Opinions

De grappen zijn niveautje flauw, flauwer, flauwst. Zoals natuurlijk te verwachten valt bij een Naked Gun herstart. En van meer dan die grappen moet de film het ook niet hebben.

Maar aangezien ik nog altijd wel van de dad-jokes en droge oneliners ben, kon ik me hier prima mee vermaken. De verwijzingen naar de eerste film uit 1988, die ik vroeger meermaals heb gezien, hielpen daar ook aan mee.

Vette vechtscenes.

Punt.

Want dan hebben we gelijk alle sterke punten van de film wel gehad. Het verhaal, de dialogen en de acteerprestaties doen aan knulligheid nauwelijks onder voor de ninja films uit de jaren 80. Zelfs het camerawerk was in heel wat shots echt niet van deze tijd.

Na een poosje begon ik me even af te vragen of de matigheid niet opzettelijk was aangedikt, om het B-film gevoel te versterken. Maar ik vrees toch echt dat het onkunde is.

Nu is de vraag natuurlijk: Is dat erg? Het is een ninja film. En die draaien met name om 1 ding. Vechtscenes. En die zijn echt heel erg dik in orde. Maar moet dat ook betekenen dat al het andere van een belabberd niveau moet zijn?

Zelf vind ik een film als deze amper het kijken waard. Al is het een vechtfilm, iets meer kwaliteit op andere gebieden moet toch echt niet zo'n probleem zijn. Maar wil je gewoon een ouderwetse ninja film zien, kijk deze dan gerust. En geniet van de knallende matpartijen, inclusief ouderwets overdreven vechtgeluiden.

Als simpele komedie met platte humor en ongemakkelijke situaties heeft No Hard Feelings best zijn grappige momenten, maar ook niet veel meer dan dat. Al is er natuurlijk ook de standaard portie romantiek en sentiment. Zich onderscheiden doet deze vrij botte feelgood romcom zich eigenlijk nergens. Behalve dan tijdens de epic vechtscene op het strand. Epic niet alleen omdat het verre van vervelend is om de mooie Jennifer Lawrence in haar geboortekostuum te zien. Maar vooral omdat ze de ballen heeft om als absolute A-lister deze scene zonder schroom en vol overtuiging zelf te doen. Wellicht dat ze een extra uitdaging zocht. Want de rest van de de film is appeltje-eitje voor een vakvrouw als zij.

Wat een heerlijk coole, vuige, komische en vooral amusante wraakfilm is dit. En zijn karakter zit Odenkirk als gegoten. 0 pretentie, 100% vermaak.

Natuurlijk is Nobody 2 op geen enkele manier serieus te nemen. De humor is niet altijd geslaagd. De rol van Sharon Stone is een redelijke mispeer. En tijdens de Grand Finale komt het gebrek aan inspiratie van de scenario schrijver van dienst pijnlijk naar voren.

Maar toch, en misschien ook wel omdat de verwachtingen al niet heel hoog waren, is deze chaotische onzin me prima bevallen.

Een eigenzinnige, naargeestige en intrigerende film. Mooi stilistisch ook. Nocturnal Animals boeit dan ook moeiteloos de volle speelduur, mede dankzij het hoge niveau van zowel Gyllenhaal, Adams als Shannon.

Wel blijft er veel in nevelen gehuld. Té veel, naar mijn persoonlijke smaak. De boodschap die tussen het manuscript en de geschiedenis die Susan met Edward heeft hangt, is er één van wraak. Maar daarnaast blijft er heel wat vaag. Wat meer concrete verbanden had de film goed gedaan.

Deze slappe feelgood komedie is een standaard ABCtje, en dan nog niet zo'n overtuigende ook. Ondanks de poging een warme familiefilm te zijn, komt Nonnas nogal zielloos op me over. Niet in de laatste plaats omdat niet alle oudjes het even overtuigend doen.

En dat terwijl Stephen Chbosky met films als The Perks of Being a Wallflower en Wonder juist wél de juiste snaren wist te raken. Zonde.

Het viel me helaas tegen. Hier en daar kwam The Northman domweg knullig over. Voornamelijk in verschillende gevechten, maar bijvoorbeeld ook wanneer bepaalde geluiden niet goed ingemonteerd waren. En dat voor een film met dergelijk budget. Nu en dan was het geheel ook wat te vaag naar mijn smaak en bij vlagen zelf langdradig tot saai. Terwijl ik daar bij zijn vorige film totaal geen last van had.

Ik vrees dat Eggers zich na enkele mooie, kleinschaligere producties lichtelijk vertild heeft aan een te grote kluif. Of zijn artistieke benadering van filmen match gewoon niet met een episch verhaal als dit. Natuurlijk zijn de locaties prachtig en wordt er een redelijk geloofwaardig tijdperk neergezet. Maar toch overheerst de teleurstelling over de zaken die The Nortman in mijn ogen niet goed doet.

Onzinnige maar vermakelijke actie-comedy. Het geinige basisconcept van een protagonist die lijdt aan congenitale analgesie zorgt voor een aantal leuke vondsten, maar ook voor een hoop flauwekul.

Op de aandoening na speelt Jack Quaid weer zo'n beetje dezelfde rol als in De Boys. Hoewel ik hem in die dijk van een serie net wat overtuigender vind.

Maar met een degelijk plotje, genoeg glimlach momenten en wat ferme actie in een lekker tempo, is Novocaine een prima tijdsbesteding.