Opinions

Als je niet tegen eo achtige taferelen kunt moet je vooral niet kijken. Dit is een christelijke film en ze proberen dit niet te verbergen. Ze proberen je ook niet te overtuigen en dat red de film voor mij. Ze geven me een kijkje in hoe twee diep gelovige mensen omgaan met tegenslag, verdriet en hoop. Britt Robertson speelt geweldig en K.J. Apa speelt goed genoeg. Zijn zang is overtuigend. Het is soms allemaal inderdaad wat zoet zoals in eerdere review aangegeven, maar het gaat nét niet over de top. De scene waarbij Jeremy Camp tijdens een concert vraag om met elkaar te bidden voor Melissa raakte me. Zelfs als ik zijn geloof niet op die manier deel. De saamhorigheid, het onwrikbare geloof, het optimisme. Het is iets om op momenten jaloers op te zijn. Waarom geen vijf sterren? Misschien duurde de film iets te lang, soms kabbelde het iets te veel en K.J. Apa kon het geweldige acteerniveau van Britt niet bijhouden. Maar ik heb er van genoten. 3,5 welverdiende sterren.

Geïnspireerd door het geweldige boek van Rosamund Lupton (dochter - the quality of silence), waar een moeder met dochter in een truck naar het hoge noorden van Alaska rijd over o.a. ijswegen ben ik deze film gaan kijken met een soortgelijk thema. Ik was ingesteld op een standaard Liam Neeson film die ik eigenlijk altijd wel goed vind. Ik was ook nog wat verleid door de hoge score (boven de 7,0) op TMDB. Maar wat een tegenvaller.

Eerst de plussen: het originele thema sprak me ontzettend aan, het verhaal wordt vlot verteld en het acteerwerk van Liam is net voldoende. Het verhaal is dun, maar dat kun je de film nauwelijks aanrekenen en is haast inherent aan dit type films. Dat heeft me ook niet gestoord.

Maar dan de minnen. Het is helaas geen logisch verhaal geworden dat je kunt begrijpen. Er wordt een verhaal verzonnen om een drie trucks een reden te geven via ijswegen naar het noorden te rijden, maar het verhaal wankelt erg. Het acteerwerk van de acteurs (met uitzondering van Liam Neeson) is echt onder de maat en overtreft het niveau van een onvervalste B film helaas niet. De visagie is ook van B-film kwaliteit. Je kent het wel: dames waarbij de make-up na een mega crash nog steeds perfect is, aangevuld met een paar zorgvuldig vormgegeven schaafwondjes op de verder perfecte huid. De actie - waar het de meeste toch om gaat bij dit soort films - is vaak ook slecht in beeld gebracht. Je ziet de filmcrew worstelen hoe ze het goed in beeld moeten brengen en ze zijn er helaas niet goed in geslaagd. De verschillende scenes zijn vaak erg clichématig en voorspelbaar. De beelden van Noord Canada (Manitoba) zouden de film nog deels hebben kunnen redden, maar helaas wordt deze kans niet voldoende benut. Met een budget van $18M zou dit dat toch hebben moeten lukken? Tot slot de soundtrack: vaak niet passend bij het moment en op geen enkele manier in staat om de film echt te versterken.

De film miste op alle fronten originaliteit, maar ook dat hoeft niet perse een echt nadeel te zijn. Soms heb je gewoon zin in meer van het zelfde. Maar ja, dan moet 'datzelfde' wel van voldoende niveau zijn en daar loopt het spaak met Ice Roads. Op de één of andere manier ontbreekt het de film op elke manier aan geloofwaardigheid en voelde het als een tussen-stage van een student van de filmacademie die ik zelf geen voldoende zou hebben gegeven. Meer dan twee sterren kan ik er niet voor geven. De tweede ster wordt gemaakt door Liam Neeson en het originele thema. Toch het advies om deze maar beter over te slaan en een andere 'Neeson' te kiezen voor je film avondje tenzij je een crush hebt voor Amerikaanse Trucks of ijswegen .

Uitstekend romantisch drama (geen komedie!) in het genre.

