Opinions

Voor een thriller zat er verdomd weinig spanning in. Erg flauw. Van het verhaal moet je het al helemaal niet hebben want ze hebben werkelijk elke kans die ze hadden om het nog maar een béétje boeiend te maken, laten liggen. De dialogen zijn afgrijselijk en nergens geloofwaardig, het acteerwerk is.. tsja, alsof niemand er ook maar een beetje zin in had en ze het al verplicht nummertje zagen. Vreselijk. Meer woorden wil ik er ook niet aan vuil maken, behalve dat ik trots op mezelf ben dat ik het tot het einde heb gered. Of medelijden met mezelf heb, beter gezegd.

Ik vond het een verrassende film. Had voordat ik hem keek geen al te hoge verwachtingen, maar het viel me positief mee. Goede acteurs die prettig zijn om naar te kijken, al met al een vermakelijke film!

Jezus, ik hoopte serieus dat leraar Jim helium had ingeademd toen ik hem zijn eerste zinnen hoorde zeggen, maar helaas. Het is echt zijn stem. Vervelend.

Megan vond ik juist niet geloofwaardig als pubermeisje, en ik heb dit personage ook al tevaak gezien in soortgelijke films. Kan ook moeilijk een band met zo iemand krijgen, omdat ik me vanaf het begin al aan haar stoor.

Werkelijk ook geen spanning, het einde vond ik erg dramatisch en ongeloofwaardig.

Niet mijn kopje koffie. Had veel beter kunnen zijn, mits er een beter geschreven script was en acteurs die hun rol geloofwaardig konden dragen.

Gekeken n.a.v. de recensie van Drs. DAJA (2012 top 10 lijstje).

Blij dat ik het gedaan heb. Het was lief. En mooi. Dit vooral door de geweldige en overtuigende cast, jeetje wat leefde ik met ze mee en ik genoot er van ze te leren kennen. Met name Ezra Miller is er eentje die ik in de gaten moet gaan houden. Hij heeft iets, zijn hele voorkomen trekt mijn aandacht al. Ook 'Hermelien' (Ik blijf haar toch zo zien, kwam er moeilijk los van) heeft me in positieve zin weten te verbazen. Wat een leuk meisje is dat toch! Charlie was nieuw voor me en ik moest er even aan wennen, maar ook hij wist uiteindelijk mijn interesse te krijgen.

De bijrollen: TOF! Paul Rudd met zijn gesprekken met Charlie en Dylan McDermott en Kate Walsh als ouders.. Jawel, goede keuzes. Dat maakte me wel blij, dat iedereen zo goed bij elkaar leek te passen. Er was duidelijk sprake van chemie en dit maakte de sfeer nog beter. Geweldige muziek, mooi gefilmd en het verhaal was interessant en bleef zich 'ontwikkelen' tot aan het eind.

I'm impressed!

Ik vond het niet eens zo héél slecht. De hoofdrolspeler is wel behoorlijk irritant (oké, de waarzegster ook) en andere jeugdige personages zijn inderdaad veel te oud voor hun rol, maar toch keek het vlot weg. De overduidelijke boodschap (besef wat je een ander aandoet als je pest) komt vooral bij een jong publiek goed over. De switch tussen heden en toekomst zorgt ervoor dat Danny steeds beter de gevolgen en consequenties van de pesterijen onder ogen ziet en dat jij als kijker toch wel benieuwd bent wat er gaat gebeuren met de pesters.

In vergelijking met Kappen! (2016) die ik hierna had gekeken is deze film me beter bijgebleven. De thema's (uitkomen voor je geaardheid, verwaarlozing thuis etc) hadden iets beter uitgewerkt kunnen worden want het bleef vrij vlak, maar voor een jeugdfilm was het net voldoende.

Ik moet iets bekennen.

Ik had de spoiler van stinissen gelezen en dat was de reden om deze film te kijken. I'm one sick puppy. Het leek me wel geinig.

Niet dus. De film zelf was ruk. Echt verschrikkelijk. Niets wat je niet eerder hebt gezien wanneer je een beetje 'bekend' bent met dit soort films. De spoiler van Henk was inderdaad het hoogtepunt (Voor die man niet) en verder zitten er nog 1 á 2 scènes in die enigszins de moeite waard zijn, maar over het algemeen is het pure drek.

