Opinions

Prima U-boot film die precies geeft wat je er van mag verwachten: niet meer en niet minder.

Ik lees veel kritiek op de film in de verschillende reviews die misschien wel waar is, maar desondanks heb ik erg kunnen genieten van deze film.

De film voegt niets toe aan het genre, komt niet in de buurt bij de 'grote klassiekers' en heeft inderdaad de nodige onwaarschijnlijkheden. De acteurs doen het acceptabel, de casting is niet ideaal en ik zou vooral voor Tyler een iets sterkere acteur genomen hebben of eentje die gewoon beter fit met de rol. En ja, alle clichés worden uit de kast gehaald: de diepte bommen, te diep moeten afdalen, schade die niet hersteld kan worden, torpedo's die nét missen etc. etc.. Maar als je daarmee kunt leven, blijft 2 uur spannende onderzeeboot-film over met voldoende interessante momenten. Ik vind het thema ook intrigerend. Ik heb me overigens niet gestoord aan de filmmuziek.

Als je van het genre houdt en op zoek bent naar een gemiddelde film die nergens vernieuwend is of boven de rest uitsteekt, dan kun je je aan deze film geen buil vallen. Het brengt precies wat je er van mag verwachte. Ik doe er een half sterretje bij omdat de film me er toch echt wel in trok en ik het thema aansprekend vind. 3,5 sterren.

Ik ken het de game wel, maar dat maakt voor de film niet uit. Dit is typisch zo'n film waar je geen lange review voor hoeft te schrijven. De film geeft exact wat je er van mag verwachten. Een 'okay' avonturenfilm die zich zeker niet kan meten met de klassiekers zoals Indiana Jones of de Robert Langdon verfilmingen.

Acteerwerk is voldoende (maar ook niet meer dan dat), er zit wat humor in, wat leuke kwinkslagen naar andere films zoals Indiana Jones en Pirates of the Caribbean.

Er zitten een aantal zéér onwaarschijnlijk scenes. Niet erg storend, maar toch jammer (je moet lachen om de verkeerde reden wat niet helpt om je in de film te houden).

Wat ik jammer vond is dat de ontdekkingsreizigers zelf het avontuur niet echt spannend vonden (wat niet helpt om spanning in de film te krijgen). Het gaat allemaal nogal makkelijk, het oog valt steeds 'toevallig' op de nieuwe aanwijzing, als je ergens loopt met een dodelijke booby trap, loop je gewoon de andere kant op zonder extra voorzichtigheid (gewoon vooruit lopen terwijl je rustig naar achter aan het kijken bent alsof je zojuist niet bijna dood was). Het zijn dit soort zaken die de film (onnodig) omlaag brengen en de spanning doen verminderen. Misschien willen ze bewust het gevoel van een game in de film brengen en dat is wel gelukt. De film zou eigenlijk iets trager mogen verlopen waarbij iets meer tijd wordt genomen om het avontuur ook echt te ervaren en beleven. Maar ook dit is mogelijk is bewust zo gedaan voor het 'game gevoel'.

Eigenlijk zou ik 2,5 ster moeten geven. Ik geef een halve ster extra omdat er de laatste tijd niet veel acceptabele avonturenfilms gemaakt worden. En als je 'in bent' voor een acceptabele avonturenfilm, dan zal Unchartered je niet teleurstellen.

Na een half uur uitgezet. Acteerwerk (vooral van de hoofdpersoon) is ver onder de maat (op een niveau dat het me actief stoort). Verder stoorde ik me aan de sfeer van de film (een soort permanent blauw filter om een apart sfeertje neer te zetten?). Het is allemaal veel te stilistisch gefilmd waarbij de compositie en het ontwerp van de beelden (inclusief de kleur dus) voorrang kreeg boven de functie van het verhaal. Tot slot - en dat was voor mij de druppel - voelde het alsof ik in een deel 2 van een reeks stapte. De personages worden niet geïntroduceerd. Je zit zonder enige context naar een veel te lange, stompzinnige actiescene te kijken. Als de rest van de film 2x zo goed zou worden zou ik het nog zonde van m'n tijd hebben gevonden. Bovendien was deel 1 het best gewaardeerde deel dus dat belooft wat voor de andere 4 delen.

Heerlijke film over vergeving en een leven met schuld. Prachtige beelden van rocky mountains in Wyoming en het leven op een ranch.

Ik heb de film nu 2 keer gezien. Er gebeurt niet zo heel erg veel in de film, maar het blijft boeien. Eigenlijk zit alles wel goed in elkaar: soundtrack, camera werk, acteren (van de drie hoofdpersonen tenminste), script. Het doet af en toe een tikkeltje gedateerd aan en ik kan me voorstellen dat sommige mensen de film wat te traag vinden. De kleine Becca kan helaas (nog) niet overtuigen en ook de bijrollen zijn wat cliché en niet echt overtuigend. Het centrale thema is duidelijk: hoe leid je een leven met schuld en hoe kun je vergeven? Jezelf en anderen. Het mooiste aan de film vond ik om te zien hoe de hoofdpersonen elkaar beter gaan begrijpen, naar elkaar toegroeien. En gelukkig gebeurt dat op een vloeiende, geloofwaardige manier. En het leven op een Amerikaanse ranch wordt goed in beeld gebracht en boeit me. Als bonus krijg je dan nog de mooie beelden van de Rockies in Wyoming.

