Opinions

Minder dan het eerste deel, maar nog altijd een bovengemiddelde actieflick. Behalve weer eens op het vuurwapenvlak. Constant raak schieten van flinke afstand terwijl je in een auto zit die volle vaart over ruw terrein crost is niet alleen killing voor de bad guys, maar minstens zo veel voor de geloofwaardigheid.

Het schuifje met de noemer "humor" is voor dit tweede deel iets verder open in geschoven. En dat beviel me best prima. Hoewel ik toch wel weer enigszins moeite had om Affleck als hyperintelligente autist geloofwaardig te vinden, vond ik de lollig bedoelde gesprekken met Justine en broer Braxton best geslaagd.

Alles ziet er weer gelikt uit en trekt in prettig tempo aan je voorbij. Al had de vertelling wel wat strakker gemogen.

Aangenaam verrast. Ik had me er eigenlijk niet veel van voorgesteld. Maar ondanks dat The Adam Project natuurlijk geen baanbrekende film is, heb ik hem toch met veel plezier bekeken.

Reynolds speelt voor de zoveelste keer de gevatte en wat botte mooi-boy waar hij patent op heeft. Maar de jonge Scobell aan zijn zijde, heeft dezelfde kneepjes ook aardig onder de knie. En die combinatie werkt alleraardigst.

Het verhaaltje is prima en de film is niet te lang en dendert lekker door. De standaard actieflick trucjes (hachelijke momenten die op de allerlaatste seconde nét goed aflopen, en dat soort clichés) zijn ook hier weer volop aanwezig uiteraard. Maar The Adam Project is sympathiek en pretentieloos genoeg om daar niet te zwaar aan te tillen.

Lekker filmpje om even 1,5 uur makkelijk vermaakt te worden. Hoewel de digitale, jongere versie van Maya echt wel extreem slecht is geproduceerd. Daar mag men zich best een potje voor schamen.

Air gaat lekker vlotjes en bijna swingend van start. Met heerlijk nostalgische beelden en een toffe, bijpassende soundtrack. En hoewel het nergens volledig inkakt, kan Affleck die lekkere vibe halverwege de film niet echt vasthouden. Maar ook als het geheel wat aan levendigheid inboet, blijven Damon en zijn collega's het prima doen met geregeld een welkome komische noot. Affleck zijn rol lijkt wel wat over de top, hoewel ik geen idee heb hoe excentriek de werkelijke Phil Knight was.

Het is allemaal wel erg Amerikaans. En er wordt af en toe een loopje genomen met de werkelijkheid, wat ik voor "waargebeurde verhalen" toch altijd als tekortkoming zie. Maar Air is een amusante film over een origineel onderwerp. En daarmee eigenlijk ook gewoon weer eens een keer wat anders.

Mwah. Ik wil deze Alita nog wel een zesje geven. Omdat ik de setting en het sfeertje erg lekker vond. Beetje nostalgisch ook wel. Daarnaast zijn er voldoende mooie beelden en flitsende shots. Het eerste deel van de film is ook qua verhaal nog prima te doen.

Maar het standaard Hollywood blockbuster sausje brengt helaas niet alleen goeds met zich mee. Zo zijn de geforceerd getimede scenes als vanouds onnatuurlijk en is het sentiment bij vlagen tenenkrommend. De film wordt naarmate hij vordert ook steeds onzinniger en lomper.

Verder ergerde ik me vanaf minuut 1 aan het overduidelijke verschil tussen echte- en CGI gezichten. Een Christoph Waltz die gewoon praat om vervolgens antwoord te krijgen van een computer animatie waarvan de bewegingen van de mond totaal niet kloppen met de woorden die eruit komen. Dat vond ik erg irritant. Waarom sommige cyborgs echte gezichten en andere CGI? Die mix vond ik knap waardeloos.

Ik heb me best vermaakt. Maar deze formulefilm heeft nou niet bepaald een verpletterende indruk achter gelaten.

