Opinions

Ik twijfelde een poosje of ik niet de originele Zweedse film zou kijken. Maar ging uiteindelijk toch voor de Amerikaanse omdat ik het kunnen verstaan van de dialogen toch echt wel een meerwaarde vind. Daarnaast stelt Hanks me eigenlijk nooit teleur. Ook nu weer niet. Hij speelt de gebroken en rouwende pessimist vrij overtuigend. Daar waar zijn jongere ik overigens een stuk minder overtuigend overkomt. En er zijn wel meer kleinere rollen die niet helemaal lekker uit de verf komen. Evenals bepaalde scenes en situaties. Het lijkt erop alsof hier en daar wat krampachtig aan het origineel vastgehouden wordt, ook als het eigenlijk niet helemaal in deze Hollywood versie past. Maar de belangrijkste karakters en gebeurtenissen zijn dik in orde. Zoals vaker bij dergelijke films uit de US mogen de emotionele momenten met tranentrekkende muziekjes eronder wel weer wat minder wat mij betreft. Maar echt irritant wordt het niet. Sowieso zet "A Man Called Otto" er meer dan genoeg tegenover.

Ach. Best ok.

Het standaard drukke gedoe van Kevin Hart is niet bepaald mijn idee van humor. En in de eerste scene wordt wat dat betreft gelijk de toon gezet, waardoor ik al sterk vermoede dat er weinig te lachen voor me zou zijn (al gingen bij de naam "The Teddy-bar" de mondhoeken toch wel even omhoog).

Natuurlijk heeft het verhaal van deze actie comedy ook weinig origineels te melden. Maar voor het grootste deel doet "The Man From Toronto" ook niet heel veel verkeerd. Patrick Hughes wist maar al te goed dat hij een standaard actiefilmpje maakte en begrijpt goed wat een dergelijk tussendoortje wel, en vooral ook niet, nodig heeft. Zijn laatste wapenfeit is lekker vlot en hier en daar heb ik onverwachts toch nog wat moeten gniffelen. Tegen het einde kwam er nog een vrij aardige actiescene als prettig toetje.

Leuke, vlotte actie comedy. Stijlvol en swingend. De retro 60's sfeer is lekker en wordt extra aangezet met de typische splitscreens van weleer.

Cavill en Hammer zijn best een grappig duo als uitdrukkingsloze, stoere Alpha mannetjes die maar al te graag met elkaar wedijveren.

Dat het verhaal ondergeschikt is aan de uitvoering ervan hindert niet zo. The Man from U.N.C.L.E. mikt duidelijk op een kort avondje gemakkelijk vermaak, en slaagt daar uitstekend in.

Een tour de force van Carrey. Die met voornamelijk de Truman Show natuurlijk al had laten zien meer te kunnen dan alleen gek doen.

Wel jammer dat Hollywood het weer nodig vond om de werkelijke volgorde van gebeurtenissen door elkaar te husselen voor, zoals dat dan heet, extra dramatic effect. Waarom kan een biopic zelden bij de feiten blijven?

Maar buiten dat is Man on the Moon een mooie verfilming over het artiestenleven van een hele aparte man. Een man die ook niet perse mooier wordt gemaakt dan hij was. Want hij heeft natuurlijk niet voor niks veel mensen tegen zich in het harnas gejaagd. Zijn eigenzinnigheid heeft hem een succesvol artiesten bestaan opgeleverd, maar ook weer gekost. Een complexe man, maar uitstekend geportretteerd.

Traag en naar, maar ook realistisch en soms domweg komisch. Een hele knappe emotionele rit met een cast die ingetogen schittert. Een absoluut stukje vakwerk.

Een handvol acteerkanonnen die wel raad weet met het degelijke script onder leiding van een regisseur die zijn vak verstaat. De wereld van gesjeesde kapitalistische mannetjes eind jaren '00 wordt treffend weergegeven, evenals de druk en stress die ze voelen.

Margin Call pakt je en houdt je de hele speelduur vast. Niks spectaculairs, maar gewoon een goede, solide en vakkundig gemaakte film.