Ik vind deze film toch wat minder 'doorsnee' dan sommige andere reviewers. Wat ik vooral aardig vind: als een oude man een jonge vrouw 'aan de haak slaat' is dat stoer, heeft hij het goed voor elkaar en kijkt niemand daar van op. Omgekeerd zijn we minder gewend en is 'een verhaal' waar iedereen wat van vindt (en dan bedoel ik geen positieve kritieken). Het is nog steeds in onze huidige tijd een soort van taboe en dat wordt met deze film goed overgebracht in in beeld gezet. Ik merkte dat ik in het begin ook moeite had om de relatie 'te geloven' en realiseerde me later dat dit niet aan het acteerwerk lag...

Hoewel het geen romcom is, weet het op een bepaalde manier wel deze sfeer neer te zetten en de luchtigheid hiervan in de film te houden (afgewisseld met enkele wat zwaardere drama scenes). Acteerwerk, vooral van Hathaway, is erg goed, camera werk zit ook wel prima. Spanningopbouw is natuurlijk niet erg verrassend, maar het stoorde me niet. Het is gewoon een prima film in het genre waar ik niet veel op aan te merken heb. Okay, misschien het einde. Jammer dat ze het einde van de film 'Hollywood proof' hebben moeten maken door er een happy end aan te koppelen wat in het boek niet het geval is.

Maar goed, voor mij 3,5 ster. Mijn vrouw gaf de film 4 sterren. Een aanrader als je in de stemming bent voor een niet te zwaar romantisch drama over iets dat nog steeds redelijk taboe is in onze samenleving.

Geen fijne film om te zien, maar op zich wel een goede film. Hij haalt het bij lange na niet bij het niveau van 1917 (Film, 2019), maar slaagt erin om de zinloosheid en gruwelijkheid van de 1e wereldoorlog in beeld te brengen. Geen 'gezellig en lekker avondje uit' film. Je wordt met de neus op de feite gedrukt en de beelden zijn niets verhullend. Acteerwerk is goed, camerawerk valt positief op. De repeterende soundtrack vind ik persoonlijk nogal storend bij de film. Wat ik het meest miste was een richting en doel. Het past wel bij het uitbeelden van de 'nutteloosheid' en 'doelloosheid' van deze oorlog, maar dat maakt voor mij een film zoals 1917 een stuk beter. Er gebeurt nu eigenlijk te weinig om 2,5 uur te kunnen boeien en de film mist momenten die er echt uitspringen. Je kunt zeggen dat het voortkabbelt (voor zover je dat over een loopgravenoorlog kunt zeggen). Ik snap de Oscar voor decor en camera. Ik ben flabbergasted waarom de Oscar voor filmmuziek deze kant is opgevallen (waren de alternatieven zo slecht?) en persoonlijk vind ik de film de Oscar voor beste internationale film niet helemaal waardig. Maar al met al toch een prima film als je beeld wilt krijgen bij de gruwelijkheden van de 1e wereldoorlog die (denk ik) realistisch in beeld zijn gebracht. Ga er vooral niet voor je eerste date heen, dan zijn er betere keuzes. Op het randje 3,5 ster.

Een stuk beter dan de gemiddelde romcom. Mooie balans tussen subtiele humor en niet te zwaar drama. Ook voor mannen leuk om te kijken.

De (voornamelijk) actrices doen het uitstekend en hebben een prima chemie. Ook Cameron Diaz speelt één van haar betere rollen waar het om meer draait dan alleen de zo kenmerkende glimlach van haar. De band tussen de zussen is echt goed gevangen en ondanks dat het een romcom is, wordt er niet over de top geacteerd of typetjes neergezet: het blijven allemaal echte mensen van vlees en bloed en ieder met de eigen problemen en drijfveren. Okay, Cameron Diaz zit wel af en toe op het randje en misschien iets er overheen. Vooral haar kledingstijl had iets realistischer gekund. De 'oudjes' in de film doen het echt geniaal: ook daarin overtreft de film de gemiddelde romcom waarin vaak weinig interesse is in karakters boven de 40.