De film haalt niet het niveau van de beste in het genre zoals bv. The Rider (2017) en The Longest Ride (2015). De Romantiek en het drama is ook veel minder dik aangezet, het is wat genuanceerder, maar ook wat simpeler. Maar toch: als je van dat genre houdt, zul je ook veel plezier beleven aan deze film. Voor mij persoonlijk (omdat ik van het genre houd) wel 4 sterren, objectief gezien denk ik dat 3,5 eerlijker is.

Geen gemakkelijke film om te beoordelen. Het acteerwerk is sowieso prima. Misschien zijn de karakters wat uitvergroot, maar voor mij blijft het nog prima binnen acceptabele grenzen.

Het lastige van de film zit 'm in het script. Wat wil de film zijn of overbrengen? De motieven voor - eigenlijk iedereen - blijft onduidelijk. Dit lijkt ook een boodschap van de film te zijn (er is vaak geen 'waarom'). Maar dit geeft niet direct de meest bevredigende filmervaring.

Een ander thema is voor mij dat dingen veranderen als je er vanuit een ander perspectief naar kijkt. Mooie suggestie hiervan zit in de film als Leland afwisselend met één van beide ogen kijkt waarmee de wereld er steeds anders uitziet. De daad van Leland is fout, dat is duidelijk. Maar tegelijk is hij de enige met een vorm van medeleven en compassie. Alle andere karakters in de film handelen volledig vanuit eigen belang. Dus wat is dan goed en slecht?

Deze thema's worden voor mij alleen niet voldoende uitgewerkt waardoor je met meer vragen dan antwoorden achterblijft. Daar had ik wat moeite mee en daarom stijgt - voor mij - de film zeker niet boven het gemiddelde uit. Uiteindelijk kom ik dan toch op 3 sterren. Het is een aparte film en ik weet er niet zo goed raad mee. Maar ik zou het geen slechte film willen noemen.

Tja, meningen verschillen, dat is duidelijk. Voor mij een ontzettende tegenvaller. Ik snap de hoge scores voor deze film niet: los van 'smaak' vond ik de film gewoon slecht gemaakt.

Normaal begin ik eerst met de pluspunten, maar dat vind ik echt lastig voor deze film. Het eind werd iets beter, maar oei, oei, oei, wat was dit slecht.

Dan toch maar de kritiek. Met stipt op één: de slechte acteerprestaties. Soms heb je bij een film dat de cast z'n best doet, maar dat er gewoon niet meer in zit. Hier is een cast aan het werk die het volgens mij best zou kunnen maar er gewoon geen zin in heeft. Alsof ze bij de haren naar de set zijn gesleurd en met frisse tegenzin dan toch maar de uit het hoofd geleerde zinnen opdreunen want er moet toch brood op de plank komen. Het is zonder passie en sloom. Er zit geen energie in het spel.

Het verhaal is ook 13 in een dozijn en ontbeert elke vorm van spanning. Sssaaaaiiiii..... Eigenlijk doet het team niets anders dan afwachten en wat namen natrekken. En ook van het werk van de dader krijg je maar wat flarden mee zodat er geen spanning ontstaat.

Ook geen goed camera werk. Er wordt constant een milt blauwfilter gebruikt om een koele sfeer te creëren en het regent continu. De hele film (en de acteurs) zetten in de film daarmee maar één soort sfeer neer: koud, afstandelijk, traag en vermoeid.

De al eerder genoemde voorspelbaarheid is ook waar. Vooral naar het einde weet je wie er ontvoert gaat worden en je weet natuurlijk ook hoe het gaat aflopen. Soms heeft een film te veel sub-lijntjes, maar deze film heeft helemaal geen sub plotjes. Het is vreselijk één-dimensionaal. Wat niet erg is, als die ene dimensie van hoge kwaliteit is en dat is ook niet het geval.

De film voelt ook gedateerd. De film is 15 jaar oud, maar voelt meer als 25 jaar oud aan: traag, lange shots en bij gebrek aan regie/goed verhaal gebruiken ze de te overdreven aanwezige filmmuziek om duidelijk te maken dat je een scene spannend zou moeten vinden. Ik probeer normaal gesproken een zo genuanceerd mogelijk beeld te geven van een film - zelfs als het mijn smaak niet is - maar dat is bij deze film echt lastig. Zeker omdat ik in basis wel van dit soort film houd.

Het zal je duidelijk zijn geworden: geen aanrader wat mij betreft. Mocht je toch in de verleiding komen om de film een kans te geven vanwege de toch wel veel goede reviews: ga je gang, maar als je na 15 minuten denkt 'waarom kijk ik naar dit prul', doe jezelf dan een plezier en switch snel naar een andere film als het nog kan en red je avond. 1 ster. En dat is ruim.