De versie die ik keek was in het Duits (Duh) en zonder subs, en ik, als geboren en getogen Maastrichtse (Néé, ik ben GEEN halve Duitser!) spreek die taal niet goed, dus het 'middelbare school Duits' dat ik nog een béétje kende is weer wat opgeschroefd.

Daar is eigenlijk ook alles mee gezegd.

Alleen de grappen van de hoofdrolspeelster Kim van Kooten zijn al 4 * waard.

Seriemoordenaars. Psychopaten. Ontiegelijk interessant en boeiend. Ik keek dan ook erg uit naar deze aflevering van de reeks.

Het scenario is prima, het acteerwerk is voldoende en het tempo is vlot. Humor is sowieso aanwezig, op zijn tijd ook redelijk spannend, in de zin dat je toch nieuwsgierig bent naar hoe het afloopt, maar eng? Nee. Karakters zijn oké, met name de trucker was een fijn personage.

Erg fijn tussendoortje. Roadslashers vind ik sowieso wel aardig.

Vanochtend op TV voorbij zien komen, en het viel best mee. Ik vind de Piet Piraat films altijd wel geinig om te kijken samen met de kids van het werk. Het is samen met Plop toch wel één van de betere kinderseries van tegenwoordig.

Helaas was er minder humor te vinden in dit deel, de ruzies tussen Stien en Berend waren minder, de opmerkingen niet meer zo scherp en ook Johnny Kraaykamp jr was niet altijd even sterk. Het voelt inderdaad als een lang getrokken verhaaltje en niet als een film.

Ach, zolang de kids het maar leuk vonden.

''Helaba, die stok die deed dus wel ferm pijn he!''

De meeste kinderfilms of kinderseries kan ik niet uitstaan, maar stiekem ben ik een sucker voor Piet Piraat. Het is dan ook absoluut geen straf wanneer er op het werk een film in de dvdspeler wordt geduwd en ik natuurlijk 'moet' meekijken. Al is het maar voor dat leuke Vlaamse accent en die grappige woordjes en uitdrukkingen zoals de eerste zin van dit stukje tekst.

Het is de ‘Pirates of the Caribbean' voor kinderen, en de jongere doelgroep is sowieso niet al te kritisch, dus daar valt het goed in de smaak. Toch is er voor de oudere kijkers best wat vermaak uit te halen, denk aan de snerende opmerkingen tussen Berend en Stien (fijne slapstick humor), de prachtige Vivienne van den Assem.. en laten we eerlijk zijn, piraten zijn leuk.

Ze hebben behoorlijk wat thema's er in verwerkt: jaloezie, vriendschap, verliefdheid en ook behoorlijk wat 'genante' momenten, denk hierbij aan de scène waar Piet aan het dagdromen is over 'zijn' mooie piratenvrouw, en ondertussen de wang van Berend vol aan het kwijlen is. Eén van de momenten waar zowel de kinderen als de volwassenen een lach niet kunnen onderdrukken. Evenals het moment waar de piraten vliegensvlug naar boven worden gehaald door de vleesetende planten, die eigenlijk best een storende factor zijn, omdat je overduidelijk die K3 stemmen hoort wat minder amusant is dan het op papier zou lijken. ''Bwuerk, wat een vies, vettig bolletje!''

Call me crazy, maar de avonturen van Piet, Berend, Stil en Stien zijn vermakelijk. En het is natuurlijk ook hartstikke aandoenlijk wanneer je die kleintjes op je schoot zitten, of naast je, en je ze ziet genieten van dit voor hun spannende spektakel.

Ik geef het toe: ik vind dit een vermakelijke kinderserie. Een aantal jaar geleden, toen mijn leerlingen helemaal into Piet Piraat begonnen te raken, had ik een grote afkeer van deze serie en ik wist er ook niet veel van. Als enthousiaste kinders het er over hadden, was ik nooit erg geïnteresseerd in dit onderwerp. Ik had ook nooit verwacht dat het leuk zou zijn.

Maar leuk is het zeker. Veel grappen zijn eigenlijk nog te 'lastig' voor jonge kinderen, maar mama's, oppassen, opa's en oma's en juffies snappen het wel wanneer ze meekijken.

Mijn favoriet is toch wel Berend Brokkepap. Ik lag ook in een deuk toen hij zich als koe ging voordoen, om zo geen slachtoffer te worden van kannibalen. Stien is ook een leuk personage. Lekker fel en een tikkeltje zeurderig: 'Ik houd niet van.. !'