De zoveelste weinig zeggende Neeson actieflick. Simpele formule film waarbij de stompzinnigheden die dergelijke producties meestal veelal bevatten, redelijk achterwege blijven. Hoewel naar het einde toe enige idioterie niet vermeden blijkt te kunnen worden.

Prima voor wat het is.

De troeven van deze slechts sporadisch grappige dramafilm, zijn natuurlijk de 2 hoofdrolspelers. Die in mijn ogen beide vakwerk afleveren. De schrijnende en eigenlijk onbedoelde wapenwedloop die in gang wordt gezet door het aannemen van advocaten, heeft iets van een belerend vingertje. Maar het escaleert op een geloofwaardige en realistische manier en wekt daardoor wel enig medelijden. Dat er verder niet heel veel noemenswaardigs gebeurt in de film, is niet heel erg. Maar toch had ik achteraf het gevoel dat het inhoudelijk allemaal wat gering was.

Aangenaam verrast door deze film die in mijn ogen op alle vlakken ten minste een voldoende scoort. Ik snap de vele negatieve reviews van professionele recensenten dan ook niet. Zeker niet wanneer ik lyrische reviews lees over soortgelijke films.

Dat de gemiddelde kijker minder gecharmeerd is van deze wat trage film kan ik me dan weer beter voorstellen. Hij zal niet voor iedereen weggelegd zijn, en met name een verkeerde verwachting vooraf kan zorgen voor een tegenvallende ervaring.

Ik zou hem kijkers die zich niet alleen toeleggen op makkelijk en toegankelijk kijkvoer absoluut aanraden.

Een waargebeurde juridische thriller die niet echt spannend wordt, maar zeker wel intrigeert. Tahar Rahim heeft een pittige rol, maar speelt die overtuigend. Samen met de gekozen cinematografie zorgt dit ervoor dat je je redelijk in Mo, gedurende zijn vreselijke tijd in Guantánamo, kan verplaatsen.

Zoals de meeste films in dit genre, ligt het tempo laag en is er weinig spektakel. Maar saai of langdradig wordt het nooit. The Mauritanian is verder ook gewoon op alle vlakken dik in orde, en geeft weer eens een tegengeluid ten opzichte van alle American Hero Hollywood producties.

Een terechte aanval op decadentie. Want de mensheid slaat natuurlijk op alle vlakken door naar extremen. En het verhaal van The Menu kiest ervoor met het culinaire vlak de draak te steken. Wat tot op zekere hoogte ook goed lukt.

Maar gaandeweg maakt deze thriller zich, zij het lichtjes, schuldig aan wat het anderen aanrekent. Het slaat een beetje door. En daarmee wordt The Menu wat te vaag en te vreemd om echt spannend te blijven. Soms een prachtig opgemaakt bord voor in de etalage in plaats van een verteerbare hap. Wat er voor zorgt dat ik niet echt kon meevoelen met de karakters.

Dat laatste is overigens de acteurs geenszins aan te rekenen. Want ondanks de emotioneel beladen rollen, doen met name Taylor Joy en Fiennes het uitstekend. Maar ook een aardig aantal supporting roles zijn goed bezet.

Een standaard coming of age verhaaltje op een metal leest geschoeid. En dat geeft een feelgood filmpje dat niet origineel of verrassend is maar wel sympathiek en vermakelijk. De 3 hoofdrolspelers doen het daarnaast ook nog een heel behoorlijk. Uitstekend luchtig vermaak.

Tegenvaller. Dat de film grauwer en rauwer is dan de serie is prima. De broeierige sfeer en nachtelijke beelden zijn mooi. Maar voor een film die zichzelf aardig serieus lijkt te nemen zitten er wel erg veel stommiteiten in. En dan doel ik niet op Farrell die meer op Dodgeball's White Goodman lijkt dan op een serieuze agent, maar op de knullig domme peilers die het scenario moeten dragen. Zoals de super doorzichtige politie tactieken, en boeven die te dom zijn om die te doorzien.

Daarnaast liep de film gewoon niet lekker. Of dat kwam door de montage, de soms stroeve dialogen, de timing de pacing of misschien wel door alle 4, ik weet het niet zeker. Maar het was een te onsamenhangend geheel dat wat chaotisch en onduidelijk aanvoelde.

Dus nee. Geen voldoende voor mij.