Aardig, maar onder gemiddeld. Verhaal zit wel goed in elkaar en is boeiend genoeg. Acteerwerk is okay (zeker niet meer dan dat). Vooral de bijrollen doen het maar matig. Grootste probleem zit 'm in de uitwerking en de sfeer die neergezet wordt. Het is een hele donkere en sombere film. Ik kan me niet herinneren dat ik een film met daglicht heb gezien in de 1,5 uur dat deze film duurt. Ik heb (behalve de eerste 10 minuten) de hoofdpersoon ook niet zien lachen. Ik snap ook niet waarom de toekomst altijd zo depressief wordt neergezet in dit soort (niet apocalyptische) futuristische films. Alsof mensen in de toekomst geen planten meer willen, geen kunst aan de muur willen hebben hangen en in klinische, holklinkende ruimtes willen leven? Ook rammelt de uitwerking. Enerzijds is er een beeld neergezet van een verre toekomst met autonoom rijdende auto's. Anderzijds zijn zaken in het 'heden' blijven hangen wat niet realistisch is (bv. de operatie.... lijkt wel 20 jaar terug in de tijd). Dat maakt het geheel wat ongeloofwaardig. Het zorg er ook voor dat je lastig in de film komt. Het beperkte budget is hier ongetwijfeld ook debet aan geweest. Het einde heeft een aardige twist maar is niet heel geloofwaardig.

Al met al heb ik me redelijk vermaakt, maar niet meer dan dat. ik blijf hangen op 2,5 sterren.

Ik vond het niet tegenvallen. Nee, het kan niet tippen aan het origineel (Intouchables). Vooral in het begin is de chemie tussen beide hoofdrolspelers in het origineel vele malen beter en Omar Sy geeft die film een bijzondere luchtigheid en vrolijkheid die ontbreekt bij deze remake. Veder kun je terecht zeggen dat de film volledig overbodig is: de film is bijna een letterlijke kopie van het origineel (alleen aan het einde hebben ze wat zaken verandert en sommige zaken zijn wat explicieter gemaakt voor het Amerikaanse publiek). Als je deze film maar één keer wilt kijken: kijk dan zonder twijfel Intouchables.

Maar dat gezegd hebbende, vond ik deze rip off niet slecht. Ik vond - zeker in de 2e helft - de acteurs goed acteren. Het verplaatsen van de film naar New York is goed gelukt. De film voegt iets meer drama toe ten koste van vrolijkheid en een lach. Cranston vind ik qua acteerwerk en uitstraling overigens echt een kopie geworden van François Cluzet. Tja, is dat goed of slecht? Geen idee eigenlijk... Nicole Kidman doet het best goed en geeft in het begin de film wat extra smaak (later vind ik haar wat één dimensionaal blijven en wat karikaturaal worden). Als je Intouchables niet kent of om voor wat dan reden dan ook deze niet wilt bekijken, heb je met The Upside een prima alternatief dat veel goed doet het het verhaal mooi vertelt.

Jammer is wel dat het echt een één op één kopie is geworden. Als je dan een remake maakt, probeer er dan een andere slag aan te geven. Geef het je eigen stempel. Neem het boek als uitgangspunt en verzin zelf scenes om het geheel op te leuken. Wat dat betreft verdienen de filmmakers weinig credit en is mijn 4 sterren eigenlijk iets te royaal. Maar eerlijk is eerlijk, ik heb toch echt wel genoten van deze versie van Intouchables.

Een 'okay' film over een dramatische gebeurtenis. De filmmaker is denk ik geslaagd in zijn bedoeling. Bewust is het een film die in één take is opgenomen en enkel het perspectief van de hoofdpersoon Kaja laat zien. Dit werkt in het begin best goed, maar het lukt niet om de spanning van het begin vast te houden met deze keuze. Ook de (bewust gekozen) manier van filmen (schokkend, rennend) brengt onrust die voor mij niet altijd goed werkt. Dit alles om de kijker mee te kunnen laten leven met één persoon die rent voor haar leven en dat van haar zusje. Daarin slaagt de film wel. Mijn grootste bezwaar van de film is dat je met deze keuze ook veel verliest. Je leert niets over de dader, zijn motieven, hoe de redding is verlopen etc.. Het blijft daarmee oppervlakkig. In de film wordt enkel gebruik gemaakt van onbekende acteurs en er is nauwelijks sprake van achtergrondmuziek. Toch werkt dit wel prima. Al met al blijf ik twijfels houden over de gemaakte keuzes. Een prima film als je deze (of in het algemeen een dergelijke aanslag) van een ander perspectief wil beleven. Je kunt de film beter laten liggen als je meer te weten wilt komen over de aanslag of de motieven van dader Anders Breivik. Ik kan de film daarmee niet meer dan 3 sterren geven.