Ik lig dus echt helemaal krom wanneer Stien en Berend op elkaar lopen te mopperen/schelden. Wanneer Berend iets doms doet of zegt, komt Stien direct; dommekok! (in plaats van domkop), en dan lig ik he-le-maal dubbel. De kinderen begrepen niet goed waarom, keken me een tikkeltje vreemd aan en het meiske dat op mijn schoot lag zei: ''Nee Liene, niet dommekok! '' (Cute)

En daarbij komt.. ik vind Belgische dialecten heerlijk. Erg prettig luisteren naar die stemmetjes. Heeft altijd wel iets sfeervols.

De kinderen zijn prima en lekker venijnig onder elkaar. Af en toe een creepy sfeertje (voor kinderen dan, welteverstaan) afgewisseld met humoristische momenten. Ik had niet eens door dat het Peter Faber was, lol!

Ja, ik heb een leuke middag gehad, en de kleintjes zijn nog nooit zo stil geweest.

Pietje Bell geeft me de bibbers. Vroeger als kind zijnde had ik dat al, nu nog steeds. Zeer irritant joch met een nog irritanter voorkomen. Rick Engelkes spreekt me ook niet aan, dus helaas wist hij de film niet te redden. Kinderlijk vervelend en over the top en ontzettend NIET grappig.

Brrrr.

Ik heb het boek gelezen, maar heb het altijd één van de mindere Slee verhalen gevonden. Niet dat het niet boeit, maar het bleef voor mij 'te ver weg', ik werd er niet volledig door gegrepen. De film heeft hetzelfde probleem. Het acteerwerk is best goed en de film kent zeker mooie momenten, maar over de gehele lijn mist het iets naar mijn gevoel. Wat het is, ik kan er de vinger niet op leggen. Misschien walsten ze te vlug over belangrijke zaken heen, zoals het verlies van zijn moeder, en vond ik andere zijlijntjes snel vervelend worden (het marokkanen gebeuren). Had er meer van verwacht.

Heerlijk jeugdsentiment.. wat hield ik van Pippi. Ben ooit zelfs nog een keer verkleed als haar geweest met carnaval. Goede herinningen hieraan, ookal heb ik hem te vaak gezien.

'' There are thousands of them and they are pissed! ''

EINDELIJK gezien, een film waar ik al lange tijd naar uitkeek: Pulphorror in een nieuw jasje gestoken! Alexandre Aja, die fijne man die al eerder werkjes als The Hills Have Eyes, Haute Tension en Mirrors maakte, schepte hoge verwachtingen. En hij heeft ze verdomme nog waargemaakt ook!

Lekker begin van de film, de dreigende toon is gezet en de wanhoop en de angst straalt van de oude man af. Leuk, die knipoog naar Jaws. Let the fun begin!

Na enkele minuten zat ik, als een blij tienermeisje te fluisteren: JEREMY, JEREMY SPEELT MEE! Eh, wie de f*ck is Jeremy nou weer? Tsja, mensen die geen Vampire Diaries kijken zal het een worst wezen wie hij is, maar ik was blij hem te zien. Had geen idee dat hij in deze film mee zou spelen, dus na enkele keer ‘lekker maan..' te hebben geroepen was ik er helemaal klaar voor!

Dit is toch werkelijk heerlijk vermaak? Siliconenbimbo's en steroïdengastjes die opgevreten en verminkt worden? Fantastisch breinloos plezier. Vooral het eerste half uur is alsof je naar een tmf clip kijkt: vlotte montage, lekkere muziek en veel vrouwelijk (en mannelijk) schoon die in veel te korte en strakke broekjes met hun sexy lijf lopen te zwiepen en alcohol achterover gooien. Ze stralen uit dat ze het iq van een garnaal hebben, maar dat is niet storend. Verwachten we diepgang? Nee joh, laat die meiden lekker dom en oppervlakkig zijn! Waar ik normaal niks heb met dit soort meisjes, vond ik dit toch wel erg leuk om te zien. Waarschijnlijk omdat ik wist wat ze te wachten stond. Ben ik een tikkeltje sadistisch? Yes, I am!

Met zoveel naakt in de film zou je toch denken dat ie op een gegeven moment even de rem er op zou zetten, maar hij weet het de volle speelduur vol te houden. Veel blote tieten, en veel gore. Prima spanningsopbouw ook. Ik hou wel van films met een hoge camp-factor. Aja weet precies wanneer hij het 'over the top' moet maken en de liefhebbers genieten hier ten zeerste van. Dat het verhaal flinterdun is mag dan ook geen verrassing zijn. De verhaallijn is zwak en uitermate voorspelbaar. Toch wordt je hier en daar nog lichtjes verrast.