De film is niet perfect. Het eerste deel van de film waarin de twee zussen worden geïntroduceerd was niet best: hier moet je even doorheen. Vooral Diaz speelt in het begin echt niet overtuigend. Hier wordt wél een typetje neergezet. Gelukkig is dat na een half uur helemaal weg. Voor de rest heeft de film een prima regie. Mooie hoe de twee verhaallijnen die parallel spelen met elkaar zijn verweven. Vaak ben ik daar niet zo'n voorstander van, maar hier werkt het prima, ook omdat de verhaallijnen hier tamelijk simpel zijn. Het (uiteraard) voorspelbare einde is helaas wat cliché en ontstijgt niet de standaard romcom B-film.

Toch al met al een uitstekende film en binnen het genre van de romcom misschien wel meer dan dat. Vandaar 4 sterren. Voor een romcom.

Ik snap de hoge scores niet. Je kunt een film niet leuk vinden (het kan je ding niet zijn) en een film kan in mijn ogen ook slecht zijn (en die kun je dan trouwens nog steeds vermakelijk vinden). In mijn ogen was dit een slechte film.

Laat ik beginnen met het goede: het thema. Het is een interessant concept dat aan kan zetten tot het overdenken van de wereldproblematiek, kapitalisme en ethische kwesties over rijk en arm. Hier gaat het naar een extreem: als je 'geld' op is ben je dood, maar in onze wereld is het niet veel anders. Het geluk (waar staat je wiegje) en hoe het system in stand wordt gehouden door de rijken der aarde.... er is veel gelijkenis.

Maar helaas houdt het daar op met de pluspunten. De film wordt nergens ook maar enigszins spannend. De actie is echt abominabel slecht uitgevoerd met als de twee dieptepunten de vechtscene tijdens het feest en de auto die over de kop sloeg. Ik dacht even dat ik naar een computerspel uit de jaren 90 aan het kijken was. De film zit op veel momenten ook onlogisch in elkaar en de karakters krijgen geen smoel.

Dan het acteerwerk... oei, oei, oei.... met een extra eervolle vermelding voor de rol van Murphy. Als zijn instructie was om het karakter zo stereotype, cliché en over de top mogelijk neer te zetten, is hij daar met verve in geslaagd. Hij wordt op de voet gevolgd door Kartheiser die ook een op en top karikatuur neerzet. Maar ook de andere acteurs bakken er in mijn ogen niet veel van. Alle bijrollen zijn een aanfluiting en de chemie tussen de hoofdrolspelers ontbreekt. Seyfried speelt zonder passie. Timberlake doet nog het meest z'n best.

De film zit ook vol clichés. Als het als parodie was bedoeld zou ik er begrip voor hebben, maar de film neemt zichzelf bloed serieus. Een man omringt door een stuk of 12 bodyguards in zwarte pakken met zonnebrillen op om een voorbeeld te geven. Maar ook de manier van praten en bewegen: op en top B film. Nu ben ik niet tegen clichés, maar hier werkt het op de lachspieren. De manier van acteren, het is allemaal zo ontzettend over de top dat ik me niet meer kan inleven in de futuristische wereld die me wordt voorgeschoteld en dat is jammer.

Wat ook jammer is: het interessante concept van de film is dat mensen mentaal ouder worden maar niet fysiek. Dan had ik graag ook in het gedrag van 'oude' jonge mensen willen herkennen dat ze ouder zijn. Oudere mensen spreken anders, nemen andere beslissingen en gedragen zich anders. Helaas lukt het de acteurs niet om dat over te brengen.

Ik heb overwogen om de film na een half uur af te zetten en dat ik had ik achteraf beter kunnen doen. Ik hoopte nog dat ze de aanloop richting de gijzeling wat hadden afgeraffeld, maar de 'main story' was helaas niet beter. Ik weet het, ik ben een stuk kritischer dan de meeste reviews hier. Mijn advies: als je na een 15 minuten denkt 'da's niet zo best', stop dan met kijken want het wordt niet beter. Ben je na 15 minuten verkocht, dan ga je een geweldige avond hebben. Ik om niet verder dan 1,5 ster. Er is door deze film helaas 109 minuten van mijn tijdsaldo afgeschreven waar ik niet veel voor terug heb gekregen.