Een avontuur dat zich een beetje voort sleept. Sommige shots zijn prachtig mooi, anderen doorspekt met matige CGI. Sommige scenes zijn interessant en intrigerend, anderen saai en nietszeggend. Sommige gebeurtenissen zijn betekenisvol, anderen zinloos. En alles is aan elkaar geplakt door een editor die zelf niet zo goed lijkt te weten wat voor stijl hij moet hanteren. Zoals de scenarioschrijver niet zo goed lijkt te weten wat hij de jonge Keda zoal kan later meemaken tijdens zijn tocht terug naar huis, en dus maar van alles en nog wat als losse flarden de revu laat passeren.

Een erg onevenwichtig geheel dus dat uiteindelijk niet zo heel veel te bieden blijkt te hebben.

Met enorme sprongen stuitert The Amateur van de ene vergezochte scene naar de andere. En ondertussen moet je als kijker maar voor lief nemen dat de introverte Heller steeds alles goed heeft geregeld, gepland en voorbereid, want ondanks de speelduur van 2 uur is er blijkbaar geen tijd om te tonen hoe hij alles steeds voor elkaar krijgt.

Er zijn best een aantal leuke actiescenes, maar omdat ik deze thriller voor geen moment geloofde en het gebrek aan flow er voor zorgde dat ik er totaal niet in kwam, toch geen voldoende.

Wat een fijne film.

Subtiele humor. Botte satire. In-your-face maatschappelijke kritiek. Licht melodrama. En een handvol karakters die allemaal de ruimte krijgen om meer dan slechts beeldvulling te zijn. Alles aan American Fiction werkt.

Tegen het einde krijgt het toch al niet uitgekauwde maar wel redelijk rechtlijnige scenario, ook nog een paar leuk gevonden toevoegingen. En dat alles gedragen door een voortreffelijke en geloofwaardige Jeffrey Wright, maakt dat voor mij 4 sterren op zijn plaats zijn voor dit regie debut van Cord Jefferson.

Wat een binnenkomer.

Sterke film, zoals je eigenlijk wel van Clint Eastwood mag verwachten. Cooper weet de patriottische Texaan Chris Kyle goed gestalte te geven en lijkt ook nog verbazingwekkend veel op hem. American Sniper is natuurlijk een Amerikaanse film over een Amerikaanse oorlogsheld. Dus qua vaderlandsliefde weet je dan al wel wat je te wachten staat. En als vrij nuchtere Nederlander is dat soms wat aan de ruime kant. Maar de film is degelijk, spannend en grotendeels realistisch. Een waardige biopic voor een groot militair.

Deze actieprent speelt zich niet alleen af in de jaren 80 en 90, maar het niveau van de film is ook gelijk aan dat van een middenmoter uit dezelfde periode. Afgezaagde dialogen, een slap en doorzichtig scenario, schaamteloos stereotype karakters en, met name wat betreft de bijrollen, ondermaats acteerwerk dat tegen het irritante aanhangt. Al moet ik zeggen dat Luss het voor een "model turned actress" niet zo heel verkeer doet. Ze hadden haar alleen wel even mogen leren een pistool daadwerkelijk te richten. Want de actiescènes, waar een film als deze het natuurlijk grotendeels van moet hebben, zagen er mede daardoor bij vlagen stompzinnig uit. Dat terwijl sommige andere actionshots juist heel tof gedaan waren. Ik bemerkte daar echt een enorme wisselvalligheid in.

Enfin, voor een avondje makkelijk vermaak met een zak chips hangend in de bank, is dit best te pruimen. Maar ik zou er geen bioscoopkaartje voor kopen.

Anora begint meteen goed, maar neemt wel wat lang de tijd om de lifestyle van rijkelui's ventje Zakharov in flitsende beelden te vangen. Daarmee voelt de start uiteindelijk aan als een soort uitgerekte videoclip. Ook de opbloeiende gevoelens van de lekker ordinaire titelpersoon had wat compacter gemogen.

