg.

En zo ging het de hele tijd door, wisselend van John en zijn vriendjes, naar de gefrustreerde Melvin. Hoewel Melvin erg zijn best doet om met de nieuwe technologie Dillinger op te sporen, is hij alweer terug in Chicago. Hij overvalt een paar banken, gaat naar feestjes en sociolized met de juiste mensen. Erg leuk dat Giovanni Ribisi ineens in beeld verscheen, ik zie hem wel graag in films. En daarna kwam natuurlijk de vrouw die John zijn hart zou stelen, Billie.

Ook zij zette haar rol overtuigend neer, vol emotie en liefde voor de stoere maar rauwe bankrover. Al snel weten de twee dat ze bij elkaar horen en samen verder zullen gaan.

Hoewel dit absoluut geen film is waar ik normaal voor zou kiezen, heeft hij me weten mee te slepen. Ondanks de vele, vele vuurgevechten was je toch geboeid hoe het af zou lopen, al kun je al raden hoe de film zou eindigen.. In de pauze zei ik tegen mijn vriendin ; Op het einde wordt Dillinger doodgeschoten, zijn grote liefde zit in de gevangenis, en zijn laatste woorden zijn; Bye bye blackbird. Nou, het is óf erg voorspelbaar geweest, of ik heb me gewoon ontzettend laten meeslepen dat ik het daardoor wist, maar het heeft me in ieder geval wel ontzettend geraakt.

Kan niet wachten tot deze film op DVD uitkomt, zodat ik hem nog eens kan herbekijken over een tijdje. Wow!

Deze film blijft leuk, zelfs na meerdere malen kijken! Hij klopt gewoon, de sfeer, de muziek, de personages.. Geweldig. Zonder twijfel een van de beste films van de jaren '90. Tarantino heeft met deze film bewezen geen eendagsvlieg te zijn, na het schitterende Reservoir Dogs. De krachtige dialogen houden je de hele film op het puntje van je stoel.

Verhoogd met een 0,5*, want hij is het waard.

Ik wist het al langer, maar wat is Ian Somerhalder een snoepie! Wat een belachelijk mooie, charismatische kerel is het toch. Het zijn zijn ogen denk ik, die laten me smelten. Als ik een jaar of 10 was zou ik overal ♥ Mrs. Eline Somerhalder ♥ schrijven. Maaaar, dat ben ik niet meer, dus terug naar de film.

Pulse is een verrassend filmpje. Het heeft wel iets weg van films als 'The Ring' en 'FeardotCom', maar dan spelen hier een paar knappe koppen in mee. De grote invloed van internet wordt weer mooi in beeld gebracht (en de gevolgen hiervan), al is dat natuurlijk een gegeven wat we al vaak hebben gezien. Het lijkt een cyber apocalyps te worden als steeds meer mensen zelfmoord plegen. Je blijft als kijker ook steeds in datzelfde mysterieuze en onverklaarbare sfeertje zitten. Genoeg spannende momenten en vreemde manieren waarop mensen aan hun einde komen.

Het acteerwerk is prima, verrassend goed rolletje van Christina Milian, die ik nog nooit eerder had zien acteren. Kristen Bell kan bij mij sowieso al niet stik, want een prachtige vrouw is zij toch. Visueel is het ook dik in orde. Prachtige grauwe sfeer, goed gekozen locaties en -zoals al eerder gezegd- fijne, vlotte editing.

De kracht van deze film is dat de kijker samen met het hoofdpersonage moest zien uit te vissen wat er nu eigenlijk aan de hand is, en waarom dit allemaal gebeurt. Je krijgt het niet allemaal voorgeschoteld, het maakt je nieuwsgierig en het prikkelt je om mee te denken.

Dikke 4.0*, en niet alleen omdat ik een crush heb op Ian.