Mickey 17 leek me vanaf de bekendmaking een leuke film te worden, maar nadat er toch ook veel lauwe reacties kwamen, stelde ik mijn verwachtingspatroon een beetje bij. Dat bleek niet nodig, want ik vind hem erg geslaagd.

Mickey 17 is aardig bizar, veelal kneuterig en bij vlagen ongemakkelijk. De meeste karakters zijn dik aangezet en de gebeurtenissen zijn nogal eens kluchterig. En dat werkt wat mij betreft harstikke goed. Het geheel voelt fris en origineel, soms zelf licht experimenteel. Daar komt bij dat het op visueel vlak ook uitstekend op orde is. Met prachtige settings en keurige CGI.

De humor doet soms wat denken aan volwassen cartoons als die van Trey Parker & Matt Stone of Seth MacFarlane. Niet dat de komische momenten steeds net zo bot of in-your-face zijn, maar ze hebben dezelfde politieke lading. Een lachspiegel die wordt voorgehouden. Want er wordt flink onomwonden getoond hoe dom en slecht de mensheid kan zijn. En ik weet niet of de grote, lompe leider en zijn volgers met rode petjes toeval zijn, maar de kans is groot van niet.

Ik heb me in ieder geval erg vermaakt met deze ongewone spacemovie. Niet in de laatste plaats dankzij een verrassende Pattinson.

Vreselijk. Ik twijfelde vooraf al wel of ik deze film zou kunnen waarderen. Achteraf is het antwoord volmondig nee.
De setting is prachtig en de acteurs doen het prima. Maar daar houdt het positieve voor mij wel op.

Ver aan het begin ligt het er al dik op dat de Amerikaanse vrienden als slachtoffers naar het Zweedse Härga worden gelokt door hun "vriend". Maar voor dat Midsommar je eindelijk laat zien wat je eigenlijk al wist, moet je eerst door bijna 2 uur arty-farty rituelen, overal getekende hints en absurdistische zijsprongen heen. De enige 2 karakters die geloofwaardig zijn houden het het kortste vol en de domheid van sommige anderen is ronduit irritant. En dat zijn verschillende van de domweg hysterische scènes trouwens ook.

Alsof je lukraak naar een willekeurige, bizarre droom van een ontspoorde mental patient zit te kijken. Sommigen vinden dat blijkbaar vermakelijk. Ik totaal niet.

Blijkbaar een film “you love to hate” getuige de vele wat overdreven negatieve reacties hier. Niet dat ik wil verkondigen dat Midway een fantastische film is, want dat is het niet. Maar ik vind het ook niet het kansloze misbaksel dat sommige er blijkbaar wel in zien.

Het siert de casting director dat deze ogenschijnlijk niet heeft willen type-casten. Maar uiteindelijk pakt dit beleid niet al te best uit en zijn verschillende acteurs toch wat misplaatst. Daarbij acteren ze ook niet allemaal even sterk. Dus nee. Een fantastische film is Midway zeker niet.

Maar buiten het feit dat de CGI hier en daar te wensen overlaat, zit deze oorlogsfilm wel vol met prachtige gevechten. Op zijn Amerikaans geromantiseerd, dat wel. Maar de scenes waarin vliegtuigen, kogels, bommen en boten de dienst uitmaken zijn spectaculair.

Misschien scheelt het dat ik mijn hart vast hield bij het opzetten van deze film, gezien de verwoestende kritieken. Maar omdat Midway lang niet zo slecht is en het belangrijkste onderdeel van de vrtelling prachtig heeft weten in te blikken, scoort 'ie voor mij gewoon een voldoende.

Ondanks dat de film weinig echte grappen telt, heb ik me prima vermaakt. De algehele sfeer van deze parodie met al zijn over the top karakters werkt prima en kijkt lekker weg. Zo zit je bijna voortdurend met een glimlach om de mond die nu en dan in een gniffel overgaat. Geen hoogstaande cinema, maar dat is uiteraard ook niet de bedoeling van deze sympathieke Britse comedy.

Een vermakelijke actieprent. Gebaseerd op ware feiten, maar dan wel bijzonder losjes. Want met de werkelijkheid heeft The Ministry of Ungentlemanly Warfare niet veel op. Maar dat is prima.