Dit mede door de 3D effecten. De uit elkaar gereten ledematen en de angstaanjagende piranhakoppen spatten van het scherm en de kots vliegt je bijna letterlijk om je oren. Getverderrie! Als je dan nog niet met een grijns op je gezicht zit, weet ik het ook niet meer. Het is lekker expliciet. Horror meets softporn meets comedy. Want ja, er zitten ook genoeg grappige momenten in. Geen moralistisch gezever, maar what-you-see-is-what-you-get.

Wanneer de ware slachtpartij begint, zal het je werkelijk een worst wezen wie er allemaal opgeknabbeld zal worden. De enige waar ik nog enige 'binding' mee voelde was Jake en 'zijn' meisje, en het kleine broertje en zusje. Dat waren de enige waarvan ik dacht: hopelijk blijven zij tot het einde van de film leven.

Als je dacht dat je na het zien van Jaws moeite had met terug het water in gaan, dan wil ik wel eens weten waar je aan denkt als je er in stapt na het zien van Piranha. Na het zien van deze film zijn mannen zijn bang om hun pipi's te verliezen denk ik.

Ik kan nog wel uren door praten over waarom Piranha een heerlijke film is, maar ik kan de mensen alleen aanraden om zelf te gaan kijken, en om er een beetje open minded in te gaan.

'' Hah.. Where are the parents? '' Op naar deel 2, en vlug een beetje!

Dikke, welverdiende, vette 4.5*!

Tieten. Blote billen. Nog meer tieten. Bimbo's. Knappe meiden. 'Stoere' gozers. Nerds. Domme acties. Paar piranha's. Nouja, best veel piranha's. En eigenlijk viel het nog best mee met de tieten.

Begon allemaal beetje chaotisch en hak-op-de-tak, kon het gezicht van dat zeurkipje ook niet goed verdragen. Vond de cast sowieso erg matig. Niet eens op een leuke manier slecht, eerder op het vervelende af. Maargoed, dit had ik ook verwacht, want hoe zeer ik genoten heb bij deel 1, ik wist dat ik dat hier toch niet zou doen. Lastig te overtreffen.

Toch zaten er een handjevol humoristische scènes in. ''Oh my GOD it's on my dick!'' Muahaha. Hier heb ik echt even hardop om zitten lachen. Vooral omdat die doos ook nog daarna de keuken in loopt, die helemaal vol zit met bloed, en dan kalm vraagt: 'Oh my god Josh what are you doing?'

Vanaf het middenstuk begon mijn aandacht weer te verslappen. Veel van hetzelfde, zowel de kills als de humor is matig lopende band werk. Ik kan er op de een of andere manier ook niet om lachen wanneer een vent met een karretje over een kind rijdt. Net als de onthoofding, niet mijn soort humor. Te Scary Movie achtig. Dat was de scène waar ik zo hard om gelachen heb ook wel, maar dat was toch... anders. Wat sadistischer ofzo.

Einde vond ik al even ergerlijk. Meh.

Teleurstelling.

Als grote POTC liefhebber (Lees: Ik hou van Jack Sparrow) keek ik al maandenlang uit naar deze film, maar helaas viel het erg tegen. Sowieso begon het al niet lekker toen we enthousiast de Pathe inliepen, ruim 45 minuten voordat de film zou beginnen met draaien, maar al snel kregen we te horen dat we niet naast elkaar konden zitten maar een paar rijen bij elkaar vandaan. Mooi niet dus. * Grmbl, altijd wat in die bioscoop.* Wij omgekeerd en naar Belgie gereden, waar het ook druk was maar het gelukkig NIET gaat met vaste plekken, want na zoveel gedoe heb je weinig zin meer om de film te kijken. Maar ach, Jack Sparrow zou het wel goedmaken, dacht ik. Niet dus.

De film voelde allereerst aan als een veel te lange zit. Het oninteressante verhaal, de matige acteerprestaties en het gebrek aan scherpe en zelfrelativerende humor (iets wat ik bij TCOTBP wel nog regelmatig zag maar met de vervolgdelen steeds minder werd) was een gemis. Zelfs Jack kon me niet echt bekoren. Hoe kan dat dan toch? Tuurlijk had ik geen bijster origineel verhaal verwacht, maar dat het me zo zou tegenvallen ook niet.