Zeer sterke film. Briljant acteerwerk, uitstekend camerawerk, goed verhaal, goed plot. De emotie uit de film wordt perfect overgebracht. Het is geen luchtig verhaal, maar ondanks dat het een zware film is en dat er veel ellende de revue passeert, wordt het nergens te veel van het goede en blijft het behapbaar. De keuze om met flashbacks te werken pakt goed uit en het verhaal is goed te volgen. Ook wordt de sfeer van het Midden Oosten perfect in beeld gebracht (je herkent het sfeertje direct als je er zelf ooit geweest bent). Het is geen waargebeurd verhaal, maar het verhaal is wel op een aantal historische feiten gebaseerd zoals de aanval op een bus in Beiroet in 1975 en de hoofdpersoon is gebaseerd op een Palestijnse vrouw (Souha Bechara) die een militaire opperbevelhebber in Zuid Libanon heeft geprobeerd te doden en 10 jaar van haar leven in een kleine cel heeft doorgebracht. Een aantal waargebeurde ingrediënten, vooral uit de Libanese burgeroorlog, zijn hier dus samengebracht en hebben tot inspiratie geleidt waar deze film uit is voortgekomen. Met betrekking tot de toevalligheden waar door sommige over gesproken wordt: er zijn geen toevalligheden die niet in het echt gebeurd zouden kunnen zijn. En bovendien is dat waarschijnlijk waarom er ook 'mystery' als filmgenre wordt genoemd. Voor mij was dit zeker geen mystery film en vooral een prachtig drama / arthouse film dat een diepe indruk achter laat. 4,5 ster zijn dik verdiend.

Ik kan eigenlijk niet heel veel toevoegen aan de andere kritische recensies. Het is geen beste film. Zelfs als je de Indiana Jones films als standaard neemt. Ze hebben een beetje het zelfde probleem als de Star Wars serie: ze zijn eigenlijk best heel slecht, maar we houden nu eenmaal van het concept, de wereld, de fantasie. Maar deze laatste film gaat toch wel onder het niveau 'behoorlijk'.

Acteerprestaties zijn precies zoals we gewend zijn van de eerdere films: cliche en over de top, maar op zich mistaat het niet heel erg voor dit genre. De CGI is echt een aanfluiting. Het werkt regelmatig op de lachspieren en heeft soms de uitstraling van een computerspel (en dat is geen compliment). Het verhaal mist helaas van het begin tot het einde echte spanning: het kabbelt te veel voort, het mysterie is te ver gezocht en krijgt weinig context. Het hele script is erg dun en de karakters hebben weinig kunnen toevoegen aan het verhaal. Deze laatste film brengt ook niets nieuws, maar dat had ik denk ik ook niet verwacht. De duur was gezien de content echt veel te lang en dat heb ik niet vaak bij films.

Is er ook iets goed aan de film? Ja, ik vind persoonlijk dat Ford het niet slecht doet (ja, hij is oud en het komt allemaal niet lekker geloofwaardig over, maar toch) en - het is al eerder aangegeven - de Indiana Jones sfeer wordt goed gepakt. Het is een kwestie van wachten tot ze in een grot lopen met ongedierte etc. Ik moet wel zeggen dat deze momenten wat schaars waren. De filmmuziek van John Williams blijft natuurlijk geniaal!

Tja, ik heb geen spijt dat ik 'm gekeken heb: als was het maar vanuit nieuwsgierigheid. Maar ik ga 'm zeker niet nog een keer kijken. Mijn advies: wil je een leuke, spannende avonturen film zien, kies dan iets anders. Ben je gewoon nieuwsgierig naar de laatste Jones film en ben voorbereid op een matige film of wil je het gevoel van nostalgie naar boven laten borrelen, dan is het wel te doen. Aan jou de keuze

Saai en onnavolgbaar...

Okay, ik moet bekennen dat ik niet altijd fan ben van films van de Coen Brothers. Deze valt in de categorie 'geen fan'.

