Opinions

Een actiethriller zoals er al veel zijn gemaakt, met Gibson in een rol die hij al vaak heeft gespeeld. Wat er wel voor zorgt dat hij in zijn element is en de film prima draagt. Het plot is weinig bijzonder maar de film ziet er prima uit. De dialogen zijn veelal vrij sterk. Daarentegen is Edge of Darkness toch af en toe wat saai en flets. Hoewel dat wel lekker contrasteert met de expolievere momenten, die er daardoor best hard inklappen.

Geen hoogvlieger dus. Maar met een ouderwets nukkige en bijdehante Gibson in een simpel doch toereikend plot, zeker een keer die moeite waard.

Wat een lekkere film. In een heerlijke vaart en met strakke montage vliegen de 2 uur voorbij. Het verhaal zit, ondanks het wat ongeloofwaardige principe, goed in elkaar en wordt gebracht met vette actiescènes en de nodige dosis geslaagde humor. De CGI is dik in orde, zoals eigenlijk alle visuele aspecten van Edge Of Tomorrow gewoon dik in orde zijn. Een mooie, degelijke en vermakelijk actie knaller.

Een typische film "critics love to hate". Want nee, The Electric State doet niet aan karakter ontwikkeling, heeft geen boeiend of verrassend plot en de acteerprestaties zijn verre van Oscar waardig. En ja, het is allemaal nogal oppervlakkig.

Dan zeg ik op mijn beurt: "Nou en?" Ik eet buiten de deur ook niet altijd in een hoogstaand restaurant. Een "royal with cheese" is af en toe ook best een keertje lekker. Want dat is wat deze avonturen-sf-actie-komedie mijns inziens is. Het film equivalent van fastfood.

Hapklare brokken, lekkere deuntjes, vette cgi (de robots zien er echt goed uit), flauwe grapjes en flitsende beelden. En daarbij ook nog eens een berg nostalgie richting mijn jeugd. Prima vermakelijk allemaal.

Al zijn er alsnog genoeg dingen die de Russo's beter hadden kunnen doen, ook voor een popcornflick. Met name aan het einde worden de langdradigheid en het sentiment wat irritant. Maar voor mij verdient The Electric State gewoon een voldoende.

Dat gezegd hebbende: Ik kende de graphic novel niet, maar kan me ook voorstellen dat die zich goed leent voor een grimmiger en duisterder filmproject.

Elevation draait net als George Nolfi's Spectral uit 2016 om moordende, mysterieuze wezens die onverslaanbaar lijken. En net als in bijvoorbeeld "A Quiet Place" hebben de kwade schepsels een hele specifieke beperking en vindt het verhaal plaats in een post apocalyptische setting. Op zich ligt een dergelijk decor mij wel. Maar wat deze actie-avonturen-thriller ook gemeen heeft met bovengenoemde films, is het niet zo veel op hebben met standaard logica. En dat vind ik dan weer minder plezierig.

De kwaliteit van de dialogen en de manier waarop ze worden gebracht zijn erg wisselend. Van prima tot bijna amateuristisch. En dat wisselende geldt in mindere mate ook voor de actie scenes.

Niet heel veel bijzonders of nieuws onder de zon dus, deze Elevation. Maar ik heb me aan de andere kant ook geen seconde verveeld. Dus een klein voldoendetje voor mij.

Ik lees hier boven vooral hoe woke of zelfs extreem-woke deze film wel niet is. Sorry, maar dan snap je er niet veel van.

Emergency is een prima filmpje over 2 goede vrienden die ondanks hun band qua karakter en wereldbeeld ver uit elkaar liggen. Ze krijgen een onverwachts probleem te verwerken waarmee de kloof tussen hen alleen maar duidelijker wordt. En dat wordt prima in beeld gebracht met af en toe wat humoristische momenten en ja, aangezien het 2 donkere jongens in Amerika betreft, ook met de bijbehorende vooroordelen (in dit geval vooral door één van de donkere jongens, zal ik er maar bij vermelden) en problemen.

Om het scenario overeind te houden moeten er natuurlijk weer domme keuzes gemaakt worden. Maar de 2 jonge acteurs doen het op zich helemaal niet onaardig. Emergency wordt nergens heel spannend of heel grappig, maar is boeiend genoeg tijdens de hele rit. Niet in de laatste plaats omdat je nooit het idee krijgt dat je precies weet hoe het af gaat lopen.

En als het allerlaatste shot dan is geweest, blijkt er inderdaad nog een kleine maatschappijkritische noot gekraakt te worden. Maar om daarmee heel deze film af te doen als een woke-vehikel is bijzonder kortzichtig.

Op zich is Emily the Criminal een prima, degelijke film. Aubrey Plaza kende ik volgens mij niet, maar speelt erg sterk. En ook Theo Rossi's vertolking laat weinig te wensen over.