Ik was geen voorstander van de personages Elizabeth en Will, maar Angelica was meer dan storend. Op sommige momenten ergerde ik me zelfs aan (vaak niet verstaanbare) Cruz, veel te geforceerd en gemaakt, en bovendien ook nog zeer ongeloofwaardig. Over ongeloofwaardig gesproken, die 'romance', come on. Vervelend subplot. Verder veel dingen die er in zijn gestopt om het 'spannend' te maken, maar waar vervolgens geen fluit mee gedaan wordt. Af en toe dreigen met een voodoopopje, de pa van Sparrow, etc.

Enkele pluspuntjes waren Blackbeard, Barbossa en Gibbs. Samen met Sparrow maakten zij het nog enigszins uitkijkbaar. Verder is het regelmatig erg saai, langdradig en véél te braaf.

Ontzettend jammer, vooral vanwege het feit dat de trailer van de nieuwste Harry Potter film het hoogtepunt bleek te zijn, en niet deze film waar ik voor af aan het tellen was om hem te kunnen zien.

Toch iets meer van verwacht, nadat ik de trailer in Amerika had gezien waren mijn verwachtingen w.s. te hoog.

Het is aardig, maar daar is alles mee gezegd. Beetje zoutloos. De stemmen passen goed bij de personages, maar helaas vond ik de karakters zelf niet bijzonder. Vond de grappen ook niet altijd even geslaagd, al zitten er wel een paar leuke knipogen in.

Beetje standaard allemaal, nergens echt memorabel of onderscheidend. Ook visueel knalt het er niet uit. Ik werd niet meegezogen in het (vrij matte) verhaal of de sfeer. Dertien in een dozijn.

Jammer.

Mwoah. Het verhaal.. wacht even, want een verhaal is er natuurlijk helemaal niet. Nee, geen verhaal. Het lijkt een excuus om een paar dialogen om een paar hits heen te bouwen, zodat het nog enigszins een verhaal lijkt. Lijntjes worden uitgegooid en even snel weer ingetrokken. De problematische vader-dochter relatie (zucht), het einzelganger gedoe, de geforceerde romance, de vervelende, oppervlakkige leider van het jongens zangteam... en het ergste: kotsgrappen. Verschrikkkelijk zeg. Cliché en voorspelbaar.

Klinkt allemaal heel negatief, maar toch was het best goed weg te kijken. Ik vond Skylar Astin stiekem wel heel erg leuk, dus dat maakte veel goed. Verder had het een aardig Glee gehalte inderdaad, al vond ik de mash-ups hier beter en vlotter. Vriendinnetje waar ik mee keek vond Fat Amy keigrappig, ik vond haar vreselijk irritant. Haar gezicht stoorde me al snel. not my cup of tea.

Ondanks dat er meer in had kunnen zitten als de personages niet van bordkarton waren geweest en je vanaf de eerste minuut kunt voorspellen wat er gaat gebeuren, was het wel leuk voor een meidenavondje.

Pitch Perfect 2. Voor mij een typische 'Take one for the girls' film waarbij ik mijn vriendinnen toch maar hun zin geef en meekijk. En dat terwijl me de koude rillingen al over mijn rug lopen als ik aan Fat Amy denk.

Helaas bleef het niet alleen bij koude rillingen; ik voelde het maagzuur al opborrelen tijdens Wrecking Ball en toen was de film nog niet eens 4 minuten bezig! Oh god, ik hoopte BIJNA dat acuut mijn vliezen zouden breken en ik vroegtijdig zou gaan bevallen. Wat een ellende.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben zelf een stevige meid en heb absoluut niks tegen zwaardere vrouwen.. MAAR FAT AMY. KOM OP. En nu ik toch bezig ben hè (Uh-oh, de Pregzilla in mij neemt de overhand), wat heeft dat Kendrick mens toch een VRESELIJK vervelend gezicht. Ze laat me denken aan Nina van GTST, het zouden zo zusjes kunnen zijn met hun arrogante, chagrijnige smoelwerk. Ook al lacht hun mond, de blik blijft hetzelfde als die van Grumpy Cat. Al mag ik waarschijnlijk niks zeggen want mijn gezichtsuitdrukking zal bijna 2 uur hetzelfde zijn geweest.