Het begin vond ik best okay (ook niet typisch Coen Brothers). Er wordt zeker goed in geacteerd en de muziek.... dat moet je smaak zijn. Ik ben een groot liefhebber van folk muziek, maar de nummers die ze hier laten horen zijn onder uitzondering treurig en deprimerend. Werd ik niet vrolijk van. Dan komen al snel de Coen Brothers typetjes. Carey Mulligan zet een op en top, overacted Jean neer. Waarom accepteren we dit soort overacted rollen bij de Coens wel en storen we ons eraan bij andere regisseurs? Voor was het in iedergeval too much. En tijdens de auto scene wordt het echt op en top Coen Brothers met de man op de achterbank. Je moet er van houden. Niet mijn ding.

Maar los van de typische Coen Brothers elementen, vond ik het grootste probleem dat de film voor mijn nergens heen gaat. Een muzikant probeert tevergeefs een muziek carrière op te bouwen, wordt door iedereen afgezeken, gaat het zelf geloven etc. Ik zal vast allerlei diepere betekenissen en metaforen gemist hebben, maar ik vond het een saaie film.

Het tweede grote probleem vond ik de constant aanwezige deprimerende sfeer in de film. Kijk deze film beter niet op zondag, want je gaat naar bed met het gevoel dat je een k@t weekend hebt gehad. Misschien is vrijdag beter zodat je twee hersteldagen hebt en op zaterdag en zondag een comedy kunt kijken.

Maar goed - eerlijk is eerlijk - veel van mijn kritiek valt in de categorie smaak. Niet zo mijn ding, maar ik kan het geen slechte film noemen. Er zullen zeker mensen zijn de houden van deprimerende, saaie, overacted films met overdreven typetjes die nergens heen gaan en je 1,5 uur doelloos laten ronddwalen. Daarom geef ik 2,5 ster .

Het lijkt dat ik de enige ben die vond dat Kidman en Penn niet lekker acteren. Ik vond het - zeker in de eerste helft - allemaal erg ingestudeerd en geforceerd eruit komen. Ik miste ook de chemie tussen beide. Twee slome, energieloze acteurs helpt niet om wakker te blijven. 2e helft wordt dat wat beter. Mogelijk omdat het minder opvalt omdat er iets meer vaart in de film komt. Verder vond ik het toch een beetje als een B-film overkomen. Allemaal erg recht toe, recht aan, geen verassingen. Ook wat rommelig gefilmd. De shots zijn soms te kort en er wordt soms te snel gewisseld tussen de verhaallijnen waardoor het wat lastig te volgen wordt. Ook is het plot, zoals ook al door anderen opgemerkt, nogal dun voor een hele film van meer dan 2 uur.

Al met al een prima kijkbare thriller, maar zeker geen hoogvlieger. 2,5 ster.

Het meeste is eigenlijk al gezegd. Een B-film, hangt aan elkaar met onwaarschijnlijkheden, slecht geacteerd, niet goed uitgewerkt. En dat is echt wel jammer, want de setting in Marokko en het concept van het verhaal leent zich echt wel voor een betere uitwerking. Nu kan ik best wel wat clichés hebben in een film (mits goed ingezet) en ik stoor me ook niet zo snel aan 'toevalligheden' richting 'onwaarschijnlijk', maar wat me écht stoorde was het slechte acteerwerk. Bijna alle personages zijn erg ongeloofwaardig. Als je midden in de woestijn strand na zo'n ongeluk en meerdere lijken om je heen hebt liggen, dan reageer je 180 graden anders dan de personages in deze film. De maker van deze film heeft denk ik nog nooit zelfstandig / alleen door een woestijn gereden en is zeker niet in een situatie gekomen dat het een beetje spannend werd. Ook de actie in het begin van Scott en Travis (als je de relatie tussen deze twee later leert kennen) is volstrekt ongeloofwaardig. Dat maakt dat het fundament van de film al snel wegzakt en er is niets in de film dat als reddingsboei kan fungeren. De film lijkt zelf in een woestijn te verdwalen en komt er niet meer uit.