Het verhaaltje is niet baanbrekend maar zeker afdoende, en biedt de karakterontwikkeling redelijk de ruimte. Prettig ook wel dat het allemaal aardig realistisch bleef. Al vond ik de escalatie niet overal even geloofwaardig.

Alleen; wat een vreselijk camerawerk. De constante close-ups en het schokkerige meebewegen vind ik niet om aan te zien. Leuk voor een videoclip van net 3 minuten (en eigenlijk dan al niet), maar zeker niet voor een film van 1,5 uur. Je wordt er bijna duizelig van. Dat zat voor mij de kijkervaring echt in de weg. Jammer. Want anders dan dat verdient dit misdaad-drama absoluut een pluim.

The Endless heeft een zalige opbouw, waarin het gevoel van ongemak langzaam aanzwelt. De mysterieuze gebeurtenissen laten je vragend verder kijken. En wanneer dan puntje voor een deel bij paaltje komt, blijkt de insteek alleraardigst. Maar vanaf dat moment is de magie verdwenen. Want puntje komt niet meer verder bij paaltje. Er blijft veel in het ongewisse. En voor zover de "grote geheimzinnige kracht" wel wordt uitgelegd, zit deze boordevol met gaten. Het maakt dat deze mysterieuze thriller de ijzersterke eerste helft een beetje te grabbel gooit in het tweede deel. Heel zonde.

Geen heel indrukwekkende film, maar best vermakelijk.

Verhaaltechnisch is het allemaal vrij zwak, wat ook geldt voor de weinig doordachte raadsels die Enola moet oplossen. Die steken wel enorm schril af tegen bijvoorbeeld de geweldige vondsten in de serie met Cumberbatch.

Daarentegen oogt het allemaal wel erg fraai. En Millie Bobby Brown speelt de bijdehante en wat sarcastische tiener met zichtbaar plezier.

Prima te doen, maar niet geweldig.

Een vlot, maar wat ongebalanceerd geheel. Enola Holmes is bewust chaotisch, maar soms toch wat té. Brown is een leuke, jonge actrice die in Stranger Things allang heeft laten zien dat we haar acteer-kwaliteiten serieus dienen te nemen, maar als Enola schiet ze soms toch wat uit de bocht. De bijdehante humor is vaak best lollig, maar slaat soms de plank ook mis. En zo vind ik dit vervolg een vermakelijke, maar toch wat wisselvallig film.

Ook ik vond de eerste beter, maar op zichzelf is dit een prima actieflick. Niet bijster origineel en hier en daar wat ongeloofwaardig, maar dat is inmiddels bijna inherent aan het genre. Washington doet, zoals meestal, degelijk zijn werk en ook de andere acteurs kunnen bekoren. Het verhaaltje is niet ingenieus, maar wel sluitend. De actiescenes zijn prima, maar ook niet meer dan dat. En zo scoort deze film eigenlijk op alle fronten wel voldoendes. Geen hele dikke, maar voldoendes desalniettemin. En meer verwacht ik ook eigenlijk niet van een actiefilm als deze.

Vette wraak-actie-flick. Denzel is wel wat oud geworden om een ultieme bad-ass te spelen, maar zet Mccall toch weer overtuigend neer. Een rechtlijnig plot, grimmige sfeer en brute actie waar af en toe een bijdehante opmerking aan vooraf gaat, zijn de vertrouwde ingrediënten van de Equalizer reeks. Hoewel deel 3 af en toe iets harder zijn best deed filmisch of zelfs artistiek potten te breken. Misschien wel iets te veel zijn best, want ik vond het niet geheel passend bij de simpele film die The Equalizer eigenlijk is.
Daarnaast vond ik één scene (namelijk de confrontatie op het plein)) erg knullig. Zowel het hoofdpersonage als de slechteriken slaan daar ineens een modderfiguur in hun manier van handelen. Terwijl ze verder juist steeds juist zo adequaat en in controle zijn.
Maar goed. Het zijn kleine smetjes op een voornamelijk lekker wegkijkende actiefilm. Het mooie Italiaanse dorpje en landschap, de vaak abrupte en heftige actie, de coolness van Denzel en de toffe soundtrack maakten onder andere dat ik The Equalizer 3 prima kon waarderen.

Tja. Een 14 in een dozijn actiefilm. En als zodanig ook voorzien van de vaste tekortkomingen. Voorspelbaar. Clichématig. Vol stommiteiten en toevalligheden. En minimaal 1 castlid waarvan het acteerniveau onder de maat is (mijn hemel Olga Kurylenko). Bij deze Erased komt daar als minpunt nog eens een overdreven hoeveelheid aan compleet onnodige slachtoffers bij.