Enfin. Als ik even bij mezelf te rade ga moet ik me afvragen of ik nou echt zo vreselijk streng ben voor deze film, of dat het gewoon écht bagger is. Ik weet het niet, vertellen jullie het me maar. Om toch iets positiefs te noemen: Ik vind het een hele kunst om vervelende liedjes á la die Taylor Swift zooi nóg tenenkrommender te maken. Kudo's voor dat in ieder geval.

Vervelende personages die nog vervelendere liedjes zingen houden het niveau natuurlijk wel lekker laag, want een verhaal is er sowieso niet. De cliché's vliegen je om de oren en ze proberen zó hard om grappig te zijn dat ze daarmee de plank juist volledig misslaan en al snel op de zenuwen werken. Het lijkt typisch een geval van 'hopen dat deel 2 ook zoveel geld in het laadje zal brengen!' want zelfs de actrices lijken het met tegenzin te doen. Kan Rebel Wilson echt niets anders dan grappen maken over haar overgewicht en obese postuur, terwijl ze haar uiers aanraakt? Nee hè? Die romance met Bumper is ook om misselijk van te worden. Totaal chemieloos, jakkie.

Laat het hier bij jongens, deel 3 is écht, ECHT niet nodig. Geloof mij.

Phoe. Nee, dit was helemaal niks natuurlijk.

Wat een vervelende, oninteressante personages. Allemaal van die grote stoere praatjes, ze lullen veel maar zeggen dus werkelijk niks. Vooral die smallere vent (ik ben de namen blijkbaar al verdrongen) die denkt dat hij Tony *fucking* Montana is, heeft meerdere malen voor tenenkrommende momenten gezorgd. Die andere, neefjelief, bleef me maar herinneren aan 'Het Schnitzelparadijs', al kon ik hem daarin veel beter waarderen dan hier.

Een echt verhaal is er niet. Je ziet een paar klote geintjes uitgehaald worden om elkaar het leven zuur te maken, wat scooterraces. Maar vergeet niet: dat is natuurlijk ontzettend stoer.

De gekwelde en arrogante blikken zijn niet meer weg te denken uit deze film. Volgens mij hebben de acteurs inderdaad grootheidswaanzin en is het niet alleen gespeeld dat ze zich identificeren met 'Tony Montana', want terwijl de knulligheid en de onervarenheid van het beeld spat, lijkt het alsof zij denken dat ze geweldig en groots zijn. Als het nou had geleken dat ze zichzelf niet zo serieus hadden genomen, prima, maar dit was echt om jeuk van te krijgen.

Brrr.

Anders dan verwacht. Ik had er veel zin in, Bradley en Ryan, count me in! Ik had gehoopt op een kat-en-muis spel tussen die twee, maar helaas. De scène waarin ze samen te zien waren duurde enkele minuten. Balen!

Begon aardig, vond ook met name het eerste en het laatste deel van de film goed, het middenstuk vond ik vrij saai. Toen Gosling eenmaal dood was ging het snel bergafwaarts voor mijn gevoel. Dat hele corruptie gebeuren duurde te lang en haalde me helemaal uit de film. Pas toen de twee 17 jarigen in beeld kwamen werd het weer iets interessanter, al moest de film het toen vooral hebben van de interactie tussen die twee want Cooper zijn personage vond ik maar nietszeggend.

Ik vond Gosling ook veel overtuigender in zijn rol. Heeft er w.s. ook mee te maken dat zijn personage een stuk intrigerender was dan Cooper zijn personage.

Aardige film, maar ook een tikkeltje onbevredigend.

'' Het maakt mij helemaal niks uit of iemand dik is, kan me echt niks schelen. Maar als diegene dan ook nog eens een keer heel vervelend is, irritant, dan wordt dat dik zijn plotseling ook heel irritant. Daar ga je je aan ergeren. Dan ga je denken: Ja je bent ook nog eens heel dik, eikel. Ga eens wat meer bewegen man! Hé, eet niet zoveel! Ken je dat? Omdat iemand irritant is wordt dat dik zijn dan ineens ook heel irritant. Dat heb ik nog wel soms. Maar dat spreek je nooit uit natuurlijk.. Heb jij kinderen? ''

Gekeken vanwege Ruben van der Meer. Heerlijke vent, ik krijg al een lach op mijn gezicht als ik hem zie. Hij leeft iets. Iets wat mij aantrekt en blij maakt.

