Log

McAdams en O'Brien vertolken alle twee zwaar aangezette stereotypen. Dat zal bewust zijn en is op zich ook niet ongepast in deze niet al te serieuze survival-thriller-komedie met een vleugje horror. Maar alsnog is er wel heel veel inlevingsvermogen nodig om met name de grillen van de arrogante en zelfingenomen baas Bradley te kunnen plaatsen.

Het eiland waarop het leeuwendeel van de film zich afspeelt is erg fotogeniek; het zorgt voor prachtige beelden. Al komt er dan bijvoorbeeld wel weer een zwijn voorbij dat met de huidige CGI- en AI-standaarden ver beneden par is.

En zo schommelt Send Help op meer vlakken qua niveau.

Toch is het over het geheel genomen geen verkeerde film, met een goede kop en staart waar best over nagedacht is. Het verhaaltje komt mooi rond en is zelfs enigszins verrassend te noemen.

Je weet wat je van een Disney-Pixar film kan verwachten, en dat krijg je dan ook.

Alles volgens vast stramien van A naar B naar C. Cliché karakters, spot-on komische timing en een overdreven bombastisch drama naar het einde toe om uiteindelijk alles weer goed te laten komen.

Het basisgegeven van Hoppers is best leuk. En er kan genoeg gelachen worden. Maar uiteindelijk is het wel weer veel van hetzelfde.

Deze vijfde Ghostbusters film is helaas wat te vol gepropt. Dat zorgt voor een wat chaotisch geheel en te weinig aandacht voor aspecten die dat wel hadden kunnen gebruiken.

Anderzijds is het ook een film die veel van het klassieke origineel in zich heeft. Qua karakters en locaties, maar zeker ook in opbouw, storytelling en sfeer.

Het is niet meer dan een simpele formule film. Maar binnen deze reeks helemaal geen verkeerde.

Een wat gefragmenteerde vertelling die zich moeilijk in een hokje laat vangen. Het is me ook niet helemaal duidelijk of Coppola echt een punt wil maken.

Feit is wel dat het mysterieuze en mistroostige geheel intrigeert. De dromerige beelden met zachte kleuren ondanks de harde gebeurtenissen, de subtiele humor die af en toe haaks op de zwaarmoedigheid staat en de jongens die ongegeneerd spioneren en een dagboek doorspitten, maar oprecht om de meiden lijken te geven. Zoals een van de jongens zelf de gebeurtenissen beschrijft: het zijn puzzelstukjes die, hoe je ze ook legt, nooit volledig aansluiten.

Coppola weet slim meerdere gelijkenissen te creëren tussen de jonge mannen uit het verhaal en de kijker. In een film die je niet makkelijk vergeet. Zoals ook de Lisbon-zusjes niet makkelijk vergeten werden.

Bijzonder, aangrijpend en sfeervol.

Ongemakkelijke dialogen en situaties in overvloed. Maar buiten dat niet bijster veel humor.

The Kids Are All Right is sterker als drama. Met goed spelende en geloofwaardige acteurs, die samen een interessant verhaal voorschotelen. Verschillende herkenbare en minder herkenbare thema's passeren de revue en alle karakters krijgen genoeg diepgang om ze te leren begrijpen.

De uitdrukking "keep it small" lijkt Cholodenko ter harte te hebben genomen. En dat levert een mooie, intieme film op.

Leuk. De CGI is niet altijd geweldig en de manier waarop de schimmel acteert en reageert is maar net hoe het de verhaallijn uitkomt. Maar Cold Storage mikt ook niet bepaald op geloofwaardigheid.

De gevatte dialogen zijn fijn. Keery (die ik eigenlijk alleen nog maar van Stranger Things kende) zet een sympathieke spraakwaterval neer. En de chemie tussen hem en de prettig cheeky Cambell spat van het scherm. Sowieso een dikke pluim voor de casting director, want ouwe rot Neeson is ook helemaal op zijn plek.

Avontuur, humor, gore, actie, beetje spanning hier en daar, Cold Storage is een lichtvoetige ratjetoe die duidelijk met plezier is gemaakt. En dat gaat er prima in.

Leuke zwartgallige sci-fi komedie met een aardig bedacht verhaaltje. Er zijn genoeg ontwikkelingen om de aandacht erbij te houden tijdens de toch al vrij korte speelduur. Niet diepgravend maar wel lekker vlot en bot.

De vergelijkingen met Black Mirror zijn niet van de lucht, en dat is natuurlijk ook volkomen terecht.
Quaid speelt weer een wat sullige loser, maar dit keer met een wat donkerder randje. En Thatcher brengt haar karakter overtuigend.

Ondanks dat er wel een kritische boodschap komt bovendrijven, is Companion pretentieloos en makkelijk verteerbaar vermaak.

Streep en Hoffman geven hier even een lesje acteren op niveau. En Adams kan, op gepaste afstand, redelijk mee.
Alleen daarom al is "Doubt" erg de moeite waard. Maar de film heeft nog wel meer te bieden.

De setting, dialogen en beelden zijn allemaal heel dik in orde. En het hoofdthema (tevens de titel) loopt van begin tot eind mooi verweven door het geheel, op verschillende vlakken en in verschillende gedaanten.
Daarnaast is ook de spanningsboog prettig. Daar waar "Doubt" wat luchtig en zelfs af en toe vrij geestig begint, wordt de sfeer geleidelijk steeds wranger.

Het slot had voor mij persoonlijk wat explicieter gemogen. Maar bij een film die draait om twijfel, kan het eigenlijk niet anders natuurlijk.