Maar goed. Je weet ook wel wat je zo'n beetje van een dergelijke film kan verwachten. En als je je daar op instelt is het een prima tijddoder. Eckhart en zijn fictieve dochter spelen prima en het tempo zit er lekker in.

Ergens tussen de 2,5 en 3 sterren voor mij.

Best aardige ontsnappingsfilm. Het is allemaal al eerder en beter gedaan en er is weinig echt noemenswaardig op te sommen aan Escape from Pretoria. Maar aan de andere kant is er ook weinig mis mee. Een gemakkelijke en soms best spannende thriller waar je niet te veel van moet verwachten, maar die echt wel een kijkbeurt waard is.

Veel onbenulligheid en toeval. Weinig spanning.

De zes karakters boeien, ondanks de verwoede pogingen ze wat diepgang te geven, totaal niet.

De ruimtes zien er sfeervol uit. Blijkbaar hadden de ontwerpers ervan tijd en geld genoeg om ze hypermodern en volledig destructief te maken. Des te sneuer dat ze qua puzzels niet verder komen dan een paar vergezochte raadseltjes die leiden naar een, jawel, je gelooft het niet: sleutel of cijfercode.

Heel erg matig allemaal.

Super kritieken en bergen Oscarnominaties, terwijl ik de vorige samenwerking van Kwan en Scheinert (Swiss Army Man) erg leuk vond en Scheinert's solo werk (The Death of Dick Long) me ook goed beviel. Dat kon dus niet anders dan geweldig worden...

Niet dus. Wat een overdreven, flauw, hectisch en geforceerd samenraapsel van shots is dit. Irritante karakters die chaotisch pogingen tot humor laten doodvallen en ook niet overtuigen op serieuzere vlakken.

Een aantal vechtscenes staan er mooi op. Maar verder is het enige doeltreffende aan deze drukke genremix de titel. Ik snap dan ook werkelijk niks van de positieve hype rond deze ADHD nachtmerrie.

Puur uit principe heb ik het lang volgehouden door mezelf steeds met tegenzin te verplichten toch maar verder te kijken. Maar uiteindelijk is dit alsnog één van de spaarzame films geworden die ik niet heb afgezien.

Deze film stond niet bepaald bovenaan mijn "to watch list", maar ik was er ondanks de niet al te positieve kritieken toch altijd wel benieuwd naar. Dus toen ik eigenlijk te moe was maar toch nog een filmpje wilde kijken, deze maar eens opgezet.
Het basis idee van de film is helemaal niet onaardig bedacht en biedt zeker mogelijkheden. Deels worden deze mogelijkheden ook benut, maar lang niet volledig. Sowieso zitten er wat probleempjes in het basis idee (Hoe kan bijvoorbeeld een hele bevolking lange tijd niet ontdekken dat ze robots zijn? Nooit iemand gewond geraakt ofzo?).
Een aantal aardige vondsten worden afgewisseld met domme Hollywood clichés die ik echt niet trek (In levensgevaar zijn maar nog wel even rustig de tijd nemen om te knuffelen bijvoorbeeld). Visueel steekt de film prima in elkaar, hoewel het uiterlijk van de indringers een verrassende twist voor mij in de weg stond.
Met een Michael Peña die het niet slecht doet maar toch echt moeite heeft de film te dragen, blijft alles zo een beetje in het middelmatige hangen.
Ik vond Extinction best een kijkbeurt waard. Maar meer dan een krappe voldoende is het voor mij niet.

Nou vooruit, nog net een zesje.

Want ergens is deze Extraction ook wel weer een soort van jeugdsentiment. Een flinterdun verhaaltje dat nooit spannend wordt. Actie- en gevechtsscènes die compleet idioot zijn op zó veel verschillende levels. De held die een bovennatuurlijk incasseringsvermogen heeft en massa's kanonnenvoer waar hij zijn masculiene superioriteit op kan botvieren. Het voelde een beetje als toen ik als jong broekie films als Commando en Missing in Action fantastisch vond. Maar het grote verschil is uiteraard dat ik inmiddels een wat kritischere filmkijker ben geworden.

En kritiek valt er op Extraction heel erg veel te hebben. Maar dat laat ik voor het gemak verder even aan anderen over. Wat de film wel leuk heeft gedaan, zijn de lange shots tijdens sommige actiescènes. Al doet het niks voor de geloofwaardigheid van die scenes en zijn ze hier en daar wel erg opzichtig geknipt, ze zijn af en toe wel echt tof gedaan. Dat leverde wel weer een beetje extra waardering op van mijn kant. Waardering die overigens met het laatste shot "Zou het hem zijn? Nou?! Nou!?" weer net zo hard verdween.

Ach ja. Meer van hetzelfde. Wat ik bij deel 1 heb getypt zou ik één op één hier kunnen copy-pasten.

Een flinke berg nikszeggende schiet-, steek- en knok partijen, verpakt in idiote onzin.