Al snel zat ik dan ook al met een lach op mijn gezicht. Vanwege Ruben, maar ook door andere bekende gezichten waarvan ik niet wist dat zij ook meespeelden of waarvan ik de naam niet ken maar wel het gezicht. Feest van herkenning, dus. Waar Ruben is, is Horace Cohen natuurlijk ook....

Niet echt geweldig, maar soms wel rake grappen. Een paar scènes zijn echt uitschieters en dat trekt de film naar een wat hoger niveau. Inderdaad scènes als 'We gaan niet de mooie jongen uithangen he!' zijn tamelijk briljant.

Ruben. Tja. Aandoenlijk. Hij doet het weer met een bepaalde charme, ik kan me gewoon niet aan die man storen. Al zou hij een uur lang Emile Ratelband nadoen, dan nog vind ik hem leuk. Rene van t Hof en Ton Kas, alletwee vrij onbekend voor mij, stelden ook zeker niet teleur. Zij zorgen toch echt voor de komische noot. Geweldige interactie ook met elkaar.

Vermakelijke onzin die eigenlijk vrij voorspelbaar en uitgemolken is, maar door de leuke acteurs en de aardige uitwerking van het verhaal is het leuk om gezien te hebben.

Ik heb de NL versie gezien samen met kinderen, maar ik denk dat het beter had gescoord wanneer ik hem in de OV had gezien. Het verhaal is niet bijster origineel (beetje leentjebuur), maar het is aardig gebracht. De humor is niet altijd even sterk, maar dat kan wederom door het Nederlands komen, dan komen grappen sowieso vaak minder goed over. De personages zelf deden me ook niet zoveel, had sommige graag wat beter uitgewerkt gezien. Er was voor mij ook niemand die er echt uit sprong. Het is wel mooi vormgegeven, leuke locaties en fijn kleurgebruik.

Toch niet goed genoeg om me de gehele speelduur te amuseren.

Na het zien van Rise of the Planet of the Apes heb ik deze maar eens herzien, was al veel te lang geleden, maar moet bekennen dat het me tegenviel.

Hij stond me beter bij dan 'ie werkelijk was. Walhberg wist me niet te overtuigen, en het verhaal zelf was ook niet boeiend genoeg. Ik betrapte mezelf er op dat ik tijdens het kijken met andere dingen bezig was. De apen waren ook werkelijk lachwekkend te noemen, alsof ze er om deden. Het zou niet de bedoeling moeten zijn dat sommige apen me herinnerden aan (met alle respect, r.i.p. etc) Michael Jackson, toch?

Het had wel wat pittiger gemogen, het is allemaal zo... zoutloos. Smaakloos. Slap.

Jammer.

Zoutloos. Voor een komedie helaas niet grappig, voor drama niet boeiend genoeg. Het vreemde accent van Butler, soms leek hij het even te vergeten door het er wat minder dik bovenop te leggen, stoorde helaas al snel. Ik vond hem ook wat minder scherp dan ik van hem gewend ben, wellicht kon hij zelf niet helemaal zijn ei kwijt in het standaard, voorspelbare verhaal. Hoevaak hebben we dit nou al gezien in films, een paar duizend keer?

De vrouwen vond ik ook niet bijzonder. CZJ zag er mooi uit, Biel is schattig, Uma vind ik nog even onuitstaanbaar en de rest van de grieten... tja. Nee. De vrouwen werpen zich aan zijn voeten maar hebben totaal geen diepgang, lijken lege omhulsels waar je nauwelijks iets voor voelt. Dat is meteen een hekelpunt aan de hele film, ook met de hoofdpersonages bouw je geen band op.

Niet vernieuwend, aardig niemandalletje.

Wat we hebben geleerd?

Dat Lui moe wordt van 'Koetsjie koetsjie' zeggen!

Haha ach, wat kun je hier over schrijven.. Het is heerlijk om kinderen zo op te zien gaan in deze film. Elk hun eigen favorietje, en stiekem als volwassene zijnde (althans, dat proberen we) is het hier en daar ook wel grappig. Niet teveel liedjes die de film vertragen, maar een lekker vlot tempo en genoeg (spannende) gebeurtenissen die de kindjes geboeid houden. ''Plop wil jou in zijn koeken draaien!''

Veel kinderseries werken me op mijn zenuwen of vind ik gewoonweg niet grappig, daarom was dit dan ook geen straf om tijdens werktijd te kijken. Interessante en verschillende personages die zelfs mensen die ouder zijn dan 8 jaar weten te vermaken.