Het meest positieve van de film is de authenticiteit waarmee het landschap van Marokko wordt getoond: er is niet voor gekozen om allerlei spectaculaire landschappen van andere landen erin te vermengen, maar het toont de desolate leegte van de woestijn zoals deze daadwerkelijk is. Ook Essaouria wordt realistisch in beeld gebracht.

2 sterren voor de mooie landschappen en het verhaal dat potentie heeft.

Ongelooflijk dat ik deze film niet eerder heb gezien. 11 jaar oud, maar nog steeds een meesterlijk.

De eerste helft vond ik McConaughey wat irritant acteren. Er zitten (uiteraard) wat plotholes in maar voor een film die speelt met de tijd zijn dat er bijzonder weinig. En soms zitten er wat ongeloofwaardigheden in die makkelijk anders hadden gekund (bv. de ontmoeting met Romilly terug op de Endurance na 23 jaar, dat ging echt te gladjes en met te weinig emoties en aftakeling van Romilly). Maar, dat allemaal gezegd hebbende: het zijn details vergeleken wat goed gaat.

Eindelijk weer eens een film die ruim de tijd durft te nemen om een verhaal te vertellen gewoon omdat het verhaal het nodig heeft. De film duurt geen minuut te lang. Een perfecte mix van emoties, spanning, mystery etc. De film geeft ook voldoende stof tot nadenken. Ze hebben ook geprobeerd de natuurkundige principes zo veel mogelijk in tact te laten. De film kakt nergens in blijft continu spannend. Het geheel zit ook wonderbaarlijk goed in elkaar. Veel films die met de tijd spelen vliegen vaak ergen uit de bocht, maar niet hier. Hier is goed over nagedacht. Ook een groot compliment voor de jeugdige Foy: ze heeft een beperkte rol, maar wat een geweldig acteertalent! Ze heeft haar emoties zo geloofwaardig neergezet....

Tot slot moet de filmmuziek vermeld worden. Ik weinig films waarbij de gehele film zó sterk wordt gedragen door de soundtrack die continu, opvallend aanwezig, maar zonder te storen. Nee, de filmmuziek is hier echt onderdeel van de beleving geworden en versmelt met de film tot een complete beleving. Geweldige prestatie van Hans Zimmer.

Je voelt 'm al een beetje aankomen.... 5 sterren. Aanrader!

Terecht op nr. 18 in de top 250 best films. Voor een 2e keer bekeken en was nog leuker dan ik in gedachte had. Het wordt extra krachtig als je bedenkt dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal.

De film is waanzinnig goed gefilmd, de soundtrack (van Einaudi) is briljant, het script zit goed in elkaar en natuurlijk het meesterlijke acteerwerk. Beide hoofdrolspelers spelen ontzettend overtuigend, maar de film wordt toch wel gedragen door Omar Sy. Wat een rol zet deze man neer! Maar eerlijk is eerlijk, ook Cluzet doet het erg goed: hij heeft immers alleen zijn stem en hoofd om zijn rol neer te zetten. Knap gedaan! Er is ook een sterke chemie tussen de hele cast (niet alleen tussen de hoofdrolspelers). Je kunt je er een voorstelling van maken hoe veel lol ze met elkaar hebben gehad om deze film te maken.

Wat me verder erg aanspreekt is de manier waarop humor in het geheel is verweven. Nee, het is zeker geen onderbroeken-lol-film, maar de manier waarop de relatie tussen Driss en Philippe zich ontwikkeld gaat gepaard met veel humoristische scenes waar ik echt om moest lachen. Mooi daarbij is dat de film op die manier goed in beeld brengt waarom Philippe de ongewone keuze heeft gemaakt om Driss te selecteren voor zijn verzorger: Driss behandelt Philippe niet als gehandicapte, zielige man, maar als een gelijke waarmee je kunt lachen en waarin ruimte is voor (zelf)spot. Ik vind de film zeker niet mierzoet, maar de film ontroert wel. De onverwachte vriendschap die ontstaat tussen Driss en Philippe is mooi om te zien en dat is vakkundig, vloeiend in beeld gebracht.

Prachtige film! Zit in mijn top 10 beste films. 5 sterren.

Zeer sterke film met uitstekend acteerwerk en goed uitgewerkt drama.