De karakters zijn bijna als comicbook figuren onnatuurlijk goed in wat ze doen, en daarbij ongewoon laconiek en onderkoelt. En dat werkt uitstekend. De typische bijdehandte dialogen en vlotte actie die we van Ritchie gewend zijn, zijn ook weer volop aanwezig. En geregeld komt er een suspense momentje voorbij. Daarbij ben ik ook erg te spreken over de soundtrack.

Waar ik minder over te spreken ben is de rol van Rory Kinnear. Ik vind hem een goed acteur, maar als Winston Churchill ziet hij er werkelijk niet uit. Gelukkig geldt dat niet voor de rest van de film. Want visueel is het voor het leeuwendeel dik in orde.

Vooral de eerste helft van deze pretentieloze oorlogsfilm is sowieso dik in orde. In het tweede deel verzand het allemaal een beetje in vrij oeverloos afvuren van kogels en pijlen, maar blijft er ook nog genoeg te waarderen.

Inmiddels wat gedateerde maar prima thriller. Misery heeft even nodig om op gang te komen, maar escaleert dan ook redelijk subtiel. Het blijft lang onduidelijk hoe ver Wilkes bereid is te gaan. Waardoor je de heftigere scenes niet van mijlen ver ziet aankomen. Wilkes wordt sowieso knap neergezet door Bates. En Caan speelt zijn rol ook gewoon goed. De spanningsboog wordt aardig opgebouwd en best lang vastgehouden. Maar echt een puntje-van-de-stoel spanning is er maar zelden.

Het verhaal zelf is weinig verheffend. Ik had wel op wat ingenieuze vondsten gehoopt. Bijvoorbeeld in de wijze waarop Sherif Buster de waarheid zou achterhalen of een manier waarop Paul Sheldon hulp zou weten in te roepen. Helaas zat dat er niet in. Alle ontwikkelingen bleven simpel en plat. De film wordt nergens slim of speciaal.

Maar ondanks dat ik misschien wel iets meer van Misery had verwacht, is het nog altijd een degelijke thriller met puik acteerwerk. En zeker het kijken waard.

Een best vermakelijke spionage thriller met een Cruise die als vanouds wat overdrijft hier en daar.

Grappig wel om te zien hoe de tech in 30 jaar enorm verouderd is. En over het geheel doet M:I natuurlijk wel gedateerd aan. Maar er zit genoeg spanning en entertainment in om je er bij te houden. Al staan daar tegenover ook weer een aantal zwakke momenten en knullige reacties in deze grote onzin-show.

Mijn hemel. Deze film is een groter gedrocht dan de monsters die erin voorkomen. Of het nu het ondermaatse acteren is, de bizar onnatuurlijke reacties of het oeverloos gezwam van één van de meest irritante karakters uit de geschiedenis van film, dit was mijn pijnlijkste kijkervaring in lange tijd. En dan heb ik het nog niet over de CGI die uit het Commodore 64 tijdperk lijkt te stammen. Of de complete incompetentie van de acteurs om ook maar enigszins geloofwaardig met deze later toegevoegde nepmonsters om te gaan. Ik snap dat The Mist geen gebruik kon maken van de digitale mogelijkheden die vandaag de dag gebruiken. Maar deze film is van 2007. En er zijn 80's film die het beter deden.

Daarnaast heerst er überhaupt een chronisch gebrek aan sfeer. Deels door bovengenoemde punten, maar ook door het veelal weglaten van muziek. Waar dat bij een film als No Country For Old Men een versterkende factor was, maakt het hier een toch al zielloze film nog leger.

Darabont is geen koekenbakker en heeft prachtige dingen gemaakt. Maar hier gaat hij toch keihard de mist in (pun intended).`

Met heel veel pijn en moeite heb ik deze draak uitgezeten. (Ok, eerlijk, ik kon het tegen het einde niet laten af en toe een paar keer de "10 seconden vooruit" knop aan te klikken.) Zodoende heb ik toch het einde van de film nog gezien. En dat is op zich meteen het beste deel van de hele film, al had het van mij niet zo dramatisch gehoeven. Het einde had alleen een film verdiend die me had geboeid, had laten meeleven met de karakters en me zodoende uiteindelijk keihard had geraakt. Maar wegens de 2 uur doorbijten was van geen allen sprake.