Geen stem natuurlijk, maar het is wel een aanwinst voor je dvd-collectie als je kleine kinderen thuis, op je werk of in je familie hebt.

Ik kan er niks aan doen, maar wanneer ik op mijn werk Plop kijk met de kindjes krijg ik automatisch een lach op mijn gezicht. Heerlijke manier om een grauwe, regenachtige dag om te krijgen.

Leuke muziek, grappige omgevingen en vooral veel knipogen naar oudere kijkers. Sowieso leuk om Nicolette te zien en natuurlijk de Pfaffs. Het hele carnavalsthema is ook goed gekozen, leuke muziek en het is allemaal swingend neergezet voor de jonge kids. De papa's, mama's, opa's, oma's en oppassen zullen meer dan eens getrakteerd worden op droge humor.

Je hoeft geen fan van Plop te zijn om deze film uit te kunnen kijken. Zelfs mensen die helemaal niks met plop hebben moeten toegeven dat het soms best vermakelijk is. Ik, en alle kleintjes op het werk, vonden het in ieder geval een geslaagd Plop filmpje en (helaas voor mij) werd bij ons niemand er moe van...

Het enthousiasme van BlueJudaskiss zorgde ervoor dat ik deze film wilde zien. Niet gelukt in de bioscoop, binnen een vingerknip draaide hij blijkbaar niet meer in het zuiden des lands, dan maar thuis.

Cast is oké, maar weinig bekend voor mij. Gijs, uiteraard, en dat grietje uit Flikken Maastricht kende ik, verder niet echt iemand. Hoefde ook niet achteraf, want ik vond ze niet al te best. Ook niet zo sympathiek eigenlijk. Zelfs die vrouw, ze kon zo de zus van Loretta Schrijver zijn, straalde niks hartelijk uit. "IK MOET NU KOFFIE!" Mens, doe rustig. Zo hadden ze allemaal wel iets wat me stoorde. Werd helaas alleen maar meer.

Erg jammer dat de spanningsboog niet optimaal is. De locatie is prima, erg veelbelovend, maar er wordt te weinig mee gedaan. Mede door de onnozele personages is het nergens spannend. Jammer, want laat de sfeer nou net één van de belangrijkste dingen zijn waar ik op hoopte.

Ik kon ook weinig met het verhaal. Werd niet 'meegezogen' zoals ik dat graag wilde, het "wat en waarom" hield mij in het begin nog bezig, na een tijdje heb ik het laten varen en geloofde ik het allemaal wel. Het was te vaag voor mijn doen. Ik begreep niet waar ik naar zat te kijken, en dat irriteerde me. Na een tijdje ging er een klein belletje rinkelen, maar toen zat ik al te ver in mijn frustratie.

De pogingen zijn er, neem bijvoorbeeld de muziek, maar het is allemaal "net niet". Onsympathieke mensen, flut dialogen en gebrek aan spanning en sfeer deden de film uiteindelijk de das om. Zonde.

Hoi Beau Mirchoff. Ik ben al een paar jaar behoorlijk gek op je. Het is leuk om je weer eens los van "Awkward" te zien, en dan nog in een film over een seriemoordenaar, mijn favoriete soort film! Ja Beau, ik geef het toe, mijn zwangerschapshormonen spelen op door jou. Not ashamed at all. Maar hè, even over de film.

De vertelstructuur sprak me aan. Het groepje "oude rotten" kent enkele bekende gezichten, iets wat voor mij altijd wel positief werkt. De leden van de 'Poker Squad' spraken mij stuk voor stuk aan. Prettig, zo kon ik een band met ze opbouwen. De individuele verhalen zijn ook interessant en voldoende uitgewerkt.

De sfeer wordt steeds sterker. Fijn dat er een vleugje humor in zit. De seriemoordenaar, inclusief masker, liet me denken aan "The Collector", maar een stuk minder dreigend. De flashbacks van zijn leven (inclusief masker) zorgden hier wel voor, soms was het tegen het lachwekkende af. Na verloop van tijd is het allemaal iets grimmiger, met hier en daar een aardige twist. Het einde was apart, mindtwists all over, maar wel uiteindelijk het gewenste resultaat. Dik tevreden.

Ja lieve Beau, je hoeft niet onder te doen voor de doorgewinterde detectives. Je wist je goed staande te houden. Kun je nu je haar weer laten groeien, lieve Beau? Tot Awkward's!