Een absolute benchmark qua opbouw en spanningsboog.

The Others is een adembenemend mooie slowburner die subtiliteit verkiest boven spektakel en suggestie boven expliciete horror. In een ijzersterk sferische setting zwelt de onderhuidse spanning steeds verder aan, tot de uiteindelijke, grandioze finale.

Een kunststukje van een film.

Goede, solide misdaadfilm met een degelijk scenario dat door een sterke cast overtuigend tot leven wordt gebracht.

Crime 101 heeft een aantal spannende momenten, duidelijke thema's en komt op filmisch vlak af en toe vrij origineel uit de hoek. De soundtrack zet in iedere scène de juiste sfeer neer, en natuurlijk ontbreken de nodige actie en achtervolgingen niet.

Het is allemaal niet grensverleggend, maar het staat als een huis.

Er is niet veel mis met The Angel. Maar toch pakte deze spionnenthriller me ook niet echt.
Degelijk maar vlak. Al is het verhaal rondom Ashraf Marwan, en zijn handelen toendertijd, best interessant.

Een eigenzinnige en wat excentrieke film. Zwartgallig en intens.

Al heeft Love Lies Bleeding als thriller eigenlijk vrij weinig spanning en als misdaadfilm vrij weinig actie, vervelen doet ze geen moment. Met name door de boude keuzes in zowel beelden als sounddesign. Maar zeker ook door de cast die lekker op dreef is.

Het is een interessante en vooral intrigerende rit van begin tot eind.

Mastermovies. Daar vond ik vroeger weinig aan. Maar deze langspeler vond ik oprecht zeer geestig.
Karrevrachten typetjes waarvan de meeste erg vermakelijk zijn. En prettig gestoorde gebeurtenissen in een eigenlijk dodelijk saaie setting.

Ik kan me niet voorstellen dat het een erg kostbare film is geworden, maar stiekem is er heel veel aandacht besteed aan aankleding, sfeer en details. Straf is duidelijk met liefde en plezier gemaakt, en dat maakt dit Nederlandse filmpje ook nog eens sympathiek. In tegenstelling tot veel Engelstalige moneygrab comedy's met een veel groter budget.

En mocht je deze Straf nog voor de eerste keer willen gaan bekijken: Skip de trailer.

Ach ja. Het zoveelste belabberde scenario waarbinnen Statham zijn vaste kunstje mag opvoeren.

Op de oud schoonspringer valt dan ook weinig aan te merken. Maar de kul omtrent de geheime dienst, hacken, surveillance, opsporen, etc, zal waarschijnlijk zorgen dat daadwerkelijke agenten zich kapot lachen. Of kapot irriteren. Dat kan ook. Wat een armoedige knulligheid.

Wel neemt Shelter boven gemiddeld veel tijd om de kijker te laten zien hoe de beschermer-tegen-wil-en-dank en het arme kind naar elkaar toe groeien. En dat is op zich best een keer prettig voor een flauw, standaard genrewerkje. Al zijn de sociale vaardigheden van de lompe ex-marinier wel zo'n beetje non-existent.

Wat mooie locaties zorgen nog voor wat aangename beelden. Al kennen we de hippe club met hippe en luide muziek als knok-decor nu onderhand ook wel.

Een film waar er al 18.3542 van zijn gemaakt. Waarvan een aanzienlijk deel beter dan deze.

Een fijne film van Netflix makelij.

Het verhaal is goed in orde, maar niet heel bijzonder. Het mysterie laat je niet voortdurend op het puntje van je stoel zitten.

The Pale Blue Eye moet het meer van zijn sterke sfeer en settings hebben. En ook wel van zijn hoofdrolspelers, want Melling en Bale zijn aardig intrigerend.

En wat deze misdaadfilm een heel fijn extraatje geeft, is dat het geheel de melancholie, duisternis, angst, soberheid en wanhoop ademt die het werk van Edgar Allan Poe zo typeert.

Geen idee of dit op bepaalde vlakken een goede film is. Ik kwam niet verder dan een aantal minuten.
Dit misselijkmakend camerawerk hou ik echt niet langer vol.

Wat is dat toch dat sommige filmmakers het blijkbaar een goed idee vinden om van veel te dichtbij te filmen en daarbij zo hard en zo veel mogelijk menen te moeten schudden met de camera?

Fight or Flight begint meteen lekker in your face en zet direct de toon: bot, vlot en lollig. En gedurende de speelduur is deze actiekomedie bij vlagen ook echt geestig, maar jammer genoeg lang niet altijd. Het kan de swung waarmee de film opent niet 90 minuten vasthouden.

Dat het verhaaltje mager is, niet altijd logisch en soms ronduit stompzinnig, doet er niet toe. Want gelukkig wordt al snel duidelijk dat de makers daar zelf niet zo zwaar aan tillen tot op het niveau dat het bijna een parodie lijkt op zijn serieuzere soortgenoten. Alsof de overdrijving en ongerijmdheid een bewuste knipoog naar het genre vormen. Dat zorgt er dan wel weer voor dat de enkele iets serieuzere scenes meteen redelijk misplaatst lijken.

We nemen maar voor lief dat verschillende bijrolacteurs niet echt uitblinken qua acteertalent. En gelukkig zijn Hartnett en Chandran wel prima om aan te zien. De actiescenes, niet onbelangrijk in een film als deze, zijn goed in orde en in lijn met het begin. Bot, vlot en af en toe best lollig.