Maar wanneer de kak de ventilator raakt, veranderd de smoel van de film. En ik kan me best voorstellen dat niet iedereen dat kan waarderen, want een beetje onevenwichtig is het allemaal wel. Maar persoonlijk vond ik de klucht en slapstick delen erg vermakelijk. Wat lichte absurditeiten en het niet volgen van de standaard stramienen zorgde bovendien voor wat verrassing hier en daar, zodat het geheel interessant bleef.

Naar het einde toe neemt Anora weer wat gas terug. Om vervolgens nog een sterke laatste scene voor te schotelen.

En van Mikey Madison gaan we vast nog veel zien de komende tijd.

Apocalypto stond al heel lang op mijn lijstje, maar het was er nog niet van gekomen. Nu hij op Netflix te zien is heb ik hem dan eindelijk eens opgezet. De verwachtingen waren, mede door de lovende woorden hier, hoog gespannen.

Helaas zijn die niet waargemaakt. Aan de filmlocatie en het camerawerk lag het niet. De film ziet er prachtig uit. Maar er waren voor mij veel te veel storende factoren om echt meegesleurd te worden.

De opeenstapeling van ellende kwam me de neus uit, zoals ik dat wel vaker heb bij films waar de personages van de ene in de andere narigheid vallen. Maar in dit geval zorgde het er ook voor dat ik niet echt mee kon leven met de hoofdpersoon. Na zoveel dood en verderf kon het me weinig meer schelen of dat ene stamlid het dan toevallig net wel zou overleven. Dat deze slimme jager aan het begin van zijn vlucht de ongekend perfecte verstop plek in de schoot geworpen kreeg (in de vorm van stapels blauwe lijken) maar liever zwaar verzwakt bleef doorrennen, maakte mijn medeleven voor hem nog minder. Maar aangezien hij er blijkbaar ondanks hevige pijnen een minuut lang een jaguar uit kon rennen (die nota bene hoog in de boom al op luttele meters van hem genaderd was), was dat wellicht toch een goede keuze.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar dat zal ik nalaten. Alhoewel. De overdreven hoeveelheid aan "kijk-eens-hoe-ontzettende-slecht-die -Middle-Eye-is" scenes, vind ik nog wel even noemenswaardig. Hij is evil, we get it.

Dus nee. Deze film was niet wat ik ervan had gehoopt.

Een interessante biopic over hoe Trump een megalomane narcist werd. En een heel andere film dan dat ik had gedacht. Ik verwachte een wat conventionele vertelling. Maar The Apprentice is bombastischer en rouwer dan wat ik vermoede. Dat werd vanaf de eerste seconden al duidelijk met knallende, oude punk in de aantiteling. En het gebruik van muziek blijft de hele film aardig "in your face". Maar ook het wisselende gebruik van licht en filters, de verschillende camera technieken en de flitsen van oud beeldmateriaal maken het geheel wat eigenzinniger dan de meeste bio-drama's.

Sebastian Stan is geloofwaardig, maar wordt wat mij betreft toch nog voorbij gestreefd door Jeremy Strong.

Inmiddels erg lang geleden dat ik deze heb gezien. Maar nog altijd staat Arlington Road me helder voor de geest. Evenals het gevoel dat zich van me meester maakte toen destijds de aftiteling in de bioscoop begon. Ik had de hele film lang zeer geboeid en gespannen zitten kijken, om uiteindelijk met een verrast en wat verbolgen gevoel de climax tot me te nemen. Alles viel op zijn plaats.

Ik zou hem eigenlijk weer eens een keertje op moeten zetten. Maar voor nu, gezien de impact deze spannende en paranoia thriller op mij had en bedenkend dat ik tot op de dag van vandaag nog veel heb onthouden, een dikke 8.