De twee hoofdrolspelers overtuigen 100%. Eigenlijk overtuigd iedereen wel, wat een (helaas) realistische film oplevert hoe een reis vanuit Afrika richting Europa eruit zou kunnen zien voor de hedendaagse gelukzoekers. Ik vind de term 'avonturenfilm' persoonlijk wat misplaatst. Het is echt een drama over een reis van Europa die bij voorbaat gedoemd is te mislukken (ze zullen nooit worden toegelaten in Europa). Sommige scenes zijn rauw en hard (incl. een korte martel scene). Het is echt pijnlijk te zien hoe criminelen / maffia de armste en zwakste zo schaamteloos uitbuiten, het laatste geld aftroggelen, liegen en de dood in jagen. Gelukkig wordt dat wel wat in balans gebracht met het tonen van de goedheid in andere mensen, het elkaar willen helpen. Er wordt ook wat hoop gegeven. De beelden van Afrika zijn prachtig geschoten en maken indruk, maar ze voelen ook beklemmend. Ik houd van woestijnen, maar in deze film laat de woestijn zich van een andere kant zien: een monster waar je maar moeilijk kunt overleven als het er echt op aan komt. Als kijker voel je de ontbering, de angst en de ellende. En dat is een compliment voor de film.

Na het kijken van de film blijft de vraag in de lucht hangen: en hoe nu verder? Hoe is dit probleem op te lossen? Eén van de lastigste problemen waar we als samenleving mee te maken hebben waar eigenlijk geen goede antwoorden op zijn. Welke oplossing je ook overweegt: het wordt mensonterend of niet effectief. Maar de film zet je er wel toe om hier over na te denken en voorkomt dat je snel naar (over)simplistische nep antwoorden reikt.

Ik heb eigenlijk weinig kritiek. De reis verloopt - zeker als je het verhaaltje op moviemeter hebt gelezen wat je dus beter niet kunt doen - wat voorspelbaar en geeft daarmee precies wat het belooft. En soms zijn de keuzes die gemaakt worden voor mij niet goed te bevatten. Maar dat zijn slechts details. Al met al is dit een zeer sterke film waar ik eigenlijk maar weinig op kan aanmerken. Ruim vier sterren.

Ik ben zeker géén liefhebber van Meryl Streep. Laatst ben ik een film met haar halverwege gestopt met kijken. Maar, ik moet het toegeven, in deze film speelt ze waanzinnig. Overtuigend en niet 'typisch Meryl' wat voor mij een compliment is. Ik vindt de film als biopic niet zo geslaagd. Je leert veel over de oude, dementerende Thatcher, maar haar leven in de politiek komt gefragmenteerd en slechts oppervlakkig aan bod. Daarmee heb ik niet écht inzicht gekregen in de Thatcher van toen. Ik had graag beter willen begrijpen waarom ze deed wat ze deed, wat haar dreef, hoe haar relaties waren. Ik heb Thatcher alleen in mijn jonge kinderjaren meegemaakt, maar de film heeft me wel getriggerd om me er verder in te verdiepen. Daaruit heb ik geleerd dat er een vrji éézijdig beeld van de Iron Lady is neergezet en dat haar motieven niet altijd even eervol waren als wordt gesuggereerd. Jammer dat er zo weinig ruimte is voor de andere kant. Voor het leven van zo'n iconische vrouw had men beter een wat langere speelduur kunnen accepteren. Eigenlijk is het vooral een film over een zeer succesvolle vrouw die op oudere leeftijd dementie krijgt en hoe ze daarmee om gaat. Dat deel is aangrijpend is aangrijpend en komt goed binnen. Dat het Thatcher is, is misschien meer een bonus. Als biopic misschien een onvoldoende, als film wel geslaagd. 3,5 ster.

Dit was een tegenvaller. Ik houd van het genre, maar de uitwerking was eigenlijk op alle fronten echt onder de maat. Het kan best een amusant filmavondje opleveren als je van dergelijke films houdt (beetje a la Hunger Games, Divergent, Maze RUnner) maar verwacht geen kwaliteitsfilm die zich kan meten met de 'echte' films.