Het is dat het verhaal op zich helemaal niet verkeerd in elkaar steekt, dat ik er nog een 2 van maak. Maar hoe de regisseur die met Shawshank liet zien juist meester te zijn in het pakkend en meeslepend vertellen van een verhaal dit heeft kunnen produceren, is me echt een raadsel.

Ja, wat moet ik er van zeggen. Niet heel slecht. Maar ook zeker niet heel goed.

De zoveelste superhelden (of -villain) film die je best een keer op kan zetten, maar waar weinig van zal blijven hangen.

Een simplistisch formule filmpje met een verhaal dat van clichés en ongeloofwaardige toevalligheden aan elkaar hangt en waarin ook nog regelmatig ondermaats geacteerd wordt.

Maar wel één in een hele vette setting en met prachtige beelden en scenes.

Een vijfje voor mij.

Eigenlijk wel wat ik ervan verwachtte. Door de veelal positieve reacties hier hoopte ik even dat deze Mortal Kombat me positief zou verassen. Maar helaas.

Eigenlijk is deze film niks meer dan de martial arts films uit mijn jeugd. Slechte acteurs, een slecht script, tenenkrommende dialogen en eigenlijk alleen aandacht voor het vele vechten. Met het verschil dat ze in mijn jeugd niet de digitale technieken van nu hadden, waardoor de nieuwste Mortal Kombat er wel een stuk spectaculairder uit ziet. Des te vreemder overigens dat Goro er juist niet bepaald goed uitzag, met name in zijn bewegingen.

De vechtscenes, waar het uiteindelijk toch allemaal om draait, waren wisselvallig. Voor het overgrote deel vond ik ze vrij matig. En dat valt een film als deze zwaar aan te rekenen. Maar daarnaast moet ik wel erkennen dat er een aantal toffe vondsten waren in lijn met de spellen.

Ik was erg benieuwd naar deze film en had eigenlijk geen idee wat ervan te moeten verwachten. Ik houd niet van echte horror, maar de subtielere thriller-horror ligt me wel. De eerste helft van de film kon me dan ook goed bekoren. Mooie setting, geweldige acteurs en een goede sfeervolle opbouw. Ik werd langzaam steeds benieuwder hoe de film de verschillende vage scenes en gebeurtenissen uiteindelijk met een slimme twist op zijn plek zou laten vallen. Het antwoord bleek helaas: "Niet". Er wordt naar het einde toe alleen nog maar meer vaagheid toegevoegd en de zogenaamde climax duurt ook nog eens veel te lang. Of Mother! nu een verzameling metaforen, een bijbelverwijzing of een aanklacht tegen de mensheid wil zijn, voor mij is het vooral een hoop niks. De prachtige uitvoering ten spijt.

Een degelijke Eastwood film, maar zeker niet zijn beste. Een film die je zo'n beetje in 3 volzinnen volledig zou kunnen beschrijven. Er gebeurt niks verrassends en al helemaal niks spectaculairs. Maar ondanks dat The Mule eigenlijk vrij weinig te vertellen heeft, boeit het acteren en regisseren van (heel) ouwe rot Eastwood zonder probleem van begin tot eind.

Met een dergelijke titel dacht ik aan een wat schijtlollige film. Maar dat is My Old Ass totaal niet.

Het is een eigentijdse, eigenwijze, frisse en sympathieke coming of age film met een voor mij vrij onbekende cast die het heel goed doet. Lieflijk maar niet mierzoet. Gevoelig maar niet oversentimenteel. En geestig maar niet kolderiek. My Old Ass is heerlijk in balans. De plaatjes, de karakters, de soundtrack: Alles klopt. Daarnaast is het uitgangspunt ook nog aardig origineel.

Wel krijg je al vrij snel in de gaten waar het verhaal heen gaat. Na de eerste 15 minuten had het scenario al geen verassingen meer. Maar dat hinderde niet, omdat deze romcom gewoon een hele fijne zit was. En een korte zit. Hoeveel films klokken nog onder de 90 minuten vandaag de dag?