Log

Frank Castle is in deze korte film (of lange aflevering) ineens tot niet veel meer dan een neanderthaler met zware hersenbeschadiging verworden. Vermoeiend en zelfs wat irritant om te aanschouwen. Hij krijgt tot vervelens toe hallucinaties en verder gebeurt er eigenlijk weinig.

Totdat Ma Gnucci aan komt rijden en een stompzinnige monoloog afsteekt, waarna ze uiteindelijk vertelt dat ze op het punt staat Franks thuisadres te delen met hordes moordenaars. En dus... gaat Frank op zijn gemakje naar huis...

De lange actiescène die volgt, is goed in beeld gebracht en eigenlijk het enige bestaansrecht van deze pulp. Frank schiet, steekt en slaat erop los. Natuurlijk zwaar over de top en lachwekkend ongeloofwaardig, maar dat hoort erbij, zullen we maar zeggen. En net zo snel als de grote hoeveelheden dom kanonnenvoer kwamen aanrennen, zijn ze ineens weer verdwenen.

Dan nog even een slotje eraan breien en klaar.

Hoe een film van slechts 50 minuten toch nog 25 minuten te lang kan zijn...
...als hij überhaupt al gemaakt had moeten worden.

Prachtig.

Pijnlijk sentiment, subtiel en raak zonder goedkope tranentrekkerij. Uitgebalanceerd met ruimte voor wat komische momenten. Zowel de vertelstructuur als de decors dragen op slimme wijze bij aan de beleefwereld van de hoofdpersoon. Een wereld van onsamenhangende raakvlakken. Een wereld van een man met Alzheimer en het verlies van grip op de realiteit, werkelijk subliem gestalte gegeven door Sir Anthony Hopkins. Met een grandioze Olivia Colman, die hem zowaar probleemloos bij kan benen als verscheurde dochter.

Zeldzaam mooie en innemende film.

A Christmas Carol omgebouwd tot een feministische satire.
Maar helaas wel een flauwe, waarbij de stereotypen veelal te simpel, platgeslagen en eigenlijk ronduit onleuk zijn.
De keren dat ik moest lachen waren schaarser dan de cringe-momenten.
Cohen en Pike spelen naar behoren, maar van beiden ben ik leukere films gewend.

Aardig concept. Odenkirk doet weer prima zijn ding en een aantal bijrollen zijn ook leuk.
Maar de humor is soms matig getimed en de actiescenes zijn nogal slordig.
Alsnog best een prima filmpje voor een keer. Maar niet meer dan dat.

vote posted

The Brave One is geen slechte film, maar wil te diepzinnig zijn voor een standaard wraakfilm en is niet sterk of doordacht genoeg als psychologisch drama. Het wordt zo een beetje een „noch vlees, noch vis“ verhaal, waarbij de filosofische pogingen de film eigenlijk alleen maar in de weg zitten.

Aan Foster en Howard ligt het niet. Die spelen top. Maar ondanks dat voelt de interactie tussen de twee hoofdpersonen geregeld vreemd aan. Daar is vooral de schrijver van het geheel debet aan.

Schrijven is schrappen. En het uiteindelijke scenario van The Brave One had nog wel aardig wat schrappen kunnen gebruiken.

Schattig, leuk en lieflijk filmpje, ondanks dat het eigenlijk nergens het niveau van een simpele tele-film weet te ontstijgen.

vote posted

Ik denk dat Mercy spannend bedoeld is, maar de film is eerder lachwekkend; zeker omdat hij zichzelf ook nog eens doodserieus lijkt te nemen terwijl er van alles niet aan klopt.

Om van dat laatste maar even een voorbeeld te geven: Rechter Maddox laat om de haverklap doorschijnen dat ze als AI puur rationeel is en geen menselijke gevoelens heeft, om vervolgens cynisme tentoon te spreiden en zenuwachtig te worden.

Sowieso is de AI rechter compleet inconsistent in alles, en ongekend onwetend als het even zo uitkomt. Maar niet alleen op het Mercy programma is van alles aan te merken. De overall hoeveelheid onbenulligheid is simpelweg schrijnend en voelt eigenlijk als minachting voor de kijker.

Daarnaast is Mercy vrij saai, is de dader al snel duidelijk en speelt Pratt matig. Dikke onvoldoende.

Nou, dit was er weer eens eentje.

Eén van de weinige films waarbij ik het echt niet op kon brengen de hele speelduur uit te zitten.
En in dit geval was ik er al heel snel uit dat ik mijn tijd beter anders kon besteden.

Wat een amateuristische meuk. Bij het plaatselijke amateurtoneel acteren ze beter. De pogingen tot tongue in cheek humor zijn pijnlijk onleuk. De pacing is een absolute ramp. En het geluid lijkt opgenomen met de mic van een handycam.

Een Temu Guy Ritchie rip off van incapabele filmmakers.

Delen van Apex zijn wat saai en het verhaal is voorspelbaar.

Toch was het geen vervelende film om te kijken. Mede dankzij de prachtige locatie. Maar ook door Charlize Theron, die overtuigt als fitte en sportieve extreme-sportster. Het helpt dat ik al vanaf "The Devil's Advocate" een beetje een celeb crush op haar heb, en ze met haar 50 jaar nog altijd wonderschoon is.

Ook leuk om Egerton in een heel andere rol te zien dan ik van hem gewend ben. En ook hij levert, al legt hij zijn waanzin er soms wat dik op.

Sasha had hier en daar wel een wat slimmer met situaties om kunnen gaan, maar dat kwam het verhaal natuurlijk niet goed uit. Zoals we zo vaak zien bij films als deze. Sowieso is 90% van Apex al veel vaker gedaan. Maar voor een tussendoortje is dit een prima survival-actie-thriller.