Het begint eigenlijk best okay met een soort divergent achtige mystery/SF film, maar het lijkt erop dat de scriptschrijver halverwege de film niet meer zo'n goed idee had hij het plot verder kon uitwerken in een mooie opbouw van het verhaal. Dan maar het plot snel uiteenzetten en door naar het 2e deel. Eén lange achtervolging die visueel - voor die tijd - best okay is uitgewerkt maar nooit echt spannend wordt Als we dat achter de rug hebben kunnen we naar het derde deel gaan om de slechteriken te ontmaskeren.

Acteerwerk is niet best, maar dat komt eigenlijk niet zo zeer door de acteurs als wel door het houterige en manke script. Er is gewoon niet veel van te maken als acteur. Emoties zijn er niet echt of zijn ongeloofwaardig / ongepast gezien de situatie. Ook hierdoor komt er geen spanning in het verhaal. Er zit geen diepgang in de personages en als de scriptschrijver het heeft willen proberen in te brengen is weer voor de makkelijke weg gekozen die zo vaak in B films wordt gebruikt: laat het personage gewoon aan de filmkijker uitleggen waarom hij ineens iets anders gaat doen. De film logica rammelt ook aan alle kanten. De hoofdpersonen weten en begrijpen zaken wel en soms juist niet die eigenlijk niet kloppen. De reacties van personen in bepaalde situaties is volstrekt 'off' en ongeloofwaardig. Het camerawerk kun je over twisten. Ik vond het cliché matig en te veel herhaling van dezelfde trucjes. Ik ben na een paar keer wel klaar met die shots vanaf de grond omhoog genomen om een soort spannend sfeertje neer te zetten. De overdreven overacted gezichtsuitdrukkingen. En ook de blue screens spatten soms van het scherm (maar okay, het was 2005).

Ik heb ruim 2 uur naar een film zitten kijken waar ik - om bovenstaande redenen - niet echt in ben gekomen. Ik heb me niet verveeld omdat er genoeg gebeurd. Het verhaal is best leuk. Ja, het verhaal heeft echt potentie. Misschien een keer een goede remake maken? Maar dan svp in trilogie vorm, want men probeert nu te veel in één film te proppen wat alleen maar kan resulteren in een halfbakken product. Helaas, niet meer dan twee sterren dit keer.

Het zal 'officieel' best een goede film zijn, maar het kan mij niet pakken.

Dit is typisch zo'n film die je moet passen. Het is een stop motion film zoals de Fantastic Mr. Fox (die me aanmerkelijk beter beviel). De film is fantastisch mooi gemaakt (wat een werk heeft hier ingezeten), maar stop motion en ik zijn sowieso geen natuurlijke match. Het grootste probleem van deze film is dat de film erg afstandelijk is: de manier van spreken, de muziek, de manier van filmen. Het houdt afstand met de kijker waardoor ik emotioneel geen enkele binding kreeg met de honden of met Atari. Dit lijkt (helaas) wel een trade mark van Wes Anderson te zijn (ik had hetzelfde met The Fantastic Mr. Fox). Het verhaal is dit keer ook nog eens erg dun. Er gebeurt niet zo gek veel. Het is allemaal nogal apart in beeld gebracht (moet je van houden of niet), maar op mij kwam het wat gekunsteld over (anders om het anders).

Op zich zitten er een paar leuke (terugkerende) grappen in en ik moet zeggen dat Scarlett Johansson echt wel een leuke Nutmeg neerzet (maar ook hier: even onderkoeld als de andere karakters). Dat onderkoelde en afstandelijke geeft de film een sfeer waar je van moet houden denk ik.

Dus mijn advies: als je van stop motion houdt, je raakt de eerste 10 minuten in de ban van de film en je waardeert het aparte sfeertje: vooral afkijken. Zo niet: stoppen en iets anders opzetten. Ik geef 2 sterren omdat het op zich kunstig is gemaakt en ik waardeer het risico dat ze hebben genomen met het maken van zo'n film. Maar een echt leuke filmavond was het helaas niet. Al met al wordt dit toch mijn laatste Wes Anderson film denk ik.