Vermakelijk en vrij excentriek filmpje, ook al doet Eisenberg grotendeels wat hij meestal doet. Op zich gaan de twee verschillende gezichten van deze grimmige, absurdistische komedie prima samen. Maar toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het scenario origineel niet voor een dergelijke film bedoeld was.

Dat het basis concept bijzonder vergezocht en ongeloofwaardig is, neem ik voor lief. Ook omdat ik de eerste AC games met liefde gespeeld heb. En binnen dat concept ligt natuurlijk een enorme hoeveelheid aan mogelijkheden voor een prachtige, meeslepende actie-avonturenfilm. Zeker met een cast als deze.

Des te teleurstellender is het dat er op wat knappe shots na weinig positiefs aan deze film is. Vaag, rommelig en soms zelfs ronduit chaotisch. Van de meeslependheid waarop ik hoopte toen deze film nog in productie was, was werkelijk geen sprankje te ontdekken. Het laatste half uur kon het me eigenlijk weinig meer schelen wat er ging gebeuren, terwijl ik wat aan het whatsappen was op mijn telefoon.

Wauw. Zoals ik vaker probeer heb ik geen trailer gekeken of synopsis gelezen alvorens deze film op te zetten. Ik ging er dus blanco in. En ik werd redelijk overdonderd. Door het visuele spektakel, door de hardheid waarmee de huidige jeugd wordt geportretteerd en door de lef en eigenzinnigheid van de makers. Al wordt alles enorm aangedikt om de overduidelijke boodschap zo hard mogelijk binnen te laten komen, is het een terechte spiegel die wordt voorgehouden.

Hier en daar valt wel een steekje en het eind zie je helaas al heel lang aankomen. Maar Assassination Nation zorgde nu en dan voor een glimlach, aardig wat opwinding en vooral een naar gevoel in de onderbuik. Ik ben 108 minuten lang geboeid geweest, en dat is wat je wil bij het kijken van een film.

Gezien de kritieken vreesde ik dat deze Scifi me niet bepaald zou bekoren. Maar clichés en leentjebuur spelen bij genre genoten (wat Atlas veelal wordt verweten) hoeven wat mij betreft geen probleem te zijn als het een goede film oplevert. Bovendien had ik geen zin in iets moeilijks, dus toch J.Lo's nieuwste maar eens opgezet.

En dat had ik natuurlijk niet moeten doen. Want Lopez kan de film niet dragen, de stommiteiten vliegen je rond de oren en het toch al simpele verhaal wordt overdreven uitgelegd alsof het een Engelstalige aflevering van het Klokhuis betreft. Nul verrassing, nul spanning, kilo's cringy sentiment en inderdaad clichés en leentjebuur.

Ik vraag me bij een dergelijke film altijd af, hoe iemand die daadwerkelijk verstand heeft van de behandelde thema's er naar zit te kijken. Als leek vind ik de hoeveelheid stupiditeit al pijnlijk.

Het enige dat voor Atlas spreek is de CGI. Want die is prima in orde. En dan ook wel heel erg enorm fors vertegenwoordigd.

Keiharde en vrij vlotte Britse misdaad film. Ik vond Adkins beter acteren dan ik had verwacht.
Helaas zitten ook in Avengement weer ongekende belachelijkheden, zoals we van dergelijke actiefilms eigenlijk wel gewend zijn. En die zijn van het kaliber irritant (Wat moet er in hemelsnaam nog meer gebeuren voordat een gevangenisdirecteur inziet dat hij een probleempje heeft?) tot ronduit scenario-ondermijnend (In het hol van de leeuw de godganse tijd met je rug naar de barvrouw staan, serieus? Zoiets doms kan een scenarist natuurlijk maar om één reden zo neer pennen). Daarom vind ik het toch echt wel een grof minpunt van een verder geslaagde ram- en beukfilm. Maar aangezien dat het enige echte minpunt is, alsnog 3 sterren voor mij.